Categorieën
asemic reading asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek het groene boekje lyriek rigorisme

musette maison

Benodigd zijn: bloed
inkt, papier en daarin
een goed oog. Onder

invloed van het wit
stolt het opgeklopte
gebeuren. Kluts er

desnoods wat waarheid
door, maar het moet
wel glad en diafaan.

Onderaan dichtplakken
met het zwart van je
longen. Koel serveren

onder voorbehoud
en (noblesse oblige)
een glazen stolp.

dv 2019 – AR van ‘musette maison’

inputtekst (1993):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek

spiegel

Ligt er gedegen
onder het raakvlak,
de blauwe soutane die de blik ophoudt, haar
in haar ruisen laat verwijlen;

Zit er onbewogen
als toeverlaat, speling, sas
nu je haar indaalt, haar zijden
nachtverhaal van haar ontdoet
en kwijlend als een gek

nog de zeewaardigste herinnering
ophaalt, haar het uit haar eigenste
oogzwart nog toeschrijft, in haar
diepste inkten vertaald.

Lag niet onomstootbaar daar de spil,
de stille spiegel van jouw ziel? Moeras,
ontbonden weerklank nu, vervaagde
vlek, van drijfwier, zeg je,

loze alg.

Inputtekst (2017)

dv 2019 – AR van ‘spiegel’
inputtekst (1993) (1/2)
inputtekst (1993) (2/2)


uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek het groene boekje lyriek rigorisme

woordbreuk (arabisch)

Het opgespannen doek
wordt grijs en zwaar van de dauw
boven de pratende hoofden.

Haar toegewijd reikt je hand
en raakt niet haar,
maar zich in onmacht rekkende
het doek en van de verdonkerde lucht

glijdt op voorspraak der goden
in je handpalm
de druppel vocht, dat breekt

het licht en op haar bovenlip
staat even zilver
als de omkartelde wolk

jouw dag
het kussen toe.

dv 2019 – AR van ‘woordbreuk (arabisch)’ – A4

inputtekst (2017)

inputtekst (1993) :

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dit is mijn verworvenheid

dit land is niet het mijne
nergens zie ik klaar
nergens kan ik heen

hier verlies ik niets van mij
niets beroert mijn hand
hier beklemt geen doodsangst mij

dit is mijn verworvenheid:

oktoberlicht dat strak de stad kadreert
en ’s morgens zilver klavecimbels
uit de ramen gooit. spiegelzang van

meisjeskoren, gouden stemmen
weven tegendraads een web
van onontkoombaar zinsbedrog.

bussen kermen schrijnend liefdespijnen,
auto’s remmen stil met mededogen,
fietsers murwen zich subtiel naar coda’s.

onverholen stamel ik mijn kindertaal,
luider bral ik van plezier nu alles botst
met hoe mijn stem uw dode wereld raakt.

nergens voel ik pijn, niets ben ik dan
dit, het onvermoeibaar spel van hier
uw licht te zijn en daar uw donkerte

en overal en nergens kathedraal.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

hier beklemt geen doodsangst mij

tussentijds waar ik nog niemand ben
bij toonloos onaanzienlijk licht dat
alle ruimte binnenskamers houdt;

tussentijds waar het moment nog zegen is,
waar tussen galm en aanslag stilte
zich tot unisono plooit, verwachtingsvol,-

geen oogopslag verdaagt de stonde
tot het later waar de stem van overslaat.
er parelt zich een traan en jij

bent enig dan, verschenen
glans van mijn bestaan.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dit volk verzaakt elk streven

de verbeelding sprak tot waar niets was.
verleden heerste over toekomstpuin.
ik was een insect dat met één vleugel
cirkels trok in rotte ondergrond.

scherven staken hoekig elke ronding
aan. geen beeld versteende gratie nog,
geen gratie voor een beeld van steen.

nauwgezet de wereld werd vermalen
vuile blikken zwartsel voor de ziel.
hoger school geen heil: geen god
die hier niet alles al verlaten had.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

nachtwake

roerloos lag ik daar, stof en as,
wachtend op een wereldwende.

waarheid kende ik als niemand,
waarheid was de recht aanbeden zon
die zwart mijn ogen sloeg en mij
en al het zand tot spiegel brandde
waarvan ik alleen het beeld verdroeg.

episch, stichtend, monumentaal
voor niemand kraakte mijn zang
bij het kermende kerkklavier
dat vissersgeesten wekte: lied
vol zon en zee en zand gedacht.

ach, ochtend dat de regen kwam,
sproeide mijn roet tot ik rilde,
bloedde, weer met vel en vlees
verzweerde, keerde, wentelde
weerloos weer in het weefsel

wij waarin ik woorden loos
die mij als niemand kennen.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (4/4)

4. véte como te vas, no dejes floja… (Gongora)

o stroom, die stroomt zoals jij stroomt:
veel bekijks beklijft jouw stromen niet.
maar noem ik daar die steen mijn god
dan zie ik ook mijzelf in steen en droom
dat zij daar eeuwig in mij staat in steen,
dan is de steen ook steen zoals jij stroomt,
mijn god, die stroomt zoals jij stroomt.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (2/4)

2. Au milieu de ce bois un liquide cristal (Habert de Cérisy)

verknoopt in de keelkribbe
stokt bij nacht de adem. kurk.
de ratel wil mij achterlaten
in de droom waarin mijn buik
zweeft en ‘t wateroppervlak
zodra versplintert. de tijd jeukt
er van etterende stilstand.

ik krab er blauwe ruimte uit.

woorden glijden glippen weg
van mij, het zand moet branden,
ik knijp de leegte tot kristal:
spiegel die mijn pijn opslokt,
glas dat dalen keert tot klim,
zwart waarin het licht verzinkt.

ik wil in haar verdwijnen.

de morgenster tot stof in ‘t oog
verstrooid wrijf ik mijn donker
uitgevlakt verlangen droog.
dieper kruip ik in omarmen
en kras haar naam waar ik
van blauwe leegte droomde.

niemand ziet wat ik haar zeg.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

alp

Het staat van steen in mij en ’s nachts
stoot het door het vlees tot in het bot.
Het marmert mij de ogen en in het rot
van mijn gebit het stort de kiezel pijn.

Het droogt mijn keel, het striemt mijn tong.
Het vraagt de lippen in de spiegel of ik het
persen zie. Het perst mij uit tot ik het ben.
Ik schrijf het neer opdat het zwijgen zou.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dichter 1992 – 2019

dichter 1992

het regent gestaag.
de hond slaapt aan mijn voeten.
ik lees wat ik schreef.

dichter 2019

het regent gestaag.
de honden zijn gestorven.
ik lees wat het schreef.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme: