Categorieën
lyriek

turing test

[levende invoer: dv en ED]

  1. het ene verleden wijst het andere af.
  2. plaatsen verplaatsen de plaatsen eigenhandig:
  3. de boom bulkt boom in het bos
  4. de vogels vogelen vogels
  5. de zon neukt de zon.
  6. welke delen wou je houden?
  7. wie of wat is het lijdend voorwerp in die zin?
  8. en voor wie

het oog zit in het oog dat in het oog zit.
de arm omarmt de arm die de armen omarmen.
de benen zetten het op een lopen.
het ene is uit de dingen:
de luchten de zeeën jouw ogen zijn één
niets is alles behalve als ik één ben met jou.
te zware kluit val ik in het ondiep van de stroom
en voor wie

code:
1where2wat3whatneed4when5action6withwhat/how7result8forwho

invoer (2018) 1 2 3 – voor ‘finis mundi’

Categorieën
RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #35

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20 u op Radio Scorpio (FM 106 in het Leuvense). Deze week teksten van  Antonin Artaud, David Tibet, Jim Leftwich, Samuel Taylor Coleridge en de NKdeE zelve.

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

deemoed

Binnenin huist de Zanger:
bij de stalen kevers, bij het gruis, bij de vetten.

Monden spuwen bloed in de bezongen monden.
In de bloedmonden duiken de zingende monden, de zuigende monden, de malende monden, de huilende monden, de lachende monden, de sprekende monden, de vloekende monden die in de monden de lallende tong beroeren van de nog nauwelijks bezongen monden.

Aan onze walmen tandbederf en mondrot ontsteekt alsnog de stem van de Zanger, de vlam van de vrije lyriek. En de vurige tong. Zij lilt angeliek en trilt gloeiend tussen de harde letters van het ik. De tong is versierd met witte spikkels angst, bevend in het slijm van de doorwrochte belijdenis.

O mond-, o kaak-, o tong-, o tandeloze Zanger:
geloofd zij Uw welluidende klaarte.
Gij stroopt ons het vel.
Gij splijt ons de lippen.
Gij sproeit ons volmondig het gas in van liefde,
dat druipende stolt tot de kilte van zaad.

Verlos ons heden van het onze zoals wij U vrijwaren van het onze.
Rakel de losse draden op van onze ontwortelde lusten.
Voedt onze huiden met het bloed van Uw kwel.
Breng ons in bekoring opdat wij bekoring ervaren.
Loof ons het kaf voor het kweken van koren.
Zing ons de moed om onszelf te vergeven.

Schenk onze vermoeide lijven het zwart van Uw nacht,
Haak de slaafse lach tussen wee en klacht aan de ketting.
Die naar Uw dodelijke prachten. Die met de ratel.
Die naar de koepel van de dood.

Stuur ons de man met de bel van het buiten
waarbinnen wij als leugen bestaan,
met niets dan verhalen erin.

Verlos ons van ons.

invoer (20182008) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
gedicht van de dag het lyriek

meststem

Recarga aqui tu movil. Barcelona 2008.

Het wou de blauwe stad omarmen zoals Pablo
ze achterliet, blauw met de tranen hard
in de blauwe ogen.

Kattenzeik en mensenbrol.
Het barst uit de poreuze gevels en druipt
over de handen, de armen, het spettert in de ogen
met spullen van Zara, Gucci en Gaudi.

Alle wonden klappen open,
er is gratis zout van hogerhand.

De ochtendzon plakt aan het zweet
van de nacht. Op de balkonnetjes
neuken de duiven zich de veren van het lijf.
TOKOMUSIC. Tapas. Nits.
As below so above. De bakzeilkerk
wordt hersteld om beter te kunnen ploffen.

Het galmt in gebrekkige leegte. Ratten.
“We naderen de oevers van de Styx Minora”
De wijven worden nijdiger.
De honden ruiken bloed.
Het opgespoten strand kwispelstaart met venters.
Aqua Beer Water Cola
Aqua Beer Water Cola
Aqua Beer Water Cola

De droogte jeukt in haar droogte.
Zij zegt wat het betekent voor haar en de kinderen.
Niets. Elke stem is mest
voor de invallende stilte.

invoer (2018 > 2008) – voor ‘HET’

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

zelfdruk

I

Zelfdruk, druk van de ziel.
Ik hakte en hakte en hakte en ik had
een vinger in de inkt, legde hem eruit,
rolde met een vinger de druipende vinger
over het papier, over de bleke vrede
van het uitgeschepte vel.

Verzwegen werd mij alsnog het geheim:
de ring ontnam elk zicht daarop. Plaats,
waar al het zwart belijnde eenvoud werd,
en tijd zich in zichzelf ontsloot
en bliksem in de bliksem het zegel
van het zwijgen brandde.

Wie maakt welk onderscheid? Waarin
schuilt het meesterschap? De kenner weet:
de zelfdrukkunst kent alle vragen,
maar een antwoord kent het niet.

II

Men had haar veel te vaak als niets omschreven,
geen papier dat daar nog wit voor had.
Maar het geschepte slurpte inkt om haar te maken nu,
vond haar vreugde en haar beeld, wist zich draagster
van het kerngegeven, moeder van betekenis.

Ik voelde haar per afdruk groeien. Eindeloos
dwaasheid verliet mij in zijn slijmige slierten.
Zij vertelde, terwijl de tijd de afdruk mat:
hoe ik haar eerst onwennig, angstig en dan
met overgave dienen zou, hoe almaar
meer papier ter loutering dezelfde bak in wou.

Vlotheid van beweging kreeg ik mettertijd, verfijning,
stijl en samenhang, zodat de ziel zich in de inkt
verschool en op het blad haar tupothenta gaf.

Ik hakte en rolde. Want op een dag schoof de nagel
eraf. Vel werd vlees. Vlees week in draden voor been.
De afdruk werd stroever, er kraakte al wat, ze
fluisterde scherven, krijste een einde en brak
tot elke vorm onaanraakbaar in donker verzonk.

Ik stapelde bladen, haar stem werd een echo.
Ik nummerde dagen, er was geen verband.
Ik telde vlekken, lijnen en gaten, scheurde
en lijmde, brak het zichtbaar verhaalde tot letters
en woorden, zonderde cijfers zwijgende af.

III

Pulp rest mij nu.
Ik hef weer de bijl tussen de duim
en de geringde stomp: zijn blad is het raster,
de slag is de inkt.

O heilige sleutel, o slot op mijn lot,
gun mij een sintel van gratie,
gun mij de sloop van uw nacht:
gans mijn hand is met u verbonden,
de middenvinger wijst, de zelfdruk begint.

invoer (2018 > 2008) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

schoon schip

ZIJ

Met de roos gevorkt in haar schoot, waardoor
in weelde de kringen van de leegte aanvangen
lang voordat er liefde wolkt en haat; waarmee zij
ruimte splijt en rekt de tijd zodat een hand ons

de hand reikt, waarmee wij onze vingers
zich ertoe kunnen bewegen ons de ogen
en de lippen te sluiten, ons tot kalmte te
manen, ons de klederen van angst en nijd
te laten ontvallen en naakt in de zon
het zijn te verwerpen.

ZIJ HET

“Jullie waren hier eerder al. Ik
zag jullie namen verdwijnen.”

De hazewinden die het licht najagen in het licht
waarin de winden waaien die enkel
de wanhopigen zien, zij
bliezen het in de sofers die het zuchtend leeg
en naast de letters spelden:

“Jullie doen ons dit in duizendvouden aan,
er komt geen eind aan dit vergaan.”

SCHIP

Het schip reflecteert de wateren.
De zee bevaart de zeppelin.
De bubbel vat vuur en spat.

invoer (2018) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

siddering

Met kriebels in het hemd,
met de geurige geilvingers in lederen sleuven,
met uitpuilende kopersogen
zoekt men de bruid.

Sprekend als had zij monden die spraken:
“geef ons heden nog een briesje kabbeltaal
vanuit het blauwe walmkanaal, een schicht
van wit in het rode amber van erbarmen”.

Meer nog. Altijd
meer. Hang op de wifiwinkelhaak.
Negeer het bezoekverbod.
Ontbloot het oker
Laat de spartelwormen vrij
in het groot bederf.

MmM…nooit was genot zo moeiteloos.
Nooit zo goedkoop.

Volkomen  plug and play.
Het hoofd tot op neushoogte invulbaar.
Het bekken wiegt mee met de rol van de zee.
Minimaal onderhoud.
Eeuwigheid duurt er een uur.

Siddering. Zie
de ring.

Bewaar het moment.

invoer (2018 >2008) voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
gedicht van de dag het lyriek

meermin

Het antwoord zocht een vraagteken.
Het teken is een punt. De wereld is de wereld is
de wereld niet.

Brak.  Haar lippen trilden met het misprijzen
donkerrood erin. Lava bevroor en werd haat,
een band die je niet zomaar breken kan.
Hoe schitteren niet de juwelen van het onbegrip.

Liefde, uw adem is perslucht. Elke zucht
een nieuw monstertje dat opduikt in de
centimeters opening. Duivels gedonder.
Gierende helicopterwieken. Zwelgzee.

Het licht en de koude, gruwel en klem.
Met de adem van een medeplichtige
in de bak van het afschrift. Vervloekt.

Gemilderde woede kreeg het, gebrek aan geweld.
Hoe minder het kreeg, hoe meer het minde.
Hoe meer het mint, hoe minder het kreeg.

Ja hoor, jij terend retabel op gemis dat zij maakte:
het schoof eruit en viel schreeuwend in de slangenkuil.
Het glijden. Het glijden. Het licht.

Tel maar sacrosanct de bloedrode ochtendzonnen,
rol uit op de schermen de hemelse rol van de waan.
Vang als het komt de parels van angsten en walg.
Zing. Streel het de ogen uit. Aai het de oren af.
Snoep de neus tot het gaapt. Duw het lijfje er uit.

Vertel het. Vergooi het. Het wil verder.
Voorbij het verlangen.
Voorbij de voldoening.
Voorbij het niets dat nog is.

Tot de bloei van de lelie
in de tuin voorbij Eden.

invoer (2018) – voor ‘HET’

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

oneinde

Het oneinde komt.
Het is niet iedereen maar iedereen is het.

De lippen bibberen, het speeksel
belt de warmte, stort bloedgeile
waterklank op het oog
van de duivel.

Er wordt stroomafwaarts afgetakt.
Meedogenloos het groen
gulpt uit de twijgenzee.
Galathea ontbloot Galathea.
Galathea lonkt en slokt
volmondig.

Jack glundert. Polymere rotsen en kinderlijkjes
drijven op de zee van het ons. Ick kijkt en eikt
de stronk. De bende joelt.

Dragon, oppert iemand, om de avond te merken.
Samen zijn we samen, samen zijn we sterk.
Het werkt.

Niet. De armen verarmen, de rijken reiken te ver.
Lafaards nemen zwijgend de benen.

Vergeet het niet zoals het dit vergat.
Wij hadden de gave en de kennis en het ranzige geloof.
Wij brachten het water, hout brachten wij.
Wij kwamen niet samen en samen brachten wij
het ter wereld.

“Kijk mama, zonder benen!”.

invoer (2018) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

nieuwe maan

7 haikoe’s

Leeuwen brullen niet
zoals mensen beweren:
monden zijn orgels.

Vogels vliegen niet
zoals de mensen vallen:
mensen vallen dood.

Vissen zwemmen niet
zoals mensen verdrinken:
’t rot op het droge.

Bomen groeien niet
zoals de mensen krimpen:
licht maakt zijn ringen.

Stenen liggen niet
zoals het gebeente bleekt:
de geest is hun gast.

Bij nieuwe maan verklaren
de sterren het mirakel:
de koepel wil komen.

Anke rilt. Gans ’t Veld beeft.
De mens is een domme gans:
de ziel in haar leeft.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

rafel

In schroeizon, gevangen in licht
ziet het de man. Winddoorschoten
lijf met kracht in de ooggaten,
koud gebrek tussen de schouders,
de huid vol zwerende gaten.

