Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende cirkelzagen (14/14)

KETTING

“God geef ons meer droogte,” bid ik, “dan stinkt uw lijk niet zo”,
maar de hitte verdort ook de droogte en het Er zinkt
in het zinken zoals een do zich herkent in de dalende do.
‘de maan is sonoor gereedschap’ brult Johanna die stinkt

uit haar mond naar het zaad van Maped, de nepnihilist
en ook uit het jongetje Wij is de gemeenschap geheel gewist.
de weg Altijd loopt dood. olie doet de wanden glanzen.
geen Er is nog brug. ik sta te preken als paus bij de ganzen

en ik verstrik mij dusdanig in mijzelf als personificatie
dat de bars in de barst van het ik losbarsten, ophoesten hun rot.
de stortvloed Immens werpt zich walmende op als rectificatie

en krijt beukende op de rotsen: ‘seks alleen is echte communicatie!’
en zo sterft het jongetje Wij dat met aarde de helmen vulde tot
daar waar de gelaten hun toeven verlieten van vader en god.

EXIT

Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende cirkelzagen (13/14)

XIII. en daar ligt het jongetje Wij dat met aarde de helmen vulde

wij, wij allen vallen, maar samen vallen wij niet. Er is galm, Er
is kermen. niet, zeg ik hoorbaar het niets aan, neen, niet herhaal
ik want het niets is bijzonder buitenissig, en wij hebben geen
keuze want zie toch de woorden lopen als potvissen de stranden

af en op naar het droge alwaar ze ons opbiechten eb te zijn
en aan hun stinken beginnen waardoor ons bijna het hart
als vermolmd uit de borstbeenderen valt en het stof zelf
gebaart zo niet meer verder te willen. ziehier nu het mooie

van ons, onze schreiende blinkoogjes die schreien omdat
wij onze verwekkingen in al hun schoonheid zelf niet de baas
meer zijn, dat het ons ook maar overvalt en het vakkundige toch

van het versnijden, wegsnuiven, opschrijven dat niet blijkt te
volstaan noch het afknotten of het de strot toenijpen en evenmin
het met onze stalen tippen tot moes stampen van het jongetje

wij, wij allen vallen, maar samen vallen wij niet. Er is galm, Er
is kermen. niet, zeg ik hoorbaar het niets aan, neen, niet herhaal
ik want het niets is bijzonder buitenissig, en wij hebben geen
keuze want zie toch de woorden lopen als potvissen de stranden
[…]

invoer (2007-2017)

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 indringende cirkelzagen (12/14)

XII. (cfr. Stelling 28 bis: ‘seks is de enige voering van echte communicatie)

dat Er geen brug is, de weg Altijd inklapt, de vingers haken, maar
olie doet hun de wanden glanzen. eén op vijf eendjes nekt zich nog
over de vijver als een weerbarstige puist van inzicht op de gladde
technè van het neo-scholastieke denken. de jagers (M/V/O) richten

de lopen. indien correct opgesteld zullen de spiegels de trillingen doen
convergeren. eend is. de voorstellingen der impressies zijn, voor zover
zij gebeuren in de geest, niet helder en afgelijnd maar verward.
daar wij echter hun klepperen afstellen op het ritme der bewegende

lichamen (I/O) en zo afglijden naar het eindpunt aller séances, zal er
spontaan een simultaan kletteren optreden dat zich net niet aan de
klepperende lichamen zal voordoen als identiek, een p-t-differentie

die zich als een anker op het verlaten veld der niet-betekenissen toont,
waarop de lichamen zich op hun beider toppunt bevindend aan elkaar
zullen bekennen als het in elkaar verankerde Veld. Vergeet echter niet

dat Er geen brug is, de weg Altijd inklapt, de vingers haken, maar
olie doet hun de wanden glanzen. eén op vijf eendjes nekt zich nog
over de vijver als een weerbarstige puist van inzicht op de gladde
technè van het neo-scholastieke denken. de jagers (M/V/O) richten
[…]

invoer (2007-2018)

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 indringende cirkelzagen (11/14)

XI. de stortvloed Immens met heur geuren werpt zich op als rectificatie

Bevroren mortel! Bloedstank bij de opvangbekkens! Bij hergebruik
scheuren vaak de lijkzakken zoals de toekomst het eerder al
uitwees, zo, op de geijkte wijze inslaande op de borstkassa’s die
in het halfrond lafhartig staan opgesteld in hun slachtorde, wij

de schoenzolen van het Verzet, hamerend op de eisen van vliegrecht,
vervroegde pensioengerechtigdheid en zeker ook sterkere zekeringen
want die hitte. Laat ons voortaan regulariseren en zo de toevloed
met het bestaande stremmen! Dan kan toch al de Zijnsaangroei gestopt.

