Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

zichtbaar

plots, nu ik het zie
zie ik het gezien worden
met brede strepen
van zichtbare
vreugde

en dan als een stuiteren
van dank in schokjes niets
het zien dat zich ziende
ziet het zien
vergeten.

invoer (2017)

oude glasplaatfoto – anoniem
Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

gloed voor guido

o rouwgezel, gij

loeit de schaduw van de aaibloem nog
met tussendoor het prangen onzer
loodplooien (ooien) (o in) (o n), gij

hoogacht het leegpletsen in de klaproep der
handen (nden) (n d) (e)

en in de nijdnaad van het scheurschip,
bij de glijzangen der zinkzuchtigen,
hun behangsel week na week afvallende
hun wegkrasvlees (asvlees) (aees) (a s)

’t zal bruisen in ’t witsel van het ruisen nog
uw ding (ting) (ing) (i)

wijl ongenadig ons als zaad ontvalt
op kille rots de woordenklank
en droog.

invoer (2017)

HEMELNETLYRIEK

lyrische teksten vanop http://vilt.skynetblogs.be 2004-2007
herwerkt voor 2020 en erger

aankomst van de degelijk verpakte Houten Essence van de Nieuwe Kathedraal van de erotische Ellende op de ROTexpositie in Flugzeug te Leuven
Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

het lied van de kamsalamander

niet de blik inwaarts      (het is er te eng)
niet naar het buiten       (het is er te groot)
niet oog in oog            (het is er te donker)
niet naar het vage         (het vage is nergens)
niet in het al             (het al is illusie)
niet in het niets          (het niets is ontkenning)

kwaak 
            kwaak  
                        kwaak
ik waak niet 
ik droom niet 
ik slaap niet 
ik wil varen in sara

onaanraakbaar
onhandelbaar
ondenkbaar
onuitspreekbaar



kwaak
            kwaak
                        kwaak
weg van de maja
                  varen in sara



na de zee van het ene 
gestrand op het zand 
van de rust
vreedzaam
heilzaam
grenzeloos

pracencopashama shiva advaita


kwaak
           kwaak
                      kwaak
weg van de maja
                 varen in sara

invoer (2017)

NKdeE 2020 – tegelontwerp – potlood- A3 – Brolprijs: €40

SEPTEMBER was BROLMAAND!

gedurende heel de maand september kon je de originele tekeningen en aquarellekens die gebruikt werden/worden als illustratie bij het literaire werk van de NKdeE kopen aan BROLPRIJS!

Dit ter ondersteuning van de
Neue Kathedrale des erotischen Elends!
BROLprijs wordt per formaat berekend, met A6 als basis

A3 = 8 x A6 = €40
A4 = 4 x A6 = €20
A5 = 2 x A6 = €10
A6 = €5

eilaas, september is henen!
Uitzonderlijk is er dit jaar de ROTexpo waarop deze en andert BROL nog te verkrijgen is tegen dit tarief. Tot en met zaterdag 17 oktober!
Haast u naar FLUGZEUG, Diestsestraat 208 te Leuven en KOOP alsnog MEER BROL!!!!

*

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

bergop

verhaspeling van ‘Graf’ van Gerrit Achterberg

gij die mij tot de stenen toelaat
met hetzelfde gebrek aan geweld
als eenmaal tot uw huid, gij

die heel mijn lied bevat
en de woorden wij weigert
te noteren in faveure
van het ogenblik

nu is het grint
grint waar geen klank in aardt
blind zand ontvangt de
neergezegen lijfelijke restant

en de dood is
de dood is
de dood die
in dit woord bewaard

dood is

(de vingeren wapperen alsof)

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

ik begin pas en

abecedarium voor P. Holvoet-Hanssen

ik ben de adem die lijven het leven inblaast
ik ben de bloemen die wiegen op het veld
ik ben de chaos die door orde raast
ik ben de dood die velt elke held
ik ben de eer die de dichter begeert
ik ben het falen dat angst genereert
ik ben de goesting naar meer die verzweert
ik ben de haat die de minnaar verteert
ik ben de idee van de vrede op aard
ik ben javel die de hemel verklaart
ik ben de kalmte die woede bedwingt
ik ben het lijf dat vol van liefde zingt
ik ben de moeder die de maan vergat
ik ben de naam die het kind opat
ik ben de oorzaak die zichzelf  opzet
ik ben de praatvaar in het bed van pret
ik ben de queeste die de koning kwelt
ik ben het raadsel dat zichzelf vertelt
ik ben de storm die niet liggen gaat
ik ben de tijd die in mij stilstaat
ik ben de uwe tot uw laatste uur
ik ben het verlangen naar nog een uur
ik ben het wachten op wat komen moet
ik ben de ziel die u zo zuchten doet

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek NKdeE Emblemata rigorisme

inzicht

buiten daar buiten
een mens moet zich behelpen.
ge zit in ’t gevang.