Geen ander was valser
en beter gemaskerd
in de echt dan de man.
Geen ander sneller bedrogen.

“Hij was een rafel van haar kleed
op het leliënveld waar zij liep”,
roept het, en het benijdt hem
kleed en dood te mogen zijn.

Moment na moment telt het
de eeuw bij de eeuwen,
de wereld bij de werelden
het licht bij het licht.

Genot vult de honger,
genot vult de slaap,
genot vult het wachten,
op de zwartzachte nacht.

Na zo’n vijfhonderd scheppingen
fluistert het zacht in haar oor:
“zo krijg je me nooit”.

invoer (2018) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

4 fake grafschriften

1.
“zij die willen sterven
willen niet sterven
als ze doodgaan.

zij die niet willen sterven
willen niet sterven
als ze doodgaan.

maar ik wel”

2.

“ik hield niet van liefde
ik hield niet van haar
ik hield niet van wachten
maar de dood was al daar”

3.

“als ik kom te sterven
wil je dan dit
op mijn graf zetten”

4.

“gekken zijn het, gekken,
de hele wereld draait door
het kan niet dat ik dood ben”

(debuuttekst)

Categorieën
gedicht van de dag het lyriek

wachet auf

voor e.d.

Hier was de straat met de ronkende brommers.
Hier stond het blok met de schurftige kamers.
Hier groeit het grijs uit gaten en spelonken.

Je ziet wel weleer maar niet wat je wil.
Je wil wat je ziet maar is dat wat je wil?
De wereld vermoeit het verwende geweten.

Het groent in je buik en je wil het niet weten.
Het dreunt in je hoofd en je wil het niet voelen.
Het stolt in je leden tot strepen in ’t heden.

Badoem badaboem badaboem badoem:
Het klopt op je hart om je lijf te bebloeden.
De stem van de nacht is bloedrode pracht.
Het klopt op je hart om de ziel te verzoeken.
De stem van de nacht is bloedrode pracht.
Het klopt op je hart om de geest te aanroepen.
De stem van de nacht is bloedrode pracht.
De stem van de nacht is bloedrode pracht.
De stem van de nacht is bloedrode pracht.

invoer (2018) – voor ‘Het’

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

moeder ben ik en kind

moeder ben ik en kind met het steenvocht
hartsgrondig weg van het bonken en beuken
waar de grote verhuizer ik, de rechtopstaande,
ik, de bloedende gaten betast van de verlossing.

o moeder, o sterren van ogen, o schittering
wit waar wij u vinden zouden
en blauw waar wij ons u geven konden,
ware het niet dat wij vonden slechts
de droomrode slaap der stervenden,
of het zwarte misbaar van een willoze wake
in het rottende leven.

o moeder, weg uit mijn lichaam sist en suist
de stoom van de angst, mijn ogen verbeelden mij
statige schimmen, het sneven van geesten
in het schuim van de zee, terwijl stervende
ook toch ik, voel mij kwiek te trillen staan
en gaarne ik schud mij de veren, de wijzers, de schubben
en de woorden af waarin ik schuilde voor u.

buiten in murmelen borrelt in getunnelde stilte
de zang met de strofen der strijdzuchtigen,
ontbranden hun ogen aan gloeiende sintels,
de haatkooltjesogen.

buiten op het gebetonneerd gebladerte rusten nog
de naamloze resten van het misgunde:
als kralen rijg ik de okeren tekens van de schande
aan het snoer van mijn zang, haar kronkelen
vereeuwigt ter plaatse de openbaring.

in de wind boven de stortrots
krijt de kalk zich stemloos uit de lijnen der beloften
en in de ogen der blinden strooien engelen
de pijn van de stof en geloof.

o moeder,
splijt ons helder de weerbarstige lippen,
fluister ons zuiver de uitkermende verte,
laat ons uw onmetelijkheid in stilte geworden
opdat van ons afvallen zouden
als bevroren vruchten
de zwarte pukkels van de haat,

geef ons later de kracht in uw heengaan
te verdwalen, zoals u reeds verdwaalt in de troosteloze
labyrinten van de kurkdroge ziel.

invoer (2018, eertijds, en nog steeds, gebaseerd op invoer van Judith V.) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Lopende zaken RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #34

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20 u op Radio Scorpio (FM 106 in het Leuvense). Deze week teksten van  Antonin Artaud, Nicholas Roerich, Samuel Taylor Coleridge en de NKdeE zelve.

Categorieën
Het Pad lyriek

Vlak 18

Het licht duikt in de tunnel.

De mot zit in de schepping, haar vleugels
raken teer de wanden en de wanden vallen om.

Izeganz staat waar hij altijd staat
en laat zich door een wilg het zachte
gelaat aftasten. Wind voert feilloos
de takken, bladeren raken ter streling
de wangen, de neus
en de brandende ogen.
De droom is in beweging, dood
is alles wat wij wakker zien.

“Makkers, scherpt uw hoornen veren! Vat moed!”
Tot de eenden spreekt Izeganz, zij bedrijven nog
de liefde van water voor het aardoppervlak.

Onbetastbaar, verloren,
in het vale licht van de tunnel
daagt als geen ander het lijf
van het Wicht met de Wieken
dat in de ogen der ontelbare reizigers
te trillen staat:

  • haar fijne figuurtje vervluchtigt niet
  • het gevleugelde gat van de wanhoop spettert het rood in het rond
  • het onweer stapelt de grijze gezichten
  • de grijze gezichten vullen volledig het Ene
  • het Ene vervelt
  • de tunnel vult zich geheel met het Vel
zijn.exit();

Het licht verlaat de tunnel.

invoer (2018) – voor ‘Het Pad van de Wenende Nacht’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

tombeau

voor P. Van Sant

je maakte parels voor de zwijnen.
de parels zonken in een glas vol
blues en de zwijnen waren wij.

wij vraten, dronken en wij praatten
en van elkander hielden wij.

invoer (2018) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Het Pad lyriek

wij zijn gestorven

// zang uit ‘Het Pad van de Wenende Nacht’, broncode voor het KLEBNIKOV CARNAVAL (2008-2024)

voor e.d.

wij zijn gestorven wij, het bloed
zeikt uit onze gammele lijven op de trein
en de trein raaskalt, oogrolt, stroopt
zijn wagons strak op als een bezetene
tot de laatste vier rijtuigen hun bestemmingen
Aalst en Liederkerke uitkraken.

wij zijn gestorven wij, en niemand
voelt mee met ons de uitval van de nacht,
hoezeer wij ook op geheel lijfeigen wijze
uit het zichtbare wegdeemsteren,
met op de huid, in de spieren, het ruggenmerg
de befaamde tintelingen, het gegeerde genot
van de angst bij de zich voltrekkende stadsbenadering.

zie de met kastanjekleurige beverstaarten opwippende pubermeisjes
die bij de treindeuren snotterig te sjaaltrekken staan, te riemfrutselen,
meesmuilend met ‘ik ben ik’ en ‘het leven is’ het leven wegtreiterende: nietige Tiense tienertjes zijn het, bij wie de naad ettert nog
van de streepjestijd, van hoe zij erbij zijn zij,
want enkel zo zijn zij zij die zo zijn.

en daar middenin mirakelt die ene ontluikende jij-bloem
daar bij het wij, bij het ons, bij het wij onder ons
dat weerom gestorven is en gemeen ook de barcode
van de stationsnaam verzweert in de schermen.

en barst niet uit de voegen het rigoureuze verlangen
dat zich tussen ons in mijn doodsgeile wartaal vertaalde,
zodat wij ons weer de voetjes niet netjes aan de benen weten te binden,
zodat onze neuzen weer even nog willen dóórruiken áán,
zodat weer onze handen nog een ogenblik dóórtasten willen ónder?

en zo zijn wij alsnog doende ons te richten ten gronde,
wijl de hardste dingen al in modderplas en
schuinse regen roemloos liggen te rotten.
en zo werden wij ieder apart de noodwendigheid ingedraaid,
elke fragiele gloeilamp uniek in haar bakelieten sokkel.

maar uw zwijgen, o muze, braakt nu haar zwijgpit
in de doodsmond vol asse en de eeuwige stilte
die de keel doorslikt vangt ook de blinde mot
van het suisloze suizen en “start”, zegt het programma,
en alle aanwezige sprekers verheffen slaafs de stem en beamen:

"macheela michailee michola micham
wij nemen de gebroken wereld minnend in de mond
macheela michailee michola micham
wij helen de naakte lijven liefkozend van hun wonden
macheela michailee michola micham
wij zetten de geknakte zielsresten onomwonden bloot en recht
en in de loopse orde der eeuwig wemelende verbanden
verknopen wij de zang aan het verglijden van de monden
waarin wij ter dood aan ons versproken staan en stonden
en zo versteven en verstijvende verdwijnen wij 
in de nietsonthullende barsten van dit moment."

invoer (2017) – voor ‘Het Pad van de Wenende Nacht’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi lyriek theater TVA

te laat

//T.V.A. voor e.d. en a.c.

level 1

Dag. Zij aanbidden de zon op een terras.
Het krijten van de meeuwen rukt alle vrouwen de rok af.
De mannen knielen en likken. Het wacht.

Nacht. Bevinger de zingende randen van de maan.
Het duurt niet lang voor ze komt. Haar sierschouder kromt.
Haar zucht is kinderverdriet, zegt ze.

“Mijn zucht is kinderverdriet”.

De klank streept verbittering uit in bloedlijnen,
in dof klonterstof. Klaarheid. Hier is ‘ik’, daar is ‘jij’.
Hond blaft de hond. Jij spreekt het ik.
Wij smeken de dijen.

Het druipt en hij lacht. Zij slaat hem. Striemen stank
voor hem, naakte dank voor haar. Perfect.
De borst is te smal, de pijn wordt een wij.

“Twee beren twee harten / twee broodjes twee heren / op de snaar van het mes”.

level 2

Er ploft een dikke druppel ons in het stof.
Retourneer het glanshaar. Defeceer de tekorten.
Murw het maagslijm neerwaarts naar de darm van de dwang.

Ha! Astraal kanaal. De sterrenbek opengesperd met vlammende kwijlnevelen. Prijs ons want wij wij hebben de gave gevonden, heer.
Wij strelen de rafelige randen van het gat in de bloedende gaten.

Het dronk bier en toekomst met hen op een terras.

level 3

Open de vouw in de waarheid. Er sist wat. Elke dwarslijn eindigt op sssst.  Dadam dadam dadam dadam ssst. Het verstrengelt, kulmineert.
Evenaar. Van het zwarte plafond komen kladden maden los.
Hier kom je nooit meer uit.

Grijp in. Modificeer. Maak een verloopring.
Steek haar binnen als een wee-je-gebeente.
Laat haar wriemelen in het lijf, met vinger en scheermes.
Laat haar likken, bijten, rukken, duwen, reken het uit.
Karteer de tellen op het bewegen, ritmeer haar.

level 4

Zij gooit hen haar lijf met liefde en al in de wielen.
Alen verstokken, tentakels omarmen.
Er is geen uit meer aan dit in van ons.
De ziel verneukt de ziel.

Vluchten herhaalt de zucht.
Het laatste avondmaal is de tafel van twee, vier, acht, zestien, tweeëndertig… Doe!

Stack overflow. Game over.
Nu blijft nu en hier en naakt.

“Je komt te laat”, zegt zij.
“Ik kom te laat”, zegt hij.

“Wat wil je,” zeg ik.

invoer (2017, delen 1, 2, 3, 4, 5) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
lyriek

11/02/1600

Aswoensdag, Campo de’ Fiori, Rome

Het licht is niet het licht,
het lijf is niet het lijf.

Kus het lijf, plooi het open en zeg:

“ik kus het lijf,
ik plooi het open,
ik kus het lijf,
ik plooi het open,
ik kus het lijf,
ik plooi het open”.

Er komt dan git in het zwart
van de ogen en de ogen zien het lijf
en het licht is het git in de ogen.

