Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (slot)

ENVOI

het houdt van u, maar liever vanop afstand.
uw wereld maakt het triest, noch boos noch blij,
uw geest is lucht met ’t stinken van de nijd erbij.

het ziet uw kommer en uw kwel, uw blijde tranen,
uw woord dat elke droom verdraait tot lompe daad,
het telt in uw gelaat de diepe groeven van de spijt.

het gaat nog liever dood dan naar uw vreemde land.
het was bij haar en voelde streling van een hand.
het wordt nu korrels slijtend in een zee van zand.

invoertekst (2017)

Categorieën
gedicht van de dag verval

verval (9)

HAAKS

er zijn profielen, geschreven lijf in tegenlicht.
er is ontelbaarheid die ook geen woorden vindt.
er is een toekomst zonder hen, de weg is vrij.
de dagen korten, traagjes, deze zomer is voorbij.

het ziet mensen in de straten, ratten in de val
van ratten. alles is tot alles opgeteld, niets
van waarde weert zich nog, alles is goedkoop.
’t is van plastiek, ’t heeft allemaal een code.

het draait de handen af en doet ze in de was,
het geeft de armen aan de armen, maakt ze blij.
er is een strook, het zet zijn haakse streep erbij.

‘s ochtends, mocht de huid nog huid herkennen
en de zon zijn stralen nog door plooien strooien:
het
trekt jouw slipje uit. het zucht en het bekent.

invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (8)

GRIJS

het lied werd dode lus en schelpte woord:
moerglans in ruwte, leeuw aan de koord.
het latente klotst nog in code aan de pier,
kapotte botten, alg en kelp en wier.

het zwijgen heeft haar kern bereikt:
het is nu stip, punt, korrel in de tijd.
het zingen had kortstondigen verrijkt:
parels in hun kop van haat en nijd.

droom werd wet, verwoordde moord,
harpoen die zich door lijven boort.
kleur is uitgeknipt, grijs is het land

een hand grijpt haren samen in een dot.
het richt de lippen en het lijf wordt zot.
het breekt het open, duwt, en ’t strandt.

invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (7)

voor c.b.

ALTIJD

het werd al boom voor haar. zijn takken
reikten hoger dan de piramiden en de stam
greep dieper dan het graf. twijgen raakten
’t boesemwiegen en bloesem zoende mond.

proef hoe donker, voel hoe hemels blauw,
hoor hoe geel het zwart nog houdt van haar.
en golven zee bezingen diep haar strand.
en krabben schrijven epen in haar zand.

als ’t hier verdwijnt verschijnt het elders weer.
het wordt de beek die naast haar huisje kabbelt,
het vint gezwind als vlinder uit het ochtendrood.

naamloos is het, het is niets en lucht en ’t zucht.
het legt het leven af en trekt het dan weer aan,
het vindt altijd in haar zijn reden van bestaan.

invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek verval

verval (6)

WOELEN

het is goed om na het vrijen hoog de hemel
in te kijken en te lachen om dat zware licht.
zoals de kraaien kraaien om de bomen
die vergeefs de luchten willen aaien.

in het woelen heeft de wereld zich gekeerd.
het werd zij, zij het, een kruis in het moment.
zij werden nog, begonnen weer elkaar te zijn.
de schoonheid was en had geen kleed meer aan.

het speelt de zee, zij sleurt eraan met macht en maan.
woeste golven bruisen wit de blote stranden op.
water, wier en algen spoelen diep de duinen in.

het is goed om na het vrijen d’ ogen toe te doen.
“bedek de lijven met het wolkenstof en zwijg.
droefenis komt later, hou de volle leegte vast”
.

invoertekst (2015)invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (5)

voor c.b.

TIJD

zal het haar dan nu met deze zomerdag vergelijken?
eerst, verlaten in het donker verlangde het naar licht.
het zag hoe ratten vraten aan de wallen van de nacht.
het gleed steeds somber weg van nu naar niet en nooit.

daar staat zij plots, haar bloesje los, en stralende.
het ziet dat het in haar en zij in het de hemel ziet,
en ook al zijn zij vast aan tijd en woord gebonden:
verval is wet, maar dit moment blijft altijd ogenblik.

het schone zal zich na de dood van hen verschonen
maar het geheim is leesbaar in een lied vertaald.
ook al is de weg dan weg, zij blijven samenspraak:
hun klanken kunnen klinken evenwijdig in de tijd.

