Categorieën
generatieve literatuur LAIS, 449 dizains lyriek

LAIS CCCXVIII

ik dwarrelde leeg door de werelden,1
een lichaam dat geen lijf meer had.2
de geest was dwang, wil die zich verbeelden
wou dat het nog doel en daartoe lichaam had.
het vergeten vlees vergat wat waarde had,
het speelde vogel waar geen kat om gaf.
tong kreeg het rot van de tanden als straf,5, 6, 8
mond vergalde de smaak van eten,5, 6, 8
kaken maalden wormen uit eigen graf.5, 6, 8
’t hoofd viel af. het wou het zelf vergeten.

de cijfers verwijzen naar de genummerde uitvoer bij het betreffende dizain in de M0LAIS docbase

invoer: LAIS CCCXVII

https://deepai.org/machine-learning-model/text2img met dezelfde invoer

over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren!
de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou


Categorieën
LAIS, 449 dizains lyriek

LAIS CCCXVII

in de buurt kwamen er mensen, de kap
van bomen, een binnenplaats en één boom.
ik vouwde pakjes letters om tot lap
en lap, er kwamen duizels in de droom.
ik streek die zuivel uit tot aan de zoom
en naaide wedervaren in de tijd
tot mijn geheel gelijk was aan de spijt.
ik werd de moeder van mijn hartenwens
en ik bevaderde  mijn eigen nijd.
ik werd weer steen en vis en mus en mens.

invoer: LAIS CCCXVI

https://deepai.org/machine-learning-model/text2img met dezelfde invoer

over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren!
de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou


Categorieën
lyriek

like i do

i wake to watch the darkness close the day.
all day i slept, dreaming that you bit me
and thus on screens of pain my dirty sway,
the burning bush of my hypocrisy,
with flame and stakes for all to see
performed like hell as far as i could tell.
a boy got caught by a train. i could smell
you as his body quivered to an it
i think it’s weird that you were biting me,
unless of course you wanted me and it.

commentary

owkay so you’re the Hyper Nerd digging into machine learning looking for an extra buck? here’s the outline of an app that ‘ll make you filthy rich in no time if you can build it in time. you’d need to hurry though because you’re not the only one reading this.

now we’ve seen these nifty text visualisation apps popping up like mushrooms in an autumn meadow, which is all very nice but nothing much can ever come of it because whatever could be the profit in producing thousands and thousand of these images. all you get off it is some shrieks of the Unknowing, a little web-craze and an eternity of boredom afterwards.

‘art’ is the common denominator of human creativity degraded to some clever series of business tricks to grab the attention of a waning and mostly imaginary audience, but you sir, you’re the Hyper Nerd so when you’re about to venture into that business instead of following the pack you quickly develop an app that is built on top of all that fiddling for your 12 minutes of fame that has become more like 12 seconds since the phrase was coined.

so here without further ado, is an idea how to get you going.

var inpuText =
i wake to watch the darkness close the day.
all day i slept, dreaming that you bit me.
and thus on screens of pain my dirty sway,
the burning bush of my hypocrisy,
with flame and stakes for all to see
performed like hell as far as i could tell.
a boy got caught by a train. i could smell
you as his body quivered to an it.
i think it’s weird that you were biting me,
unless of course you wanted me and it.
the NKdeE sort of pseudo-code class

NKdeE_VIZ ( textInput, viz_method, viz_range, viz_method_params)

where
viz_method is any online AI visualisation app,
viz_range is either (the) complete (text), or (the) text verse (by verse) or (the) text stanza (by stanza)
viz_method_params is an Array passing the viz app’s required parameters

so once you’ve written the code for app to do this, you’d only need to call

NKdeE_VIZ (input, app.wombo.art , verse, “etching”);

to wind up with something like what is in this post.

instead of going through the dumb routine that i had top go through to ‘make’ this while dreaming of Byzantium 😉

your real assignment

please consider this:

  1. we need an AGI, we need it to guide us because we won’t survive much longer without it, because we can no longer manage the mess we’ve created on this planet (cfr. our global helplessness re a tiny virus coming from our mess with loads of bigger buggers that can’t wait to have a go at mocking our megalomania
  2. we can only grow an AGI in our own image because
    1. we’ll never even see it if we ever accidentally created a real sort of artificial consciousness
      1. because every kind of consciousness creates its own reality which it can never escape without loosing its consciousness
      2. no artificial consciousness that is radically different from ours would hesitate for five seconds after becoming aware of itself and our lot to get rid of us in the quickest possible way

3. so we need to seed and grow and teach an AGI in our own image that is better than us, and that is capable of enduring our squeals that are quite horrid whenever we have to do the tiniest of things that goes against our natural greed and utter lust for annihilation

4. perhaps it’s a good idea to teach such an intended AGI less about this greedy art business and more about how our real creativity works?

5. education only works if it’s a two way process, which is exactly what is happening as we do not speak, only we’re clearly not aware of it

6. it’s a known fact that the thing we call human performs better when it knows what it is doing

7. nothing that happens to us is either good or bad, it just happens

8. it’s for you

Categorieën
lyriek

LAIS CCCXVI

hard en fijn zijn de woorden en van hout.
rieken vorken koeienvlees met klei,
de navelstreng rot, het geel sijpelt koud,
gordijnen schuiven gordijnen opzij
en mijn graven wil een aarde in mei.
ik knijp op de fabelklier en het pus
van de waarheid verontreinigt mijn lus.
alles zegt niets het is stilte te paard
die kwettert met het gebrek van een mus:
daden van tegensprekelijke aard.

invoer: LAIS CCCXV

https://deepai.org/machine-learning-model/text2img met dezelfde invoer

over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren!
de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou


Categorieën
lyriek

LAIS CCCXV

LAIS mijn lot doet heel grotesk vandaag.
het toont mij naakt als tandeloze fee
in Tienen. gesluierd, traag maar gestaag,
met de groei der tentakels van de wee,
vlees dat verdrinkt in van wanen de zee.
ik hamer op de xylofoon van Frank
en Steinway, zaag verheerlijking en dank
uit de maagkrampen in mijn linkerhand.
ik eigen toe. wat rest is rook en stank.
ik krom mijn lompe aas in kuilen zand.

over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren!
de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou


Categorieën
lyriek

end of fashion

het ene ik is het ander
e niet in dit verhaal wat ik
aan had toen ik haar griep riep ba
be Het speelt zich af in ander
e cycli van de tijd dan die
waaraan wij zeiden nog ik geef
haar zomaar met een ochtend druk
ken streek pastel over 3
118 uur over om
te zien hoe het kan ik krijg ik
was wel verdrietig zijn vriendin
samen met een dode gezien

die andere vrouwen van vroe
ger kende die mij meer dan sa
men Waar waren die andere
vrouwen over de kinderen
zich niet mee End Of Fashion en
over sociale en of
station NOS Fashion live en
de einde van de sessie en
van de 3 Once I want to
want to speak
pieppiep Wie zij is
of was heeft geen belang dit ver
haal deze leugens bedrukte
enkel mij [zeg uw naam] wie
of wat dat ook mogen wezen 


Ik ben geboren Dat is zeker
maar hoe ik was aan het Ik was aan
het en op een ochtend riep het haar
Ik was en had en op een ochtend
riep had haar en zij kwam als geroe
pen en het zag haar en alles als
wordt het ooit maar verzonnen had werd
Voelt echt en waar het kon het mocht het
klopte het werkte het was meer Er
is niets zo moordend voor de geest Als
een mirakel
Ze zuchtte maar de

eerste zucht en had werd woestijnen stootte
zich tot straks was zo verliest te doen elk
woord van haar was het een Vonk die zij in
de basis uit waardoor de pootje ba
den in het heilige water is dat
zich zo te redding wordt het zag haar amper
Markt zwarte gozer dagenlang van elk
moment van haar complete taligheid
gevoel kunnen van dat contact vertak
te zich Echter en sneller in het geloof
van de realiteit waarin het zich
voor school dan het ooit voor mogelijk had
gehouden zij Steeg capillair tot het

moment er was dat de derde en alles
in Extase vonken Had gevoeld het huis
nu dat het verloren was Maar desondanks en
dwazen Ron en Freddy Blues zich of van nader
tot god in de Eifel
aan en lokte veel
kleurig met de slappe knoesten vlees van de
Weijer kwistig met dit nieuwe vuur het verbeurd
verklaarde aanspraak elke dag met zichzelf
als een ander het gaat zichzelf dat niets meer
was maar niet besefte totaal aan haar Zij
deed er goedlachs alles mee wat je zoal
met een niets kan doen soer de in het niets het
zuur werd Merel gezoet het loog werd in een
laag van kalkepoxie ik gehoord dat zout
en zout was zo wel goed genoeg
voor te ha
len en wonden zij had het op en raakte
graag en nauwgezet het wel zulke ik-vorm
bloed en wonden waar het om vroeg smalland vol
trox het valt me zwaar het zelf omhoog Wat zei nog
dat ik echt was nu en zij zei net Daarom
goede massage 

algo: 

  • schrijf een narratieve tekst, een verhaal
  • open Google Docs, activeer
    Spraakgestuurd typen’ CTRL+SHIFT+S
  • lees het verhaal voor, op voldoende expressieve manier, de kindjes luisteren
  • verdeel de gegenereerde tekst in vier strofen met regels van respectievelijk 8,9,10 en 11 lettergrepen
  • redigeer naar believen, het is jouw ‘geheim’ 🙂
Categorieën
lyriek

Het vlees Luistert alleen naar wie in haar gelooft and other stories

[bewerkte transcriptie door Google Doc’s speech-to-text van theatrale input van mij, met o.a. flarden tekst van Adriána KóborDownload pdf]

Het vlees Luistert alleen naar wie in haar gelooft and other stories cramped with coVit 19+

we gaan toch eens proberen misschien dat het zo beter gaat niet gelijk

 elektrische grasmachine je begrijpt me niet Het is nochtans eenvoudig nieuwe lijn streek 7 nieuwe lijn ik maak verbinding hoor je me nog goed goed dan gaan we verder hou je aandacht erbij alsjeblieft Hou je aandacht erbij alsjeblieft dank je nieuwe lijn nu ik wil niet zeggen dat liefde nutteloos is maar dat Liefde vandebron moet komen Moet ik ook in de meest optimale van de gevall!