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

ontluiken (gignopedie)

in het prangen
wrijft het dringen
het omhelzen open

dat te knellend is, en drukt, en breekt
een leegte aan waarin de ruimte
zich ontvouwen wil, en zuchtend
zich ontvouwt.

zo herinnert zich het bloeien
dagenlang het prangen nog

bij het licht dat nu
in nachtblauw open
flitst.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag rigorisme

wat

wat blijft is geen rest.
wat rest is het gebeuren.
wat is gebeuren.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

zes

zesbladige ster.
zes draadjes met solfer op.
alles blijft zo ver.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

angeliek het lichaam laat

dv 2017 – Nele (zie http://nele.nu) in Latijnse a-houding, kleine terts

angeliek het lichaam laat
haar ogen toe en alle leden worden lijn.
het strekt zich uit en schikt
al ochtendlijk zo sensueel het klankenvlak
dat in satijn het licht gaat kraken.

langzaam scheef getrokken levenslijnen
willen zich in ademlakens rechten.
’t buikje kromt zijn b van bolleboos
naar lome liggebol. krols

een tepel tipt de letterleegte
aan in open lucht en
o o  zienderogen aan de randenhand
de vingers groeien willen rijken
rieken reiken raken.

voeten vrij de versmaat streelt
de wilde a aan al het andere.
en alles is voorbij.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

het jaar van de trom

ekfraze van de NKdeE Onderlegger #3
op de wijze van The Year of the Cat (in een verneukte heavy metal karaoke versie)

TROM TROM TROM ’n hele kas persproblemen
TROM TROM TROM 14 rauwe worstsoorten
TROM TROM TROM niks aan te doen niks aan te doen

ik heb weer niks om aan te doen

wagen
pest
angst
kerker
sloot

TRALIEWERK (lapin begot!)
de leegte is een spiegel van de leegte
pas op  PAS OP pas op de K W E T S H E K S  komt!

met sandtaschen in haar schoenen
met strikes op haar rug
met peperdure peperdure problemen
gedichten in de kots van artaud
fonemen zonder schoenen bij lacan
niks aan te doen niks aan te doen

ik heb weer niks om aan te doen

“Zijt gij zeker dat het niet omgekeerd is?”

Diep in het Museum doet Orfeo zwijgend zijn Ronde
langs de zalen vol met Slecht Getekende Contracten.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

een vies beest

//ekfrasis van de NKdeE Onderlegger nr 2

Zon Ra voert de vergelijking in. ogenblikkelijk jaagt de Verlichting
het virus van het Rot door de vochtige zielen. 
Marinus Vandewoude, Archivaris van de Toekomst, tekent gestaag verder aan zijn berg bezwaren. Draken schieten en ter hulp het buitenaardse Dikkopje zingt haar bleke ochtendrood.

Diep in de karrakollen zee in de toonaard der duikbootschroeven
doet de malacosteus indicus de salsa met zijn lief:

SAVE
VASE
SANE      
               //decodeer de ordecode decoder
CINE
NICE
CANE
            //de coder codeert de code
LANE
NEAL
LINE
          //June zingt het haarfijn op haar lijn

Mensen, ach mensen!  Laat toch uw haar niet zo verwelken!

Vago luistert niet naar de Wolvin, de domme hond
heeft weer een beest gezien.

In Louisana loopt reddeloos het avontuur verloren. De mysogene Badjasauteur hangt met doodsverachting de poppenspeler uit en de Vrouw, in ’t fuscum subnegrum van haar kot zit weerom naarstig in haar foef te dabben.

Stijf op haar steel vliegt triomferend de kwetsheks
voorts naar ’t mottig werk van januari.

invoer (2016)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

mare nostrum

Gevleugelde woorden,
engelen des doods.
Gehurkte gestalten,
droge drek in de hoek
van een loods. Kalk.
Corps touristique.

Peuk. Blik. Meeuw. Krant.

Drijvende lijken,
zwart dat tot paars
is gezwollen. Kots
op de baren, slijm
in de zee. Gebaren
van hoop, volledig
gebroken, een klets
in het zieden diep
in het dal en de muil
van de deinende zee.

Kwal. Kind. Schelp. Zand.

Bloed in containers,
stank op het strand,
mond die niemand
kust. Niets verzacht
de bezwaren, niets
is omstandig, alleen
de angst is nog echt.

Tellende handen,
handen die handen
in water begrijpen.
Opspattend schuim.

Nacht. Zee. Ster. Zout.

Het armpje dat vecht.

invoertekst (2015)

Categorieën
gedicht van de dag het lyriek rigorisme

Galathea 2015

Het had nog schoonheid voor de ogen
van toen het Avondland voor hen begon.
Er was geen grens aan hun verlangen,
de muze was in elk van hen en zong.

Zij stonden naast elkaar, doodblij gezind.
Zij maakten dromen daad en daden woord.
zij waren goddelijk door god bemind
en hebben in elkaar die droom vermoord.

Europa is nu dode bakermat, steriel
blauw scherm waar niemand niemand ziet.
Lampedusa is een pleister op de hiel:
lijken drijven er op ’t rot van grondgebied.

Het had geschriften in het hoofd:
heiligen, ketters en een dode filosoof.
Het zag de kathedraal nog rijzen
uit het moeras van ongeloof.

“Kom hier, o lief”, zong Het tot haar
“ik zal jouw dijen strelen, Galathea
en jouw gouden lokken lieflijk aaien.
en ’s ochtends als de dag dan komt,

staat heel dit land in lichterlaaie”.
“Ga weg” sprak zij tot haar gevaar
“jij bent van dode liefde het gebaar:
dit land geheid gaat naar de haaien.”

invoertekst (2015)

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

de allermooiste

voor Zaahne, die zo ontroerend schoon Jo Leemans voor mij zong
(op de opendeurdag van De Kringwinkel in Tienen)

In de stilte van de eeuwigheid
Bloeien rozen rond mijn ziel.
In de stilstand van de eeuwigheid
Ben ik vrij en immobiel.

In het licht van het verleden
Valt de schaduw op het heden.
In het licht van het verleden
Ben ik de smart, ik word beleden.

In de hoop van het toekomende
Stuikt alles in tot nu en nooit.
In de hoop van het toekomende
Zweef ik tussen niets of ooit.

In de aanvang van beweging
Is de rust al weergekeerd.
In de aanvang van beweging
Heb ik jou al lang begeerd.

