Categorieën
finis mundi Harusmuze NKdeE Tarot P'Tix

BKA

T:C4 IT:44

P’TiX
P’TiX BKA – ‘mother and child’

over P’TiX

P’TiX is een educatief, grafisch NKdeE programma dat van accidentele en intentionele invoer middels intuïtieve, semi-bewuste visuele projecties van de gebruiker (proefpersoon/patient/tekenares) elke dag minstens 1 narratieve potloodtekening produceert in een vierkant formaat.

P’TiX Basics

– de code van drie letters in de titels van de uitvoer is de datum van publicatie in een eigen formaat van de NKdeE.

– de accidentele invoer bestaat 52 vlekken in Oost-Indische inkt en bister gemaakt door de gebruiker.
de vlekken werden met een glasplaat op verloren kartonpapier afgedrukt, een procédé waarover de gebruiker geen enkele controle heeft en ze zijn ook in een duur gemaakt (minder dan 5 minuten) die geen intentionaliteit toelaat.

– elke dag wordt 1 vlek ‘nagetekend’ tot een niet nader bepaalde gelijkenis. de gebruiker is geheel vrij op welke manier en in hoeverre/hoelang zij de invoervlek wil ‘natekenen’.

– een volledige cyclus van het programma bestaat uit 52 dagen/tekeningen. een uitvoercyclus is pas geldig als er geen hiaten zijn in de productie.

– het P’TiX programma kent een aantal varianten waarbij de ervaring opgedaan in de dagelijkse routine wordt toegepast op andere invoer. de uitvoer daarvan wordt desgevallend benoemd met [XXX]+ ‘Extra’ waarbij XXX staat voor de lettercode van de dag waarop de uitvoer geproduceerd werd.

P’TiX invoer
12345678
910111213141516
1718192021222324
2526272829303132
3334353637383940
4142434445464748
49505152
Klik op het cijfer om de invoer met hun uitvoer tot nog toe te bekijken.

blader invers chronologisch door alle P’TiX uitvoer

P’TiX INDEX

gedicht

lente

in haar ogen zie ik niet jouw ogen
in haar handen voel ik niet jouw handen
in haar lichaam ken ik niet jouw lichaam

jouw ogen gaven mij de ogen wel
waar het licht als git in glanst en danst
jouw handen reikten mij het raken wel
dat ik tastbaar met haar voelen kan
jouw lichaam kronkelt heel de wereld rond
en zie: ik sterf, zij leeft in mij.

en niets van jou wordt ooit van mij
en niets van mij wil dit gedicht
en doodernstig in een witte kiem
komt weer het malle leven naderbij.

invoer (2018) – voor ‘finis mundi / level 2 – rev. dv@BKA

voor finis mundi

P’TiX BKA extra – ‘semeion mega (ISBN 2-7186-0680-0, p.80)
i tjing hexagram

hexagram 44  (gòu) “Paren”

H A R U S M U Z E

476 – hou niet vast aan je nood aan vasthouden
451 – als het denken een doel heeft, loopt het vast

als je een oplossing zoekt voor een probleem helpt het niet echt als je voortdurend denkt aan het probleem en hoe je het in hemelsnaam zou kunnen oplossen: je beperkt je denken zo tot het denken van een oplossing die er (nog) niet is.

hetzelfde fenomeen, gedachten die zich doodstaren in de leegte, doet zich voor op een ander recursieniveau, waarmee iedereen vertrouwd zal zijn: het je proberen herinneren van een naam waar je maar niet kan opkomen.
het doel is dan de obstructie die Freud ontdekte aan de basis van deze vergeetachtigheden. het denken zoekt wat het denken negeert en ontkent.

de oplossing is de negatie van de negatie: rond het doel heen gaan: je moet dan ff aan wat anders denken en ‘dan komt het wel’.

het denken is het meest creatief, het vernieuwt en verjongt zichzelf het meeste als je het ‘laat gebeuren’, dus als je de intentionaliteit, de bestemming van het denken achterwege laat, effen ‘vergeet’ dan ‘lukt’ het beter. filosofie-nerds kunnen hierbij ook aan het scheefkijken naar de waarheid van Zizeck denken, en wetenschappers aan soortgelijke anekdotiek die op conferenties als snoepjes worden uitgedeeld: ‘hoe het grote genie X op de befaamde ontdekking Y kwam…’

dit is in het algemeen zo, zegt nu de Harusmuze, het is een regel die geldt voor het humane denken tout court.
vandaar ook dat in de input van deze sessie gesteld werd dat de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis, en dat dat proces analoog is aan hoe een muur valt.
ik vermoed dat ze daarmee bedoelt dat we ons het vastlopen van het denken kunnen voorstellen als een entropische degeneratie, dus als de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis is het doordat wij in de door ons gecreëerde complexiteit ten onder gaan omdat elke ‘oplossing’ voor de stijgende complexiteit van de ‘problemen’ altijd in een of andere stap de ondergang zelf impliceert: de problemen zijn enkel onnoemelijk complex voor ons, bekeken vanuit ons standpunt, gedacht met de bestemming van het overleven van onze soort.
doe die bestemming weg en er is hoegenaamd niks aan de hand. dan is het gewoon ergens een muur die uiteindelijk wel moet instorten, de onvermijdelijke ondergang van alles.
we staren ons blind op het doel van ons denken omdat we geloven dat wij ‘het’ zijn, maar het is de muur waarop we ons te pletter lopen.