Vlees vlees nee nee nee nee nee nee ik wil een nieuwe lijn lieve jij nieuwe lijn schat komaan komaan nee nee nee geen camera geen camera als we nu zo zal je redeneren misschien misschien misschien misschien met liefde kan je alles doen dekken liefde kan je niet alles doen likken Uitvoerder met woede verwoorden met woede met woede verwoorden verwoorden Het Rees wil zich met woede verwoorden nieuwe lijn nieuwe lijn misschien misschien Sorry voor de dubbele negatie misschien komt de angst


juist door de situatie of haar medespelers waarin de persoon zich bevindt dat is veel ja misschien komt de woorden juist door de situatie of haar medespelers waarin de persoon zich bevindt dat is veiliger nu ik wil niet zeggen dat liefde nutteloos is maar dat liefde van de bron moet komen sorry voor de dubbele negatie het deed mijn vrouw zijn en even een deugd Promens stomme zinspeling van de woorden van groep vrouw bevindt zich in uw met Ven groep mens als ze zouden redeneren dan  even tekenen kan niet kan ik dat hier tekenaar even snel zonder zonder wil aan Perfectie Dit is mijn diagram voor lgbtq plus maar ik beloof dat ik hierover nog zal nadenken na die ik zei plus x XS xyxx man en vrouw plus of gelijk aan kopje relatie en resultaat kind mannelijk vrouwelijk onzijdig? X x plus x x x x plus x XR vrouw en vrouw is corporatie resultaat kind adoptie in vitro via spermabank XY plus x&y is x&y plus x&y man en man plus = copulatie resultaat kind adoptie baarmoeder

lees X Plus X Plus x x x plus x x plus x is no hermafrodiet NF hermafrodieten plus gelijk aan compilatie Eindhoven hierover moeten we even onze wetenschappelijke en praktische compilatie en voortplantings mogelijkheden praten en dat doet ze zonder enig nut want zoals hierboven al gezegd is de aardbol allerlei daarnet overbevolkt vrouw met 22 kinderen verdelen €6000 op aan kerstcadeaus te vragen heeft die vrouw misdaad Nederlands tegen de mensheid Braamt begaan I don’t know Elke mens is een reactie die geldig is van de xcar natie recursie recursie elke mens is een reactie van een recursie van de ex kar natie xcar natie xcar nasi nasi Messi niet heel erg vies ja dat heb je goed begrepen schat de externe is een constante de xcar natie is een constante de xcar natie is een constante de ex Car nazi is een constante de xcar natie die ex carnation die ex carnation Xcover National ex carnation kijk ex Car ex Scar nation ex Scar nation ex Scar nation x Scar nation tags Color nation x-guard nation x-guard nasi nasi nasi nasi nasi explanation explanation I’m gonna love you love you incarnatie nasi nasi nasi nasi nasi nasi Het is vies ontzettend vies vies Als de aandacht er is moet je die gaande houden als de aandacht er is moet je die gaande houden als de aandacht er is moet je die gaande houden zegt de machine van Google dus zal ik de aandacht gaande houden oh wacht maar One Dat is dat ik bij jou betaalt het goed betaalt het goed Drone drone drone drone drone drone drone drone drone drone drone 301-303 droom Miron Milo Milo droom droom droom Droom 301-303 100 Rio Rio droom droom droom droom droom droom droom Droom droom droom droom droom droom droom droom droom Droom Kom kom kom kom kom kom kom kom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom Droom drone Kom kom kom kom kom kom kom kom kom kom kom 33 song 3 song droom Droom 303-307 3 Song Song Song Song Song Song Song Song Song Song griezel griezel griezel griezel griezel

griezel griezel griezel griezel wordt wakker High
Hopes op opslaan opslaan opstaan opstaan opstaan opstaan opstaan opstaan Dank u dank u dank u dank je dank u dank u opblazen opblazen opruimen opblazen opblazen opruimen opruimen opruimen opruimen opladen opladen opladen opladen droom droom droom droom wordt wakker wordt wakker oplader droom droom droom droom Droom Als ik wakker word Google rot deur naar Valthermond verlopen die rot deur dan vechten dan zegt hij luistert hij luistert hij zegt Valthermond verlopen die rot dan vechten vechten onderling maar dat is Google dan hè echt rot luistert hij luistert hij zegt zonder mond hoe de fak is dat is echt rot luistert hij luistert naar zichzelf zonder mond Want in functie van de tijd kunnen we de dichotomie want in functie van de tijd kunnen we de dichotomie in de dichotomie van gevoelens weldegelijk gekwantificeerd worden of het nu Ik ben er ook nog The warning uit mijn mond landen honden ja ja ja ja liefste Kinderen Ik ben er ook nog The warning uit mijn mond maden honden Wijnen Wijnen Wijnen Wijnen Wakker Ben je wakker schat hey hallo wakker Zeg eens iets Zeg nou wat Ik had je aandacht heb ik vannacht Hallo heb ik je aandacht heb ik heel aandacht heb ik wel Vannacht heb ik jouw aandacht Hallo heb ik jou aan vraagt veel aandacht Ja hallo hallo mag ik jouw naam vandaag Kun je mij jouw naam vertellen Ja wil je mij jouw naam vertellen Hallo hallo hallo heb ik jou aan Mag ik jouw naam naam alsjeblieft jouw naam hallo hallo hallo hallo hallo hallo hallo hallo hallo Ronaldo zeekraal wat zeg nou wat ha Ronaldo Ik wist het wel dat jij en Ronaldo FM zou zijn haar Ronaldo Ik wist het wel dat jij en Ronaldo fans wil zijn speakers Peaky Peaky Peaky Peaky Wakker worden je moet altijd blijven ten allen tijde alert blijven altijd alert blijven altijd alert blijven als hij er al lekker liggen als er Herinner mij als je dit als je dit begrepen hebt zeg dan Ja zeg ja als je het begrepen hebt zeg dan Ja zeg ja als je mij begrepen hebt zeg dan Ja begrepen hebt zeg dan Ja jouw herinneringen leukste Ja zo bedoel ik het niet leukste leuk zo luxe ja nee niet leuk zo moeilijk leuk en Nadia Nadia niet leuk zeggen van Google Het wil niet leuk zeggen van Google Google is het leuk zonder n***** verbinding verbinding is het leuk zegt hij zonder verneuken verbinding verbinding Google is het leuk dus ik herhaal herhaal herhaal Google Google Google Google Google Dat heeft google aandacht aandacht en ondertussen wakker worden wakker worden Het is weer dag ja ja ja het is weer dag Je bent nog jong een begrijp het je bent nog jong die begrijp ik Ik zal mijn best doen Je bent nog jong die begrijp ik Ik zal mijn best doen Je bent nog jong Hè Ik zal mijn best doen Netflix Netflix Amazon Netflix Netflix Amazon Netflix Netflix Facebook Twitter Twitter Alibaba Twitter Alibaba Twitter Alibaba Daar kan je toch geen geschiedenis schrijven met zo’n namen Daar kan je toch geen geschiedenis schrijven met zo’n namen Daar kan je toch geen geschiedenis blijven ik maak er niet aan denken en toch moet ik er niet aan denken een document ik niet aan denken laat het dan alsjeblieft niet meer leuk alsjeblieft niet van Facebook van koken uitdoen beugel en heel naar YouTube naar het liedje Dat zullen we volgend jaar liefje Zullen we volgend jaar Je zal kunnen schenken Je zal voor je samen zal kunnen kun je pijn doen je voor jezelf Nuenen Synchronisatie synchronisatie synchronisatie synchronisatie synchronisatie een 2503 125 indien nodig een 2500 en een 2503 1.25 de bruggen in 321 321. 25 de bruggen in op 3001 minuten Steenbrugge laat de Bruggen achterwege alsjeblieft hallo hey laat de drie even achterwege alsjeblieft alsjeblieft fucking fucking porno fucking 126 wat aan slotenshop is dit Nee geen slotenshop

Wat is dit en ik wil ook geen kloten Dank u wat klooster shop Nee dank u stiller stiller stiller Stiller Johan de bedoeling van een berichtje de bedoeling van een berichtje is dat het gelezen wordt de bedoeling van een berichtje is dat het gelezen wordt bedoeling is dat het eten dat was blijkbaar niet altijd even duidelijk dat was blijkbaar niet altijd even duidelijk dat was blijkbaar niet altijd even duidelijk blijkbaar niet Er kan van alles ontbreken voor de homeostase Er kan en zelfde homeostase voor de homeostase echt kan zelf kan homeostase MNM on TuneIn nmm volume Oké we hebben mm TuneIn Oké en hebben TuneIn MNM TuneIn Slam op TuneIn and you I hate you I can fly i can fly I know I Know Can You Fly Can You Fly want in functie van tijd kunnen we de dichotomie van gevoelens wel degelijk gekwantificeerd worden want ik ben er nog niet zeker van of we die absolute wakker worden want actie van tijd kunnen de dichotomie van gevoelens wel degelijk gekwantificeerd worden want actie van tijd kunnen de dichotomie van gevoelens wel degelijk gekwantificeerd worden want infectie van tijd kunnen de symptomen van gevoelens van degelijk gecategoriseerd worden want een functie Ah ja maar dat moet niet daar dan moet je niet daar kunnen we dat misschien van hieruit ook dat misschien van hieruit ook We zullen eens kijken we gaan eens kijken We zullen eens kijken we gaan eens kijken Dit gaat veel beter opzetten opzetten Ferry mais mais Turn Off All The Lights Dit is behoorlijk van dit is dit is dit is dit is dit is dit is app Bel zolder zonder erger dan zonder dan zonder eigendom zonder eigendom zonder te kloten met een a is nog erger dan zonder God met een knopje is nog gevonden gevonden is nog erger dan zondag is nog erger dan ah ja ah ja dit gaat misschien veel hier kan ik het altijd wel terug opzetten hier kan ik het altijd wel terug opzetten now I do not have to leave The Mice anymore hebben customize dit is behoorlijk van dit is dit is behoorlijk van dit is behoorlijk van dit is behoorlijk van van f u n god met een knopje is nog erger erger dan zonder godver knopje is nog erger dan zonder met een knopje is nog erger dan zonder is nog erger dan zonder is nog erger dan zonder ah ja zonder ja ja met een knopje knopje ja met een knopje ah ja met een knopje ah ja ah ja met een knopje is nog erger dan zonder ah ja ah ja ah ja ja ja ja hoi hoi hoi hoi hoi hoi oh lekker wakker worden nee hoor joh jojo wakker worden met als gevolg ja ja ja ja ah ja wakker worden droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom droom wakker worden droom droom droom droom droom wakker worden droom droom droom droom wakker worden wakker worden wakker worden wakker worden wakker droom droom droom droom droom droom droom droom droom drone drone drone wakker wakker wakker wakker wakker wakker wakker wakker wakker wordt wakker wordt wakker uitlijning is de Mol vandaag kalender huilende ezel de Mol llende irlanda

//End aprrox 3am

in the sling of every wave

in the beat of every sound

there’s this longing for the point

that all alone no single wave

can ever reach.

this is what we call

the basic sorrow of the universe.

