Categorieën
debuut Harusmuze LAIS NKdeE Tarot P'Tix

BJP

T:CKn IT:30

DEBUUT
LAIS CCCIX 1vervanging
Het spaart zich levend uit als zwart op licht,
onzichtbaar gezien, leesbare halen
duisternis drukken het neer tot het zwicht,
uitspat in spijt. Tijd zal achterhalen
wat het zelf niet lezen kan: verhalen
waren waar niemand ooit een waarheid vond.
  Het zag zich daar bewegen waar het stond.
  Het zag zich daar het leven zelf versmaden
want hoe 't ook snakte naar wat niet bestond:
't zag zich wat het vond alleen maar schaden.

noot: teksten in de categorie ‘Debuut’ hebben geen achterhaalbare invoer en verschijnen voor het eerst op ViLT.

P’TiX
P’TiX BJP – ‘peircing through myopic fields’

over P’TiX

P’TiX is een educatief, grafisch NKdeE programma dat van accidentele en intentionele invoer middels intuïtieve, semi-bewuste visuele projecties van de gebruiker (proefpersoon/patient/tekenares) elke dag minstens 1 narratieve potloodtekening produceert in een vierkant formaat.

P’TiX Basics

– de code van drie letters in de titels van de uitvoer is de datum van publicatie in een eigen formaat van de NKdeE.

– de accidentele invoer bestaat 52 vlekken in Oost-Indische inkt en bister gemaakt door de gebruiker.
de vlekken werden met een glasplaat op verloren kartonpapier afgedrukt, een procédé waarover de gebruiker geen enkele controle heeft en ze zijn ook in een duur gemaakt (minder dan 5 minuten) die geen intentionaliteit toelaat.

– elke dag wordt 1 vlek ‘nagetekend’ tot een niet nader bepaalde gelijkenis. de gebruiker is geheel vrij op welke manier en in hoeverre/hoelang zij de invoervlek wil ‘natekenen’.

– een volledige cyclus van het programma bestaat uit 52 dagen/tekeningen. een uitvoercyclus is pas geldig als er geen hiaten zijn in de productie.

– het P’TiX programma kent een aantal varianten waarbij de ervaring opgedaan in de dagelijkse routine wordt toegepast op andere invoer. de uitvoer daarvan wordt desgevallend benoemd met [XXX]+ ‘Extra’ waarbij XXX staat voor de lettercode van de dag waarop de uitvoer geproduceerd werd.

P’TiX invoer
12345678
910111213141516
1718192021222324
2526272829303132
3334353637383940
4142434445464748
49505152
Klik op het cijfer om de invoer met hun uitvoer tot nog toe te bekijken.

blader invers chronologisch door alle P’TiX uitvoer

P’TiX INDEX

gedicht
ZURVAN

in  warrel van as rijgt
zijn stem haar filigraan.

een kinderschreeuw mondt
uit in bloedbellen, spat.

boven de tafelen rijst
de lijvenverzwelger,

verzwelgt naakte lijven
fris van angst, okerdijen

splijten, schedels buigen,
liefde barst uit droge lippen.

het onmogelijke denken
bezwijkt voldaan tot stof:

“ik dwarrel in de groeve
van de lineaire tijd, ik
ben niet wat je ziet.

kras mij uit de ogen
en je hebt het lijden
van jezelf bevrijd”

i tjing hexagram

hexagram 2 (kūn)“Veld”

H A R U S M U Z E

391 – zonder boete kan men niets vergeven

niet alleen het bekennen van schuld maar ook het schenken van vergiffenis is even moeilijk als dat het nodig is.

het is nodig omdat het uitblijven van de vergeving, het rituele uitvegen van de borden met de mislukkingen, het falen, de schuldnoteringen, de wroeging en het verdere foute handelen vanuit al die kommer en kwel de enige manier is waarop er verder kan gegaan worden zonder een onvermijdelijke recursie van het reeds aangerichte kwaad.

het is in het belang van het slachtoffer dat de dader de kans krijgt om zijn schuldbekentenis te doen en te voltrekken middels een erkende boetedoening (die zich sowieso enkel in de symbolische orde afspeelt, je kan geen dingen ongedaan maken). maar dat is vaak moeilijk.