Nu reeds liggen de vooronderstellingen geil op blootlegging te sissen,
dit kan enkel leiden tot onberekenbare tijdsklem en sentimentenrot.
Dat niet meer opnieuw! Neen, wij van het Aqua Clara, wij bruisen enkel

indien nodig, de borstjes plat maar de benen knellen woest en streng.
Kom. Sta. Kijk. Hoor. Achter de glooiing doemen op de koplampzonnen,
de stormrammen strak op het chassis gelast, klaar voor de nieuwe raid!

Bevroren mortel! Bloedstank bij de opvangbekkens! Bij hergebruik
scheuren vaak de lijkzakken zoals de toekomst het eerder al
uitwees, zo, op de geijkte wijze inslaande op de borstkassa’s die
in het halfrond lafhartig staan opgesteld in hun slachtorde, wij

[…]

invoer (2007-2018)


deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende sonnetten (10/14)

de waarheid Johanna

X.  dat de barst diep in de barst van het ik losbarst en prijsgeeft haar rot

barst in de gedachten, scheurt in het gemoed, ontsteekt het aanzuigeffect
van de afgrond. Hoopvol stemt ons de groei in de afvalsector, het verhaal,
onaf, met heimwee naar het onbegonnen werk, het niets in de brandkast
van het ontbrekende kapitaal bij de rente op deze aflopende reeks

verraderlijke sonnetten. zo zomert het midden april. misschien
moeten we ‘s praten jij en ik? het toch zo niet verder, de kinderen.

hoe schrijnend hierboven. hoe pijnlijk de knieschijven hieronder
tegen de tafelpoten geplet. ons even te ontfermen, opdat één der 

onzen het jongetje toch recht in de ogen zou kunnen kijken en zeggen
dit is de droom, Wij, waaruit je nooit ontwaken zal, je vader, je moeder
wij zijn gestorven, en jij bent het jongetje maar je hebt ons nog
,

de wijzenden die elkaar naar de ander verwijzen en ach kinders
wij zijn het niet,  en, Er, wij hebben het beste … neen best niet te diep
in het verhaal kijken nu, – Johanna, jij loeder maak dat je weg komt, j
ij

barst in de gedachten, scheurt in het gemoed, ontsteekt het aanzuigeffect
van de afgrond. Hoopvol stemt ons de groei in de afvalsector, het verhaal,
onaf, met heimwee naar het onbegonnen werk, het niets in de brandkast
van het ontbrekende kapitaal bij de rente op deze aflopende reeks
[…]

invoertekst (2007-2017)



Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende cirkelzagen (9/14)

IX. en ik verstrik mij dusdanig in zelfbereide personificaties

regressie: in de doodsangst die ik onderga herken ik mij
zoals mijn naam ook in het schrikwit van uw ogen lettert:
uitputtende mijzelf sta ik zo in mijn vrees te dingen
naar een einde dat blijft dreigen maar nooit komt. kom,

ik roer mij met de gestorven hond Neo tot kalmte om,
die dwangmatig als vanouds de scheve schutting afloopt,
waarbij de stofwolk groter, het gras van droogte scherper
en onze woede zich intenser verenigt tot een toverbol.

daar, te midden bereikte rust, zit dan weer uitdagend
de poes Tempel een tuin verder, een rosse van enige
afkomst. Er zwaait wat met livingduister, kippengaas

en plasverbod. Gespiegeld in de herkenning staat ook
het jongetje Wij, Johanna en een kniezende Maped
die ons in bewaring wegschrijft, als in een eindeloze

regressie: in de doodsangst die ik onderga herken ik mij
zoals mijn naam ook in het schrikwit van uw ogen lettert:
uitputtende mijzelf sta ik zo in mijn vrees te dingen
naar een einde dat blijft dreigen maar niet komt. kom,

[…]

invoer (2007-2017)

Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende cirkelzagen (8/14)

VIII. en Ik, de vrezende, preek als een paus bij de ganzen

onze hoeren worden nog goedkoper dan een pilsje. De productie
aldus kunstmatig op peil gehouden. Gelaten. Het stelde sowieso
al niks meer voor sinds. Hoor mij tenminste als ik jouw naam
uitspreek, Johanna. Wat lig je nou weer te huilen,verdomme
! Kijk

mij aan voor ik je de ogen sluit. Ik zie ik zie ik zie A) de weiden
verdorren B) de vijvers verdampen F) het bloed koken D) de aders
verstenen. Ik besluit: het verdwijnen zál ons lukken. Overigens. Met
het oog op de toekomst. Voel de pijn als ik jou in gang por, sloerie.

