Categorieën
lyriek

het haakt

Tulpen te tuimelen op de verte staan, zo wou het
haar nog raken bij het zwermen van verhevigde duiven
waarop de zon sprenkelt zijn vette vingers lentelicht.
De drijfluchten donkeren. Gedrum is er, en droefte.

Plenst het bloesem op het witte blad, die weg
wordt een pad wég van zijn bloedbevlekte hand.
Moedwillig het rukt de maan en de man en de letters
van het bordkarton en prikt ze bij het rode stralen
op het schuimvlokken van de kolkzee, de steile
ópzang die de zon er in had aangestoken.

Men turft het een boek, maar het ziet slechts
het onontkoombare zinsweigeren hem toegapen,
het sterfgat met zijn rafelranden zuigen en suizen
met hoge stilte die naar volle leegte wil. Lichamen
nekken vergeefs naar kale overkanten. Straks
barst ook nog het vel op de ranzige kou.

Het duwt zich haar luwte in, langs
haar lippen die het huilend openvouwt.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

mogelijks weldra beschikbaar…

Steun de Vrije Lyriek!

de Neue Kathedrale des erotischen Elends
is een gave van iedereen voor iedereen

financiële steun voor de NKdeE is welkom op
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB
op naam van Dirk Vekemans.

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt alle berichten in je mailbox.

Uw adres wordt verder NIET gebruikt of doorgegeven en u kan op elk moment opzeggen.

This website uses the awesome plugin.