Ik zag jou gaan, dat jurkje aan,
Ik werd geraakt in mijn bestaan.
Ik keek jou aan, dat kleedje uit.
Wij zijn ver van hier vandaan.

In de stilte van de eeuwigheid
Bloeien rozen rond mijn ziel
In de stilte van de eeuwigheid
Ben ik de stilstand, jij het wiel.

invoertekst (2015)

een volstrekt niet-gerelateerde kliedering in twee versies

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek het lyriek rigorisme

terug naar de kerkstraat

De keuken is nu keuken.
De living is een Thai. De straat

is opgebroken, men stapt in putten
bij het gaan. De apothekeres

is jolig nog maar schriel en oud,
haar zon verft zwarte ramen goud.

Er waren doden rond in Kessel-Lo:
ze willen allemaal zijn bloed.

De reiger klapwiekt statig in het park.
Het kust zijn lief, zij doet Het goed.

invoertekst (2014)

NKdeE 20 – Asemische Lezing van ‘terug naar de kerkstraat’ – A5
Categorieën
101 Aanroepingen 101Aanroepingen asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

ongegrond

Niet eens beweegt
haar hand: het boek
ligt jarenlang open
op dit onbeschreven
blad:

dag na dag en
uur na uur zie
je in haar blik seconden
afgemeten staan

die het moment
millennia verdagen
waarop je haar het
woord kon vragen.

Zo heeft ook de lucht, zegt
men, rond een klaproos
geen weet daarvan.

dv 2019 – AR van ‘ongegrond’
inputtekst (1994)

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
101Aanroepingen asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

toverzang

er is geen tijd
en niets staat ons te wachten,
er is geen bed
waarop mijn naam geschreven staat,

maar dagelijks
is jouw schoonheid krijtend
op mijn zwartgeblakerd land

een toverzang,
geborgen klank van zilversnaren
handen, dansend, die mijn talen breken

en klakkeloos
van liefde spreken alsof geen wervelstorm
ons in die oogwenk ooit nog raken kon.

dv 2019 – AR van ‘toverzang’

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

hoe het ooit

een parel wordt het oog
gelijk. hout raakt hout waar
vingers waren en gevoel.

de wacht strekt. elk ogenblik
reikt verder dan Andromeda.
stilte heerst, die het stille wil.

het komt. een druppel eerst,
een tweede en het water
barst doorheen de steen.

ook de zon stroomt leeg, licht
wordt schietgebed, een schijn
waarin gewettigd ligt de stem.

het wiegen in de wind was
werveling, begin. een straal
uit as omhoog is het, deze

schicht, verstrengeling.

dv 2019 – AR van ‘hoe het ooit’
inputtekst (1994)

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

schichtig

de speeltuin bolt
de lijnen op, rolt
weg in het donker.

‘ik schommel’, kriept
het kind. de kraaien
bevlekken het gras.

het benodigde dient
afgewogen, gemalen,
spaarzaam toegediend.

koud en tastbaar is
het beter, een strakke
vorm verbergt het

schichtige karakter,
het onafwendbare.

dv 2019 – Asemische Lezing van ‘schichtig’

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

ferm

het werkte. een doel was
niet vereist: de bal rolde
en dat volstond. de vraag

was nu naar het punt
waarop het zeggen kon
dat er bestaan was, dat

het bestond. de nacht
bood gouden regen die
nooit de ochtend haalde.

besef. de val slaat toe.
de rat draait in het rad.
het ademen herademt.

geen ander trekt het gelaat
in striemen afschuw, in
lijnen letterlijke haat. ja,

het zong en brak al ferm.

dv 2019 – AR van ‘ferm’
inputtekst: ‘WOUD’, 8 gelijnde schriftbladen gedateerd 11/11/1994 tot 26/11/1994

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

ut pictura poesis

Het verschil tussen grijs
en zilver
is de opstandigheid
van zwart
in de waan van het wit.

Het verschil tussen geel
en gouden
is de onzichtbaarheid
van zwart
in een geslaagd gedicht.

inputtekst (19-20/06/1993) een kopie is enkel op aanvraag en persoonlijk af te halen gesteld dat u al aan de zeer strenge voorwaarden zou voldoen

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

evident

Bij oogopslag verdwijnt het, zinkt
slaafs als een afbeelding in de afgebeelde
zee waarmee het zichzelf toe plooit, uit

zet, in het niets uitstrekt. Nochtans
de nacht lang laafde het zich aan
het sijpelen van de roestige kraan,

het druipen van engelenbloed
waarvan elke drup het antwoord
geeft dat in de vraag al was vervat.

Zo vervolgt vergeefs het lichtziek oog
de kracht die daar tot stof verstijft,
dat het vloekt en krimpt en snikt

om hoe onbarmhartig weinig er
geschreven staat, terwijl het lezen
zich weer evident besluiten laat.

dv 2019 – Asemische Lezing van ‘evident’ – 27,8 x 20,4cm


uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek het groene boekje lyriek rigorisme

musette maison

Benodigd zijn: bloed
inkt, papier en daarin
een goed oog. Onder

invloed van het wit
stolt het opgeklopte
gebeuren. Kluts er

desnoods wat waarheid
door, maar het moet
wel glad en diafaan.