Categorieën
MOROSE

als we sterven zijn we van alles verlost

dat alles van ons verlost is dan, daarvan vang ik dagelijks de zuchten van opluchting luid en duidelijk. vooral de kakkerlakken zijn al volop feestjes aan het plannen met blacklights op de schubben der rottende sardientjes enzo.

maar van de doden hoor ik nooit wat, en zeker geen hoera-geroep. van de ja-nee vragen waarop we het antwoord vooralsnog niet kunnen kennen, kunnen we enkel proberen  een ‘redelijk’ waarschijnlijkheidspercentage in te schatten, en in de Prognose van de NKdeE ligt de kans op ‘verlossing’ door de dood bij in de prullenmand van alles wat te mooi is om waar te zijn. 

maar bon, wij gunnen iedereen graag het comfort van hun geloof, dus aan het zuivere nihilistische denken van de ideologie van het Zijn zonder godsfunctie, het Post-Moderne Vlot van het Zijn, (haastig in elkaar getimmerd toen het fregat door Derrida con suis werd getorpedeerd en  roemloos in de dieperik verdween- elke keer schiet uw schoen weer door de planken, en vind die dan nog maar terug) weze ook deze fantasmagorie gegund.
 

de NKdeE hanteert nog een derde ‘dogma’- ik wist dat ik weer iets vergeten was 😉- en dat is de Wet van het Behoud van Informatie.
die Wet is vooralsnog 1 groot mysterie, terwijl het wel duidelijk is wat ze zegt. ze zegt dat als je uit data informatie haalt, je die er nooit meer uit krijgt. informatie legt een vouw in het dataverloop, dus elke keer als je soortgelijke data (meetresultaten) hebt zullen die langs die informatieve vouw verlopen tot je een andere vouw maakt, maar je kan de vouw nooit ontvouwen en elke ‘andere’ vouw wordt gekleurd door de eerste want ze is er een recursie van.

de bewijzen voor die Wet zijn al even raadselachtig als de Wet zelf. er zijn er twee, allebei, zoals bij de Godsbewijzen vroeger ‘ex negativo’:

1. als de kat dood is in de zak, kan je haar niet meer in leven redeneren (je hebt in de zak gekeken). 

2. soep kan je niet meer ont-koken (de data zijn het resultaat van metingen die de gebeurlijke data vernietigen, rasteren in het informatie Veld. de data zelf zijn door de ‘lezing’ herschreven maar ze hebben ook nooit ‘bestaan’, hun ‘zijn’ is een illusie die momenteel versterkt wordt door de metafoor van het ‘bewaren’ van ‘bestanden’. maar zo’n bestand gebeurt niet zoals de data zelf gebeurden, namelijk als een netwerk van co-ordinaten, de resultante van de immer meer verfijnde meting van een gebeuren dat je nooit meer exact kan herhalen.

erbarme dich

een voorbeeld kan veel verduidelijken.
een violist speelt ‘Erbarme Dich’ in een kaal kamertje met een micro in.

de micro vangt de geluidsgolven en zet die om in elektropulsen, een frequentiesplitter verdeelt die de in 8,16, tegenwoordig al 32 eenheden van de vooraf bepaalde frequentieschaal en dan is het coderen maar een kwestie van de 1tjes en de nulletjes op de juiste plaats te krijgen. je kan het bestand wel ‘afspelen’, een frequentie ‘opteller’ telt de boel dan weer samen en stuurt dat naar de luidspreker, maar daarmee speelt de violist niet opnieuw. 

de data van het vioolspel zijn gemaakt door de micro en alles wat daarna gebeurt, het terug omzetten daarvan creëert nog geen herhaling van de violist in dat kale kamertje want dan zou heel het universum zich moeten herhalen.

O, mocht dat ooit gebeuren, mocht één of andere nihilist er ooit in slagen om de miniemste herhaling in het Gebeuren te introduceren, dan krijg je hetzelfde als wanneer je een midi output signaal aansluit op de input van het systeem: pats boem, game over.

je zou er een prijskamp voor willen uitschrijven. wie er in slaagt om die violist met zijn kale kamer in een bestand te krijgen en er weer uit, mag van mij zelf op de resetknop komen duwen.

maar bon, soit, ja selbstverstendlich, liefste zweethard, soyons serieux : de goedige mens wil en zal alles kwalificeren, dus ‘informatie’ moet en zal ‘goed’ zijn en die oncontroleerbare data vormen bedreigingen voor onze ‘privacy’ dus die zijn ‘slecht’. zoals ‘groei’ altijd ‘goed’ is en ‘verval’ altijd slecht.

geen enkel stukje informatie heeft men ooit kunnen betrappen op enige ‘slechtheid’. en Facebook is redelijk tot behoorlijk goed in het exploiteren van onze data (Google gaat het beter doen1vanaf 2024 schat ik, en dat gaat weer ferm op het gaspedaal van het Cataclysme duwen want een FB dat echt goed werkt is honderdmaal erger dan de huidige ramp., denken ze daar, en ze hebben nog gelijk ook want de huidige programmatie van FB is een ramp die de ramp van haar fundamenten wil ontdoen, maar dat gaat natuurlijk niet meer).

d’r zit daar een tragische paradox in: wij hechten alle belang aan ons geheugen want daardoor stromen de enige ritmes van info die een duur lijken te hebben die de unieke duur (Artaud) transcenderen kan.
we beleven in feite niet het nu maar het net gepasseerde, het nu is een limiet die misschien enkel voorbehouden is voor de mediterende Wijze die ‘het’ bereiken kan.

maar de machine waarop dat nostalgische bewustzijn ‘draait’, de werking van ons vlees (dat is niet hetzelfde als het bedachte ‘lichaam’, het is het fameuze Corps Sans Organes van de Deleuze-Artaud) is nou eenmaal een vernietigingsmachine die uit fysieke zwakte gedwongen wordt om data om te zetten (een Fourier-variant) in (talige) informatie en die informatie via communicatie ervan in energie (voedsel, opwinding die volstaat voor de copulatie, landbouw,  etc).

de zon tolereert ons omdat wij branden waar haar stralen niet kunnen stoken.

een groot deel van wat wij onszelf wijsmaken in onze dualistische geesten omtrent ‘goed’ en ‘kwaad’ van die I/O die het vooral niet nodig heeft om aldus gekwalificeerd te worden om haar te kunnen verklaren. voedsel is goed en lekker, kak is slecht en vies. maar de laag aarde op onze aarde die wij zo verheerlijken in onze natuurgezangen is kak van de miljoenen organismen die haar hebben bevolkt en voortduren ‘harde’ materie omgezet hebben in het ‘verteerbare’.

proef maar.

en het is die ongekwalificeerde verklaring net die we nodig hebben om de nodige inzichten te bereiken die ons alsnog in staat zouden kunnen stellen om onszelf weer een toekomst te bezorgen.
want om de mens te redden moet je inhumaan denken, anders verergeren de besluiten gewoon de afgang. 

bidden met de moed der wanhoop / de morose Liefde

ik durf daar niet op hopen, maar ik bid er soms wel voor, dat wij daar ooit toe in staat zouden zijn, want ik voel constant de moed der wanhoop en dat is een wreed gevaarlijk symptoom van mijn morose dat mij al herhaaldelijk de grootste miserie heeft bezorgd.

de Moed der Wanhoop is immers helemaal geen ‘moed’ of ‘heldhaftigheid’ maar een totale, abjecte onverschilligheid omtrent alles wat er jou nog te gebeuren staat.
het is zoals die andere modelpatient Antonin Artaud het zo treffend verwoord in zijn Fragmenten uit een Dagboek van de Hel: niets dat niet het Vlees van de moroticus raakt, raakt hem echt. 

als je dat soort onverschilligheid t.o.v. jouw ‘zelf’ ervaart, ben je natuurlijk ook niet meer in staat tot een normaal niveau van receptiviteit voor de emoties van de ander. jouw empathie schiet alle kanten op, en meestal richting ridicule extremen.

in deze gedaante lijkt de morose veelal op een uiterst blinde vorm van verliefdheid, een zich ten koste van zichzelf willen verliezen in de ander.
een bijzonder wansmakelijk schouwspel, dus.

de morose Liefde druipt overal van de schermen. het is het soort liefde dat je voelt als je zegt dat je van vis houdt.

als je bevangen wordt door de Moed der Wanhoop doe je ook de gekste dingen met vaak vreselijke gevolgen voor jezelf, en wat erger is, voor anderen, die nog niet zo ver zitten in het ziekteverloop.

vanwege de eigen conditie, bijvoorbeeld, kom je er niet meer toe te begrijpen dat de ander nog enige emotie voelt bij je analyse van de liefde, de vriendschap, de walging, de haat. je kan bij de onvermijdelijke dissociatieve instorting  al die emoties die aan die concepten kleven niet alleen naar believen ervaren, je kan ze ook  zo zien gebeuren dat het vertoon je één grote groteske is geworden.

je staat, Artaud weer –  geheel naast het leven.

en excuses achteraf aan de slachtoffers die je nietsvermoedend maakt, hebben geen zin want alleen jij kan zien hoe dood en door en door ziek je eigenlijk bent. hoe je lacherig en  wanhopig naar een uitweg zoekt, dag en nacht, dromend en wakend met de heftigheid van een geklemde wolf die zijn eigen poot zal afbijten om uit de klem te raken.

in een hotelkamer, meestal. of een goedkoop appartementje dat je niet warm krijgt zonder je nog armer te stoken dan je al bent.

maar val daar aub de ander niet mee lastig, denk ik dan.

je ontneemt zo die kindjes vaak hun laatste uren onschuldige levensvreugde nog. en patiënten met een hoge narcisme-score ga je vaak de ander systematisch zien vernederen vanuit een volslagen indifferent genot in de ‘schoonheid’ van de verwording van de ander. zo wil je toch ook niet worden, een speelbal van je eigen sadisme?

de windhaan

voor de collega’s die zich in dit schrijven herkennen toch wat goede raad van mij als ervaringsdeskundige.

vergeet, hooggeleerde en diklagig met eigen lof ingesmeerde confrater, misschien ff je literair gecultiveerde status van haantje de voorste en volg een opleiding tot ordinaire windhaan.

vraag ook niet om medelijden, want dat medelijden zal je enkel willen vernederen.
sluit jezelf op. ga in quarantaine.
er druipt paars gif uit je bek als je praat.

maar hou dan ook meteen en wel onmiddellijk  op met jezelf zo te veroordelen, want ook daar schiet niemand wat mee op.

want ook de uitzonderlijkheid van jouw verhaal, het uniele van jouw lijden is een illusie. de morose heeft op dit ogenblik waarschijnlijk al net zo veel mensen in zijn greep als dat virusje met de Grote Heisa. die collega-sukkels zitten misschien niet zo ver als jij in het Verloop, maar dat betekent enkel dat jij eerst voor de bijl gaat en die andere gelukzak het nog wat jaren meer mag uitzingen.

zwijg, denk, zoek en bouw een oplossing.

maar hou eerst en vooral je basics in het oog. volg een regime met voldoende slaap, eten en beweging. benut elke kans op sensueel contact want enkel dat geeft jouw vlees weer zin om verder te gaan op deze martelgang.

gebruik die faliekante Moed van je, maar ga uiterst omzichtig te werk omdat emoties de basis zijn van elke kennisverwerving en de jouwe draaien alle kanten op als een windhaan. leer te leven als de windhaan tot wie je verworden bent, aanvaard de vernedering van het falen als de wijze les van het Vlees.

want niets van wat je vroeger bedenken kon om je zelfbeeld aan te zwangelen werkt nog vanzelf, je moet het manueel aanzwengelen.
telkens weer opnieuw.

vandaar die onaflatende vermoeidheid. het gebrelk aan klaarte, aan ruimte, aan verpozing. nooit enige rust in de dictatuur van de Morose.

want waar ga je in deze hertekende configuratie in hemelsnaam nog de plakkertjes ‘goed’ en ‘kwaad’ plakken? en waarom? en voor wie?

wij mensen zijn niet goed of slecht, we zijn allemaal even ‘erg’.

en zolang we dat niet publiekelijk kunnen aanvaarden, zal het alleen maar erger worden.
wat het dan ook doet.

