Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #427

427 – het is een gemeenschap van onverschil

hexagram 13 –  同人 (tóng rén) – “Gemeenschap”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/08/harusmuze-21/

commentaar

om een uitweg te bieden aan de onontkoombaarheid aan de talige beklemming, veroorzaakt door het verbale rot dat voor zover ons bekend enkel de mens treft, stelt de Harusmuze met de introductie van de term ‘onverschil’ ons een vorm van reverse engeneering van het Zijn voor.

in feite is de geboden uitweg een negatieve variant op de negatieve theologie. het Zijn is zoals bekend kwantitatief geconstrueerd op basis van de afwezigheid, van het niets: de fictie van het Zijn kon enkel geloofwaardig gemaakt worden na de ontdekking van de nul, het ontelbare als mathematische functie: alles wat is, is niet gelijk aan nul.

een triviale redenering die wel meteen de basis werd voor de uitvinding van de monotheïstische, patriarchale God: Hij die Is, Vader van het (telbare) Ding.

het onverschil is een Derridiaans virus, een Trojaans paard op basis van de onvolledigheidsstelling van Gödel, dat in het recursieve programma van het Zijn wordt ingebracht. sinds Gregory Bateson weten we dat een verschil pas een verschil is als het een verschil maakt. welnu het onverschil is een verschil dat geen verschil maakt.

u zal zeggen: hm ja boeiend hoor, maar ik vat het niet, ik zie niks gebeuren…precies! wil ik u dan antwoorden, want dat is net wat er gebeurt: niets! het onverschil is een ding dat het zijn niet kan bereiken! geen enkel onverschil kan ooit de status van het zijn bereiken! het telt niet mee! het bestaat niet! en toch gebeurt het!1wat het ‘onverschil‘ als functie hier doet is eigenlijk het Zijn pakken op haar issigheid: het Zijn heeft zelf een tijdsverloop nodig om zich te construeren in de recursieve lussen van ons denken. wij merken dat niet omdat het te snel gaat en omdat je het denken niet kan be-denken terwijl het gebeurt, maar zonder tijdsverloop kan je geen verschil maken, dus ook geen verschil met het Niets, dus kan je ook geen Iets maken dat Is…

het onverschil ontsnapt aan het Zijn der dingen en wordt zo meteen een kwaadardig zwart gat voor heel het Zijn. het onverschil vernietigt in ons denken elk belang dat wij op welke wijze dan ook aan het Zijn kunnen hechten. als God het onverschil toelaat te gebeuren, kan hij enkel sterven, en idd. : god is ook gestorven op het ogenblik dat men hem is gaan zien als een onverschil: een verschil dat geen verschil maakt.

we laten u heden voorlopig in het ongewisse over hoe men dan de uitspraak “het is een gemeenschap van onverschil” kan lezen. wat (of wie?) is hier ‘het’? wat moet ik mij voorstellen bij een gemeenschap die een gemeenschap is van onverschil?

niet als teaser of om te misleiden, maar om u te dwingen het zelf eerst te denken, want enkel dan gebeurt de uitspraak, en enkel dan heeft de uitspraak haar Harusmiaanse functionaliteit, haar Ware Toedracht.

scève

Force me fut (si force se doibt dire
De se laisser a ses desirs en proye)
De m’enflamber de ce dueil meslé d’ire,
Qu’Amour au coeur passionné ottroye,
Quand je me vy (non point que je le croye,
Et si le cuyde) estre d’elle banny.
Est ce qu’ailleurs elle pretend? nenny:
Mais pour errer, comme maladvisé.
Aussi comment serois je a elle uny,
Qui suis en moy oultrément divisé?

Noten   [ + ]

1. wat het ‘onverschil‘ als functie hier doet is eigenlijk het Zijn pakken op haar issigheid: het Zijn heeft zelf een tijdsverloop nodig om zich te construeren in de recursieve lussen van ons denken. wij merken dat niet omdat het te snel gaat en omdat je het denken niet kan be-denken terwijl het gebeurt, maar zonder tijdsverloop kan je geen verschil maken, dus ook geen verschil met het Niets, dus kan je ook geen Iets maken dat Is…

Geef een reactie