Categorieën
finis mundi Harusmuze NKdeE Tarot P'Tix

BLI

T:W9 IT:53

P’TiX
P’TiX BLI

over P’TiX

P’TiX is een educatief, grafisch NKdeE programma dat van accidentele en intentionele invoer middels intuïtieve, semi-bewuste visuele projecties van de gebruiker (proefpersoon/patient/tekenares) elke dag minstens 1 narratieve potloodtekening produceert in een vierkant formaat.

P’TiX Basics

– de code van drie letters in de titels van de uitvoer is de datum van publicatie in een eigen formaat van de NKdeE.

– de accidentele invoer bestaat 52 vlekken in Oost-Indische inkt en bister gemaakt door de gebruiker.
de vlekken werden met een glasplaat op verloren kartonpapier afgedrukt, een procédé waarover de gebruiker geen enkele controle heeft en ze zijn ook in een duur gemaakt (minder dan 5 minuten) die geen intentionaliteit toelaat.

– elke dag wordt 1 vlek ‘nagetekend’ tot een niet nader bepaalde gelijkenis. de gebruiker is geheel vrij op welke manier en in hoeverre/hoelang zij de invoervlek wil ‘natekenen’.

– een volledige cyclus van het programma bestaat uit 52 dagen/tekeningen. een uitvoercyclus is pas geldig als er geen hiaten zijn in de productie.

– het P’TiX programma kent een aantal varianten waarbij de ervaring opgedaan in de dagelijkse routine wordt toegepast op andere invoer. de uitvoer daarvan wordt desgevallend benoemd met [XXX]+ ‘Extra’ waarbij XXX staat voor de lettercode van de dag waarop de uitvoer geproduceerd werd.

P’TiX invoer
12345678
910111213141516
1718192021222324
2526272829303132
3334353637383940
4142434445464748
49505152
Klik op het cijfer om de invoer met hun uitvoer tot nog toe te bekijken.

blader invers chronologisch door alle P’TiX uitvoer

P’TiX INDEX

gedicht

11/02/1600

Aswoensdag, Campo de’ Fiori, Rome

het licht is niet het licht,
het lijf is niet het lijf.

kus het lijf, plooi het open en zeg:

“ik kus het lijf,
ik plooi het open,
ik kus het lijf,
ik plooi het open,
ik kus het lijf,
ik plooi het open”.

er komt dan git in het zwart
van de ogen en de ogen zien het lijf
en het licht is het git in de ogen.

maar dat zie je niet,
dat voel je niet,
tot je het voelt,
tot je het ziet,
tot je het zegt,
tot je het brult:

“het lijf is niet het lijf
het licht is niet het licht”.

invoer (2017), rev. dv@BLI 

voor finis mundi

i tjing hexagram

hexagram 53  (jiàn) – “Indringen”

H A R U S M U Z E
 

493 – aai de j van jasmien tot ze ja zegt

Handen verlangen, vingers vertakken,
de zanger lost op in zijn gezangen.
Vingers begrijpen alleen wat ze pakken.
Geen donk’re bui kan lang blijven hangen.
Angst zoekt naar angst in de eigen rangen.
De vingers verdelen viermaal het paar,
handen verwijten zichzelf aan elkaar.
Het hoofd zegt tenslotte ‘mij om het even’:
zin gaat verloren in ’t kleinste gebaar,
maar de dans zal de dans overleven.

490 – de g is de grap van ’t gapende gat

“where’s the λόγος?”

368 – het bidden is een vorm van geven
353 – sterven geeft het leven onsterfelijkheid

het leven kent alleen een ‘bewustzijn’ waaraan wij allen deel hebben en dat zich ook uitstrekt in het animale, het vegetatieve en het ‘levenloze’: het Bewustzijn is geen afgescheiden Zijn maar een gebeuren in verbondenheid, doorheen elke individualisering, zoals de Harusmuze dat ons lyrisch wil duiden.

daaruit volgt immers ook dat elke verankering van het bewuste in geïndividualiseerde aggregaten van verstoffelijkte intensiteiten (‘lichamen’) slechts van tijdelijke aard kan zijn: het bewuste moet beginnen, bloeien en sterven om de tijdsdimensie te kunnen ervaren, het leven kan zich pas als leven van zichzelf bewust zijn als het sterft.

als met een beeld de bewustzijnservaring het licht is monden begin en einde van de lineaire tijdservaring uit in de duisternis benodigd als grond voor haar licht. zo is het niet maar zo gebeurt het. zo is het wel, maar zo gebeurt het ook. het houdt niet op.

de dood is daarbij ‘slechts’ een limietsmoment in het geheel van de tijdservaring, maar onderwerpt die ervaring wel als motor voor de levensnoodzakelijke angsten in de emotieve cycli.

de tijdservaring is daar functioneel in ‘gezonde’ toestand een autonome vanzelfsprekendheid in de retentie die zich vaneigens in een staat van tevredenheid wil bestendigen en avers is van elke verstoring.

de ziel is onsterfelijk in de ontologische zin dat zij geen sterven ervaart in het leven dat zij ‘is’ als expressie van haar ‘Zijn’, maar wij verschuilen de onvatbaarheid van de Ziel voor de mens en onze noodzakelijke lotsverbondenheid niet achter deze ideologische ficties van het Zijn: de ziel is geen ikjesziel, het is ons aller ziel zoals die zich in ons en door ons uitdrukt in het Echte.