Maar dat zie je niet,
dat voel je niet,
tot je het voelt,
tot je het ziet,
tot je het zegt,
tot je het brult:

“het lijf is niet het lijf
het licht is niet het licht”.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

‘they are’ – comp of a photo taken on 4-1-2021 with a scanned drawing, scanned pencil writing and ‘pencil’ writing on a digital drawing tablet
Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

zonneslag

kristus aan de moerbeiboom,
boeddha in de afslagbak.
krijtjes om te strijken,
droesem in de pot.

zangers zingen goden.
goden dromen dansers.
dansers willen sterren.
sterren mogen sterven.

nacht: begin.

zon: sla de spiegels uit hun lood.
aarde: dichte drommen scarabee.
zee: pegels ijs op brandend zand.
hemel: messen op gekeelde dromen.

als de adem op is, heeft de zee gedaan.
als het vuur beweegt, snijden de messen.
als er ergens keuze is, heb jij die zelf verzonnen.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP


Categorieën
lyriek

streling

in de druipende gewaden
rond het lijf van angst
beoogt de mond het zwijgen, trekt
het linnen inwaarts tot een natte kom.

het masker op het drijfnat
bespoedigt de verstikking, lokt
lillend nog de wanhoopstong.

kokhalst de keel: vergeefs het woord
zoekt gaten in het weefsel.

onvervaard, gehuld in lila kraag,
gebrandmerkt met de bisschopssteen,
betast mijn hand haar streling,
wurging die het lijf verstilt.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’


Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek theater TVA

keuze

invitatie tot het ‘Théâtre Vitale Algorithmique’ (TVA)

lees de drie tekstjes in blokken A, B en C.
negeer de reclame.
maak uw keuze.

A

Kom. Hier komen jij. Zit.
Hier ben ik, een hemd.

Trek mij aan. Uit. Voel
je het? Nee? [slaat]

En nu? Hè? [slaat]
Nog niet? Hè? Hè?

B

Woestijn. Je sterft van de dorst. En je ziet een zwembad, het dampt in de hitte en het lonkt met de koelte van het verlossende water maar op het water drijven cactussen. Je kan niet bij het water, er is geen trap, je zal moeten springen. Duizenden drijvende cactussen, die met van die heel fijne wollige stekels maar ook die met de stevige naalden, die zo je ogen kunnen doorboren.

C

Er hangt een enkele witte wolk boven het stadje.
Het gezicht van de boeddha staat erin te glimlachen.
De riolen kolken. Regelmatig valt er een vette zwarte kraai omver in het rottende gras. Het rot is niet meer bij te houden.

“Wie ben jij?”, vraagt het gelaat van de Ware.
“Ik ben wie ik zeg dat ik ben”, zeg jij, trots als een gieter.
“En jij?”, vraag je hem, ook al wist je het antwoord al.
“Ik ben wie jij zegt dat ik ben”, antwoordt hij en de zondvloed begint.

Wie wil jij zijn?

vul in en maak uw keuze:

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Lopende zaken RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #33

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20 u op Radio Scorpio (FM 106 in het Leuvense).

Deze week teksten van  Jim Leftwich, Maurice Scève, Samuel Taylor Coleridge en de NKdeE zelve.

Categorieën
lyriek

geboortejaar

Het nieuws scheurt niet. Het raam dampt aan.
Niets. Er staat geen olifant op de veranda.
Niets komt op tijd, niemand komt eraan.

Er wordt een pont gelegd van elzenhout.
Vier keer tien en twee eenden bepalen
waar de kathedraal wordt opgebouwd.

Het hoofd verschijnt met gave oren
uit de tunnel in het land. Harige ratten
bewegen Rome maar het jaar is geboren.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

oud jaar

In de kelder zijn er de gevaren:
hier ligt een roestende nagel,
daar de dode hertog in zijn graf.

Daarboven wieken zwermen helicopters,
ratten vreten aangezichten op. Eindspel.
De aarde ploft en spuwt verbrande korst.

Wij duiden alles aan, maar niemand
wil nog mensen lezen. Natte wensen
druipen smekend van de muren af.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
theater

eendjesloop

duo comique pour Théâtre Vitale Algorithmique

scène: een van de drie zwarte zonnen is gezonken, gespietst door een speer van de nijd.
de tweede laat zich in beider maan een traan spiegelen, de natte echo van de rouwzang om hun verdwenen zus

stal de waren uit. neem waar:

  • de dogmatiek van het verzilverde
  • de potjesgrond in wormenvrij plastic
  • de wildgroei die het land uit de dakgoot rukt
  • meerpuistendruk op spiegel
  • vleugels die in elke frame aan de schouders blijven ontbreken

en/of:

  • ingrijpend vasthouden
  • doortastend bekneden
  • hardnekkig vingeren
  • voortrazend hakketakken

dan, zolang de keuze klopt:

polijst de spil van stilstand in je armen.
schuur de nucleus van stilte in je achterhoofd.
zie het oog dat door de maskers boort.
voel de hand die in jouw zeeën roert.
sluit vier ogen tot het bloedrood donkert.
lees de onberekenbaarheid van het heelal.

het filtrum beeft.
het klauwen stremt de tastbaarheid van het verschijnen.
de belofte van het niets verbindt de vele handen.
ontvang het wapenarsenaal in meterslange rekken.
ontvang liefde zoals een vis van lucht kan houden.
haar uitgestoken hand schiet door het verre glimmen.
in bergen stof en pulver belandt een elzendreef.

zeg:

- "alle woestijnrozen zijn kamelenpis."

invoer (2017) – voor het Théâtre Vitale Algorithmique

‘(uit)gestoken brug / the foot is a fate’ – foto Tienen 29/12/2020, geïnverteerd op pc

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

glaslink

Booischot 1969. Zon hangt in de haag, zijn
spuug druipt en glinstert. Wit linnen kraakt
strak rond de moederdraad. Het maakt het.

Vóór de mensen was er blauw.
Daarna het rood van de tong en meikevers.
Het solfert zonder lucifer, de stank wordt
essence van lucht en Union Match.
Keverpootjes schieten telkens weer uit
het doosje. Snel, doe het toe!

De kat zit binnen in haar wormen te poezelen.
Het wachten wacht in een leegte vol van
luisterrijke ritselingen.

Het vergrijpt zich aan glinstering, een glasscherf kerft
de lijn op de arm. Hoog een rode krab spat
op het groen en het wit en het blauw
bezeilen met woord en al de hemel.

Hoe wonderschoon is niet het schip. Het vliegt.
Wilde wervelingen worden met kleuren aangedaan
tot de pijn het einde van de schreeuw aantikt. Stik:
niemendal heeft het litteken weer aangeklikt. Op.

Weg.

Haar lichaam leunt, haar tong krioelt.
Het weigeren strandt in een gesloten bar
waar een Duitse zeeman haar de baren geeft
die het bevaren kan. Wolvin van de SS.

Hij stoot en barst, zinkende al verorbert
het rot zijn wrak en het druipt meanderend
grauw langs het bot van haar bil.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

galm

Wij zijn verzwolgen al, de golven golven na.
Wij zijn vortex zelf in onze zee van vrije tijd.
Wij zijn draaikolkstem van de vernietiging.
Wij zijn golven taal, voorspelling van de galm.

Wij zijn winnaars in de ren van ’t falen.
Wij zijn makers van een kromme mal.
Wij zijn denkers van het ene in het al.
Wij voelen nooit de eenvoud van het ware.

Wij zijn verzwolgen al, de golven golven na.
Wij spoelen ons als modder af de lusten die verblijden.
Wij golven nu de wanhoop uit die allen overwint.
Wij zijn verzwolgen al, de golven galmen na.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
RADIO KLEBNIKOV

Radio Klebnikov 26/12/2020

Integrale uitzending van RADIO KLEBNIKOV op zaterdag 26/12/2020 live vanuit het Centrum van het Gekende Universum in Tienen met deze keer de al dan niet ingezoomde présence van Arnout Camerlinckx, Els Debarbieux, Dirk Vekemans en Kris Pollet.

RK WEEKBLADEN = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20u op Radio Scorpio.

Heb je zelf een tekst geschreven die je graag voorgedragen hoort? Klik of vinger dan hier voor het Google Doc bestand waar je gewoon je tekst kan in plakken. Er staat een LEES MIJ tekst in die je best ’s leest eerst.
Met wat meeval hoor je dan volgende zaterdag 03/01/2021 jouw tekst verheven tot den Aether!

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

vloed

Wol. Het schrapen kriebelt in de keelwand.
Het schrappen vlokt aan tot een vette kraai.
Aan prikkeldraad de tong bloedt open, ontbloot
het rot. Verlucht. Elke stem is een walm.

Het staande buigt het hoofd. Het hoofd eindigt
in de pit van de appel. Karren. Karst. Ponor.
De stem vergooit het hoofd in de klank. Hou
het leeg, vervloekte: acefaal verzuip je niet.

Geen water komt er aan de lippen.
Geen weelde lonkt de manke tong. Stof.
Roet. Verschraalde verhalen die kantelen,
uitvlakken in ruis. Hoest ze op voor de vloed.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

zonneslok

De halve maan omhelst de streepjesbomen.
Sabotage. Geflikker. Hinder op vernietiging:
achter de aarde buldert de zon. Het gebladerte
vlucht in het geritsel naar hun ongedierte.

Het af slaat op. Het is er weer. Gezwind
rukt het haar maanlicht open. Vereend, net
op tijd om te laat te komen, om hijgend
met de laatste adem de tijd te verdoen.

Er. Weer. De tel verstrengelt weerom in geratel.
Gebulder breekt met vuur de ochtend aan.
De geile zon ontlokt de dampen aan de nacht,
de stank van lijken. Slokt de nacht op als een kamp.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

RK WEEKBLADEN #32

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20 u op Radio Scorpio FM 106 in het Leuvense.

Deze week teksten van een anonymus uit Duitsland,  Jim Leftwich, Maurice Scève, Pernette du Guillet en de NKdeE zelve.

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

natte maan

voor e.d.

In plassen zwart, verregend op het asfalt
is er het karige fonkelen. Het droeve glimmen
van het stille dat bewegen wil. Zwijgen zuigt
het zwijgen naar het zwijgen, vingers leggen

vingers op de snee en wrijven het bloed
uit in het grauw van de wonde. Kaal huivert
een boom zich de bladeren af en duister
kust de mond het zwart in dat oog. De leegte

mirakelt: tranen bergen tranen glanzend en
traag in de gaten. Zie. Het in. De diepe glans.
Het ganse deel. Klop van ’t rafelkleed der doden
alle lichten af. Voel. Git. Lust leeft waar het rokt.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

verhaal zonder wending

differentie:
het andere herhaalt voortdurend
wat er in het eendere nodig is
om het andere te maken.

negatie:
het in de weg staan
is maar even het staan
van een in de weg staan.

affirmatie:
het andere is treurnis.
het eendere is treurnis.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

programma

(weiger)
het weigert.
het is niets.
het zwijgen breekt aan.
er brult er.
het steekt de ogen uit, het slaat de melodieën stuk:
er brult er.

(voel)
het voelt.
het zwijgen breekt aan. er brult er.
de ene hand verklaart het nader dat het zich
te verstrooien heeft. misbaar in de ander.
het vel scheurt en valt af. tranen zijn zout,
woede wordt nijd. het zakt uit zijn taal.

de klank die het was vertekent de gebaren
tot valse lijnen van weldaad, 
warmte op marmer. met de gruwel
der telling staat de code keer op keer
de weg in de weg.

(herhaal)
niets herhaalt niets,
vermenigvuldigt het tot nul.
het tellen telt.
(weiger tot)
het voelt (het)

(exit)

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi gedicht van de dag lyriek

LAIS

Lees wat ik schreef toen ik weigerde te zien.
Hoor wat ik verzweeg toen ik weigerde te spreken.

Niets van jou is ooit daadwerkelijk beschreven.
Niets is van jouw lichaam ooit naar waarheid verteld.
Jij weet niet wie jij bent.
Jouw lippen sluiten niet jouw mond.
Jouw ogen zien niet wat jij ziet.
Jouw hand heft niet jouw hand.