het is vaak moeilijk omdat het een opgeven is van de rol van slachtoffer in functie van verdere interactie met diegene(n) die het slachtoffer de rol van slachtoffer hebben geschonken om de meest diverse redenen, bewust en onbewust, en gans verwikkeld in een complex van handelingen waarin het slachtoffer enkel de rol van slachtoffer kon krijgen door het verzwijgen van het eigen aandeel in die handelingen.
vaak moet zo het slachtoffer erkennen dat het net zo goed dader is, en dat de rol van slachtoffer nu, na de feiten, eigenlijk een voordeel is.
maar ook die averse recursie slaat weer om in de verdere voortgang van de feiten, de vloedgolf aan nieuwe feiten ook waarvan beiden nu de logica, de gedane stand der dingen en de autonome gang van zaken schijnbaar willoos dienen te ondergaan.

niets is nog zoals het was. de dader kan de zaak ten goede keren door ostentatief, uit eigen beweging, gebaren van boetedoening te stellen, maar dat kan slechts zinvol aanvangen als de schuld publiekelijk door de dader is erkend, in het bijzijn van het slachtoffer en betrokkenen die noch dader nog slachtoffer lijken te zijn. aan onuitgesproken wroeging heeft niemand wat, dat maakt de boel alleen maar erger.

maar de schuld vergeven zonder enige vorm van boetedoening is al even kwalijk, omdat het vergeven dan gratuit is: het slachtoffer slaat de schuld van de ander dan op als ‘reserve’ als een goed dat nog goed kan uitkomen later, want ‘ik heb het wel vergeven maar vergeten doe je dat niet hoor’.

de emotionele economie vereist een rituele oplossing, het bereiken van een ‘clean sheet’ door middel van rituele handelingen die een nieuw vertrouwen kunnen bewerkstelligen tussen de betrokken partijen.
de vergeving, samen met de schuldbetuiging en de boetedoening moeten we zien als tijd en moeite vergende processen, als een opbouw die niet kan worden verwezenlijkt door een vlug gebaar, een pakketje zoete woorden of wat lippendienst aan uitgeholde begrippen van ‘vriendschap’, ‘samenhorigheid’, ‘liefde’ of ‘genegenheid’.

het weigeren van dit werk (“ik heb al genoeg stress”, joa sèg, kom è, ik ben wel slachtoffer hier è” of “och, ik kan toch niks goed meer doen voor de die”) is loemp want zo haal je je alleen maar meer nijd en stress en miserie op het lijf.

van loempigheid ga je meestal niet dood, maar het is wel pakken plezanter om ewa minder loemp te zijn, want elke staaltje loempigheid maakt zware lasten aan die je nooit vanzelf kwijt geraakt. mensen die loemp blijven (het heeft echt niks met ‘intelligentie’ te maken) slepen zich naar het einde en hebben steeds grotere prikkels nodig om nog enige blijdschap te ervaren.

veel van wat je in de mentale gezondheidszorg kan bereiken bereik je door mensen van hun loempigheid af te helpen. mensen willen ook niet echt zo loemp zijn, van loempigheid word je gewoon zo loemp dat je niet meer ziet hoe loemp dat je wel niet bezig bent.

loempia.

tja; maar mensen moet je ook de tijd en de energie geven om dit soort werk onder elkaar te regelen, zonder extra zorgen achteraf, om die rituelen te voltrekken, als het daar de tijd voor is.
een maatschappij die dat niet doet, mensen de tijd geven voor het werk dat ze moeten doen om te vermijden dat ze zo loemp moeten voortsukkelen, een maatschappij zonder ruimte voor rituelen, zo’n maatschappij gaat aan eigen nijd ten onder.

kijk maar ’s rond, het is bepaald zielig om het te zien gebeuren. voorhistorisch loemp zou je kunnen zeggen maar tja, de loempigheid volgt gewoon gretig de progressie van het Rot.

372 – echte heersers heersen in ’t geheugen

het is een dubieus fragment, vind ik, die 22B99.

de andere aanhalingen van Plutarchos getuigen ook niet echt van een zorgzame lezinga Cathedral reading of remnants the work of a deceased author is the first step in the process of promoting the read author to ‘Cathedral Resident’.any cathedral is qualified mainly by the (kind of ) residents it has. Cathedral residency is a temporary qualification made solely by the residing Cathedral-Author ( i’m only a Cathedral-Novice, i can only become a…. maar ik heb niet echt harde argumenten, hoor: het is een aanvoelen. dat er iets niet klopt.

o gruwel: een intuïtie!

