Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #393

22B35

393 – wijsheid geeft de macht van de gewoonte

hexagram 13 –  同人 (tóng rén) – “Gemeenschap”

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

de commentaren zijn alleen van mij, voorlopig, maar dat is maar 1 lezing, die van een simpel en labiel dichtertje. jouw lezing is zeer welkom en die kan je kwijt in het commentaarformulier waar dat al voorzien is.

de HARUSMUZE heeft al wel wat, maar ze glundert pas echt als ze hartstochtelijk becommentarieerd wordt door wie haar raadpleegt.

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/08/11/harusmuze-63/

commentaar

wijsheid is volgens de Bewegingsleer uiteraard niet iets dat je kan hebben. wijsheid is een gebeuren dat je hoogstens kan toelaten plaats te vinden in jouw gedachten dankzij de volgehouden cultivering van een gewoonte in het denken. als je wijsheid als beweging toelaat in de inertie van je gedachten krijg je de macht van de gewoonte die nodig is om de wijsheid toe te laten. de spiraal van de wijsheid is eenvoud, de toegang tot de wijsheid is een veelvoud van de ontelbaarheid.

de macht die het gezonde denken als gewoonte toelaat is geheel overstijgend aan het individu dat net geheel haar ego dient op te geven om de wijsheid toe te laten: het ego dat de wijsheid wil is een belemmering voor de wijsheid, een weerstand, vandaar dat je de filosofie die de wijsheid wil dient aan te vullen met een Timotuïtie, een andere gedachtestroom die meer intuïtief vanuit de negatieve emotie ‘kennis neemt’ van het reële gebeuren.

die Timotuïtie is binnen de Gignomenologie nog in de eerste stadia van haar ontwikkeling. de methode is vrij simpel: we bestuderen (o.m. via dit Harusmuzeprogramma) achtereenvolgens de afschuw, de angst, de haat en het verdriet als kennisverwervende emotieve aandrijving van het denken.

zo resulteerde meer dan een jaar lang een aangehouden focus op de afschuw in de ontdekking van het Rot als alternatieve interpretatie t.o.v. het vooruitgangsdenken dat in de evolutie een steeds verdergaande perfectionering ziet naar een singulier verlossingsmoment. het Rot ziet alles voortdurend verder afglijden in verdere complexiteit die roemloos naar het oneindige grijze, het ongedifferentieerde identieke leidt en dat via de meest afgrijselijke stadia van het Rot waarbij het steeds van Kwaad naar Erger gaat.

momenteel verschuift het onderzoeksterrein langzaam van de afschuw naar de angst. langzaam want die overgang is uiteraard een verglijding binnen een multidimensionaal continuüm waar geheel het emotieve spectrum haar plaats vindt. wat je voelt, voel je, het zal nooit ‘zijn’ wat of hoe je het noemt, nog door die benaming of verwoording ‘betekend’ worden. elke talige verwerking van het voelen is een verwording, een verrotting naar de complexiteit van het gedifferentieerde.

dat soort denkoefening consequent doorvoeren is natuurlijk fataal voor elke commercieel verankerde creatieve praktijk, het is je reinste socio-economische zelfmoord in de GeldRuimte: de onderzoekster zal immers op noodlottige wijze met haar onderzoeksobject vereenzelvigd worden, net zoals de filosoof vaneigens met het eigen verlangen naar wijsheid bekleed wordt. de humane perceptie en het oppervlakkige denken zit nou eenmaal zo in mekaar: je maakt jezelf niet populair door in vieze potjes te blijven roeren…

taût’ estai, zegt Sokrates en drinkt de bittere beker tot de bodem leeg: het zal ons worst wezen. want wij, Vrije Lyrici, hebben geen centen nodig om te doen wat wij willen doen. want wij, Vrije Lyrici, hebben slechts aandacht nodig van de ander in die mate dat wij de ander iets te bieden hebben, en zolang wij de lijdenden niets te bieden hebben zijn wij tevreden met elkanders aandacht in onze zoektocht naar werkende bijstand in schoonheid en troost, want wie anders kan ons beter helpen in onze zoektocht dan zij, onze medeverslaafden aan de vonk van het inzicht?

want een afhankelijkheid, daar lijden wij aan, want de wijsheid is naast het meestal enorm beperkte resultaat van een goede gewoonte ook bij ontvangst van de kleinste glimp ervan bij het dichtertje meteen goed voor een levenslange verslaving.
gelukkig, mits ewa common sense kunnen we deze verslaving, het najagen van de inzicht schenkende gedachte, best binnen de perken van het leefbare houden, ten minste zolang het dichtertje van de hem omringende nijdigaards te toelating krijgt om zijn onderzoek verder te zetten.

zoniet rest hem enkel de noodlottige afgang via de vervangverslaving want echt genezen doe je van verlangen naar het inzicht blijkbaar nooit.
we zien wel en que sera, sera è

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): PLUS QUE NE PUIS
Embleem XLIV – Le Mort ressuscitant – motto: Plus que ne puis

Je voys, & viens aux ventz de la tempeste
De ma pensée incessamment troublée:
Ores a Poge, or’ a l’Orse tempeste,
Ouvertement, & aussi a l’emblée,
L’un apres l’aultre, en commune assemblée
De doubte, espoir, desir, & jalousie,
Me fouldroyantz telz flotz la fantasie
Abandonnée & d’aydes, & d’appuys.
Parquoy durant si longue phrenesie,
Ne povant plus, je fais plus que ne puis.

Geef een reactie