Jij splijt de wereld.
Jij bent mijn diepe aarden mond.

Onze monsterlijke tongen vlammen
in elkaar verstrengeld en gebonden
rond het niets dat nergens is.

Jij wint. Jij won. Ik geef wat jij niet kan of kon.
Met vloek en krijsen moeten de goden zich dwingen
om jouw naam bij elke mens in te branden.

Uit niets alles.
Uit alles vuur.
Uit vuur vuur.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

oker is er ook

[fragment uit Vlak 14 van  ‘Het Pad Van de Wenende Nacht’, broncode voor een stuk algoritmisch klanktheater, nog niet gecompileerd. Zanger Izeganz  richt zich tot Reva bij de laatste Ingezetenen van het Salon]

IZEGANZ:

het duister ademt uit het duister
het duister ademt in het duister
en het licht valt uit de ogen
en het licht uit de ogen valt in het duister
van het al volledig uitgevallen licht.

het duister weent,
en de tijd stokt en stroopt zich op
tot een verduurde ring van duizend uren.

en zwarte tranen stelpen in de gaten
zwarte tranen stelpen in de ogen
en met dikke lagen zwart glazuur
bedekken de tranen de tranen,
bedekken de tranen het git van de ogen,
dekken de tranen de gezichten toe.

in het zwart schiet een schicht
zwart dieper het zwart in.

[Izeganz stoot zich een dolk in de buik. draait de dolk]

met jouw lippen en mijn lippen roer ik nu de lippen om.
met jouw handen en mijn handen draai ik nu de handen om.
met jouw tong en mijn tong, jouw lippen en mijn mond
zweer ik

dat wij lichaam waren vóór de tijd begon;
dat het licht met duisternis begon;
dat het licht de duisternis bezong;
dat het licht zich met de duisternis verschoonde
dat de duisternis zich in licht vertoonde
dat al het het niets zich met het al beloonde.

en de krijsende kreeften van de angsten
grijp en sleur ik uit het lijf:

[Izeganz trekt de dolk uit zijn buik en zijgt neer, de dolk klettert op de scène. Reva bloost. Izeganz drukt beide handen krachtig op de wonde om het einde te rekken]

jij was de schelp en torste nachten in het blauw.
ik was het rood en tierde dagen in het huis,
maar ik ben jij en jij bent ik en wij zijn oker
in de polsslag op jouw huid
bij het vreten van het purper
in het zwelgen van het geel
bij de spilzucht van het bruin
in het rusten van het duister
in het git van alle dode ogen
in het leven van de dood”

[Izeganz sterft. de Ingezetenen staan op en applaudisseren.
Reva niest en snuit veiligheidshalve haar neus in een mondkapje]

invoer (2017) – voor ‘Het Pad van de Wenende Nacht’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

Daphne en Apollo

Mij ontsnap je niet. Die dichter
doet er best het zwijgen toe.

Zolderbalken kraken van herinnering:
jouw spieren spannen zich tot nerven, takken
reiken naar een diepte onderin.

Je zucht. Je slaakt. Jouw lichaam
lijkt van tonnen dynamiet de lont.

Je kan niet uit dit heden naar jouw leven
toe. De vloer verhoogt de luchten en
mijn hete adem drijft jou op en aan.

Jouw laatste kreet schiet
etages lager wortel
in de mulle grond.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
finis mundi lyriek

het veld

het veld schiet zwetend wakker. een heuvel botst de hemel op, de zon ontsteekt de bomen. de aarden mond hoest roest en zuigt de trein langs rot van storten. een brakke poel bekt naar de ramen en klapwind wervelt over rommelige terreinen.

het ziet de zon in slierten wolk verschalen, gelig licht dat dorpen aan de hemel met haar strepen bindt. wolken van god vervloeken wat zijn woord met licht vertellen. mensen krassen de namen van hun doden in de ogen van de ander tot er liefde bloedt.

woekeringen van sterfte die in hun weefsel zijn gekropen, bepaalden dat het traject van a naar b zou lopen: onmacht en berekening heeft die bedding kwaadschiks door de akkers getrokken.

zelfs haar sikkel is tot een jaap in haar huid verworden. teder haalt het haar golven van weleer nog éénmaal door de horizon. takketakkedam tadam. het knipt de koorden door voordat de herinnering aan het einde begint.

invoer (2017)

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

RK WEEKBLADEN #31

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20u op Radio Scorpio FM 106 in het Leuvense.

Deze week teksten van Jim Leftwich, Lanny Quarles, Maurice Scève, Pernette du Guillet, William Blake en de NKdeE zelve.

Categorieën
lyriek

kraaienlied

uw heil ligt niet bij ons geborgen.
uw jeugd niet noch uw vreugde
hebben wij in stock. geen blijde
boodschap bloedt ons uit de bek.

de geur is die van solfer. woorden
voor uw redding zijn er heden niet.
nagel op een deur naar vrije keuze
de wrede tekens van uw eigen lied.

invoer (2017) ) voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

raamvertelling

“Life overflows without ambitious pains;
And rains down life until the basin spills”
W.B. Yeats, Ancestral Houses

het blauw stak vervlogen hoop achter de ogen
en vurig rood strekte de botten met groen.
vuur brak het schaamvel op woede en walging,
vuur stak de een door de angst en de smart.

hier, zei de twee, is de drie van de liefde.
er klotste wat geels in, met blank en bevallig
de huid van de zon. eet maar en drink maar
zei de vier, en zij vierden en dronken en aten.

wie vijf zegt verdrinkt, wist al de zes
want de zeven is hard en rechtvaardig.
acht was een weg maar de een wou er geen.

de tien is te veel, beaamde de negen.
het antwoord, kortstondig, staat zacht
in het zwart van de sterren geschreven.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

het haakt

Tulpen te tuimelen op de verte staan, zo wou het
haar nog raken bij het zwermen van verhevigde duiven
waarop de zon sprenkelt zijn vette vingers lentelicht.
De drijfluchten donkeren. Gedrum is er, en droefte.

Plenst het bloesem op het witte blad, die weg
wordt een pad wég van zijn bloedbevlekte hand.
Moedwillig het rukt de maan en de man en de letters
van het bordkarton en prikt ze bij het rode stralen
op het schuimvlokken van de kolkzee, de steile
ópzang die de zon er in had aangestoken.

Men turft het een boek, maar het ziet slechts
het onontkoombare zinsweigeren hem toegapen,
het sterfgat met zijn rafelranden zuigen en suizen
met hoge stilte die naar volle leegte wil. Lichamen
nekken vergeefs naar kale overkanten. Straks
barst ook nog het vel op de ranzige kou.

Het duwt zich haar luwte in, langs
haar lippen die het huilend openvouwt.

invoer (2017) – voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

droom

Ik droom van stof een droom
en alle ogen tranen toe meteen.

Barsten breken in de oorgang.
Bloed streept uit de mond.
Hele delen hoofd verwelken,
armen vallen van schouders.

Vleugels scheuren hemels open
want de vingers willen zweven.
Haast raast door de angsten
en het zingen rafelt uit.

Wormen bijten brede gaten
in het dichte wurmen  rond
het wereldgat. Zwart de aarde
davert want haar kom is vol.

De maan slaat los,
zij wil gaan dolen.
De zon slaat door,
de aarde brandt.

Alle ogen tranen toe meteen:
van stof stond ik te dromen.

invoer (2017) ) voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

stof

stof kruipt in de gaten
de gaten parelen
stof schiet uit de gaten

ik adem in jouw adem
jouw adem daalt in mij
jij ademt in mijn adem
mijn adem is in jou

het licht valt uit mijn ogen
ik eet het duister van de lucht
het licht valt uit jouw ogen
jij blaast de lucht weg uit de adem

jij ademt in mijn adem
jouw adem daalt in mij
ik adem in jouw adem
mijn adem is van jou

adem ademt in de adem
stof kruipt in de gaten
adem ademt in de adem
stof kruipt in de gaten
adem ademt in de adem

(niest)

invoer (2017) voor ‘finis mundi’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
rigorisme

klikdood

> S T A R T <

het kruipen kwam de krop
binnengekrabt waar het
kriep en kropte en iemand zei:

kennen wij elkaar? (ja/nee)

het sluiten kwam het slot
ingeslopen waar
het slopte en sliep en iemand zei:

kennen wij elkaar? (ja/nee)

het muiten kwam de meute
binnengemeten waar het
mat en mafte en iemand zei:

kennen wij elkaar? (ja/nee)

de dood braakt zich een lach.
de wapens herhalen de stof
in het dik van het ik.

gele toendra dit al is weldra
ik ben ik en wie ben en jij?

broela bruma brom
ik zie mijn lelie
nooit weerom.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #30

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20u op Radio Scorpio FM 106 in het Leuvense.

Deze week teksten van Maurice Scève, Pernette du Guillet, William Blake en de NKdeE zelve.

Categorieën
lyriek rigorisme

voltage

Vingerlicht.
Kattenijzer.
Breekmond.
Spoelzucht.

Waterdreef.
Schilderspees.
Voetuitval.
Zendgat.

Afhemelen.
Doenselen.
Bedromen.

Invloed.
Erbarmen.
Morsen.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

genoeg

de luchten breken onder druk tot klanken.
de klanken vluchten in de muffe woorden.
het stof stuift uit de dode boeken. genoeg.

ik doe het licht aan als het uit is.
ik doe het licht uit als het aan is.

ik doe het kleed uit dat jou draagt.
ik licht het vel op dat jou schraagt.
ik duw de zwaarte uit jouw zucht.

ik ben in jou.
jij bent in mij.
de wereld is
in volle vlucht.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

plaatsen

op alle plaatsen waar we onze plaatsen willen plaatsen,
liggen al de plaatsen die we plaatsten vroeger.

onze plaatsen slapen.
onze plaatsen wemelen.
onze plaatsen regenen.
onze plaatsen zwemmen.

onze plaatsen klemmen de handen
rond de strot van de ruimte.

wij nijpen, wij wringen,
wij sleuren, wij zingen.

onze plaatsen hebben geen tijd.
onze plaatsen hebben geen zijn.
onze plaatsen houden de armen, de benen
de handen vrij voor de stenen
tot de plaats is vergaan.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Cathedral song

the ears are closed
and the eyes are shut
and the tongue is hidden
and the nose is gone
all that is left is the feeling
that doesn’t belong

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Het Pad lyriek

twee kroningen

[fragment uit ‘Het Pad Van de Wenende Nacht’, broncode voor een stuk algoritmisch klanktheater, nog niet gecompileerd] 

de kiemen komen uit het rot gekropen.
de glazige korst barst open op de kerfnaden.
het waait in op de mensen en de mensen
verhalen zich laf op het verhaalde.

met kilte kregelig het kutkind Aristaios
schoffelt het overtollige licht naar beneden –
enkel de toplaag mijn jongen, steek niet te diep .
de zonzak zeurt, niks nieuws daaronder.

Izeganz strompelt en botst in april op de weergalm
die hem als wonde in zijn woorden gevangen houdt:

ik kroon jou, Reva, mijn rillende raafje,
ik kroon je tot toorts der tijden, tot orchidee
lik ik je binnen in het verzwegen gezegde.

vogelen, zegt ze, 
dichters zijn schoften.

wij zijn twee kroningen, zegt Izeganz,
en de koning komt eraan.

[ze zoenen, er flitst iets en ze dwarrelen neer als asse in het lege theater]

invoer (2017)

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

Peenemunde

Alle bergen verbergen hun droom: vlakte te zijn, bij elkander, hartstochtelijk.

Peenemunde. Rocket shafts. Lege uniformen wriemelen rond
gloeiende clusters van woorden. Aber euch, in het zog:  niet memorabel.
Jonge slurven die slapjes hun wasdom in het net willen arceren.

De vette streep door het berekende ordent het rekenen.

Het zeer in de stem, het erg, de pijn in het fonkelen van zwartzachte sterren.
Barokstrijkers strijken god over de verse sneeuw, engelen met een klit en een lul in de keel. Test es. 
Elk ik spuwt het spuwsel zoals wij het spuwen en vergeeft niemendal.