Onderaan dichtplakken
met het zwart van je
longen. Koel serveren

onder voorbehoud
en (noblesse oblige)
een glazen stolp.

dv 2019 – AR van ‘musette maison’

inputtekst (1993):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

lemmet

zilver draaiend blonk het rond het ijle
van je greep. het viel en zonk de weide in.

het heft was weg, verrot. wat het inhield
had geen angst, het kon zich zomaar weer
in je hand leggen. begrip is relatief. snee: is

het bloed dat nu gestold de snede
tekent, of tekent het in de grond
gestokene de zwarte lijn? vloek,

spuug en wrijf je handen, geef
grif de aarde wat haar toekomt
en jouw schaamte maar aan mij.

dv 2019 – AR van ‘lemmet’

inputtekst (1993):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

evenmin

De hand vervelt, een lijn ervan
vervalt per dag en wordt als nieuw
aan hetzelfde vlak toegewezen:

dat is het. En dit al evenmin:
dat een hond niet denkt ooit
één haar te hebben aangemaakt
van de pels die hij verliest, evenmin,

dat een oude vrouw geknield
in de kerk hoorbaar maakt
de tot schriele klacht
verschrompelde wandaad,

evenmin, en zelfs niet,
dit daargelaten: god
verdomme toch.


inputtekst (1993)

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek het groene boekje lyriek rigorisme

woordbreuk (arabisch)

Het opgespannen doek
wordt grijs en zwaar van de dauw
boven de pratende hoofden.

Haar toegewijd reikt je hand
en raakt niet haar,
maar zich in onmacht rekkende
het doek en van de verdonkerde lucht

glijdt op voorspraak der goden
in je handpalm
de druppel vocht, dat breekt

het licht en op haar bovenlip
staat even zilver
als de omkartelde wolk

jouw dag
het kussen toe.

dv 2019 – AR van ‘woordbreuk (arabisch)’ – A4

inputtekst (2017)

inputtekst (1993) :

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek rigorisme

dooi

van grijze wolken
valt de regen op het ijs
in de vijver hier.

van grijze wolken
valt de regen op dit ijs
onophoudelijk.

van grijze wolken
is er op het ijs dat smelt
een laagje water.

het grijze water
wordt weerspiegeld in het ijs
op de vijver hier.

wie ziet het water,
wie de wolken op het ijs
van de vijver hier?

wie ziet er wolken
onder water op het ijs
van de vijver hier?

wie ziet het water
onder het water, het ijs
het zwarte water?

onophoudelijk
valt de regen op het ijs
in de vijver hier.

inputtekst (1992):

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dit is mijn verworvenheid

dit land is niet het mijne
nergens zie ik klaar
nergens kan ik heen

hier verlies ik niets van mij
niets beroert mijn hand
hier beklemt geen doodsangst mij

dit is mijn verworvenheid:

oktoberlicht dat strak de stad kadreert
en ’s morgens zilver klavecimbels
uit de ramen gooit. spiegelzang van

meisjeskoren, gouden stemmen
weven tegendraads een web
van onontkoombaar zinsbedrog.

bussen kermen schrijnend liefdespijnen,
auto’s remmen stil met mededogen,
fietsers murwen zich subtiel naar coda’s.

onverholen stamel ik mijn kindertaal,
luider bral ik van plezier nu alles botst
met hoe mijn stem uw dode wereld raakt.

nergens voel ik pijn, niets ben ik dan
dit, het onvermoeibaar spel van hier
uw licht te zijn en daar uw donkerte

en overal en nergens kathedraal.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

hier beklemt geen doodsangst mij

tussentijds waar ik nog niemand ben
bij toonloos onaanzienlijk licht dat
alle ruimte binnenskamers houdt;

tussentijds waar het moment nog zegen is,
waar tussen galm en aanslag stilte
zich tot unisono plooit, verwachtingsvol,-

geen oogopslag verdaagt de stonde
tot het later waar de stem van overslaat.
er parelt zich een traan en jij

bent enig dan, verschenen
glans van mijn bestaan.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

niets beroert mijn hand

niets verliest zijn stof bij tegenwind. niets
dat door een stoot van angst in leven schoof
en stijf van eenzaamheid verschuift op tijd.

en verder niets dat zich met licht bedriegt
en ’s nachts zichzelf in niets verliest. niets
dat nooit beter wordt en hongerig bovendien

er niets toe doet. fietsen voor het goede doel.
niets dat zieltoogt ’s zondags, niets dat nergens
komt en niemand kent of spreekt of hoort of ziet.

niets dat nu mijn hand beroert: ontroerend
hoe geen bloemblad van geen stengel valt
en wacht op mij om niet de grond te raken.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

hier verlies ik niets van mij

de winter baart het land op. de witte walm
geeft bevroren op het raam haar dode ziel
geletterd weer, met ademgrijs omkleed.

stil nu, doe het licht uit, stel het scherper:
dit is het land van balsemgeur en maneschijn.
zeven bokkenrijders schudden wekelijks

wat zwavelzure woorden over stad en land.
er vallen grote gaten in het bos en op de straten
dansen nonnen paters en cyclopen. straks

komt nog de grote droogte, eerst de rivieren,
dan de zee. stervend word ik weer de tovenaar
en mijn vloek neemt het gespartel op en mee.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
lyriek rigorisme

nergens kan ik heen

’s avonds valt al vroeg het licht uit. ik
praat met depanneurs die van bedrading
alles weten. geroezemoes, cafégeraas.

dronken slaat mijn vuist door een muur
van bordkarton en in het gat zoek ik
contact met moeder aarde. niets heb ik

in handen, geen dame stelt mijn grap
op prijs, geen kus verschaft mij zekerheid:
ik hang te rotten in mijn eigen naam.

op straat kom ik weer dichter bij wat telt:
de maan die mij als man verzwijgt. nergens
kan ik heen om van mijzelf verlost te zijn.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

nergens zie ik klaar

nergens is een kamer, afgesloten,
waar één bliksemschicht lang
een eeuw van waarheid is te zien
zonder tijd voor tranen of afgrijzen.