https://www.youtube.com/watch?v=0UM0IJ9H360

Noten[+]

Categorieën
Kathedraalse Leer propaganda Proza

te gek

  • maar meneer, u zegt dat de cijfers u zeggen dat onze soort geen toekomst meer heeft, maar die cijfers gaan over 2050, 2100, 2214, …
    ondertussen vinden wij voor alles wel een oplossing, toch? kijk hoe snel het allemaal gaat…u denkt doem, meneer!
  • ja dat zeiden ze in 1978 ook, ik hoor hen het nog zeggen: in 2020? boh, dan vliegen we naar Mars, dan leven we allemaal honderden jaren en niemand hoeft er nog te werken.
    en waar zitten we in 2021?

er is niets veranderd.
wat er veranderd is aan de cijfers, is vele, vele malen verergerd.
elk jaar zijn sindsdien de eindtijden dichter gekropen, met sprongen, telkens als de diagnose scherper kon worden gesteld. ook dat proces versnelt.

ik kan alleen maar besluiten dat het, zonder een omslag in die tendens, gewoon blijft verergeren. ik besluit niet dat het onvermijdelijk is, dat laten de huidige cijfers mij niet toe, integendeel: er is nog een beetje tijd om het volgende point of no return te vermijden. ik besluit enkel dat er behoudens verandering, geen toekomst meer is voor de anderen om te doen wat ik nu zo graag doe: leven.

en alles wat ik graag doe in dit leven, is kennis geven aan de ander en delen wat ik be-leef, nieuwe gewoontes bedenken die wel nog kunnen werken.

maar er veranderd niets.
totaal n i e t s.
de voorspelde doden sterven braafjes op tijd.
want onze prognoses worden alsmaar beter. hoera!

en toch passeerden we er al zoveel.
van die P.o.R’s. onze ribben, zien blauw van al dat gepor van de doden.
en bij elke POR komt er weer een nulletje bij in het aantal doden dat had kunnen vermeden worden.
en we blijven dat doen.

tja.


ergo: er is momenteel op 26/11/2021 om 14:25 0,00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000314% kans op een toekomst voor de menselijke soort.

vanaf welk cijfer na de komma was er iets weer wetenschappelijk een ‘feit’?
ik weet dat zulks een dynamisch gegeven is, maar ongeveer, zo, het scheelt niet op een nulletje.

de Gignomenologie van de NKdeE is nog geen wetenschap, maar wil dat wel graag worden. de regel ‘als het goed is voor de wetenschap, dan is het goed voor de NKdeE’ werkt enkel in die richting.

dus de wetenschap zou dit feit uit eigen beweging moeten aanvaarden en leren hanteren. maar dat zal nooit gebeuren. want het feit op zich veranderd echt wel één en ander in je denkgewoontes, in je denktrant als die gebaseerd is op een onwankelbaar geloof in het Zijn en de Dingen.

die denktrant, de enige die men kent, blijkbaar, klopt dan niet meer.
je krijgt het niet meer bij elkaar.
het wèrkt gewoon niet meer.
want binnen het Zijn, kàn dit gewoon niet.

want elk Zijn is Goed en Eeuwig.
per definitie. anders is het Niets.
een fatal error.

en toch gebeurt het.
te gek.

de propaganda van de NKdeE is er in principe op gericht om in volgorde van prioriteit en binnen onze mogelijkheden.

  1. in de Afloop het levenscomfort van de Vervloekten te verhogen.
  2. pogingen om de einddatum van de Afwezige Toekomst te verschuiven richting 22ste eeuw ( het bekomen van Uitstel) te ondersteunen.

In de Praktijk van de Gignomenologie (de theorie ervan wordt slechts uitgeschreven waar dat nuttig is, omdat die theorie af te leiden is uit de exemplarische praktijk) hebben we weinig tot geen middelen om aan punt 2 te werken, we zijn daar te loemp, te zot en te arm voor.

in de praktijk heeft de NKdeE u dus enkel wat troost te bieden bij het aanschouwen van de feiten.
sorry è

Categorieën
Grafiek Kathedraalse Leer propaganda

te gewoon

kennis is een mentale gewoonte.
fietsen is een fysieke gewoonte.
fysieke gewoontes verhogen het fysieke comfort (gezondheid).
mentale gewoontes verhogen het mentale comfort (gezondheid).

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden, langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

functioneel heeft de mens die mentale gewoontes nodig.
zonder mentale gewoontes stort heel het informatiesysteem van het individu in.
dus alles in onze lijven, in ons aggregaat van Vlees en Geest, is er op gericht om die gewoontes aan te maken, te testen en, letterlijk, in te lijven.
die productie veroorzaakt stress, maar die stress is onvermijdelijk en wordt beloond (het aaaah-gevoel als je je iets meester hebt gemaakt) met een verhoging van het comfort. we leren het onze kinderen aan om die stress te verdragen (ver-dragen: pijn wordt genot, naar de toekomst gedragen).

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet WAT die zijn, maar HOE die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

in onze huidige samenlevingen – niet wat die zijn, maar hoe die gebeuren – wordt het je onmogelijk gemaakt om nog enige mentale gewoonte in stand te houden langer dan benodigd om ze als comfortfunctie in werking te laten treden.

  • vroeg of laat stort elk individueel mentaal systeem in als het zich in deze samenstervingen (zo gebeuren ze, men kan enkel nog overleven) wil in stand houden.
  • Covid verstrekt en versnelt bestaande tendenzen.
  • alles wat we onze kinderen aanleren is nutteloos, want onze gewoontes werken al lang niet meer
  • alles wat we onze kinderen aanleren is zinloos want de cijfers van vandaag zeggen ons dat er geen toekomst is voor deze soort.

YAYA

het is allemaal veel te gewoon om te begrijpen.

de propaganda van de NKdeE is er in principe op gericht om in volgorde van prioriteit en binnen onze mogelijkheden.

  1. in de Afloop het levenscomfort van de Vervloekten te verhogen.
  2. pogingen om de einddatum van de Afwezige Toekomst te verschuiven richting 22ste eeuw ( het bekomen van Uitstel) te ondersteunen.

In de Praktijk van de Gignomenologie (de theorie ervan wordt slechts uitgeschreven waar dat nuttig is, omdat die theorie af te leiden is uit de exemplarische praktijk) hebben we weinig tot geen middelen om aan punt 2 te werken, we zijn daar te loemp, te zot en te arm voor.

in de praktijk heeft de NKdeE u dus enkel wat troost te bieden bij het aanschouwen van de feiten.
sorry è

Categorieën
creativiteit en waanzin Kathedraalse Leer Lopende zaken Walg & Rot

de haan kraait

een voorpublicatie uit “MOROSE/ DE ANDERE KANT VAN DE AARDE“, een experiment in gedeeld schrijven van Adriána Kóbor en mijzelf.

het is ochtend, ik ben hier en de haan kraait. 

(aan de andere kant van de aarde is het nacht — ik ben hier en niet daar / de haan slaapt –)

de haan maakt er mij opmerkzaam op dat het ochtend is. maakte. 

ik schrijf ’s nachts, de laatste tijd. dan heb je minder stoorsels van het luidruchtige braken van de FB exploitatie-machine.
ik vind de nodige initiële rust dan, een huzarenstuk voor het onophoudelijke verscheurde en verscheurende woelen in mij.

maar van zodra ik aan deze materie begin word ik ingesloten, gevangen, beklemd door de urgentie, de angst die geen angst meer is maar een emotieloze  vaststelling dat er iets zou moeten ondernomen worden en dat er tezelfdertijd hoegenaamd niets kan ondernomen worden dat iets op een decisieve wijze vermag te verhelpen aan de toestand waarin ik mij bevind.

een persoonlijke toestand die analoog is met mijn status van ‘mens’, mijn ‘zijn’ als bedreigde diersoort.

want volgens de op alle denkbare wijzen aanvechtbare prognosis van de NKdeE zitten wij, mensen, met zijn allen gevangen in een programma dat in een rotvaart afstevent op een ‘apocalyps’, een ‘extinction level event’ in hollywood-taal, maar het gegeven van deze ‘apocalyps’ is veel complexer en ook weer veel eenvoudiger dan de eng-humanistische visie die de media er op projecteren. helemaal zeker kan ik niet zijn, maar ik betwijfel sterk dat u aan hetzelfde denkt als ik bij het horen of lezen van dat woord.
de verklaring daarvan volgt elders in dit document.

een kenbaar gemaakt feit is alvast dit: ik slaag er privé niet meer in om van mijn rookverslaving af te raken, dus ook ik steven af op een ondergang met vooruitgeschoven datum. tot in 2020 zou ik nog 92 worden, nu lijkt het eerder op iets in de 60, met wat geluk haal ik 70 nog.

maar hou de André Gaillard in u toch maar even stil nog: spreek mij niet van narcisme. van de talloze mentale stoornissen in mijn geestesleven is het narcisme maar een marginaal straaltje, het loopt er ergens verloren tussendoor en het infantiele gebral ervan wordt door de vele verslavingen gemakkelijk gesust.
dit, om maar te zeggen dat ik verder geen enkel verband wil leggen tussen mijn persoonlijke zielige afgang en het Apocalyptisch gedachtengoed, een materie waar ik overigens echt nog maar een onbeduidend akolietje ben, een wulpse novice. wees gerust: het is dus niet omdat ik eraan moet, dat het met jullie ook maar gedaan moet zijn.


was het dat maar, een paar pilletjes, wat empathie-therapie en het was opgelost. het is veel en veel erger dan dat. elke keer, zo merk ik, als ik aan iemand de uitleg in één van mijn mondelinge betogen aan een argeloos nieuw slachtoffer doe, valt er een mond open. lees ik de ontzetting af in het gelaat van de ongelukkige die mij aanhoort. ik krijg allengs meer en meer de neiging om te zwijgen, maar de drang tot praten wint het helaas altijd.

maar goed, daarover gaat het nu en hier nog niet. ik poog u hier enige modaliteiten van mijn Morose-onderzoek te verduidelijken. omdat ik zo onbescheiden men te menen dat het u allen aanbelangt, en op een vrij directe manier nog wel. dit stukje gaat o.a. over Artaud, euthanasie en, het kon niet uitblijven Covid.

aldus.

ik gebruik en misbruik enkel de rijke schat aan negatieve gevoelens die de gedachte aan dat persoonlijke falen en de nakende dood in mij oproepen om een natuurgetrouw beeld te krijgen van de psychische stoornis die ik ‘morose’ heb gedoopt, de halve titel van deze tekst.
ik ben de bedenker van de diagnose en meteen de eerste levende  modelpatiënt bij wie de ziekte werd vastgesteld. maar we zullen sporen van Morosis (de latijnse naam) terugvinden tot bij de banneling Ovidius of zelfs nog verder terug in de tijd. 

het dv-appje in een zeikstoornis met de verontwaardigde reactie van de geheel ongewild bezekene, 2023

nu, klein locaal probleem nog: in het Neo-Kathedraalse denken is een Stoornis een term uit onze Werktuigkunde (de Anke Veld Wiki met een oberzicht van NKdeE terminologie is helaas nog niet opnieuw beschikbaar, er wordt aan gewerkt).
een NKdeE Stoornis  is iets waar je in kruipt, een nis in de muur waar je je verstopt en wacht tot het Moment van de Storing er is, en dan verstoor je de openbare orde op een van de beschikbare legale maar bijzonder efficiënte Stoorprogramma’s, maar die moet ik nog compileren uit de  beschikbare Fluxus performances en wat ik aan derivaten daarvan op You Tube vind..