denk bv. ook aan de volkswijsheid dat wie erg heftig op zoek gaat naar een partner enkel negatieve reacties sprokkelt, op de wijze raad die je krijgt als je als koppel persé een kind wil, en het wil maar niet lukken. haal de obsessieve en fixerende hartenwens uit de vergelijking (‘de allomvattende ‘equation’ van Sun Ra) en de kansen op succes stijgen aanzienlijk.

de meest gevaarlijke passes in het voetbal komen van de aanvaller die knal naast het doel loopt en net voor de achterlijn een pas geeft naar zijn aanstormende medematen.

en in het echte leven je kan er dus gewoon omheen wandelen, rond dat doel, zoals een hockeyspeler: de oplossing is dan effectief het doel kunnen vergeten.

je moet het euthanasierecht niet willen uitstellen tot de doodstrijd nadert, dan maak je er georganiseerde misdaad van, liquidatie van het problematische en het onproductieve.
het middels medicatie in stand houden van een leven dat in alle andere opzichten dan dat van de tot het machinaal-lichamelijke beperkte, is niet bepaald een nobel streven.

sterven is immers een levenslange bezigheid, een meditatieve beweging naar het graf, want het leven zonder dood is geen leven.

de wereld willen redden is daarbij een begrijpelijk psychose, maar Haldol gaat niet helpen daartegen, vermoedelijk. wat meer gaan wandelen in de volle natuur van onze bruisende voorsteden met hun alom tomeloos opschietende jobs jobs jobs, kan misschien enig soelaas brengen. de Vlaming trekt daar bij voorkeur naar de Atdennen of naar de kust, maar de natuur is overal, en wandelen is een kwestie van de ene voet voor de andere zetten en vervolgens de andere voor de ene.

leren genieten van de ondergang is ook een optie, want leven is nu eenmaal ook altijd een uiterst langzame, heerlijke vorm van sterven.

430 – alleen ’n dichter wil onsterfelijkheid

weinigen weten beter, maar de meesten in het doodsbange Westen gedragen zich meestal alsof ze onsterfelijk zijn.

351 – de weg is in de bocht weg van de weg

Harusmuze #351 verklaart veel, zo niet alles, omtrent de genese van de erotische Ellende.

298 – onmogelijk? ’t woord maakt het mogelijk

wat de mens het meest in de weg staat is de mens, het menselijke in de zin van wat de Taoisten onder ‘REN’ verstonden.
de menselijke waan maakt ook dat we de voortgang steevast als een vooruitgang denken naar een te bereiken doel.
het finaliteitsdenken, het utilarisme, de fallische Erhebung, de Orde van het Woord en het Woord van de Orde, het grote Boek van het Zijn.

die Zijnsinfectie heeft haar recursieve eindpunt bereikt, de functie loopt uit in steriele herhaling: het Rot in het Rot van het zijn als de kosmische jerk off van Parminedes (to be and not to be) heeft haar Ding gedaan: het pakt niet meer, ’t is als een bruistablet opgelost in eigen ruis.

de Nieuwe Orde is die van het gesimuleerde Worden, die van het Lopende Programma, een metalaag van fantasmen bovenop de stervende planeet.
daar valt weinig aan te tornen: het ‘moest altijd al zo Zijn’. achter de bierkaai stormt de oceaan van het lot en het Rot.

zaak voor ons mensen is nu om ons te beschermen tegen de afschrijving van het humane, de machinisering van de lichamen en de medicinale sturing van de breinen door het dwars door ons tot stand gekomen Programma dat alles wat ons dierbaar is wil vernietigen.

ook daar zijn onze opties beperkt: de enige weg open is die naar de toekomst en omhoog, weg van het ROT, het programma dat ons bepaald doordat het onze grond is, we waren en zijn er de belichaming van.

onze onmogelijkheid om iets anders te zijn dan we zijn dwingt ons te worden wat we dienen te worden en maakt op die manier het ondenkbare denkbaar en het onmogelijke mogelijk.

zulks is nu eenmaal hoe het loopt in de kosmos: er gaat niets verloren.

we moeten het alleen laten gebeuren en in het tumult van het Gebeuren voor de ander zorgen want in het Gebeuren zelf is er nergens anders zorg voor de ander die wij allen te samen zijn. ‘alleen ik ben de zorg voor de ander die ik ben’.

er is ook nog een andere weg, die is er altijd.
een derde, een vierde beker.
er klotst overal wel wat toxisch in en het nieuwste onder de voorstellen is niet noodzakelijk het beste.

en de Liefde zelf is en blijft Onmogelijk, zoals het Licht onmogelijk is wanneer men zich naar het duistere richt.

zelf weiger ik voortaan om van een beker te drinken die ik niet zelf gevuld heb.

rev dv@BKA

rev dv@BKB

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

NKdeE Tarot

steunabonnement (gift) :
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt elke dag het werk zo in je mailbox, gratis. jouw mailadres wordt verder niet gedeeld, gebruikt of anderszins bekend gemaakt.

Geef een reactie

NL EN FR RU ZH-CN AM
%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.