Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

onaf de ruïne

Het duister met de kleffe armen slaat de kleffe armen
om de natte dag. Diep oranje kleuren in mijn handen
alle tonen die ik vang. Er tokkelt iets van toen op slap
gespannen snaren, een wrede wals.  Giraffen schuren

hun hals in het wiegen van een sloom groen. Ik ban
het heden uit geschiedenis. Ik schuif de reine ladder
hoog tot boven de daken. De zon verteert mij maar
daar kan ik nog raken wat geheel vergeten is. O ranke

ruïne, hey Anke “maneschijn jij bent mijn maneschijn“.

En alle vormen glijden weg en takken braken takken,
slierten wak gebladerte. En wortels duwen grond,
kraaien pikken worm alsof jij niet meer bestond.

Ik lees het vers in de vergeten taal. De aarde tolt
waar ik mijn vingers zet. Jij, kathedraal waarin ik
al verdwenen ben, mijn niets is van jou, deel je

straks alvast de ruïne, jouw eentje is het mijne en
waar blijft mijn ring?

invoer (2018) – voor ‘finis mundi / level 2’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!