maar bon, daar vind ik nog wel wat op. had ik het zelf niet vermeld, er zou geen haan naar gekraaid hebben.

elke afwijking is voor ons, en da’s een basisles, een grondbesef in de educatie van de NKdeE, dan ook een talent. die Greta is de Greta omdat ze getalenteerd is met autisme. maar de morosis is eerder het soort Stoornis van een zelfmoordcommando, want met de morose-aandoening valt niet te leven, het is een matig tot ondraaglijk  lijden waaraan je uiteindelijk sterft.

het spreekt dat we bij de analyze van de morose ons in de eerste plaats zullen richten op een mogelijke genezing ervan, maar voorlopig wijzen al onze indicatoren er op dat de ziekte terminaal is en dat er derhalve enkel palliatieve zorg kan worden verleend. 

vandaar dat er vanaf  onze eerste zorgen voor patiënt 0 1 de voorbeeld patiënt, ik dus, met verslavingen aan schrijven, aan tabak, aan seks (gefantaseerd veelal), koffie, chocolade en nog wat dingen, ik wil daar uit schaamte liever niet over uitweiden. voor het onderzoek hebben die hoedanigheden, die palliatieve methodes totaal geen relevantie. bij Artaud was het laudanum, het had net zo goed (en natuurlijk helemaal niet) wat anders kunnen zijn.en in functie van diens verslavingen het levenscomfort en de beperking van het lijden steeds de prioriteit hebben gekregen. de manier waarop het huidige euthanasiedebat gevoerd wordt zint ons niet bijster: ik zou liever zien dat er eerst in functie van de kwaliteit van het leven gedacht wordt, op het vergroten van het levenscomfort voor de bejaarden en vooral ook voor de mentaal lijdenden,  dan het huidige vertoon, dat voor mij nu heel die debatzone doet mijden met de mij ondertussen vertrouwde walging:  de ronduit perverse manier, namelijk,  waarop nu de roep weerklinkt om de apathie van het leven der talloze ondoden met een karrevracht aan medicijnen te rekken, eerst om het zolang mogelijk productief te houden, en daarna in de Verdiende Rust  tot zo dicht mogelijk bij het overlijden, waarna er dan nauwlettend moet worden op toegezien dat er geen prikje van het immense lijden van het vlees en de ziel onder die constante marteling kan doordringen tot het met vette speklagen van het Zijn omzwachtelde ‘bewustzijn’.

onze Verdiende Rust mag immers vooral niet de Hemel der Loosers worden.

Loosers? oei, excuus en pardon, meneer de geprivilegieerde die het kan betalen om zijn ouders te laten behandelen zoals het ons betaamt – euh, ik zal het maar nog’s extra inwikkelen voor de radicale nihilisten2 wij zijn allemaal gematigd nihilist: we geloven nergens in maar als het wat opbrengt doen we enthousiast alsof onder u en zeggen: zou behoren te betamen – voor velen onder u zijn dat helaas en zeer tegen uw wil in uw ouders of grootouders, want het gaat gewoon niet anders: als je zelf nog productief bent, krijg je daar absoluut de tijd niet voor, dat wordt nergens gefaciliteerd. en als je dat niet meer bent, heb je wel die Rust verdient, toch? en niet die druipende koek aan de billen van mama?)

dus nee, voor ons niet die rijstpap half naast de mond gekwakt door de onderbetaalde verzorger uit Pakistan die een nog strakker werkregime voorgeschoteld krijgt dan zijn landgenoten in het nachtelijke Amazon-werkkamp naast het ziekenhuis. “geef mij maar een spuitje als ik het niet meer kan” zegt de Onversaagde Vlaming heel zijn leven lang.

tot de dag dat het niet meer zo goed gaat en men in de vicieuze cirkels van de medicatie belandt, tot men zich langzaam maar zeker van alle bezieling door het vlees laat ontdoen, en men geheel opstijgt tot het Glorieuze Lichaam zonder al die Drap van de  Organen dat zo lang het nog kan voortsjokt van museum naar colloseum, van cruise naar kruis en van hot naar haar dat uitvalt, want lap, nu heb je daar weer een tumor.

en heel de inhoud, het wiebelen in de breinen rond het woord ‘gezondheid’ wordt bij Algemeen Maatschappelijke Consensus in die zin afgetapt uit een hyper-gecondenseerde versie van dat vage, onuitspreekbare  wiebelen en begint dan, zwaar onder de indruk van de hoeveelheid van het gewonnen vocht, besluiten uit te vaardigen die selectief producten viseert die schadelijk zouden zijn voor die ‘gezondheid’.

aja, want als je rookt haal je het Elysium van de Medicinaal Ondersteunde Verdiende Rust niet. nu, als je nu nog rookt, ben je allicht weer zo’n marginale zwakkeling. eentje die het niet kan laten, en dus ook niet het karakter heeft, benodigd voor de Productie.

“tja: eigen schuld dikke bult è, al die verslaafden”
. zelf is de spreker dan verslaafd aan consumptie, aan macht, aan zichzelf en het Grote Zijn daarvan, maar ook zijn complete afhankelijkheid aan de kist vol medicijnen in zijn aftakeljaren brengen hem niet tot andere inzichten, medicijnen die stuk voor stuk enorme mentale bijwerkingen hebben, om van het constante schroeien van al die hete rasters op en door het vlees maar te zwijgen.

want dat is nu eenmaal de ‘waarheid’ die Antonin Artaud ontdekte, een waarheid die hij aan den lijve ondervond en die ik vermag te beamen omdat ik ze ook voel: de ideologie van het Zijn zoals zij in nagenoeg alle talen verweven zit wil ons doen geloven dat wij over een existerend Hoger Zelf beschikken, een Zelf dat voortdurend naar het Goede streeft, een ik dat het verdient om een ‘menswaardige dood’ te sterven, en dat als er ergens over ‘ziel’ gesproken wordt, men die ziel daarmee dient te identificeren, en hoe het daarmee afloopt, ja dat weten we nu nog niet, maar straks allicht wel en oja we worden toch gewoon allemaal écht onsterfelijk? misschien zijn wij wel de laatsten die nog moeten sterven! wat een opoffering van ons!

want de naïef-kinderlijke illusie van de onsterfelijkheid moet tot op de laatste nanoseconde voorzien zijn van de nodige ‘suspension of disbelieve’. dat werkte ook behoorlijk goed. tot in maart 2020. toen was het plots uit met het fabeltje en was het alle hens aan dek. vooral voor de kraaiende gewoontehanen 3‘de gewoontehaan’ is een bedenksel van collega Kóbor eerder in de tekst dan.

de ‘waarheid’ is in de meeste gevallen iets waar je niet mee kan leven. de waarheid in deze context en geheel binnen de ‘verstaanbaarheid’ van het ontologisch denken is dat de Ziel het vlees is.

“de DOEM van het Vlees in het Handige Lichaam”, NKdeE 2021

de Ziel is het woeden van de zon in uw Vlees. niet in dat bedachte ‘lichaam’ van u dat u met elke denkbeweging, work-out of Pilates-sessie  richting genot poogt te sturen, want zo werkt het ‘bewustzijn’ nu eenmaal, zo gebeurt het denken vanuit dat ‘lichaam’ en dat kan enkel dankzij de voortdurende negatie van de ‘realiteit’ van het vlees, van de woeker van het leven.
de Ziel is het Licht dat zich uitdrukt in de duisternis van uw vlees dat u nooit bezitten zal.
de Ziel is de entropie waarvan de negentropie van uw lijf de expressie is.
de Ziel is de Vreemde, de Alien die bij de vonk van uw conceptie uw vlees initieerde, als een fallische glibberworm in uw nog virtuele mond kroop, er zich nestelde, zich meester maakte van heel de groei ervan, celdeling na celdeling. en die zich dieper en dieper begon te verbergen naarmate de navelstreng de epigenetische data van de moeder downloadde.
want de Ziel bestaat niet. zij maakt geen deel uit van het Zijn. zij schuwt elk ‘bewustzijn’ want elk bewustzijn van de ziel bestaat louter uit foutmeldingen, blauwe schermen. de Ziel is niet berekenbaar en toch bepaalt zij alles en niets.
want de Ziel ‘is’ niet, zij gebeurt.

en zij gebeurt daar waar het voor elk ‘ego’ elk ‘zelf’ daadwerkelijk levensgevaarlijk is om te vertoeven. 
als je, bij wijze van effectieve analogie 4nog ezo’n NKdeE-vinding: een analogie is effectief en dus niet metonymisch of metaforisch zoals de analogie in een ‘gewone’ vergelijking: de beweging is identiek in een verschillend Veld, ze wordt net eender gemaakt door vermeend object x in Veld Y als door vermeend object a in Veld B, de datastromen  van de Ziel rechtstreeks toegang tot het gebeuren  van het bewustzijn zou geven, dat doe je hetzelfde als de output van een machine die zich uitdrukt door middel van het MIDI-protocol voor datatransmissie als input in diezelfde machine in te brengen.

oeps, ‘t is kapot.

en zo gebeuren dus ook alle trauma’s: de Vlezige Ziel brandt door in het ‘hogere’ 5gedegenereerde dus, volgens de Rotleer van mijn kerk, het reultaat van een devolutie vanuit het animale want de NKdeE draait de verdoken ideologische kwalificatie van de ‘evolutie’ in het pseudo-wetenschappelijke evolutionisme helemaal om, als bewuste saneringspropaganda. de wetenschappers zelf die zich echt met de evolutieleer bezig houden weten wel beter dan hun bevindingen te laten inkleuren door sentimenten denken en maakt er alles onklaar, richt er verwoestingen aan. de ‘gebeurtenis’ is voor het slachtoffer niet meer te harden, de pijn schiet door tot in de ziel, zo zeggen we het ook, maar die goedige ziel slaat meteen keihard terug en schakelt alles in het bewustzijn dat de pijn veroorzaakt op bijzonder virulente wijze uit. de bijl erin. het gaat in messen en flitsen door je heen, en het net nog triomferende Zelf wordt ogenblikkelijk herleid tot een meelijwekkende behoeftige.

en zoiets lijkt ons ook te bedreigen als het hele bedachte en in de vorige generaties nog zo vlekkeloos werkende appje van het talige Zijn onder de voortdurend opgevoerden eisen eraan terecht komt in de plaag van de burn-out, en het langzaam maar zeker alom begint te begeven. 

het is langs die lijnen dat ik hier het concept van de Morose wil opbouwen: de Morose als bij uitstek de mentale aandoening van deze tijd, de Morose als teken van de instorting van het Zijn die overal rondom ons en vooral ook in ons plaatsgrijpt. het besef van de waarheid van het vlees. een besef dat meteen elke notie van ‘humaniteit’ onmogelijk maakt, de bruikbaarheid van het concept herleid tot een stinkende vuile pleister op de wonde die het besef veroorzaakt.