‘zonder de zon is het altijd nacht’. een beetje authentieke herakliet zou minstens zeggen: ‘zonder de zon is het altijd dag. vind ik, zo’n uitgelezen kans op het verrassend paradoxale laat ‘mijn’ Heracleitos niet liggen.

nu, de hele Herakleitos-receptie is gebaseerd op dat soort ‘bevindingen’. het gezaghebbende, het ding, het BOEK van Herakleitos ontbreekt ten ene male, dus lopen ieders intuïties uit op interpretaties die de eigen ideologie ondersteunen.

Herakleitos beheerst als geen ander de gedachten door zijn afwezigheid in de geschriften.

elke vorm van heerschappij lijkt zo te werken: de vorst is vorst in absentia. hij verheft zich door er niet te zijn, want elke aanwezigheid is een verlaging van het vorstelijke, het soevereine dat hij dient uit te stralen. god werkt ook zo, The Young Pope, een satire op het leven in het Vaticaan, heeft dat goed begrepen.

het soevereine, Agamben zegt het niet met zoveel woorden denk ik – erg maar zo gaat dat met boeken: ik ben alweer quasi alles hopeloos vergeten van wat ik daar las – is een prima voorbeeld van de populaire conceptie van een zwart gat.
ik zeg ‘populair’ omdat we natuurlijk nog steeds weinig benul hebben van hoe een zwart gat gebeurt, maar iedereen heeft er wel een ‘klare’ notie van. iets, een vorm van kennis met de status van min of meer werkende Denktrant

men zegt dat te weinig, dat wordt te veel verzwegen: dat er van een lezinga Cathedral reading of remnants the work of a deceased author is the first step in the process of promoting the read author to ‘Cathedral Resident’.any cathedral is qualified mainly by the (kind of ) residents it has. Cathedral residency is a temporary qualification made solely by the residing Cathedral-Author ( i’m only a Cathedral-Novice, i can only become a… van ‘moeilijke boeken’ zoals die van Agamben na enige jaren quasi niks meer overblijft in het parate redeneringsvermogen van de euh, ‘denker’.
en niet alleen in de breinen van alcoholici of ex-verslaafden: dat is bij iedereen zo. de semantische capaciteit, de informatieretentie van ons grijs gekwabberte is nu eenmaal beperkt en sterk aan slijtage onderhevig.

men wil blijven voorwenden dat als men een boek gelezen heeft, men er de kennis van bezit. maar kennis is geen ding, dat is een gebeuren, een kunde. als men Derrida kent, dan kan men ‘een Derrida’ toepassen (wat men er tijdens de lectuur van gemaakt heeft, hoe men ‘zijn Derrida’ (weg) geschreven heeft, ‘bewaard’ heeft), maar de echte Derrida ‘ken’ je enkel al lezende.

de handel in boeken stemt zich dan ook af op het ongelezen boek dat kraaknet in de vitrinekast kan, het boek dat ‘je zou moeten gelezen hebben’ valt samen met het gekochte boek. zelf ben ik helaas ook zo’n boekenfetisjist, in die mate zelfs dat mijn bewegingsvrijheid belemmerd wordt door de karrevracht aan boeken: ik ben mijzelf niet zonder al die lectuur waarvoor 10 mensenlevens benodigd zijn om het zelfs maar diagonaal gelezen te krijgen.

alles wat je leest, zeker lectuur die je ‘consumeert’ (leest zonder mee te denken, mee te ervaren wat er beschreven staat): ’t gaat weg. en wat je er in stopt dat indruk maakt, wordt groter in de gedachten net dóór het vergeten. want je mist het ware inzicht dat je ooit daar en toen gekregen had.

op die manier hebben en kennen we allemaal ‘onze’ Derrida, ‘onze’ Plato, ‘onze ‘ Einstein en ‘onze’ Vekemans (een kind of kleinkind misschien) . en daar pakken we dan smalend mee uit: ‘ha, maar gij kent uw Plato niet gij’

de auctoritas verkrijgt haar effectieve macht in de door de fantasie tot magistrale proporties her-toverde afwezigheid.

zo weet ook de meest succesvolle politica vooral wanneer zij moet zwijgen. en van alle hypocrieten zijn de literatoren de ergste want zij geloven hun eigen huichel.

Harusmuze zonder commentaar:

149 – het komt te vroeg, te laat voor wat je voelt

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

NKdeE Tarot

steunabonnement (gift) :
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt elke dag het werk zo in je mailbox, gratis. jouw mailadres wordt verder niet gedeeld, gebruikt of anderszins bekend gemaakt.

Noten[+]

Geef een reactie

NL EN FR RU ZH-CN AM
%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.