Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #437

437 – word eerst niemand en dan pas de ander

hexagram 13 –  同人 (tóng rén) – “Gemeenschap”

invoer

https://dirkvekemans.be/2018/06/26/harusmuze-11/

commentaar

de menselijke geest, als aansturing van de menselijke gedragingen is een gebeuren dat ook zichzelf kan bijsturen, omdat het sowieso een recursief gebeuren is: het denken neemt voortdurend de eigen uitvoer weer op als invoer, elk denken is al een herdenken voor het een denken is, want ook onze gewaarwordingen zijn recursieve ‘gebeurens’ (ik vermijd het woord ‘gebeurtenis’ omdat dat woord je toelaat/aanzet om het gebeuren als een object te denken, en die onvermijdelijke reïficatie (ontologisering) moet je als gignemonoloog altijd zolang mogelijk uitstellen).

zo kan je bijvoorbeeld heus wel ‘empathie’ aanleren. het kost moeite, oefening en discipline in de oefening maar het kan. bijna niemand die zogenaamd ‘van nature’ nauwelijks empathisch is doet het, maar dat komt enkel omdat de moeite groter is dan de nood die het subject ertoe zou kunnen aanzetten om zich die moeite te getroosten.

de Harusmuze stelt ons vandaag een soort ‘empathie voor gevorderden’ voor, bedoeld voor mensen die al vat hebben op hun bestaande empathie.
mensen die vat hebben op hun empathie zijn vaak mensen met een teveel aan empathie, dat kan bijzonderlijk hinderlijk zijn omdat ze dan hun eigen grenzen niet kunnen trekken, en daardoor telkens weer onder de voet gelopen worden door de zelfverklaarde trotse ‘empathielozen’, dat is het soort enfoutisten die beweren dat empathie voor de zwakkere is, en dat dit leven nou eenmaal aan de sterkeren is, allemaal nepredeneringen om te ontkennen dat ze zich niet de moeite willen getroosten om zich niet volslagen egocentrisch te gedragen. ja, het is weer volop nijdtijd, daarbuiten, de narcisten staan in volle bloei.

nu, die empathie voor gevorderden is een middel om te verhinderen dat je in de ander zijn plaats gaat denken, wat vaak onvrijwillig gebeurt als je empathisch met de ander meeleeft, en iets waar therapeuten ook fel behept mee kunnen zijn: men voelt mee met de ander, maar ja iedereen is verschillend en wanneer de ander vanuit ‘dezelfde’ gevoelens volgens jou ‘verkeerde’ conclusies trekt, zeg je al vlug ‘maar nee, nee, nee, zo mag je niet denken, je moet dat zo en zo zien’.
de ervaren therapeut herkent dit als een beginnersfout, je dient immers de realiteit van het denken van de ander als realiteit te kunnen aanvaarden vooraleer je kan hopen iets aan zijn denkgewoontes en van daaruit zijn gedrag te veranderen.

de oplossing voor dit euvel is om te weigeren die gelijkschakeling tussen jouw gevoelens/gedachten met die van de ander te maken door je zelf als bindconstructie tijdelijk op te geven: je wordt dus eerst niemand om dan vanuit dat nergens waar je niet bent de ander te worden.

het is vanuit die positie die geen positie is dat de wijze er als enige in slaagt om de ander daadwerkelijk te helpen, want waar geen ik is, is er ook geen ander meer, dus kan de ander moeiteloos de beweging volgen die de wereldziel door beide afwezigen maakt om de weg te tonen, een weg die uiteraard ook geen weg is die je een weg noemen kan, want dan zou het de weg niet zijn die naar de positie leidt van waaruit je dit kan doen, als je de ander écht wil helpen en niet jezelf om in die positie te kunnen zijn, want wie ben jij dat je in dat soort positie zou kunnen zijn, kieken!

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 (?) orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

scève

Estre me deust si grand’ longeur de temps
Experiment, advis, & sapience,
Pour parvenir au bien, que je pretens,
Ou aspirer ne m’estoit pas science.
Et toutesfoys par longue patience
En mon travail tant longuement comprise,
Je la tenoys desjà pour moy surprise,
Et toute mienne (ô frivole esperance)
Mais tout ainsi que l’Aigle noir tient prise,
Et jà mespart a ses Aiglons la France.

Geef een reactie