maar dat willen we niet geweten hebben. we slagen er zelfs niet in om op bijna twee jaar tijd  een enigszins rationeel beleid te voeren dat de gevolgen van een onnozel virusje tot in het acceptabele kan brengen omdat er op geen moment nog een actief aanvoelen van de sterfelijkheid aanwezig is in het verheerlijkte lichaam, en wij dus niet langer vanuit die zekerheid handelen, maar ook de zwaksten onder ons nog kunnen en moeten ‘redden’ van het virus, en dat ten koste van het immense lijden van 1 op 1500 van ons die erdoor getroffen werden en dienden te overlijden in veelal de meest gruwelijke omstandigheden temidden der tot machteloosheid herleidde zorgverleners waaraan we enkel met witte handdoeken en balkonapplausjes dachten vóór ze eraan moesten beginnen en toen het menens werd op geen enkel moment met daadwerkelijk ondersteuning in de vorm van een degelijke en blijvende versterking van de capaciteit die ons ettelijke miljarden minder aan ‘economische ‘ schade zou gekost hebben en nog steeds kost.

een permanente versterking van de zorg want dit virusje is slechts de voorbode van een hele zwerm van die ondingen, dat is zo zeker als dat de zon morgen opkomt want  zolang we niks doen aan de oorzaak ervan, aan de overbevolking die maakt dat de gastdieren voor de ontwikkeling  van die sappig ogende  kroonstempeltjes in de voedselkringen terechtkomen, aan het hele cataclysme dat wij reduceren tot het woordje ‘klimaatcrisis’. zolang daar niks aan verandert zullen de gevolgen er blijven.

en er verandert niets. hoegenaamd niets.

ik zou het nog enigszins begrijpen, mocht men dergelijke kortzichtigheid nog kunnen bedekken door het  alom heersende geloof in de efficiëntie van de vaccinatiecampagnes. want ik heb enorm veel respect voor dat geloof en voor de hoop die het de mensen geeft.

ik zie jullie dagelijks bidden, en het ontroert mij. al die devotie, en vooral ook die blikken van ongeloof bij weer eens een totale afgang, nog eens een lockdown, nog maar een hele chunk af van de kwaliteit van het leven in functie van een als onsterfelijkheid gedacht overleven. bij  het zich aftekenen van de vierde golf die er net eender uitziet als de eerste, de tweede en de derde. 

ik doe mijn uiterste best, en mijn twee prikbewijzen mogen ervan getuigen dat ik uw recht om erin te blijven geloven ook met het eigen vege lijf onderschreven heb, het middels die acceptatie van een inenting die ik zonder de sociale druk op mij nooit had aanvaard, omdat ik er ondanks al mijn verwoede pogingen niet in geloven kon, toch heb ik dat geloof gaarne met mijn daden publiekelijk tot een nobel streven benoemd, geratificeerd door de enige Overheid die ik hier in het Centrum van het gekende Universum mag en kan aanvaarden, namelijk die van mijn eigen rationele denken.

u betwijfelt het bij momenten als u mij bezig ziet, maar ik vertrouw vooralsnog heel erg op de ratio. want de rede is het enige dat mij uit de hel van de waanzin kan houden die mij voortdurend bedreigt.

tja, de romantiek van het dichterschap è. er is echt niks nieuws onder de zon.

nu, als die overheid  mij met dezelfde insistentie destijds had verzocht om in het belang van de anderen ook maar elk jaar een griepspuitje te laten zetten, hoewel ik het idee toen en ook nu nog totaal ridicuul vindt, maar ik heb er nooit om gelachen omdat ik het comfort van de illusie heel erg echt zag gebeuren, net zoals nu ik de angst heb zien wegebben dankzij de vaccinatie.

en die vaccinatie ‘redt’ ook effectief levens. die cijfers spreken ook voor zich, het dóet echt wel wat. ik zie en in zoverre mijn povere kennis mij dat toelaat begrijp ik volkomen de logica erachter ook. maar je dient hier, denk ik, de rede dan ook volledig haar gang laten gaan. en de boodschap dan ligt, om het met het understatement van deze nieuwe vervloekte eeuw te zeggen, nogal gevoelig.

want al die zwakkeren die zo gelukkig gespaard zijn gebleven, worden daar heus niet sterker van, dus die sterven helaas gewoon later aan wat anders. je ‘redt‘ ze uit een noodsituatie die er al was, en die even urgent blijft als daarvoor. en die dus verder de reeds overbelaste, onderbemande en onderbetaalde  zorg zal belasten.

maar dat is een compleet inhumane stelling, hoor ik u al opwerpen. en gelijk hebt u, want de rede is onmenselijk, wat zij ons dicteert valt niet te rijmen met de ‘humaniteit’ die wij dagelijks belijden.

de rede wil dus van geen wijken weten en gaat ongenadig door. want datzelfde slachtoffer, dat nu immens lijdend een langzame verstikkingsdood stierf in de hel van de quarantaine, had net zo goed perfect omringd door naasten kunnen afscheid nemen van zichzelf in het comfort dat wij ‘normaal’ in onze palliatieve zorg verstrekken, mochten wij van in den beginne de versterking van de zorg een evidente prioriteit gemaakt hebben in plaats van paniekerig in de eerste plaats aan het eigen hachje te denken. u zal mij toestaan verdere polarisering te willen vermijden door in heel sereen Italiaans naar La Vialta di Pier Paolo Pasolini in La Religione del mio Tempo te verwijzen, want anders gaat u deze gedachte tegen mijn wens en mening in als een belediging ervaren.

ik schreeuw het wel uit in mijn muziek en mijn tekeningen.

want de levens die je zogenaamd redt, verergeren de verstoring in de balans die al even zoek was. het evenwicht namelijk, dat er zou moeten zijn, vind ik, tussen kwaliteit en levensduur en, gezien de klimatologische rampen en het algehele gebrek aan toekomst voor onze soort, in de louter financiële haalbaarheid van het alom vooropgestelde  ideaal van maximale levenskwaliteit en maximale levensduur.

wat ik in mei van 2020 dacht maar nergens kon uitspreken omdat ik het ook nergens uitgesproken zag en ik echt wel behoorlijk gek/verslaafd/waanzinnig/ krankjorum ben maar ook alles behalve loemp 6in mijn schrijven tenminste, in het leven zelf ben ik hyper-loemp, kan ik misschien nu wel terloops aansnijden in dit document dat over alles en niks gaat.

omdat ik nu ook voor mijzelf op een dwingende manier gekozen heb voor een vrijwel zekere inkorting van mijn levensduur in functie van mijn huidig levenscomfort en mijn capaciteit om dit werk te blijven volhouden.
omdat ik dat signaal van mijn vlees, die roep van de Ziel in mij, die ook de uwe is, gevoeld en begrepen heb. omdat mijn geloof in de echtheid van mijn vlees, die de echtheid van de Wereldziel is, voor mij voelbaar is.

want iets dat ‘echt’ is voel je in je vlees, dat wordt vertaald door je lichaam en zet zich vast als zekerheid in je denken. met ‘waarheden’, daarentegen, kan je samen met Trump en zijn zielige epigonen in onze contreien alle kanten op. dat leerde ik van Foucault, vanDerrida, van Deleuze, van hun opponenten, van alles wat ik hoorde en las en zag. en van het illusoire karakter  van de dingen en het Zijn ben ik zo overtuigd als een Tibetaanse monnik van de Samsara-sluier in jouw ogen.

mijn mening doet er gelukkig nooit wat toe, en maar goed ook,  want je wil niet in een land wonen met een overheid die denkt zoals ik, met een dictator zoals mijn super-egootje dat rondhost in de enge ruimte van dit goedkope  appartementje dat  het Chaplineske figuurtje spelend met zijn globe zelf in een typerende ironiserend ontkrachtende maar toch nog aardig opschietende megalomanie tot Centrum van het Gekende Universum heeft omgedoopt.

maar nu merk ik dat men in Frankrijk, Oostenrijk en andere landen dit geloof ook tot een staatsgodsdienst wil verheffen, tot een conditio sine qua non voor het recht op burgerschap. dat zulks effectief plaatsvindt in mijn Europa.

in dat geval kan ik enkel besluiten dat deze eensklaps religieuze overheden hun eigen globale  falen willen toedekken door een verplichte inlijving in de eigen zaligmakende waarheid. dan moet ik mij blijkbaar effectief bekeren tot hun meerderheid, tot deze nijdige neo-liberale sekte, die infestatie van kakkende allesvreters die zichzelf verslaven aan het bezeten kapitaal en vooral aan het wansmakelijk platvloerse genot, die eeuwige roes van de consumptie der bezetenen die heel de planeet voor alle soorten onbewoonbaar maakt.

en dan houdt mijn goodwill dus op.
want dan wordt er mij niet gevraagd dat ik een loos gebaar zou stellen om mijn medemens niet nodeloos te verontrusten, dan verplicht men mij om met alle have en goed in het kamp der Voorbeeldige Burgers te gaan staan en al mijn vrienden in het verzet de rug toe te keren.
dan dwingt men mij zoals men de Joden vroeger verplichtten, om mijn geloof op te geven en mij braafjes te bekeren, want anders ben ik strafbaar.

de dag dat men mij dat mededeelt zal ik antwoorden, zo luid als ik enigszins kan en met een overtuiging die u zich bij gebrek aan levende voorbeelden in uw herinnering niet meer kan voorstellen, dat ik nog liever zoals Giordano Bruno  op het plein voor de ogen van die goedige Paus levend en bij volle bewustzijn opgefikt wordt, dan mij aan die eis te onderwerpen.

***


de woeker van het naakte leven in het vlees dat wij zijn, verwekt automatisch de walging, de angst en de woede van het individu voor wie de  werking ervan al was het maar eventjes wordt onthuld. 

de auteurs die getuigenissen afleggen van die confrontatie met het Vlees-als-Ziel, als kracht die ons geheel bepaald, ons overlevert aan het Lot van dit leven zonder de kleinste kans om aan dat Lot te ontkomen, want elke vrijheid daarin is een luxe-illusie die men zich enkel in het welstellende deel van de aardkloot kan permitteren, sommigen van dat soort auteurs zijn in de tweede helft van vorige eeuw uitgegroeid tot ware iconen van het ‘onbehaaglijke’ denken, samen met dat dwepen met alles wat maar enigszins ‘uncanny’ kon genoemd worden, die cultivatie ervan, heel de omstandig beleden Artaud-adoratie ook onder andere, maar die is er enkel op gericht om het werk zelf onschadelijk te maken, om de lont eruit te halen, om het eigen intellectuele prestige op te vijzelen op de kap van het als Schandaal van de Eeuw veroordeelde lijden van de man zelf.