De verkiezingsthema’s dit jaar: de vele geaardheden van de goede
bedoeling in hun eigenheid respecteren, er het rot uitharken,
het sentiment opspannen en het dan vocaliseren, visualiseren,

de mogelijkheden ten volle benutten, de controle opvoeren, de agents
trainen in de uitspraak van keywords: google, babes, cellofaan, verpakt,
bijlage, krant, heet, naald, nat, plekje, gratis, koop, nu. Voilà:

onze hoeren worden nog goedkoper dan een pilsje. De productie
aldus kunstmatig op peil gehouden. Gelaten. Het stelde sowieso
al niks meer voor sinds. Hoor mij tenminste als ik jouw naam
uitspreek, Johanna. Wat lig je nou weer te huilen,verdomme
! Kijk

[…]

invoertekst (2007-2017)

Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 indringende cirkelzagen

VII. Geen Er is nog brug. De weg Altijd loopt dood. Olie doet de wanden glanzen.

maar bedenk dat het ook ons een ware verlossing wordt en tja
al dat weefsel, bloed, vet en vlees dat ons enkel verzwaarde
met een lijf als mikpunt voor de tentakelende nijd… al die zooi!
Het spel hapert, meneertje ik met uw mijns inziens. En aldus

gleed en sijpelde, braakte en kolkte het pus van gods lijk
gestaag omlaag en verhoogde danig het Peil der wateren.
De boom Einde kromt de lucht in haar takken, de boom licht
een lijn uit de kromme lucht, streelt de krul recht… de zon slaat in

als een obus, de boom klapt toe, de naar papa vertekende lippen
van het jongetje Wij wil het bloedgaatje in de helm nog toe kussen.
 “o Johanna! da’k wou dat ik u alsnog knijpen kon!” Ik, van het zijn

af, de olie. Ach de sla: er resten ons inderdaad enkele restanten. De
dood Kil met zijn doodsjekkertje aan knoopt het doodsjekkertje
open knoop per knoop. “En, Kil? heb je ze? “. “Ik kom, sergeant,

 maar bedenk dat het ook ons een ware verlossing wordt en tja
al dat weefsel, bloed, vet en vlees dat ons enkel verzwaarde
met een mikpunt voor de alom tentakelende nijd… al die zooi!
Het spel hapert, meneertje
ik met uw mijns inziens. En aldus
[…]

invoertekst (2007-2017)

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek

13 indringende cirkelzagen (6/14)

VI. en ook uit het Wij is gemeenschap hardhandig gewist

Joa Sè, het endemische bewustzijn, kent in de mens haar
ergste epidemische verheffing. Het compulsief de zee inlopen
wil maar niet aanslaan bij kinderen onder de tien. God‘s
offer heeft niet het beoogde effect: de voortplantingsdrift

is heftiger dan ooit. Racha spint garen uit de behoefte
aan toekomst. De prijs van de ruimte heeft een historisch
dieptepunt bereikt: alleen Johanna ziet er nog wat in
omdat de r zo slonzig kriebelt in haar keel. Wat te doen

ook, als je Er bent? Een gedachte-experiment: ik, de
vrezende
, zit in een trein op een spoor dat miljarden
lichtjaren lang is. De trein rijdt in een achtbaan en daar

waar het traject kruist, komen als bij wonder alle atomen
die voorheen de trein en mij uitmaakten weer samen, zo
lang is het geleden dat de er trein passeerde. Wie ben ik?