nergens is een kamer, onbezocht,
waar te zien is hoe geknakt de stengel
zijn bloem uithangt, buigend uit het glas
een hand zoekt en davert van het strelen,
op tafel stort tot grijzig stof.

nergens is een kamer, onbetreden,
waar de blik van leegte klaar is
en de stem niet langer spreken kan
van ruimte, openslaande ramen
naar een van maan beschenen straat.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dit volk verzaakt elk streven

de verbeelding sprak tot waar niets was.
verleden heerste over toekomstpuin.
ik was een insect dat met één vleugel
cirkels trok in rotte ondergrond.

scherven staken hoekig elke ronding
aan. geen beeld versteende gratie nog,
geen gratie voor een beeld van steen.

nauwgezet de wereld werd vermalen
vuile blikken zwartsel voor de ziel.
hoger school geen heil: geen god
die hier niet alles al verlaten had.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

kinderspel

// het moedwillig verstoppen van informatie vergroot hun waarde
onafhankelijk van de correctheid ervan die overigens slechts bij benadering te bepalen valt: het foutieve gerucht van een dreigend tekort wettigt het hamsteren omdat het hamsteren al bezig is

ijzel vrieskou hagel wind die steekt
en wekt en wakkert de oogbrand

// het oudste schermtruukje voor verborgen tekst

witte ster die ’t nu bestapt die schuift
uit deze straat die verder schuift
verschuift en pijn oprakelt pijn

dateert. steeds moet alles
aangepast: links de boekentas
vol wit papier en rechts de hand
die vaster klemt de zwarte steen.

zeven heksen zeven duivels zullen zwermen
zegt het nu en ’t noemt hun namen een voor een.

ferdinand corona sebastien altova mishima gerard
muzel fiele kaspar rostok archael minova
isegrim en diederik

ijzel vrieskou hagel wind en deze steen:
pijn die uit zijn woorden nooit verdween.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek pre (rigorisme) rigorisme

aanvang

stilte, verwachtingsvol

span de ijlste

toon

die ver-

nee.

wacht nog, betwijfel
elk begin, verzwijg zolang

(hou de adem in zolang)

het woord dat tot verdwijnen
noopt.

bewaar de stilte, ver-
zwaar ze met je aanzet tot

zwijgen.

wachten.

stilte.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

2 haikoe’s

grond

opgebroken straat.
het stof strandt in de kamers:
zand is geheugen.

nu

nu het straatlicht dooft
vertrekt zij stapvoets uit mijn
dromen bij daglicht.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

dorp

dorp: blauwdruk van mijn
denktrant, pretpark, doodsprent.
de waarheid heeft zich diep
in deze waanzin ingevreten.

bouwsels slepen de weg. ver
kijken is verboden: elke gevel,
elk stratenplan staat of valt
bij de treurwilg wier takken
naakte schouders streelden.

zo één dorpskern kan gans een land,
een continent in slaafse zang van haar
doen zingen, bevend, tot het ploft.

zo dool ik blijvend in afwezigheid,
in het reine kwaad van het banale.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

oktober

Over de vijver van het park
roept de reiger, rekt zijn kreet.
Niets bevestigt verder nog
dit landschap.

Zo ontloopt het zand ons nog,
zo breekt de liefde hoog uit
één nacht ijs, stort in klater-
beken spiegelscherven scherp
op wat daar dieper naar een
schuiloord zwom.

Zwart op zwart zink ik in inkt.
Geen steen die ik bekras heeft
plaats voor wat ik grijpen wil.
Wind verijlt de roep: troost mij,
wil mij niet ontkennen, om-
roos mij vast.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

nachtwake

roerloos lag ik daar, stof en as,
wachtend op een wereldwende.

waarheid kende ik als niemand,
waarheid was de recht aanbeden zon
die zwart mijn ogen sloeg en mij
en al het zand tot spiegel brandde
waarvan ik alleen het beeld verdroeg.

episch, stichtend, monumentaal
voor niemand kraakte mijn zang
bij het kermende kerkklavier
dat vissersgeesten wekte: lied
vol zon en zee en zand gedacht.

ach, ochtend dat de regen kwam,
sproeide mijn roet tot ik rilde,
bloedde, weer met vel en vlees
verzweerde, keerde, wentelde
weerloos weer in het weefsel

wij waarin ik woorden loos
die mij als niemand kennen.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (4/4)

4. véte como te vas, no dejes floja… (Gongora)

o stroom, die stroomt zoals jij stroomt:
veel bekijks beklijft jouw stromen niet.
maar noem ik daar die steen mijn god
dan zie ik ook mijzelf in steen en droom
dat zij daar eeuwig in mij staat in steen,
dan is de steen ook steen zoals jij stroomt,
mijn god, die stroomt zoals jij stroomt.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (3/4)

3. Stand still, you floods, do not deface (Carew)

’t streefdoel stilte streept de mond kaduuk
hij zweet en rilt zich nog de tanden stuk.
kijklust donkert ’t plexiglas inktzwart
niemand ziet haar woeker in zijn hart.
maak voor deze lafaard vlug een graf
niemand weet iets van zijn liefde af.