veel meer valt daar, met Wittgenstein, niet over te zeggen, je kan de Ziel enkel ervaren in het binnen van jouw gebeuren.

maar jouw gebeuren kent geen buiten aan de Ziel die jou in staat zou stellen het geheel van de Ziel te ‘zien’ of te ‘vatten’, en van daaruit te ‘beschrijven’, terwijl je toch heel de tijd de Ziel ervaart. enzoverder, recursie na recursie in de bestemmingsloze ‘voluties’ van het ‘onverschillige’ panpsychisme en elke poging tot beschrijving daarvan.

sloganesk:
– “de Ziel is wat je bent als je eindelijk ’s kan stoppen met zo zielig te willen Zijn”

er gebeurt immers nergens een denken dat niet ‘verbonden’ is, dat geen ‘na’-denken of vermoeden is (pre-cognitie). een ego houdt zich in stand door niet zichzelf te zijn, door te verschillen, in de ‘différance’ met de vorige recursie in de eigen constructiespiraal die geaard is naar de contingentie van de individuele coördinaten. een equilibrium in voortdurend verval, geritmeerd binnen de corporele tempi van hartslag, bloedsomloop en ademhaling.

het lichaam dat ons als zodanig bekend is uit de medische wetenschap verbergt haar ‘natuur’, we denken het lichaam te zeer als machine en bezit van de geest.
haar natuur is hoe het lichaam samenvalt met de natuur, de ‘materie’ van haar vlees, en de ons vooralsnog erg onbekende ‘organisatie’ daarin, die niet de organen betreft maar een verstrengeling, een soort zielsverbondenheid die eerder in de biologie en de fysica haar functionele verklaringen kan vinden.


om onze denktrant te saneren van excessieve positieve kwalificaties van het humane bewustzijn, trekken we de saneringsoperatie van de Devolutiehypothese verder door in dit ‘spirituele’ mijnenveld vol explosieve misvattingen.

aldus: elke voortschrijdende stap in de individualisering van het spirituele (Hegel’s Geest) beschrijft een entropisch Rot, een ziekelijke ‘ontologisering’: hoe meer ‘bewustzijn’ hoe erger het Rot.

een weekdier, een eencellige, een plant heeft een ‘hoger’ bewustzijn dan de mens, die levensvormen zijn nog vrij van intelligentie, zij kunnen het nog stellen zonder.
de evolutie naar steeds complexere vormen van intelligentie is een afdaling, een devolutie naar de entropische complexiteit van het ‘hogere bewustzijn’.

hoe scherper de intelligentie, hoe groter de vernietigingspotentie.
er is ons vooralsnog geen krachtiger vernietigingswapen bekend dan de mens.

de afgang is ook opgang natuurlijk, de weg naar boven, naar beneden is één en dezelfde. maar de wetenschappelijke behoefte aan objectiviteit gebiedt ons thans de kwalificaties in de chronologie om te draaien in de loop van het het NKdeE saneringsprogramma (Gignomenologie of Bewegingsleer). de urgentie vereist een dergelijk onderzoek, dat niet anders dan smadelijk kan uitdraaien voor de onderzoeker. het betreft immers de dingen die we niet willen weten over onszelf.

het Rot-perspectief is daarbij – we moeten het toch blijven herhalen – een eenvoudige spiegeling in de zich voortdurend omkerende toren van rotaties in de perspectieven die het echte ons te bieden heeft.

dat we nu net dit perspectief uitwerken in de NKdeE Denktrant is een aangehouden gedachtenexperiment dat therapeutisch is van opzet: het wil onze perfide neiging tot fixatie en tot Whitehead’s Fallacy of Misplaced Concreteness onderdrukken, en meer van dat moois, maar, zo zal blijken, het is voor onze gezondheid tevens wel het meest aangewezen perspectief omdat het veel nieuwe inzichten te bieden heeft o.m. in de machinaties van het gelaagde bewustzijn in haar epigenetische context.

rev dv@BJe

119 – in kraters rest er niets van hun later
154 – de muur valt als labyrinth van muren
// the walls between us are built by greed, guilt and fear
52 – het rijpt als nieuwe wijn in oude zakken
12 – inzicht rijpt traag, het licht wil schittering

de mand van de gedachten beschermt haar eigen duisternis en laat het licht niet graag toe. als het inzicht te fel doorbreekt begeven de gedachten het.

compiled by dv@BKA

de HARUSMUZE is een eigentijds interactief orakel, het Beginsel van een NKdeE generatief schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing.

NKdeE Tarot

steunabonnement (gift) :
IBAN BE22 7340 2968 5847 BIC KREDBEBB

VOLG dirkvekemans.be
Vul je mailadres hieronder in en je krijgt elke dag het werk zo in je mailbox, gratis. jouw mailadres wordt verder niet gedeeld, gebruikt of anderszins bekend gemaakt.

Geef een reactie

NL EN FR RU ZH-CN AM
%d bloggers liken dit:
This website uses the awesome plugin.