De wereld neemt de dichter waar als een vunzige plooi in het afgeschreven plezierlijf. Hij rakelt en dooft plichtsgetrouw de open gevingerde tekstsleuven tuimelkruidwaaspijn en bloedplof met asse.

Bergen van ijzer verbergen dezelfde droom.

invoer (2017)

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!


Categorieën
lyriek

lier

het wachtte en dronk.
het morste een spat wijn op het tafelblad.
het wreef, maar het wreef een wereld open. oeps.
straks zien ze het nog, zien ze het liggen in bad, hoe het de toekomst in zeepbellen ziet. de tong likte verrukkelijk slim het vuur van de lippen.

het haatte en spuugde het. zo hield het nog de kelk en de buik boven water, braakte het bloed uit, dat de ogen verbond.

de deur schelde van redding. de tafel schoof aan. mensen deden hun jas uit, klopten zich de sneeuw en de gêne uit de haren. kom dan, zeiden ze, hier zitten wij, kom.

draai maar de lier, zei het. het zal wel waken bij de dood op het droge.
en zij spanden de lier tot het lierde.

draai tot de maag het verteert, maande het, draai tot de boog het verhemelt, draai tot de snaren het braden.

en zing dan, zing en eet smakelijk.

invoer (2017) – voor ‘HET’

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

Oetoen

de leden gelaten.
het hart is blind en weet
zich door het ziende
onbemind.

Oetoen plukt de bloem.

huilen kan ze niet maar voel
het droeve dreunen, hoor
in het witte kronkelen
van honderden larven

de bodem van git
waarop zij valt,
waarop zij viel,
waarop zij vallen zal, en

adem

het weeïge ritselen, het
slurpen en glijden
van het leed en de lust
in de bange wortel
van haar blanke,
benige lijf.

in het opwaarts vlokken
van vallende asse woedt
en slingert de nijdige
tijd.

de bloem tooit Oetoen.

nu is het vuur,
nu laait het hoog
naar de nok
van de ziel.

invoer (2017) ) voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Lopende zaken RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #29

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20u op Radio Scorpio FM 106 in het Leuvense.

Deze week teksten van Nicola Masciandaro en de NKdeE zelve.

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
lyriek

lus

de lus trekt aan
en de blik was al bleek.
we draaien rondjes rond de rondjes en
elk dansen is met de koord
van de code gebonden.

het nagelbijten is het punt voorbij
van het de tanden zetten
in het wakke bot van de duim.

gezondheid is een driftig schrobben geworden
met het gel en zout op de open wonde
van het besmette lijf.

het huilen is het huilen van de blauwe
honger uit de broedmachine.

’s zondags doen wij de rotonde
rond de rotonde,
rond de rotonde…

en de stille kracht
van de lyriek
trilt als een speer
in
de nacht.

invoer (2017) – voor ‘Rigorisme’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

song

i tear out my eyes
and i picture myself
in a wonderful dream.
i rise from the rot

and the green of decay
and i speak to the folk
thousand of sods
who have risen like me.

they’ve all lost their head
can’t hear what i say
since thought was their burden
while rotting away.

i wake up from dreaming
there was nothing to say
i acknowledge my waking
there is nothing to say

it’s a dream anyway.

input 4/12/2020 @19.:22 GMT+1 for ‘more songs’
[all of this site is in the public domain, no need for permission or credits if you want to use any of it somehow.]

more songs

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
101Aanroepingen gedicht van de dag lyriek

Delvauxesque

De ketel puft heftig, het water wil aftochten.

Je wil nog zwemmen, je alsnog met de zee
van mijn kilte benatten. Vuur verklaart stormachtig
het sterven aan het blauwzwarte uiteinde
van windstoten. Ik golf in de zee
zoals ik golfde in haren.

De wolken trekken zich in afschuw af
van het ondermaanse. Je staat hemels besmeurd
en perplex bij de gedachte aan aankomst.
Je wacht jezelf nog toppen tsunami
met je lust aan de voet van het wachten.

Je ziet jezelf naakt voor het raam
in het salon van je weigering.
Het rad dat je draait is de staart
van een pauw van de foor.

Waarom aarzel je nog, daar op je rand van beton?
De chauffeur kijkt niet om.

Het duister donkert nog, het woelen
wakkert het woelen nog aan.
Het iets dat te gebeuren staat, klimt
hoog op de beurs. De onrust wordt

mondig. Jij die mij kent
begrijpt in extase je haren.

Je ligt als LAIS
met waaier en kroon jezelf te verlaten:
ik geef je de parel, je hebt
het bereikt.

invoer (2017) – voor ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

Categorieën
BURPS

a facebook song

i burn in love’s hell where billions are driven
in circles without end, and they know it.

i pray to my love equally burning, beheaded and all.
she carries the faces whose names have been given.

a scary old porter hands down the sods
to poorly dressed dancers and hungry old men.

downward they go, into the tumbler, screaming
for mercy but mercy’s in jersey giving a show.

now love’s hell can be a shell and i know you can cook
up y’r poems better than me but here’s what you see:

all of your faces and all of your names
all have been written in one single book
so one day for sure, you’ll all end up like me.

input: 3-12-2020 @23:04 GMT+1 for ‘more songs’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!


Categorieën
lyriek

apocalyptisch

Ik zal het lege gele
bootje zijn dat dobbert,
dobbert, dobbert,
dobbert in de leegte.

De dode oevers zal ik
dood en droevig  laten,
de weidse verte weids en ver,
maar geen grashalm blijft nog over,
en geen zon of maan of ster.

Ik zal het gele lege
bootje zijn dat dobbert,
dobbert, dobbert,
dobbert in de leegte.

Ik mag jouw zweet als regen
willen vangen in het bootje,
ik mag jouw lippen als twee bogen
in de wolken willen plakken,
maar geen wolk zal ik daar zien.

Ik mag zuchten, ik zal zinken,
zinken zal ik uit de leegte
en dan zal ook de leegte
niet meer bestaan.

invoer (2017), voor ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
debuut het lyriek

het raast

Tree of Wrath – pastel op papier, levels in Photoshop

de illusie ‘tijd’ vervluchtigde net
(de toekan pikte het oog uit
van de zich spiegelende gier).

een das met de kop van een zwaardvis
en een eekhoorn met een pauwenstaart
klimmen de boom op naar de gekruisigde
wiens hoofd met een knal explodeert.

de ooievaar vergist zich
want de kracht zit in hem.
hij weent lava en vuur maar in zijn staart houdt hij zich sterk
en hij lokt de vleermuizen met links naar de hel.

het zijn de drie vrouwen in de gorilla.
het trekt gewapend met een sikkel ten strijde.
het draagt het op de rug, het is
nog maar een kind groot en trekt
zijn dekentje rillerig aan, uitgeteerd
en doodmoe van het sterven.

zijn moeder en zussen willen het mee
op hun 52 jaar lange hellevaart.
de broers zijn al vergeten.
maar het draagt het en in haar
reinigende schoonheid zit zij
te bidden.

de twee anderen dansen in het kleed van het vel
hun hoofden zijn borsten, het schaamhaar
is een harde, dichte borstel, de knoop
op de woede.

één wendt zich af, zij wil haar onschuld verbergen
in schaamte, een kleed van naakt vel, gedriegd
op aarde en gestikt in de hel.
het wordt wel weer beter, dat weten zij wel.

de ander danst met één vleugel
van zwijgzame liefde
die allen beschermt.

het strijkt zich vaak op de borst met zijn vogel en feeksen
en in het hoofd wordt de rode olifant doormidden gebeten
door de clown die het is.

op de arm zit de uil
die de gruwel der toekomst al kent.

invoer: 2-12-2020 @ 20:43 – voor ‘HET’

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Categorieën
lyriek

Judas Zwarte Mot II

Judas as Black Moth II– David Tibet – 1998
vert. NKdeE 2020

Een auto scheert voorbij met een kind dat vermoord is
Een auto scheert voorbij met een meid die verkracht is
Een auto scheert voorbij met zijn koffer vol dood

Ik kan de stem niet horen
Ik kan het gezicht niet zien

David Tibet

over ZWARTZACHTE STERREN

zwartzachte sterren is een Current 93 – adaptatieprogramma voor Laaglanders en Erger door E.D., T.B. en de voltallige NKdeE

“zoek ons niet op, u hoort wel van ons

WORD document met de vertalingen: zwartzachte sterren.docx

inhoud
Categorieën
101Aanroepingen gedicht van de dag lyriek

Brueghels

Hoor jij ook de trage nijd die takt in de bomen?
Alleen een boom kan dit dulden.
Alleen jij kan dit lezen.

De dichter is de ekster op de galg
die schettert om hun kromming.
De andere treurt dat er mens is.

Het zou alsnog kunnen, schildert het landschap,
het dansen, de myrte. De bedding kreunt
van geile bevaarbaarheid in de verte.
Maar de huizen leunen vol afgrijzen,
de bergen verbergen de lucht
en de molen maalt er niet om,
want de zon negeert al het kromme.

Ongenadige, je scharrelt weer schor in mijn hoofd,
jouw inferno slaat mij om de enkels, de oren.
Je steekt mij de ogen en ik schilder de ziel.
Ik voel je vlindervleugels heet van genot
in mijn wrede roepzinnen kraken.

Straks moet ik ons weer uit nachtjurken pulken,
met het kromzwaard tussen de tanden en de ooglap op
in het lege donker naar hun stinkende lijven graaien,
nietsontziend.

Ik doe mijn gevoeg in de boerenzoon
die hun angsten niet deelt.

invoer (2017)

Door Pieter Bruegel de Oude – Scan aus: Christian Vöhringer – Pieter Bruegel. 1525/30-1569, Tandem Verlag 2007 S. 35 ISBN 978-3-8331-3852-2. Kommentar: Rose-Marie und Rainer Hagen – Pieter Bruegel d. Ä. um 1525 – 1569. Bauern, Narren und Dämonen Köln: Taschen Verlag 1999 S. 81 bis 82 ISBN 3-8228-6590-7, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7319935

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

besmet

[drieluik uit Vlak 11 van ‘Het Pad Van de Wenende Nacht’, broncode voor een stuk algoritmisch klanktheater, nog niet gecompileerd – deel 3: slotmonoloog van Izeganz]

besmet waren we al.

wat hen uitstraalt bedekt mij,
wat hen opjaagt en jent,
het stroopt mij in en bedruipt mij
de walg staat in mijn holtes te lillen,
te lezen waarin ik snelde ooit, en vocht was,
en kolkte en stolde.

waar ik gestremd al, u nog zocht
waar zij de leegte rond de ontstemde letters van uw naam
bepotelen willen, er het licht uitpulken,
mijn restanten aan zoets met hun rasptongen
tot glas slijpen, opglazen
tot het gouden glimpt,
klaterplast,
sist.

tot ze ook
in de gezichten die de hunne zijn
op aantoonbare wijze
hun namen bij de mijne met bloednagels
van nijd hebben staan krabben, toen al, en straks,
en nu, nu ik weer sterf.

al het roze, het bloeden
hadden we al, zullen we hebben, maar wij,
wij hebben het al.

[Izegans sterft]

‘carried by horsies’ – pastel op zwart papier, levels in Photoshop

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

dwarreling

[drieluik uit Vlak 11 van ‘Het Pad Van de Wenende Nacht’, broncode voor een stuk algoritmisch klanktheater, nog niet gecompileerd – deel 2: Izeganz smeekt nog om genade maar kent de wet van het einde]

schep mij uit, ontader mij, verbrandt mij
en stop je hand in het roet,
maar laat mij niet wegwaaien.

hou je pinkje in stuitligging
voor de raamspleten van het buiten
waarin de wind zijn waanzin giert
tussen de klembillen van het binnen.

steek je spasmen in een handschoen van taal
hou ver van je woordgeurige neus
die nare klankscherven dat snikken bv.
of jouw helsblauwe solferen zucht

in ons tentje heerste altijd al luchtgebrek.
wilde paarden draven waar wij hijgen.
we vermaken het leed tot een klucht:

ik verzin je in dwarreling
het maanglazige zwijgen
en jij doet het volgende.

invoer (2017)

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
Links - publicaties Lopende zaken lyriek RADIO KLEBNIKOV

RK WEEKBLADEN #28

RK Weekbladen = tekstverzameling waaruit geput kan worden tijdens de uitzending van RADIO KLEBNIKOV, het programma van de Vrije Lyriek elke zaterdag 18-20u op Radio Scorpio FM 106 in het Leuvense.