’t streefdoel stilte streept de mond kaduuk
en hij jaagt zich dieper in het ongeluk
mormelmonster is hij, wonder gods
zo botst hij op de rots van eigen trots.
zo klein is hij dat hij niet zeggen durft
hoe groots haar schoonheid in hem turft.

ik zie mij nu en hoor hem zwijgen.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (2/4)

2. Au milieu de ce bois un liquide cristal (Habert de Cérisy)

verknoopt in de keelkribbe
stokt bij nacht de adem. kurk.
de ratel wil mij achterlaten
in de droom waarin mijn buik
zweeft en ‘t wateroppervlak
zodra versplintert. de tijd jeukt
er van etterende stilstand.

ik krab er blauwe ruimte uit.

woorden glijden glippen weg
van mij, het zand moet branden,
ik knijp de leegte tot kristal:
spiegel die mijn pijn opslokt,
glas dat dalen keert tot klim,
zwart waarin het licht verzinkt.

ik wil in haar verdwijnen.

de morgenster tot stof in ‘t oog
verstrooid wrijf ik mijn donker
uitgevlakt verlangen droog.
dieper kruip ik in omarmen
en kras haar naam waar ik
van blauwe leegte droomde.

niemand ziet wat ik haar zeg.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

4 Barokspiegels (1/4)

  1. Specchio fallace, ingrato (Marino)

Taalknoet, dwangvers, tres
van larie die zichzelf benijdt.
Rooster dat het zonlicht splijt,
mijn adem hort en korrels perst :
letteretter in mijn wonden;

bedrieglijke spiegel, lieflijke
schijn van schone waan, lege
lijst met bladgoud belegd,
niets dat aast op eeuwigheid:
zwijg tot ik zie wat je zegt.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
lyriek rigorisme

ochtend

zie: witte wolken.
sta op en melk de woorden:
hemelsblauwe zon.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek rigorisme

VNFM2: veroesteren

verworpen neologismen voor het ‘Fin de Millenium’

het vel dat het tere omspant verhardt:
de spanning kalkt in lagen uit.

onder maskers op maskerende maskers
wordt het vergeten gelaat een week en rozig vlak
en in de dichtvallende tunnels de zintuigen doven.
het gelaat is gelaten, het profiel profileert.

de lichamen parelen uit, pureren zich
het been uit het lijf. tot deemoed geslagen
het slappe geslacht slurpt zich op en vergaat.

‘het hing al eeuwen in de lucht’
vergeet zich snel nog in golven
de laatste gedachte en de schelp
rond het rot sijpelt leeg.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek rigorisme

VNFM1: seculantie

verworpen neologismen voor het ‘Fin de Millenium’

seculantie

kruipen op ’t strak gespannen spekvel
in de uitgebrande bedding met het
hagedissenzwart, het distelgroen waar
rood steekstof en schuurstenen oude
wonden openrijten, waar klauwen
tasten in flarden opbloei van vleesrot, waar
feestelijk blauw gierkeelt de aasschreeuw :
de laatste mens die zich het eerste woord
herinnert en het brullen van de minotaur.

kijk om naar wat vooruit was, jouw
hogere oorsprong: staar achteruit, daar
was de bestemming, nee, niet daar
iets lager, hoger, boven
de opgespannen waterlijn daar
waar de zon hangt aan jouw einder.

in de bedding ruist de witte stilte.
jij moet wat dieper kruipen, jij.
hier heb je de draad al
van de seculantie.

inputtekst (1992)





uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

alp

Het staat van steen in mij en ’s nachts
stoot het door het vlees tot in het bot.
Het marmert mij de ogen en in het rot
van mijn gebit het stort de kiezel pijn.

Het droogt mijn keel, het striemt mijn tong.
Het vraagt de lippen in de spiegel of ik het
persen zie. Het perst mij uit tot ik het ben.
Ik schrijf het neer opdat het zwijgen zou.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

praten is het woord

Praten is het woord ophangen.
Toegesproken stopt de sneltrein niet. Men
bespreekt waar je was.

Schrijvend hang je traag te snakken
naar de halte van de eigenwaan. Je
leest jouw naam verkeerd.

Ik ben immers al verdwenen
in het spoorwegnet. De aankomsturen
daar zijn niet voor mij.

Dichten doet ons ’t woord verhangen
van de plaats waar niets al hing naar daar waar
niets nog hangen kan.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

de dichter des zomers

Kleur is hem in de kleren gekropen
dit hoogseizoen dat dons op zijn verzen doet
en danig zijn oren tuiten met toeters en trommen.

Bloemen te waaien staan op zijn hemd
dat longen omvat met een vuurzee van aardlucht
en gele geuren van haren en rode en lachjes die krullen.

Zwart met gaten zo diep als ’t heelal
blijft hij aan de aarde geklonken en niet erg in trek
is zijn stek in het pretpark van sterven en taal.

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

inputtekst (1992):

Categorieën
gedicht van de dag kort lyriek rigorisme

eentje van het huis

“Hij had alles verteld. De andere, die ouder was, hadden we maar meteen afgeknald, die zou toch niks lossen. Die zijn kop hing te bloeden op zijn schouder, dat maakt indruk, dan nijpt ge ze al, hoor.”

Den Bère vertelt over zijn legioen-jaren. Hij is vandaag vader geworden, komt het vieren aan mijn toog. “Na alles wat ik meegemaakt heb, weet ik nu pas wat het leven is”. Hij meent het.

“Hij lag daar, vastgebonden aan die dode, en we gingen met een gloeiende stok over zijn voetzolen, en hij verklapte alles, en toen heb ik mijn Uzi op hem leeg geschoten.

Bert is glazenwasser nu. Hij doet zijn werk zorgvuldig, geen vlekken, geen strepen, vakwerk. Hij deserteerde, is getrouwd dan. Hij is dronken, maar niet te erg. Hij weent.

Ik vul zijn glas. En het mijne. We drinken op het wonder van de geboorte.

inputtekst (1992):

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

uit de maat

voor en over c.v.

Drie planten zonder bloem
in licht en donker groen
variëren op een tune van Monk.
Mijn vingers doen de honk.