Het endemische bewustzijn kent in de mens haar ergste
epidemische verheffing. Het begeleid de zee inlopen
wil maar niet lukken bij kinderen onder de tien. God‘s
offer heeft niet het beoogde effect: de voortplantingsdrift
[…]

invoer (2007-2017)


deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 Indringende Cirkelzagen (4/14)

IV. ‘de maan is sonoor gereedschap’ krijst Johanna die stinkt

Zo, kaal geschoren en beschimpt, Johanna de Waarheid loopt
blind haar eindje om en om want in de ommegang kent
men zijn vrienden. Houdt die slet nu ook al aubade?
Er hoopt op verplaatsing en schuifelt verwachtingsvol

de benen. De hanen kraaien, de hennen leggen, zo
is bij renwet nu eenmaal de gang der pennen. De kont
hoog als een pin-up en de kin op de handpalmen zo
spuwt Racha haar gal over de schepping die weigert

haar God te begraven. Een goede god is een rottende god,
lacht ook het jongetje nu het vlug nog verkracht wordt,
wijl het toch al gekeeld lag te schudderen. ‘Wie ben jij

dan wel?’ breekt het nog in de oogjes en Maped de basgom
bemant nu met stierlijke gave deze volte: “Maped ben ik”
bromt hij vervaarlijk en gomt het obscene gekribbel teniet.

Zo, kaal geschoren en beschimpt, Johanna de Waarheid loopt
blind haar eindje om en om want in de ommegang kent
men zijn vrienden. Houdt die slet nu ook al aubade?
Er hoopt op verplaatsing en schuifelt verwachtingsvol
[…]

invoer (2007-2017)

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag

13 Indringende Cirkelzagen (3/14)

“de weg naar het Niets is een poort in het Er” – dv 2019 – van alles ewa op papier – A4

III. in het zinken zoals een do zich herkent in de do

Het Er is het al waar de hoop zich op richt.
Het Er is de tijd waarin de leegte vervelt.
Het Er is de plaats waar het woord zich verdicht,
waar zweet, bloed en geil zich mengen met geld.

Men bidt tot het Er, smeekt het om seks en erkenning.
Ervaren bouwt men de kinderen om tot de erven Er:
Er: het vervolg’, ‘Er: de terugkeer, ‘Wat na Erna?’. Ver 
is het nooit, Er komt u toe, Er is de dood als gewenning.

Je zal er wel komen, je bent er bijna, beleef jouw Er-volte:
kruip er maar in, er is jouw tunnel, het licht in jouw hel.
Inwaarts de zinnen verbijsteren, uitwaarts je neigt naar een holte.

Er is de barst, een scheur in de tijd, je valt in het gat
je perst het Er uit, en nu volgt op wat volgt al heel snel.
Daar heb je het al: je bent er geweest, je hebt het gehad.

Het Er is het al waar de hoop zich op richt.
Het Er is de tijd waarin de leegte vervelt.
Het Er is de plaats waar het woord zich verdicht,
waar zweet, bloed en geil zich mengen met geld.

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 indringende cirkelzagen (2/14)

” daar is het jongetje wij dat met aarde de helmen vult” – dv 2019 – A4

II – maar de hitte verdort ook de droogte en het zinkt

u, in uw dode mode omdoende nog uw naaste
de das; u, ooit een leven dat er even in u was, te
blind en behoeftig in dit uur van uw waarheid,
waarin ontspoort elke tel tot eeuwen vol nijd;

u: uw huid is het leder gelijk en genaaid als een jas,
uw hart gaat tekeer, uw bloed klopt met spijt
en tegen de voering verpulvert uw zinnelijkheid
als droog schurft, korrels van bloed dat er was

en u ploft als een verduurde ballon en u stofgutst
alom (het applaus opent dreigend de handjes);
in de slipstream der crashende markten klutst u

recepten met fierte door het slijmen van God en zijn moeder
en het jongetje wij krijst luide met het molm in zijn tandjes
en van het sliertige rot in dit heden was u altijd al hoedster :

u, in uw dode mode omdoende nog uw naaste
de das; u, ooit het leven dat er even in u was,
blind en behoeftig in dit uur van uw waarheid
waarin ontspoord elke tel tot eeuwen vol nijd
[…]

invoertekst (2007-2011)

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…
Categorieën
13 Indringende Cirkelzagen gedicht van de dag lyriek

13 indringende cirkelzagen (1/14)

vooraf

Antonin Artaud vertelt ergens dat

  • op een mooie dag de mensheid besloot de idee van de wereld een halt toe te roepen (‘arreter l’idée’).
  • de mens toen moest kiezen tussen de onzaligheid van het oneindige (‘l’infini’) en het pathetisch-kleinschalige (‘l’infimi’).
  • de mens koos voor het laatste en stopte zich vol met koekjes en religie.

Men neme de cirkelzaag ter hand.
Het is koekjestijd.