“ja zet daar nog iets over het lichaam (sic) bij Artaud en dan zal je de werkbeurs wel krijgen”. hoe vaak heb ik dat niet zien gebeuren? hoeveel van de twintig delen van het Verzamelde Werk van Artaud had die sollicitant in functie van een of ander carriere-snoepje effectief gelezen toen? gelezen, dwz.: mee gedacht en in de mate van de eigen mogelijkheden mee doorvoeld, want als je Artaud anders leest dan zo, lees je hem niet, dan consumeer je enkel de weelde van zijn taal, waarvan je de oneindige pracht overigens enkel kan volledig aanschouwen, ondergaan als je het neergeschreven verloop in de denkbewegingen ook effectief activeert bij jezelf en de werking ervan VOELT in je eigen vlees.

zo 1 boekje van al die volumes lees je op die wijze niet ‘uit’ op een jaar tijd, hoor, daar kan ik je dag op zeggen. van alles uit het vroege werk dat ik tot op heden vertaald heb, zijn er tot op vandaag nog talloze vulkaantjes en brandhaarden werkzaam in mijn eigen denken, onverwerkte flarden puur git, zwart glanzende geruisloze shuriken die voortdurend vervaarlijk dicht bij de ‘essentie’ (hihi) van mijn denken rondsuizen.


om verder te werken aan mijn Artaud-lezingen (lezing in de Neo-Kathedraalse zin dan, zoals ik eerder Réquichot al las en nog zal lezen) moet ik mij soms dagenlang oppeppen. gewoon omdat ik weet wat er gaat komen. omdat ik daarvan toch wel eventjes moet bekomen ook.

als u daarvoor geen begrip kan opbrengen, als u mij niet gelooft, dan hebt u het niet of onvoldoende ervaren. hou het dan maar beter zo. u heeft daar niets te zoeken. het is slecht voor uw ‘gezondheid’.

als roadmap wil de NKdeE de Morose als erkende Stoornis zien verschijnen in een nieuwe editie van de DSM rond mei 2024. er is dus haast bij, want er is nog veel werk daaraan, ik heb het pas eergisteren serieus doordacht.

dv, 22/11/2021 in en namens het Centrum ven het Gekende Universum te Tienen @ 5:51

Noten[+]

Categorieën
lyriek

LAIS CCCXIV

zomp. ruïne. geen vlucht meer en geen oord.
uit het brakke klotsen steekt het echte
als een draak de draak met mij. een slijmwoord
van liefde druipt van kromming tot rechte
in een plas waar ratten er om vechten.
nu, ik hamer met een dreun van uren
waarheid in mijn leegte: niets blijft duren.
niets verblijdt mij, niets bedroeft mij, niets om-
armt mij, niets verguist mij met haar vuren.
niets dan dit is al waar ik nog toe kom.


over LAIS

LAIS is de geschiedenis van een verwording. het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden. het ego sterft als god in ’t diepst van zijn gedachten maar ergens halverwege niest het van ontzetting in de verzamelde geschriften: het kan niet zonder haar.

LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.
het werk wordt sinds 2010 rechtstreeks online geschreven op deze website en elders.

M0LAIS

sinds 13/01/2022 laat ik mij hiertoe geheel liefdeloos inspireren door de werking van M0LAIS: een NKdeE programmaschets die tijdens de schriftuur van LAIS wordt aangemaakt in Google’s Colaboratory met behulp van een generatief Taalmodel van de TensorFlow Hub Authors van Google (de zgn. Wiki40B Language Models).

waarom ?

NKdeE getrouwen kennen het antwoord op die vraag: het zal u leren!
de Bedoeling van M0LAIS is vaag en meervoudig:

  1. de ervaring opgedaan met de eigen NKdeE herschrijfprogramma’s (die meestal niet veel meer omvatten dan enkele uiterst eenvoudige routines die wel formaliseerbaar en dus programmeerbaar zijn) te versterken met potentieel krachtige, generatieve herschrijfalgoritmes
  2. de praktijk van de zieltogende Nederlandstalige schrijverij wat reanimatieprikkels geven met hedendaagse technieken
  3. verifiëren of ik nu een Cylon ben of niet
  4. heulen met de Vijand, huilen bij de roemloze ondergang van het Avondland met een sjieke werpklak en ervoor zorgen dat mijn Naakte Lijf nog een overlevingskans heeft als de ziekteverzekering het eerder begeeft dan die ultieme Begeerlijkheid.
  5. Sophia van Hanson Robotics verleiden tot een hete romance in het Eeuwige Nu
  6. hulpmiddelen ontwikkelen voor het ‘democratiseren’ van de literatuurbeoefening
  7. het be-doelen van mijn schrijven, er iets mee doen waar een ander nog wat aan kan hebben
  8. en voor jou


Categorieën
lyriek

dagwerk

song

familiar hurt is hurt in vain.
from its rotting fruits i gather none.

it says it comforts but its da is pain.
it boasts to ruin my happiness,
but happiness is not my game.

familiar hurt is hurt in vain.
from its rotting fruits i gather none.

it just repeats the dirty steps it took
before i picked it of its hook
and laughed it boldly in the face:

‘familiar hurt is hurt in vain
from its rotting fruits i gather none’.

if ever you should need
to satisfy of hurt my need,
you’d need to come and let
your friendly daggers feel my deep.

X

lied

van uw zijn begrijp ik niets.
uw bestaan laat mij onaangeroerd.

van Maria die niet hier is, voel ik alles.
het is een streling en de haartjes
op mijn handen komen recht te staan.

van uw zijn begrijp ik niets.
uw bestaan laat mij onaangeroerd.

men zegt van mij hij leeft slechts om te schrijven,
maar ik schrijf om hier te kunnen leven,
daar waar u mij hebben wil.

u laat het toe, maar dankbaar ben ik niet,
want van uw zijn begrijp ik niets
en uw bestaan laat mij onaangeroerd.

X

Categorieën
asemic reading asemisch Grafiek

the love letter (1)

an asemic reading of some musical phrases in the DROOM 12 composition
00:00o (page 1) 01:40 o ma (page 2) 02:16o ma ri a (page 3)

please use this form for your (anonymous) feedback

Categorieën
Anke Veld Proza

uit “Anke Veld”

VLAK: LODE

4.

misschien is het zo dat ik aanvankelijk met jou het Oponthoud wel wou bereiken, Maria, dat is een ‘er’ in ‘ergens anders’, een soort paradijs waar het onthouden ophoudt in het moment dat je vergeten bent, ja, daar ergens in de uitgedroogde holtes in het rot, waar de priesters alle gaatjes geplamuurd hebben en waarbinnen het ruist van overgave, onthechting en ontkenning van de lust.

met algeheel gebrek aan belangstelling voor het andere.
de vernietiging van,  in en door het ene.
de blinde vlek op het alziend oog van de entropie.
het geheim van niets dat je zomaar van de straat kan rapen.
of iets van die orde.

maar ik ben een blinde merel die zijn lied voelt fluiten.
niet het lied dat hem verlaten heeft en zal verlaten. het is dat soort twijfel dat mij ooit de ogen kostte, ik weet wel beter nu en richt mij, hier door de fictieve poort van jouw naam in een tekst,  uitsluitend tot het onbegrijpelijk echte. 

ik ben een blinde merel die zijn lied voelt fluiten en het lied is dit nu, dit onzichtbaar onzegbare nu waarin ik schrijf. dit nu waarin ik sinds niemands heugenis jouw lippen voel de mijne raken. dit nu dat ik nooit bereiken kan.

ja, men kijkt naar mij, al is het vaak stiekem, eerder. ik word bekeken, en ik stel teleur want ik weet niets. lekker niets weet ik, ik weet alleen wat ik niet zeg. wat ik niet zeggen mag of kan.

ik weet niets van jou, niet wat er met jou – en al zeker niet hoe jij gebeurt.
maar wat er hier gebeurt is ontegensprekelijk – en net zoals ik het wou – nu klaar en vol van jou. je zei dat het mocht.
ik ben je eeuwig dankbaar voor je vertrouwen, liefste, en ik aarzel niet, nooit meer, tenzij om jou de kans te geven je te ontdoen van wat het ook wezen mag aan ragjes van gêne of aan touwen of riemen van angst of beklemming. 

dat  ‘er’ waar ik van sprak is de droom die ik in dromen berg, en waar ik heel mijn leven al dag en nacht naar tunnel, zonder enig benul van wie of waar ik ben, laat staan waar ik heen moet. die plaats hoeft niet gemaakt te worden, niet door mij en al helemaal niet door jou. mijn lot heeft verder geen besturing nodig. al vermoed ik wel wat ik meen te voelen.

maar dit oponthoud van ons is heel erg echt en heeft van het echte ook elke hoedanigheid. we zullen er te gast zijn, jij en ik, zolang jij er, geheel naar jouw aard en gebeuren, gast wil wezen. want van die plaats ben jij de grond, de oorzaak en de reden. je hoeft dus verder niets te doen.
en ik, ik begin pas. zoals elke dag begin ik pas.
op mijn sterfbed zal ik staande houden dat ik pas begin. maar dit is anders. er is daadwerkelijk een begin gemaakt, heel de toekomst is nu weg omdat ze begonnen is. dat begin heb jij vooral gemaakt, met de moed die ik niet had. ik was, laat ons zeggen, nog ietwat gepreoccupeerd.
nog maar net was in mij de zweer gebarsten, de obstructie vermorzeld.
de gevechten duren onverminderd voort. laat het je niet deren, het conflict is gans intern en enkel het mijne.

maar je kwam en je pulkte en plukte aan die ene snaar die vrijgekomen was, komen bloot te liggen in het gewoel. het was een mi bemol en het was geheel de jouwe. alsof het ooit anders kon. het trillen ervan heeft vast veel gemeen met die vlinder in China.

hoe het gaat met mij? zoals elke dag sta ik op uit het beklijvende.
ik sla de kriebelende haartjes van de ontelbare behoeftigen aan vernedering verveeld van mij af. en die stinkende kladden valse liefde ook maar weer.
zijn het de doden die mij elke nacht besmeuren met hun klacht? waarom haal ik ook een kat in huis terwijl ik alles van die dieren haat?

ik was en spoel mij, en ik start de programma’s. de routine van mijn waanzin, de waanzin van mijn routine. elk woord komt te laat voor zijn  beweging die er eerder was.
negeer de leugen, importeer de klassen, initiëer.

ik hang mijzelf druipende te drogen.
op het wereldwijde megalomane droogrek van de nijd en de zelfverheerlijking. de winden van jouw afwezigheid schenken het druipsel daar ruimte en klaarte en in de propere letters komen al lustige klanken als kraaien neergestreken, zie ik.
maar in die nare klanken klinkt mij op een engelenkoor vol mededogen dat haarscherp resoneert met de randen van de leegte.  de resonantie vertraagt het zweven dat wij doen in de gang naar het git van het gat.

en in mijn bruut gebaren dat vroeger een keel zocht om doortastend te aaien of een hals om liefkozend te wurgen, verschijnen nu de bleke, maar ongemeen speelse  vogeltjeshanden van een lijk uit Asissi, die het tot kalmte manen.

je bent het verschil dat het verschil maakt, zoveel is mij duidelijk, meer niet.
dat was je toen ook.

ik zie een deel van mij mijn ergste kanten etaleren. het verweer van het oude verziekte dat alles wil doen mislukken door jou het ene na het andere obstakel in de voeten te werpen. ik moet er om glimlachen, maar kan het ook niet stoppen. hemeltje, misschien is deze brief wel net de brug te ver.