Doemdadoemdadoemdadoemda doe jij.
Dat past daar hoegenaamd niet bij!
Ik denk dat ik dit schrijven beter laat:
’t is geen dadoem en de doemda is uit de maat.

inputtekst (1992):

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

de poëet

grappig is te zien hoe snel
hij weer in god gelooft,
als je hem een eigen stijl
en stevig rijm belooft.

inputtekst (1992) :

de inputtekst bewaard in eigen rot

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek rigorisme

langdurig gerenderde liefde

het punt dat ik bij kaarslicht toen
in jouw gedachten las, was eerder
lijn misschien, waarin jij het zien
bewonderend ging spiegelen.

de pixels licht van toen stralen nu
doorheen volslagen duisternis,
het zwarte gat waarin verdween: jij,
de hond die snurkte, en, gebroken glas,

de tere bel van liefde om ons heen.

inputtekst (1992)

de inputtekst in eigen rot
Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

rigorisme

In vreze om larven
die minzaam ebbenhout
tot zwartste nacht vermalen,

wanhopig om regen
die de witte twijfel
voor de vraag van antwoord dient,

en rillend om warmte
die het geroofde ei
gaaf de grauwste bek uitstoot,

kokhalzend het leven

aanbeden als de dood
voor jouw aalgladde
dageraadswoorden.

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

invoertekst (1993):

“Rigorisme” in het tweede groene verzenboekske zoals ik toen (1993) nog poëzij pleegde…
Categorieën
gedicht van de dag het groene boekje lyriek rigorisme

dichter 1992 – 2019

dichter 1992

het regent gestaag.
de hond slaapt aan mijn voeten.
ik lees wat ik schreef.

dichter 2019

het regent gestaag.
de honden zijn gestorven.
ik lees wat het schreef.

inputtekst (1992):

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
debuut gedicht van de dag lyriek pre (rigorisme) rigorisme

het weigerde

“In ’t dakraam toen getekend stond: de maan,
zijn lach in ’t glas, die schoorsteen daar die ving
in’t zwart geschreven klanken van haar naam
die daar voor even in de tijd gelijk geweven hing.

Bemerk ook het ontbreken van kleur en
in zijn dromen louter droefenis die nacht,
en hoe dan ’s morgens de zonnepracht
in Het haar licht verspreidt en de geuren

van haar leugen toch een waarheid maakt,
dat Het beamen moest wat lang al was beslist,
dat haar lust Het daar dit leven gaf, en geeft.

Hier wordt aldus zijn staande trots onthuld,
daar Het voorgoed haar ziel gescheiden wist
maar zich niet overgaf, alleen, en weigerde de dood”.

datering inputtekst: 1-7-1992
uit het eerste blauw-groene boekje (7/1992 – 6/1993)

uit de vroege geschriften (1992-93)

de teksten uit dit boekje zijn mee opgenomen in Rigorisme:

Categorieën
asemic reading asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

het leed der lage landen

Een duimbreed telkens schuift
heel wit het schip
de kustlijn af en aan
van Nazaré.

Haar voorbeeldig getaande huid
is door het blauw boven de duin
zo scherp omlijnd
dat het afdrukbaar is,

op de gekende tegels, bv.,
waar hetzelfde blauw
dit land is ingebakken
en zich onder glazuur
van aanraking onthoudt.

Snel, besef je, diende
een vinger daar gelegd, en nu,
in de strakke hals als ze lacht
bij de optocht der rode bombeiros

van Amarante, Portugal.

inputtekst (2017) ( >1993, verzameld in Het Graf, gedichten 1992-1999 )

dv 2019 -AR van ‘Het Leed der Lage Landen’ – bister en wasco – A4
Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme Schoonschrift velfabet woordenpers

song for europe 2009 (4)

4.

de horden, als wespen
steken wij elkaar door plaatsgebrek. ons
vreet ons, het zelf is dood, zelfs de dood mist het. het
wordt steeds erger. samen hadden we een kans.
knars je tanden. bijt je lip, bloed, geef toe

dat elk ik naar ons nog snokt, dat verhaal was het zeil
waarmee wij de gewonde stad tot stad verbonden. bij nacht
dit zwarte gewapper in de wind.

we hadden beter gaas gebruikt zodat
de wormen.

versteend. wij zweren af, gooien heksen in het heksengraf.
jij loopt straat na straat af op zoek naar mooie, nieuwe  schoenen
elke link op het scherm is klink op vele deuren, naar talloze gangen
met op het einde vlees van mij in kaders lood en zink.

invoertekst (2009)

en
dv 2018 – “Alphabet 2018 – en” – crayon, bister – A5
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

AFSCHRIFT

Het draagvlak zweeft,
     waarop jij mij omarmen wil:
een web verderf, een bladerdek
      met in elk blad een nerf
die met een knak zijn tak afvallig werd;

een laagje daad,
     waaronder niets jouw ijle droom
wil ankeren. Of weet je niet
     dat in luchtledigheid
jouw liefde eender valt als lood?

Ik adem en
     rond het kluwen dat jij staande 
in jouw brede cirkels hebt vergaard,
     verdwijnt meteen wat ooit
het wezen leek van mijn bestaan bij jou.

Ik vul niets in
     en hou niet van wat tergend traag
jouw wereld uit, mijn hemel in
     als luchtweerspiegeling
bij jou ontstaat, jou laat, bij mij vergaat.

De tijd verslikt
     zich in de dagen die ik tel,
de aarde geurt naar oud geluk
     en dolgedraaid doorleef
ik dit geroffel van de bedelstaf.

Een gloeidraad brandt
     in stilte glijdend langs de lijn:
zo sneed een jongen ooit zijn hart
     uit piepschuim voor een meid
die geen liefde wou maar prul en pret;

zo brand ik stil
     jouw leven uit, zo laat jouw woord
mij niets dan koude op de tong.
     Breek ook dit oog, hak mij
de hand die schrijft en niet begrijpt:

ik schrijf je af 
     uit boeken die ik vroeger las,
maar elke letter die ik 's nachts
     tot klank herlezen wil,
steekt vast in mij en koud als staal.