Deze week teksten van G.G.M. Utermark, Maurice Scève, André Breton/Philippe Soupault, Svetlana Zakharova en de NKdeE zelve.

noot 29/11: de inhoudstafel was nog die van de vorige editie, dat is nu gecorrigeerd.

Categorieën
Het Pad lyriek

wereldhuid

[drieluik uit Vlak 11 van ‘Het Pad Van de Wenende Nacht’, broncode voor een stuk algoritmisch klanktheater, nog niet gecompileerd – deel 1: de welhaast dagelijks stervende zanger Izeganz tot zijn Reva die hem al even bijna dagelijks verraadt]

balanceer je
taalstaal op het
koude tongpuntje
van bv. de schone van Li.

plof het mes schroevend
in mijn onbuigzaamheid:
dit stramme vers zal niet spartelen

prop je valse liefde in het putje,
en je geveinsde meewaren
en boor het schokken er in
van je hulpeloos klaarkomende lijfje

draai het er uit,  schuif het er af
span het op in de takken van je haat:
ik ben jouw dode wereldhuid

invoer (2017)

NKdeE 2020 – ‘climaxing thy body its splendour abysmal’ – pastel op A4, krijtresten op de scanner, levels opgetrokken in Photoshop

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
LAIS, 449 dizains lyriek

LAIS CCLXXXVII

Nu het niet meer ik maar niemand is, geen
letter meer van elke naam die men het 
gaf de zijne noemen mag, niet één steen
of een lijf of een woord of geld bezit,
nu wordt de hemel hel en zwart wordt wit.
  Uit zijn goedheid wordt het kwaad geboren,
Al zijn liefde gaat in haat verloren.
  Zijn lijfloze lust slaat in walging om
en zijn hoop zal slechts de angst bekoren:
gelezen treurnis wordt haar optelsom.

LAIS is de geschiedenis van een verwording. Het ‘ik’ van de dichter sterft af en is een ‘het’ geworden.
LAIS zal uit 449 dizaines bestaan en is een update van de DELIE van Maurice Scève van 1544. Een dizain is een oude Franse dichtvorm: 10 regels van elk 10 lettergrepen in een vast rijmschema ababbccdcd.

over het ‘Gedicht van de Dag‘- programma
over LAIS en de geaugmenteerde schrijverij
LAIS 2020.docx

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

profetenessence

De straten garen wit. Wie
staat er nog op vanonder
dit doodsvette dekbed?

Kloek, hanig, oorlogsvaardig,
zegezeker zoals bazen die hun
knechten de oren afrukken?

Een zin zeist stilte maar zie: uit
het niets bloedt het niets
uit in niets, ongezien.

Bij elke zeven rijdt er
een wagentje voorbij,
dan kan je instappen.

Dat is alles:
profetenessence.

invoer (2017)

‘slowness gathering swords’ – Autodesk sketch – pastel op zwart papier + photoshop levels

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

over veranderen

op een dag duurde het niet zo lang meer als anders dat ik dromende ik was zoals u mij kent, lieve glijzieke beschubde, en vervolgens dat ik een mini-slang was die in huidplooien als in verse lakens glijdende was, de wasmiddelgeurtjes van het linnen in mij opnemend.

maar: ‘dit kan niet’, dacht ik dan,  of: ‘slangen, ruiken die wel?’. gif nam ik er niet op.

daar werd ik wakker dan en ik besefte dat ik het was, nog steeds. toch blijft de vraag overeind of het nu het was dat droomde dat het slang was, of dat Slang woordenloos droomt dat zij het is.

de wasmiddeltjesgeuren blijven. laat ons die benoemen als ‘het veranderen van de dingen’. hier is een hand, hou ze bij je mond en blaas zachtjes zodat de palmhaartjes bewegen.

invoer (2017)

HET
is de prequel op LAIS, de
Geschiedenis van een Verwording

Categorieën
debuut lyriek

flagellatie van het ik

Otium divos rogat in patenti

Horatius Oden II, 16

ik weef een kleed van louter woorden
rond de leegte die ik ben
ik knoop de naaktheid van mijn gruwel
in de zakdoek van mijn vel

ik draai de vloeken die ik stotter
in mijn loeren naar genot
ik meng mijn sjankers van verdriet
in de goulash van mijn hart

ik glij de slangen van mijn angsten
in de ketel van mijn haat
ik strijk de slijmen van mijn afschuw
in de haren op mijn lust

ik zou mij willen schamen
maar helaas ik ben er niet
ik ben een wonde van de wereld
in de klaagzang van mijn lied



Categorieën
debuut lyriek

LIED

(voor Peter Holvoet-Hanssen,
uit elk vers van hem stroomt een zondvloed van lyriek)


LIED

zee, stille zee
zee van grijs verdriet
ruis mij, ruis mij nog een lied

ik wil haar zuchten horen
eenmaal voor ik sterf
ik wil haar lippen strelen
in jouw golven vol bederf

zee stormenzee
zee van grijs verdriet
ruis mij ruis mij nog een lied

ik wil haar vleugelen nemen
en stijgen uit mijn hel
ik wil haar sterren zien
nu nog voor ik sterf

zee harde zee
zee van grijs verdriet
ruis mij ruis mij ruis mij
zing mij nog een lied

zee dodenzee
zee van grijs verdriet
doe het nu doe het nu
want straks is zij er niet.

“zee van grijs verdriet” zie https://www.roer.land/post/zeeblues

Categorieën
gedicht van de dag lyriek rigorisme

zij

eerbetoon aan Lucebert

zij waren innig verbonden en in evenwicht.
zij draven briesend op de verlaten weide
van uw achterstallige adem.

zij stoeien pluizig in de roofbouw van uw hart.
zij drinken miswijn uit uw grote wanhoopsglazen.
zij spelen poes en schurken rug
of slijpen voorpootnagel
aan de verzonken peilers van uw
dagelijkse denken.

uit gaten in uw klederdracht schieten zij schichtig, een
geurophoping, proefstiksels van dode naaisterhanden,
om bij het raken van de koude vloer als de weerlicht
weerom dicht bij uw lyrieke vel
hun ijle geilzang te willen
restjesnestelen.

plofballonnen rafelig van kleefplastiek
hangen hun verzen te lillen in het ontijdige rot.

zwart zij donderen uw woede uit, vreten
gulzig van de wellust in uw huid- en huisgezin.
zij zien er in de spiegel niet onaardig uit.

invoer (2017)

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

kauwen op schaduw

Chewing on shadows – David Tibet – 1998
vert. NKdeE 2020

Ik had geen vertrouwen
Dus ook geen hoop
In de gure steegjes
En de rommelmarktstraten
Waar ellende wacht
En je handomdraai

Ik had geen geloof
Dus zag ik ook niet
Het nutteloze
Het kleinzielige
En bij de wolken staan ook de zon en de sterren
Bij de muren, de regen
Nee ik kom niet op de thee
Want dan ga je weer mee met mij
Zonder de feiten te zien of te geloven
Die je in het gezicht slaan
Afwisselend vuur
Afwisselend rook
Ik zal niet wakker worden
Om zeven of acht
Want elk uur is nu
Toch veel te laat
In mijn ooghoeken zie ik
De loden gewichten staan stil

Jij en ik lieveling
Jij en ik
Met onze ruggen tegen elkaar
Kauwen op schaduw
Dissecteren het licht
Om de klaarte ervan te klasseren
En dan te castreren
En te doden tenslotte

David Tibet

oude glasplaatfoto uit het archief van ED


over ZWARTZACHTE STERREN

zwartzachte sterren is een Current 93 – adaptatieprogramma voor Laaglanders en Erger door E.D., T.B. en de voltallige NKdeE

“zoek ons niet op, u hoort wel van ons

WORD document met de vertalingen: zwartzachte sterren.docx

inhoud


Categorieën
lyriek

SON

LECTURE FARINE van ‘SAISONS’ uit Les Champs Magnétiques van André Breton / Philippe Soupault.

invoer:

SAISONS

Je quitte les salles Dolo de bon matin avec grand-père. Le petit voudrait une surprise. Ces cornets d’un sou n’ont pas été sans grande influence sur ma vie. L’aubergiste s’appelle Tyran. Je me retrouve souvent dans cette belle pièce avec les mesures de volume. Le chromo du mur est une rêverie qui se représente toujours. Un homme dont le berceau est dans la vallée atteint avec une jolie barbe à quarante ans le faîte d’une montagne et se met à décliner doucement. Les mendiants prononçaient le chatieau. Il y avait d’adorables colères d’enfant à propos de ces plantes grasses qu’on applique sur les cors, il y avait les fleurs de lis conservées dans l’eau-de-vie quand tu tombais.

J’ai commencé à aimer les fontaines bleues devant lesquelles on se met à genoux. Quand l’eau n’est pas troublée (troubler l’eau nuit, paresser dans ce monde) on voit jaillir des pierres les parcelles d’or qui fascinent les crapauds. On m’explique les sacrifices humains. Comme j’écoute les tambours dans la direction du douët ! C’est ainsi qu’on nomme l’endroit non couvert où l’eau est faite de tous ces mouvements des paysannes. L’herbe gobe, la nuit, une quantité de galets blancs et parle plus haut que les cavernes retentissantes. Debout sur la grande balançoire sombre, j’agite mystérieusement un feuillard de laurier. (Cela vient du temps où l’on m’asseyait sur les genoux.) Une histoire n’a jamais su m’endormir et je trouve un sens à mes petits mensonges d’alors, jolis sorbiers de la forêt. Ah ! seront-ce indéfiniment les vacances et ces jeux en rase campagne où je suis chef ?

Petits sifflets. Je t’ai bien aimée aussi, banlieue avec tes pavillons de chagrins, ton désolant jardinage. Lotissement des terrains, j’ai votre plan dans de petites agences désertes. Le droit de pêche est compris. Voyage aller et retour en troisième s’effectuant au rappel de la leçon du lendemain ou des grands pièges bleus de la journée. Je me défie toujours un peu des gares rayonnantes et même des salles d’attente tempérées, du poinçonnage énigmatique des billets. Mais je tends une main charmante au moment de monter dans l’odeur de chèvrefeuille. D’affreuses couronnes de pâquerettes me rappellent les petites filles le jour de la première communion ; je descends un escalier monumental avec des livres de prix. Je ne revois de l’école que certaines collections de cahiers. Les Scènes pittoresques avec ce chiffonnier si rare, les grandes Villes du Monde (j’aimais Paris). J’ai craint la fraîcheur des parloirs et l’entrée de l’homme qui vient relever les absences. Les récréations pour jouer à la balle au chasseur sont trop loin. C’est à la manière de réciter La Jeune Captive que je choisis mon premier ami. Nous broyons des pastilles de menthe douces comme les premières lâchetés. La cour est réunie aux impératifs catégoriques du maître d’études. Les pupitres naviguent trois-mâts sur le zéro de conduite avec l’étonnante poussière des vasistas qu’on trouvera moyen de fermer. Je fais ce que je peux pour que mes parents aient du monde le soir. J’admire beaucoup la canne de ce monsieur ; ce sont les premières nouvelles que j’ai reçues d’Éthiopie. Son neveu s’offrait à m’envoyer des tortues de là-bas : c’est, je crois bien, la plus belle promesse qu’on m’ait faite, et j’attends aussi toujours ces fleurs de Nice, gravure d’un calendrier. Voici que les prières se replient ; je commence à croire à des robes plus bleues devant le lit au-dessus de dentelle, ouvrage de ma mère. On se prend à espérer d’autres proportions que celles des tableaux souverainement tristes des conversations des parents. Je crois avoir été très bien élevé. À un âge plus heureux, on ne m’aurait pas fait entrer pour un boulet de canon dans une chambre à coucher d’amis où, je ne sais trop pourquoi, l’on assistait aux derniers moments du général Hoche. Son chapeau à plumes devait lui recouvrir entièrement le visage, et je sais très bien qu’il ne faisait plus clair. On m’a laissé quelques jours dans ce logement misérable où pas un siège ne tenait d’aplomb. C’est beaucoup plus tard que m’est venu le courage de résister aux entreprises des portes. Je descendrais maintenant seul à la cave, si je ne sais toujours pas conserver l’équilibre sur les marais salants de certains bruits de clés. Le blanchissement nocturne des herbes a de quoi surprendre ceux qui ont l’habitude de dormir à la belle étoile.