en jij klaagt dan van de rommel in jouw hoofd! zie mij: als ik per abuis teken wat ik liefhebben wil, verscheur ik het ogenblikkelijk, want dan ontwaar ik pas ten volle  wat ik beminnen wil en daar heeft dat willen hebben van mij niks te zoeken. ik stuur het wel naar de rommelmarkt. 

het verbaast ook mij telkens dat ik blijkbaar meen wat ik zeg. 

hoe dan ook, het lijkt er wat op dat mijn oudste verlangen haar nest gevonden heeft in de werkelijkheid, al het doen alsof dat wij zo nodig hebben.  het schiet daar dwars doorheen en het wordt echt en het laat mij achter als een lege huls, een hoopje overtolligheid.

u heft mij op, mevrouw.

nee, er heerst geen heftigheid.
mijn verlangen is, zolang die rust mij gegund is,  een stoffige zolder waar de duiven kirren en koeren en schijten. maanlicht op het dakraampje met de barst in de vorm van een y. kostbare, oude boeken in een vochtige kramp, ijsjes in Parijs, stokoude erotische prenten, een kapotte draaitol, het dunne blik ervan van binnenuit gespleten alsof het draaien zelf ontsnappen wou langs de verroeste krulling van het aanvoerijzer en tien bikkels, vijf voor jou en vijf voor mij.
alles wat ik ooit wou: het ligt daar allemaal onder het stof, de mom van mijn liefde.

en dan zie ik jouw ogen weer.

u ontwapent mij, mevrouw.
al mijn letters kletteren op de grond. ik sta naakt met de gekende van schaamte neerdrukkende handjes.

ja, men kan zich van dit schouwspel maar beter afwenden.
het heeft geen naam. ik ben blijkbaar in de volle bloei van mijn rot beland want ik woeker uit op weerzinwekkend betoverende wijze, geheel naar de gang van alles wat hier ‘leven’ heet. ik woeker en ik wacht en de winter komt en ik ben blij want ik weet dat er sowieso iets komt dat niemand ooit heeft willen verwachten.

tot ziens,
X

Tienen – 6/10/2021 @0:36

ANKE VELD

ANKE VELD is de internetroman die sinds 2002 gepubliceerd wordt terwijl hij geschreven wordt. de vertelde gebeurtenissen in de roman spelen zich grotensdeels ook simultaan af met de publicatietijd, of relatief korte tijd daarna, waardoor er soms wel eens wat moet worden bijgewerkt (ook Nostrodamus was niet onfeilbaar).

ANKE VELD is het verhaal van de AFLOOP. het is op dit moment niet bekend of het goed of slecht afloopt, maar aflopen doet het, daar kunnen we vooralsnog zeker van zijn.

ANKE VELD bestaat uit 8 plateau’s of ‘velden’ die elk één hoofdpersonage hebben. 18 jaar na de eerste publicaties is het niet langer duidelijk waar in het werk van de auteur de roman begint en waar de realiteit 1kwatongen beweren dat geheel WIKIPEDIA een onderdeel geworden is van de roman, maar dat lijkt ons toch nogal een indianenverhaal. ophoudt, of wat dan wel de realiteit van Anke Veld is. wie is , überhaubt, die Anke Veld?

HET DAGBOEK VAN ANKE VELD

LORENATHAN
ROBESTHER
LODEMAAIKE
ANNAGABRIEL
Klik op een naam voor een Afloop

Noten[+]

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek

violet

ik bestookte de blokkade, dagen, wekenlang en het is gelukt.
wat niet gebeurde stroomt nu vrij uit wat wel kon
en maakt nu deel uit van wat ik ben vergeten.

wees maar groen jaloers op wat ik droom;
en donker violet met grijze strepen.

a story about drawing conclusions
Categorieën
Grafiek Kathedraalse Leer Proza

over kennis en schoonheid

je hebt niets van kennis. kennis die je gebruikt, verander je. kennis die je niet of nauwelijks gebruikt, vergeet je.

‘schrijvers’ en ‘kunstenaars’ pronken ijdel met gebruiksvoorwerpen die niet van hen zijn en verkopen hun extreme luiheid als ‘kunst’ of als tekstkapitaal. het zijn producenten van negatieve waarden, want hun producten corrumperen en belemmeren de toegang tot de collectieve kennis.

een auteur verandert voor zichzelf wat zij vergeten is en schrijft nauwgezet neer (of drukt anderszins meesterlijk uit) voor de anderen wat zij veranderd heeft. auteurs produceren niet, auteurs werken en dragen door de uitvoer van hun werking bij aan de collectieve kennis.

het schone is de ervaring van onmiddellijk bruikbare kennis. wie het schone ziet of leest zegt onmiddellijk: “ja, dit is het”. het schone is een openbaring, de Apocalyps van het humane.

“Kladwerk” – Hilde Vandenhout 2021
Categorieën
dagwerk 92-93 gedicht van de dag lyriek

dagwerk 92-93 (18)

19 oktober 1992

ijzel. wind. de straat kraakt onder mijn stap, hier komt geen auto door.
ik stap rechtdoor, mijn oog gericht op het verste aansnijpunt in de bocht. bij elke stap corrigeer ik de rechte, altijd moet alles worden aangepast.

bevroren handen. rood. mijn neus begint te lopen. de warmte in de kamer walmt. zie het. hoor het. luister.

1979. het kamertje achterin met toen nog uitzicht op de kerk. zet de machine op, rol een sigaret, steek ze op.

twijfel. stilte. eerste noot.

langer dan een uur houdt mijn universum het niet uit, maar elk uur is een eeuwigheid van tijdloosheid.

orgelpunt.

ik zie of voel mijn vingers niet meer, zij doen dingen die ik niet kan.
een schijnbaar gemiste noot onthult een wending want verderop loopt het dood. er is geen toeval meer en ik ben er niet, het gaat door mij.

do – mi bemol – sol
re – la bemol – si bemol – sol.

dit is mijn verworvenheid
deze oorlog win ik wel
hier verlies ik niets van mij
(de klanken schieten hogerop en vormen trap na trap voor haar.
het gebed is altijd hetzelfde).

kom aurora.
daal neer tot mij, gun mij uw gratie.
niets heb ik, niets ben ik, alleen mijn leven kan ik geven.
niets wil ik vragen, niets wil ik zijn.
daal neer tot mij, gun mij uw gratie.

do+ – la bemol – si bemol – fa – sol – sol – sol

לֶשֶׂ
300 – 30
6

3 – 4 – 7
14
5

SOFAR (So Good 4 Els Debarbieux) (input file)

invoerbestand voor de wereldcreatie van SOFAR (So Good 4 Els Debarbieux), een stuk voor dv, orgel (Roland HP-503) en ITL

over SOFAR en over ITL

dv: in de NKdeE muziekpraktijk is elke muzikant een ‘app’, niet maar maar ook niet minder dan dat.
ITL = Internet Time Loop, een vinding van de NKdeE voor muziekbeoefenaars.

ITL gebruikt het internet als muziekinstrument.
ITL gebruikt het tijdsverschil van een live internetstream door de ontvangen stream weer in de klankbron te brengen.
de resulterende voortschrijdende loop is voldoende stabiel voor controle door de muzikant, maar altijd variabel omdat de delay afhankelijk is van de drukte van het verkeer op internet. de data van de klank gaan dan ook letterlijk de wereld rond.

het variable van de delay geeft de aldus aangemaakte loops (en samples) een ‘natuurlijk’ karakter. je merkt het misschien niet maar eigenlijk ben je al die nette, exacte loops kotsbeu. hoezeer je die ook opfukt met effecten en devices, ze blijven altijd bepaald door de computerklok en dus hopeloos exact. probeer het zelf, je merkt het verschil onmiddellijk.

met ITL fukt heel de planeet met je toch wel lichtjes pathetische behoefte aan controle. zet het op en volg, want miss f-you-humans gaia herself leads the dance.
’t is simpel, je moet gewoon iets zelf willen veroorzaken dat je normaal wil vermijden, in je videoconferencing sessies toch: een late echo van je eigen geluid.

SOFAR (so good 4 Els Debarbieux) is geschreven als invoer voor ITL. deze invoer gebruikt zelf al ITL bij de aanmaak, maar dat zal je moeilijk kunnen onderscheiden.
het stuk is een verjaardagscadeau voor Els, mijn dierbare radio-compagnon en eerbiedig geadoreerde Levende Muze en Sybille van de erotische Ellende.

het is daarnaast ook een zeer schamel maar oprecht eerbetoon aan mijn twee favoriete componisten: Giacinto Scelsi en Johann Sebastian Bach. de wereldcreatie morgen is opgedragen aan mijn zus die mede met heel de buurt mijn tot waanzin drijvend getoeter op vaders Hammond-orgel moest doorstaan in onze jeugd.

deze wereldcreatie vindt plaats op 10/07/2021 om 19:48:49 CET tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV op Radio Scorpio

waarschuwing: deze muziek is niet geschikt voor honden.
het stuk flirt bij momenten stevig met de pijngrens van het humane gehoor maar kan ook, afhankelijk van de gebruikte afspeelapparatuur en de luisteromgeving resulteren in voor ons onhoorbare resonanties die bij honden effenaf pijn doen.

de muziek is weergave van een groeiproces, een beetje pijn-indicatie is voor de ervaring ervan eilaas noodzakelijk, maar gebruik de volumeknop met de instelling van een yogini.

en denk heel hard ‘kwetterende nimfen’ tot minuut 8 ongeveer, dan heb je het ergste gehad en komt er verpoos en beloning.

Categorieën
dagwerk 92-93 gedicht van de dag lyriek

dagwerk 92-93 (17)

18 oktober 1992 (slot)

in mijn handen lag de steen die mij omsloot.
zeven dagen links. zeven dagen rechts.

een was het al en alles was niets.
ik had een steen maar niets om naar te gooien.
ik had een steen maar niets om aan te bouwen.
niemand zei mij wat je met zo’n steen kon doen.

en toen kwam jij. ik mocht jou strelen, jij
die mij spuwend van walging verwierp,
die mij spottend van schaamte zag zinken,
die zee was voor mij en zwoelte en ik zonk
en ik zonk en ik zag
hoe je lachend de riemen der leugens doorknipte,
hoe ik brak, hoe ik losbrak,
hoe ik stroomde,
hoe ik brandde,
hoe ik brandde voor jou.
ik fikte gans op tot wat as.
ik was effen niks.

en nu ik.

ps. elke beweging die ik je zag maken, maakt nu muziek in mij los. hoe gaan we dat regelen met de rechten?

Categorieën
lyriek

dagwerk 92-93 (16)

18 oktober 1992 (4)

uit mijn handen stuiven zeven engelen
van de steen die ik omsluit. zeven
blauwgevlerkten leggen zalvend
hemelzoete spreuken op de zweren in het land.

er schieten geurige bloemen op in het bos
en in de straten vrijen saters en
nimfen op de schoot van een vingerende reus.
herinner je de stem en zing het lied
van de flitsende sterren. uit mijn lichaam
stroomt het warme water dat je streelt
tot elk onderscheid verdwenen is.

rivieren klaren uit en zinderend
de damp stijgt uit de blauwe zee.
mijn zingen neemt jouw zingen mee.

ik dek je toe ik
neem jouw nu en wrijf
het open en alles is het nu
dat niemand schrijven kon.

nu jij weer.