1994-2018

ak
dv 2018 – “some dirty shapes  going undercover in asemia” – bister & crayon op bronmateriaal -A4 – €24,95
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

STRETTO (BWV 1066)

De dag kwam aan
de dag die aan de
dag kwam als de
aangekomen dag :

een bloemknop openbrak
(in bloei gebroken dag)
die hoopvol open knoopte,
brak en liggend daar zichzelf

met bloem in bloei verblijdde
op de aangekomen dag,
dacht zij, die zij was : bloem
in hem die in haar bloei

vergaande was (zo ver
de bloei reikt, reikt de dag)
en verder in de dag kwam
aan hun schreien toen

het licht toch aan de dag,
die aangebroken dag.

(uit: ‘Rigorisme (losse gedichten)’ – begonnen in 1994)

stretto.jpg
dv 2018 – “stretto ”  – bister, crayon – A4 – €25
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

HET LEED DER LAGE LANDEN

Een duimbreed telkens schuift
heel wit het schip
de kustlijn af en aan
van Nazaré.

Haar voorbeeldig getaande huid
is door het blauw boven de duin
zo scherp omtekend
dat het afdrukbaar is,
op de gekende tegels bijvoorbeeld

waar hetzelfde blauw
dit land is ingebakken
en zich onder glazuur
van aanraking onthoudt.

Snel, besef je, diende
een vinger daar gelegd, en nu,
in de strakke hals als ze lacht
bij de optocht der rode bombeiros
van Amarante, Portugal.

azuleo
dv 2018 – “azuleo writing”  – A4 – crayon, water color – €25
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

elegie

Het rillen dat je om haar voelde
is net zo weg als zij.

Ze heeft je de regen gelaten, wind
in een cirkeltje brand in je jas
en het lome virus van herfst
in het gras, het blad, een glas.

De dag herhaalt de daden slaafs
en wat zo stapsgewijs het einde in het midden laat
verraadt herhaaldelijk de angst, maakt

alles weer zo vertrouwd dat het je
alsmaar onbegrijpelijker wordt,  zo ver
dat je haar ziet, met de dag zo vergeefs
rond haar schouders geslagen, hier.

(uit: ‘Rigorisme (losse gedichten)’ – begonnen in 1994)

ELEGIE
dv  2018 – “facing the inevitable” – bister crayon – A4 – €25
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

dageraad (3/5)

elke schaduw maakt op eender licht een lijn.
het zien denkt afstand tot een kras
afwijkend van de kras die beeld wil zijn,
geslepen spiegel van een zicht dat was.

de tijd wordt door elkaar gehaald op glas.
de gruwel staat met leven oog in oog
het scherpste beeld blijft altijd scherf,
lijn die van de dood het teken erft: verderf.

het gekscheerde maar, gunde zichzelf geen blik
de woorden zaten klaar in zinnen jij en ik
in monden met lippen rood van rode wijn.

een klad bloed zat in het spoelen plots,
een vleugje van een vlinder, vrij en trots.
uit de snede welde op een brede rups van pijn.

(uit: ‘Rigorisme (losse gedichten)’ – begonnen in 1994)

dawn3
dv 2018 –  “asemische lezing van dageraad 3” – bister, crayon – A4 – €25
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek rigorisme

dageraad (2/5)

zo elk moment weldra tot nooit vergaat,
is niemand ooit het anders aangedaan:
geen raad bij dag vertrouwd, geen staat
van waken houdt bij nacht nog aan.

geen muze laat zich zien bij licht:
haar bitter-zuur versleepte zoet,
het drijven zonder duur of zicht
blijft eenzaam minnen zonder goed.

en niemand wil de wensen ziften
uit wat gebeurt als wil en daad.
verlangen wil een lust die voelen laat

het leven als talent, een handvol giften
en iedereen wordt deelgenoot aan dageraad:
genot is een god die niets verduren laat.

(uit: ‘Rigorisme (losse gedichten)’ – begonnen in 1994)

dawn2.jpg
dv 2018 – “asemische lezing van dageraad 2” – bister, crayon – A4 – €25
Categorieën
asemisch debuut Grafiek lyriek rigorisme

kwatrijn

levendige dromen leven in herinnering.
hevige verlangens woeden in verbittering.
stil bewegen in het onbewogene lukt niet,
als je van de dingen geen teloorgang ziet.

voor Rigorisme (losse gedichten 1994-2024)

AR_kwatrijn
dv 2018 – “AR  van ‘kwatrijn’ ” – inkt, bister – A4 – €25
Categorieën
asemisch gedicht van de dag Grafiek lyriek pre (rigorisme) rigorisme

dageraad (1/5)

het weet hoezeer de overslag, het uit
nachten uitslaan van wat was of wou
zijn, het bij het omslaan tot besluit
de opstand die nu beginnen zou

de tot de adamsappel opgeknoopte wet
het rond vertier geweven stalen net
in het zicht van de aangewezen staat
de taak, het hakkelen naar daad

in het licht ook van de voorjaarszon
die huldigt nog in gulden schittering:
dat alles toch verglijdt naar schemering.

het weet dat zilver zal tot zwart verteren,
dat goud per ons zal tot woord verzweren,
dat elk moment vergaat omdat het nooit begon.

(uit: ‘Rigorisme (losse gedichten)’ – begonnen in 1994)

dawn1.jpg
dv 2018 – “asemische lezing van dageraad 1” – bister , crayon – A4 – €25