Comment se fait-il que je ne voie pas la fin de cette allée de peupliers ? Il faut que la dame qui s’y engage sorte à peine de la fable pour qu’elle ose parler haut dans les grandes marées du vent. Je l’entends encore très bien, quand je pose l’oreille sur ma main comme un coquillage ; elle va tourner dans le mois de juillet ou d’août. Elle est assise en face de moi, dans des trains qui ne partent plus ; elle veut cette petite branche qu’elle a laissée tomber à la renverse sur les rails. Le chemin de Maison-Blanche mène aux plus délicieux brouillards. Rets de plumes pour prendre les oiseaux à cordes. Vous savez que je l’ai jetée un jour dans un terrain inculte et que je n’y pense pas plus que cela. Bouche, trace amère et peuplier ne font qu’un. De proche en proche, je ne vois rien à gagner à ces attendrissements sincères.

J’ai toujours eu pitié des plantes qui se reposent au haut des murs. De tous les passants qui ont glissé sur moi, le plus beau m’a laissé en disparaissant cette touffe de cheveux, ces giroflées sans quoi je serais perdu pour vous. Il devait nécessairement rebrousser chemin avant moi. Je le pleure. Ceux qui m’aiment trouvent à cela des excuses fuyantes. C’est qu’ils ne me voient pas mal parti pour une éternité de petites ruptures sans heurts et m’accompagnent de leurs vœux. Je suis menacé (que ne disent-ils pas ?) d’un rose vif, d’une pluie continuelle ou d’un faux pas sur mes bords. Ils regardent mes yeux comme des vers luisants s’il fait nuit ou bien ils font quelques pas en moi du côté de l’ombre. Je suis parvenu à la limite de cette connaissance aromatique et je guérirais les malades s’il me semblait bon. C’est dit ; j’invente une réclame pour le ciel ! Tout avance à l’ordre. Que voulais-je ? Ces carrés frottés d’astres, vraiment ? De plus entreprenants vont soulever les petites plaques d’écume : malemort. Il y a des sorciers si misérables que leurs chaudrons servent à faire bouillir les nuages et ce n’est pas fini.

Je n’avance plus qu’avec précautions dans des endroits marécageux, et je regarde les bouts aériens se souder au moment des ciels. J’avale ma propre fumée qui ressemble tant à la chimère d’autrui. L’avarice est un beau péché recouvert d’algues et d’incrustations soleilleuses. À l’audace près, nous sommes les mêmes et je ne me vois pas très grand. J’ai peur de découvrir en moi de ces manèges séniles que l’on confond avec les rosaces de bruit. Faut-il affronter l’horreur des dernières chambres d’hôtel, prendre part à ces chasses ! Et seulement alors ! Il y a beaucoup de places dans Paris, surtout sur la rive gauche, et je pense à la petite famille du papier d’Arménie. On l’héberge avec trop de complaisance, je vous assure, et Cela finira mal, d’autant plus que le pavillon donne sur un œil ouvert et que le quai aux Fleurs est désert le soir.

Je suis relativement heureux de l’apparition de Notre-Dame du Bon Secours dans deux ou trois livres. Les grêlons que je prends dans la main fondront-ils éternellement ? Voyez-vous la photographie au magnésium du dément qui travaille en ces lieux à de petites dévastations sans courage et retourne les champs qui contiennent de beaux morceaux de verre ? Tu m’as blessé avec ta fine cravache équatoriale, beauté à la robe de feu. Les défenses des éléphants s’arc-boutent aux marches lever d’étoiles pour que la princesse descende et les troupes de musiciens sortent de la mer. Il n’y a plus que moi sur ce plateau sonore au balancement équivoque qu’est mon harmonie. Ah ! descendre les cheveux en bas, les membres à l’abandon dans la blancheur du rapide. De quels cordiaux disposez-vous ? J’ai besoin d’une troisième main, comme un oiseau que les autres n’endorment pas. Il faut que j’entende des galops vertigineux dans les pampas. J’ai tant de sable dans les oreilles que je ne sais d’ailleurs pas comment j’apprendrai votre langue. Au moins, les anneaux de contact s’enfilent-ils bien loin sous la peau des femmes et ne pleure-t-il pas trop de petites vagues innocentes sur la mollesse des couches ? C’est rendez-vous au-delà parmi les malices courantes, après des centaines d’expériences malignes. Petite vitesse. Pourvu que le courage ne me manque pas au dernier moment !

uitvoer:

SONS

Petits sifflets. Je t’ai bien aimée aussi.
Le droit de pêche est compris. D’affreuses couronnes de pâquerettes me rappellent les petites filles le jour de la première communion. Je fais ce que je peux pour que mes parents aient du monde le soir et j’attends aussi toujours ces fleurs de Nice. Je crois avoir été très bien élevé.

On m’a laissé quelques jours dans ce logement misérable où pas un siège ne tenait d’aplomb. De proche en proche, je ne vois rien à gagner à ces attendrissements sincères.

J’ai toujours eu pitié des plantes qui se reposent au haut des murs. Ceux qui m’aiment trouvent à cela des excuses fuyantes. Tout avance à l’ordre. L’avarice est un beau péché.

Faut-il affronter l’horreur des dernières chambres d’hôtel, prendre part à ces chasses ! Cela finira mal. Il n’y a plus que moi sur ce plateau sonore au balancement équivoque qu’est mon harmonie. J’ai tant de sable dans les oreilles que je ne sais d’ailleurs pas comment j’apprendrai votre langue.

Petite vitesse. Pourvu que le courage ne me manque pas au dernier moment !

LECTURE FARINE – het algoritme

  • gebruik als invoer een stuk proza, bij voorkeur een experimentele literaire tekst
  • beeld je in dat je een soort literair psychoanalyst bent en probeer tijdens het lezen van de tekst de echte boodschap van de schrijver te detecteren
  • schrap alles wat je niet overkomt als echt maar eerder als verbale verhulling van de ware drijfveer van de auteur(s)
  • wat rest moet je kunnen lezen als een grammaticaal correcte en min of meer coherente tekst (zodat je later nog met je collega’s bespreken kan wat het nou allemaal te betekenen heeft en of je bloemlezing wel klopt)
  • je mag zelf niks toevoegen of veranderen (projectie! interpretatie!)
  • je hebt per stuk tekst recht op 1 wijziging van hoofdletter naar kleine letter of omgekeerd.

LECTURE FARINE is een gratis schrijfprogramma van de Neue Kathedrale des erotischen Elends

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
101Aanroepingen gedicht van de dag lyriek

lethargisch

de ogen scheuren zich van af van het zien.
de monden braken afstand in hun spraak.
de lippen barsten open. de rimpelhuid verstoft.
schroeilicht schroeit en opgelakte stilte
is strak ten dode opgesteven.

ook daar.

breuk. en barst.
en goddeloze overdondering, bevrijd
kabaal dat in de zinloosheid der droge taalkanalen
kolkt en stroomt.

het strikt haar in de afwezigheid van stof
die rond het niets haar niets hervindt.

invoer (2017) 1 van de ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze

‘do bad things with you’ – pastel op zwart A4 papier, levels in Photoshop

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Categorieën
lyriek

novemberblik

daar, bij het gedwarrel, het wieken opwaarts
met de wind van het gevallene;

waar een kraai de spermuil opent,
waar het stokzwart graait en kraait
naar het sterfpunt van blad en dier en mens;

waar het dorp niet bestaat tenzij
in perspectieven op het dorp
vanuit het afzichtelijke.

invoer (2017)

NKdeE 2020 – ‘novemberblik’ – pastel op papier, bewerkt in Photoshop (levels en clone tool) 

Steun de Vrije Lyriek! KOOP meer BROL!

De Neue Kathedrale des erotischen Elends verspreidt sinds 2004 het virus van de Vrije Lyriek. Koop ‘BROL’ ( = stoffelijke restanten van creativiteit) en steun o.m. deze blog, Platform PLEE en RADIO KLEBNIKOV.!

BROLSHOP

Koop een RADIO KLEBNIKOV CD!

Categorieën
lyriek

la glace

lecture farine de Breton / Soupault – Les Champs magnetiques ISBN 978-2-07-031877-3, p. 27-33

Prisonniers des gouttes d’eau, nous ne sommes que des animaux perpétuels. Nous courons dans les villes sans bruits et les affiches enchantées ne nous touchent plus. À quoi bon ces grands enthousiasmes fragiles, ces sauts de joie desséchés ? Nous ne savons plus rien que les astres morts ; nous regardons les visages ; et nous soupirons de plaisir. Notre bouche est plus sèche que les plages perdues ; nos yeux tournent sans but, sans espoir. Il n’y a plus que ces cafés où nous nous réunissons pour boire ces boissons fraîches, ces alcools délayés et les tables sont plus poisseuses que ces trottoirs où sont tombées nos ombres mortes de la veille.

Quelquefois, le vent nous entoure de ses grandes mains froides et nous attache aux arbres découpés par le soleil. Tous, nous rions, nous chantons, mais personne ne sent plus son cœur battre. La fièvre nous abandonne.

Les gares merveilleuses ne nous abritent plus jamais : les longs couloirs nous effraient. Il faut donc étouffer encore pour vivre ces minutes plates, ces siècles en lambeaux. Nous aimions autrefois les soleils de fin d’année, les plaines étroites où nos regards coulaient comme ces fleuves impétueux de notre enfance. Il n’y a plus que des reflets dans ces bois repeuplés d’animaux absurdes, de plantes connues.

Les villes que nous ne voulons plus aimer sont mortes. Regardez autour de vous : il n’y a plus que le ciel et ces grands terrains vagues que nous finirons bien par détester. Nous touchons du doigt ces étoiles tendres qui peuplaient nos rêves. Là-bas, on nous a dit qu’il y avait des vallées prodigieuses : chevauchées perdues pour toujours dans ce Far West aussi ennuyeux qu’un musée.

Lorsque les grands oiseaux prennent leur vol, ils partent sans un cri et le ciel strié ne résonne plus de leur appel. Ils passent au-dessus des lacs, des marais fertiles ; leurs ailes écartent les nuages trop langoureux. Il ne nous est même plus permis de nous asseoir : immédiatement, des rires s’élèvent et il nous faut crier bien haut tous nos péchés.

Un jour dont on ne sait plus la couleur, nous avons découvert des murs tranquilles et plus forts que les monuments. Nous étions là et nos yeux agrandis laissaient échapper des larmes joyeuses. Nous disions : « Les planètes et les étoiles de première grandeur ne nous sont pas comparables. Quelle est donc cette puissance plus terrible que l’air ? Belles nuits d’août, adorables crépuscules marins, nous nous moquons de vous ! L’eau de Javel et les lignes de nos mains, dirigeront le monde. Chimie mentale de nos projets, vous êtes plus forte que ces cris d’agonie et que les voix enrouées des usines ! » Oui, ce soir-là plus beau que tous les autres, nous pûmes pleurer. Des femmes passaient et nous tendaient la main, nous offrant leur sourire comme un bouquet. La lâcheté des jours précédents nous serra le cœur, et nous détournâmes la tête pour ne plus voir les jets d’eaux qui rejoignaient les autres nuits.