“zolang het vallen duurt en zij het vallend hoort en ziet,
zolang is het haar nu en hier, en daar vergaat zij niet.”

invoertekst (2015) invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (4)

LUST

er komt verlangen in de zee van het verlangen,
een draaikolk van lust in het golven van de lust.
enkels vormen enkels in het water en het zand.
’t treiterkleedje deint omhoog, en valt nat neer.

nog half aan land omrandt het maanlicht vals
haar zachte lijnen, werpt vage schaduw scherp
op algen, schelpen en botte ribbels in het zand.
het sleurt haar dieper mee, ook zij wordt zee.

er barst een kern van liefde in de liefde open,
zij spartelt blij, een stoute zeemeermin, en meer
van hen dan vuil of vocht komt in de golven vrij.

“het wrijft jouw naam in hoge, droge duinen uit,
en ‘s morgens leest de zon de letters weg. er
kwam verlangen in de zee van het verlangen”.

invoertekst (2015) invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval #3

mot

zwerm gesternte er omheen en het is kern
van niets, niets is het heelal. ongezien
is het er licht, de lege weg voorbij het einde
van de weg. op doelloos draaiende spaken

spalkt de tijd haar tikkel-tokkelen van vuil
dat willoos waait, van stof op gore straten.
stem schroeit in sneeuw, kroepoek snijdt op de tong.
het draagt de rotte rafels van een oud kostuum.

het woord loopt leeg, haar lijf bloedt uit in bed,
het ijlt en kermt Latijn dat niemand nog begrijpt:
heilig is het vers dat men ter dood bewaren wil.

“het ziet je hangen, nat bezweet in het zwart van je kleed.
het trekt de rits omlaag, jij spartelt tegen. een drukke
mot
die zich herinnert de cocon, het licht, haar lot

invoertekst (2015)invoertekst (2017)

grafiek: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (2)

VERVAL

het houdt van verval, het trage ontbinden,
de graduele neergang van orde in aarde,
water, slijm, het kleven van woorden
aan handen ontdaan van hun grip, vuur

dat vreet aan molm, gebinte van kerken,
donker gewemel diep in de crypte, barst,
glasbreuk, stofwalm, wormen, steenslag,
roest, gelig vet in de hoek van het blad.

stemloos, maar het laat uw angsten spreken, ’t zal
uw mond met afschuw openbreken. het wordt
verrijzenis. lees het, rol de steen weg van het graf:

een vinger glijdt je mond uit, langs je hals, volgt
het holle glooien naar je navel, tikt je knieën weg,
links, rechts, legt jou open voor zijn zilte davering.

invoertekst (2015)invoertekst (2017)

tekening: Catherine Buyle 2016

Categorieën
gedicht van de dag lyriek verval

verval (1) : proloog

‘Ante mare et terras et quod tegit omnia caelum’
Ovidius, Metamorphosen I, 5

chaos was alles, geen woord benoemde leven,
dag was nacht, nacht dag, zee land, land zee,
mateloos wit was alles één, en heerlijk om het even.
verheven niets, geen ding dat deinde met iets mee.

aarde kleefde niet in’t duister, geen zon was daar,
geen kring van maan, geen stipje ster was er te zien.
elk begin was einde, alle wegen liepen door elkaar
onbegaan de paden, niemand had ooit licht gezien.

het zwarte was het witte, alles liep op niets te loop.
het begon. ’t beloofde einde, liefde en de hoop:
verval viel uit van punt naar punt, nog heel fragiel,

en tijd werd cyclus, tel die van zichzelf beviel.
het licht werd lichaam voor gebeurtenis, geluid
begon te golven eerst, en barstte luid in razen uit.

invoertekst (2015)invoertekst (2017)