“diep in het rotten aan strengen hangt Racha stroef” – dv 2019 -A4

I. god geef ons meer droogte (dan stinkt uw lijk niet zo)

ik, de vrezende, die met grafiet beschrijft het git:
een kraakstem plooit mij heet de letters uit en wit.
kijk: ik schik mij in uw stad, die naar uw lijk verkleurt
en weg spurten de krabben van het rotten dat geurt.

daar is het jongetje wij dat met aarde de helmen vult
zijn knietjes knikken grillig bij de gaatjes neer:
een o die stulpt  naar boven en een naar onder meer
zijn lipjes vertellen hoe de kogel uit de schedel tulpt.

diep  in het rotten aan strengen hangt Racha stroef
het bloed jaagt haar zwart en stijf door de strot
en haar nijd is de nijd van de moeder van God,

nijd om de vrucht van haar lust die zij niet begroef.
ons bestaan in zijn beeld  maakt haar woest en bot
dus zij wil nu ook mij en uw ogen dood en kapot:

ik, de vrezende, die met grafiet beschrijft het git:
een kraakstem plooit mij heet de letters uit en wit.
kijk: ik schik mij in uw stad, die naar uw lijk verkleurt
en weg spurten de krabben van het rotten dat geurt.

deelnemersfuncties

(aan de wreedheid der zagen, in volgorde van verschrijving):

  • God, het stadslijk
  • ik, de vrezende, een struik onkruid, voorheen bekend als  zanger Izeganz, heropgeschoten ergens dicht bij het Einde
  • Racha, de moeder van God, een kwaadaardig loeder
  • het jongetje wij, dat herhaaldelijk wreedaardig wordt omgebracht
  • de plaats er, een oude, verbitterde freezone die nog stamt uit de tijdruimte, toen de wetten van de Geldruimte nog niet van kracht waren. er is een onbetrouwbare FB- attentiejunk die zich wil opwerpen als virtuele place to be
  • Maped de basgom, een zwaarlijvige nihilist met smetvrees
  • Johanna de Waarheid, een blinde kaal geschoren slet die geilt op alles wat een letter heeft
  • Joà Sè, het endemische bewustzijn, een gemaskerde Afrikaan die heel de wereld afreist op zoek naar zijn Noord-Koreaanse geliefde Solli Ě 
  • het stijgende Peil, de demon van het stijgende waterpeil van de oceanen bij de afsmelting van het Poolijs: de demon is fanatiek anti-platonist en gelooft derhalve niet in zichzelf en wil dat dan ook op alle mogelijke manieren aantonen, o.m. door het bewust saboteren van wetenschappelijk onderzoek met als enige effect dat het pakijs nog sneller smelt
  • de dood Kil, een laffe soldaat die op elk moment een manier zoekt om te kunnen deserteren…
  • de boom Einde een van de drie Bomen van de Apocalyps zoals beschreven in de apocriefe Apocalyps van Johanna de Waarheid, een tekst die pas in 2041 opduikt en die in de jaren veertig een gigantische paniekgolf veroorzaakt door de gebrekkige vertaling die dan verschijnt (na de heksenjacht op klassieke filologen eind jaren dertig is iedereen die nog echt oud-grieks kent zwaar gediscrediteerd ten voordele van hebzuchtige charlatans, veelal vodka-zuipende Russen).
    de andere bomen zijn de boom Put en de boom Kapel
  • de gestorven hond Neo (2006-2018)
  • de poes Tempel, zus van Shirley en aangetrouwde tante van Oedi
  • het verhaal Onaf heeft een zwaar gestoorde, oedipale binding met zijn auteur die overleden is voor hij het verhaal kon afmaken
  • de stortvloed Immens, een tsunami die zich van dag vergiste (maar dan niet meer terug kon)
  • de schoenzolen van het Verzet, versleten na een jaar al, waar vind je nog degelijke schoenen…?
  • de jagers (M/V/O): agenten van het Zijn die de laatste nog in leven zijnde Vrije Lyrici seksueel intimiderend benaderen om hen het zwijgen op te leggen (vooral de blondjes zijn erg, pfff!)
  • het in elkaar verankerde Veld: tijdelijke stasis in de GeldRuimte waar alles peis en vree is, er gebeurt niks, het lijkt wel de hemel maar ‘t is voorbij voordat je goed en wel beseft dat je er was…

[…]

invoertekst (2011)