Il n’y avait plus que la mort ingrate qui nous respectait.

Chaque chose est à sa place, et personne ne peut plus parler : chaque sens se paralysait et des aveugles étaient plus dignes que nous.

On nous a fait visiter des manufactures de rêves à bon marché et les magasins remplis de drames obscurs. C’était un cinéma magnifique où les rôles étaient tenus par d’anciens amis. Nous les perdions de vue et nous allions les retrouver toujours à cette même place. Ils nous donnaient des friandises pourries et nous leur racontions nos bonheurs ébauchés. Leurs yeux fixés sur nous, ils parlaient : peut-on vraiment se souvenir de ces paroles ignobles, de leurs chants endormis ?

Nous leur avons donné notre cœur qui n’était qu’une chanson pâle.

Ce soir, nous sommes deux devant ce fleuve qui déborde de notre désespoir. Nous ne pouvons même plus penser. Les paroles s’échappent de nos bouches tordues, et, lorsque nous rions, les passants se retournent, effrayés, et rentrent chez eux précipitamment.

On ne sait pas nous mépriser.

Nous pensons aux lueurs des bars, aux bals grotesques dans ces maisons en ruines où nous laissions le jour. Mais rien n’est plus désolant que cette lumière qui coule doucement sur les toits à cinq heures du matin. Les rues s’écartent silencieusement et les boulevards s’animent : un promeneur attardé sourit près de nous. Il n’a pas vu nos yeux pleins de vertiges et il passe doucement. Ce sont les bruits des voitures de laitiers qui font s’envoler notre torpeur et les oiseaux montent au ciel chercher une divine nourriture.

Aujourd’hui encore (mais quand donc finira cette vie limitée) nous irons retrouver les amis, et nous boirons les mêmes vins. On nous verra encore aux terrasses des cafés.

Il est loin, celui qui sait nous rendre cette gaîté bondissante. Il laisse s’écouler les jours poudreux et il n’écoute plus ce que nous disons. « Est-ce que vous avez oublié nos voix enveloppées d’affections et nos gestes merveilleux ? Les animaux des pays libres et des mers délaissées ne vous tourmentent-ils plus ? je vois encore ces luttes et ces outrages rouges qui nous étranglaient. Mon cher ami, pourquoi ne voulez-vous plus rien dire de vos souvenirs étanches ? » L’air dont hier encore nous gonflions nos poumons devient irrespirable. Il n’y a plus qu’à regarder droit devant soi, ou à fermer les yeux : si nous tournions la tête, le vertige ramperait jusqu’à nous.

Itinéraires interrompus et tous les voyages terminés, est-ce que vraiment nous pouvons les avouer ? Les paysages abondants nous ont laissé un goût amer sur les lèvres. Notre prison est construite en livres aimés, mais nous ne pouvons plus nous évader, à cause de toutes ces odeurs passionnées qui nous endorment.

Nos habitudes, maîtresses délirantes, nous appellent : ce sont des hennissements saccadés, des silences plus lourds encore. Ce sont ces affiches qui nous insultent, nous les avons tant aimées. Couleur des jours, nuits perpétuelles, est-ce que vous aussi, vous allez nous abandonner ?

L’immense sourire de toute la terre ne nous a pas suffi : il nous faut de plus grands déserts, ces villes sans faubourgs et ces mers mortes.

Nous touchons à la fin du carême. Notre squelette transparaît comme un arbre à travers les aurores successives de la chair où les désirs d’enfant dorment à poings fermés. La faiblesse est extrême. Hier encore, nous glissions sur des écorces merveilleuses en passant devant les merceries. 

Chaque chose est à sa place, et personne ne peut plus parler : chaque sens se paralysait et des aveugles étaient plus dignes que nous.

On nous a fait visiter des manufactures de rêves à bon marché et les magasins remplis de drames obscurs. C’était un cinéma magnifique où les rôles étaient tenus par d’anciens amis. Nous les perdions de vue et nous allions les retrouver toujours à cette même place. Ils nous donnaient des friandises pourries et nous leur racontions nos bonheurs ébauchés. Leurs yeux fixés sur nous, ils parlaient : peut-on vraiment se souvenir de ces paroles ignobles, de leurs chants endormis ?

Nous leur avons donné notre cœur qui n’était qu’une chanson pâle.

Ce soir, nous sommes deux devant ce fleuve qui déborde de notre désespoir. Nous ne pouvons même plus penser. Les paroles s’échappent de nos bouches tordues, et, lorsque nous rions, les passants se retournent, effrayés, et rentrent chez eux précipitamment.

On ne sait pas nous mépriser.

Nous pensons aux lueurs des bars, aux bals grotesques dans ces maisons en ruines où nous laissions le jour. Mais rien n’est plus désolant que cette lumière qui coule doucement sur les toits à cinq heures du matin. Les rues s’écartent silencieusement et les boulevards s’animent : un promeneur attardé sourit près de nous. Il n’a pas vu nos yeux pleins de vertiges et il passe doucement. Ce sont les bruits des voitures de laitiers qui font s’envoler notre torpeur et les oiseaux montent au ciel chercher une divine nourriture.

Aujourd’hui encore (mais quand donc finira cette vie limitée) nous irons retrouver les amis, et nous boirons les mêmes vins. On nous verra encore aux terrasses des cafés.

Il est loin, celui qui sait nous rendre cette gaîté bondissante. Il laisse s’écouler les jours poudreux et il n’écoute plus ce que nous disons. « Est-ce que vous avez oublié nos voix enveloppées d’affections et nos gestes merveilleux ? Les animaux des pays libres et des mers délaissées ne vous tourmentent-ils plus ? je vois encore ces luttes et ces outrages rouges qui nous étranglaient. Mon cher ami, pourquoi ne voulez-vous plus rien dire de vos souvenirs étanches ? » L’air dont hier encore nous gonflions nos poumons devient irrespirable. Il n’y a plus qu’à regarder droit devant soi, ou à fermer les yeux : si nous tournions la tête, le vertige ramperait jusqu’à nous.

Itinéraires interrompus et tous les voyages terminés, est-ce que vraiment nous pouvons les avouer ? Les paysages abondants nous ont laissé un goût amer sur les lèvres. Notre prison est construite en livres aimés, mais nous ne pouvons plus nous évader, à cause de toutes ces odeurs passionnées qui nous endorment.

Nos habitudes, maîtresses délirantes, nous appellent : ce sont des hennissements saccadés, des silences plus lourds encore. Ce sont ces affiches qui nous insultent, nous les avons tant aimées. Couleur des jours, nuits perpétuelles, est-ce que vous aussi, vous allez nous abandonner ?

L’immense sourire de toute la terre ne nous a pas suffi : il nous faut de plus grands déserts, ces villes sans faubourgs et ces mers mortes.

Nous touchons à la fin du carême. Notre squelette transparaît comme un arbre à travers les aurores successives de la chair où les désirs d’enfant dorment à poings fermés. La faiblesse est extrême. Hier encore, nous glissions sur des écorces merveilleuses en passant devant les merceries. Ce doit être à présent ce qu’il est convenu d’appeler l’âge d’homme : en regardant de côté, n’a-t-on pas vue sur une place triste éclairée avant qu’il fasse nuit ? Les rendez-vous d’adieu qui s’y donnent traquent pour la dernière fois les animaux dont le cœur est percé d’une flèche.

Suspendues à nos bouches, les jolies expressions trouvées dans les lettres n’ont visiblement rien à craindre des diabolos de nos cœurs, qui nous reviennent de si haut que leurs coups sont incomptables.

C’est à la lueur d’un fil de platine que l’on traverse cette gorge bleuâtre au fond de laquelle séjournent des cadavres d’arbres rompus et d’où monte l’odeur de créosote qu’on dit bonne pour la santé.

Ceux qui ne se veulent pas même aventuriers vivent aussi au grand air ; ils ne se laissent pas emporter par leurs imaginations fiévreuses et, du train où ils vont, tout bas : rien ne s’oppose à ce qu’ils tirent du mâchefer les verroteries qui apprivoisent certaines peuplades. Ils prennent lentement conscience de leur force qui est de savoir rester immobiles au milieu des hommes qui ôtent leur chapeau et des femmes qui vous sourient à travers un papillon du genre sphynx. Ils enveloppent de papier d’argent leurs paroles glaciales, disant : « Que les grands oiseaux nous jettent la pierre, ils ne couveront rien dans nos profondeurs » et ne changeraient pas de place avec les gravures de modes. Je ris, tu ris, il rit, nous rions aux larmes en élevant le ver que les ouvriers veulent tuer. On a le calembour aux lèvres et des chansons étroites.

Un jour, on verra deux grandes ailes obscurcir le ciel et il suffira de se laisser étouffer dans l’odeur musquée de partout. Comme nous en avons assez de ce son de cloches et de faire peur à nous-mêmes ! Étoiles véritables de nos yeux, quel est votre temps de révolution autour de la tête ? Vous ne vous laissez plus glisser dans les cirques et voilà donc que le soleil froisse avec dédain les neiges éternelles ! Les deux ou trois invités retirent leur cache-col. Quand les liqueurs pailletées ne leur feront plus une assez belle nuit dans la gorge, ils allumeront le réchaud à gaz. Ne nous parlez pas de consentement universel ; l’heure n’est plus aux raisonnements d’eau de Botot et nous avons fini par voiler notre roue dentée qui calculait si bien. Nous regrettons à peine de ne pouvoir assister à la réouverture du magasin céleste dont les vitres sont passées de si bonne heure au blanc d’Espagne.

Ce qui nous sépare de la vie est bien autre chose que cette petite flamme courant sur l’amiante comme une plante sablonneuse. Nous ne pensons pas non plus à la chanson envolée des feuilles d’or d’électroscope qu’on trouve dans certains chapeaux haut de forme, bien que nous portions en société un de ceux-là.

La fenêtre creusée dans notre chair s’ouvre sur notre cœur. On y voit un immense lac où viennent se poser à midi des libellules mordorées et odorantes comme des pivoines. Quel est ce grand arbre où les animaux vont se regarder ? il y a des siècles que nous lui versons à boire. Son gosier est plus sec que la paille et la cendre y a des dépôts immenses. On rit aussi, mais il ne faut pas regarder longtemps sans longue vue. Tout le monde peut y passer dans ce couloir sanglant où sont accrochés nos péchés, tableaux délicieux, où le gris domine cependant.

Il n’y a plus qu’à ouvrir nos mains et notre poitrine pour être nus comme cette journée ensoleillée. « Tu sais que ce soir il y a un crime vert à commettre. Comme tu ne sais rien, mon pauvre ami. Ouvre cette porte toute grande, et dis-toi qu’il fait complètement nuit, que le jour est mort pour la dernière fois. »

L’histoire rentre dans le manuel argenté avec des piqûres et les plus brillants acteurs préparent leur entrée. Ce sont des plantes de toute beauté plutôt mâles que femelles et souvent les deux à la fois. Elles ont tendance à s’enrouler bien des fois avant de s’éteindre fougères. Les plus charmantes se donnent la peine de nous calmer avec des mains de sucre et le printemps arrive. Nous n’espérons pas les retirer des couches souterraines avec les différentes espèces de poissons. Ce plat ferait bon effet sur toutes les tables. C’est dommage que nous n’ayons plus faim.

Voorbereiding voor opname
in de RADIO KLEBNIKOV WEEKBLADEN #28

Categorieën
lyriek

nadien

de tijd kwam te laat en
razernij aarzelt niet.
volkswoede is geen vergissing
(tussen de haakjes van eeuwen).

geen oorbel glinstert aan haar lel
maar overheidszegels, gekarteld
met leegte, waanzin en kwaad.

de meid met het zwaard,
waardige draagster
van het mooiste gewaad.
de karig beschaarde, zo hard anti
anti-verwekking, zo oude oude
vroedvrouw van opstand.

geen woord kan beschermen,
schuld blijft ons bij, haar blik
die ons slaat.

[vrij naar V. Chlebnikov]

invoer (2017)


‘light be my ally,fire grow within’ – NKdeE 2020 – pastel A4