Categorieën
Grafiek Harusmuze lyriek

Harusmuze #385

22B94

385 – de angst voor het vreemde verbergt het geheim van de leegte

hexagram 38 –  (kuí) – “Tegenstelling”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/19/harusmuze-63-2/

commentaar

als men, bijvoorbeeld in de strijd tegen het racisme, de angst voor het vreemde aanhaalt als oorzaak of causaal element in de verklaring van een fenomeen, is het wellicht raadzaam om die angst zelf nauwlettend te proberen duiden. anders ruilt men de ene lege doos in voor de andere, waarin dan de welig tierende opinies op de sociale media weer hun aandachtskronkelingen kunnen gaan maken.

een echte duiding van een emotioneel gebeuren is uiteraard zeer moeilijk omdat je in het bestuderen van de emotionaliteit onmiddellijk geconfronteerd wordt met de fictie van het essentialisme: dé angst bestaat immers niet, de angst is een spectrum, zegt men dan, van emoties.

maar ook dat is weer afschuifwerk, want meestal begint men dan alsnog aan een zeer reducerende categorisatie, en wel op basis van het ‘object’ van de emotie, en daarmee reduceeert men dan stilzwijgend de emotie zelf, het gebeuren, tot een statisch gedacht subject, tot een agens dat zichzelf naar iets toewerkt. een misplaatste reïficatie van iets dat geen ding is, maar een gebeuren.

een emotie is geen subject, dat is zij enkel in de externe beschouwing, een schema gegenereerd door de waarnemende abstractie en het object van de emotie is evenmin een eenduidige stabiliteit, een ‘ding’: elk gedacht ‘object’ van elke emotie spat ogenblikkelijk uiteen en maakt diffuse bewegingen, ‘besmet’ de omgeving.

zo maakt het geluk elke plaats tot een geluksplaats, zo bekleedt de liefde vrijgevig het meest banale contingente object met de liefde voor het naburige, zo slaat de woede over van de woede omtrent 1 daad van 1 agent tot woede over het gedrag van de onderdrukkers en zo ook zorgt de angst voor één specifiek object voor een uitdeinende ‘klimaat’ van de angst omdat het onderhuidse angsten die nog niet de kritische grens van de expressie hadden bereikt, meesleurt in een kanaal van de angst…

de oorzaak hiervan zoekt de NKdeE met haar Bewegingsleer in het recursieve verloop van elk emotioneel gebeuren: elke emotie gebeurt als een productie van die emotie vermeerderd met de perceptie ervan, een uitslaande brand…

in de Bewegingsleer of Gignomenologie van de NKdeE proberen we immers de beweging zelf te duiden en niet de markante punten waardoor de beweging passeert, dat zijn slechts hulpmiddelen voor de kwalificatie ervan.
uiteraard maken we ons daardoor ook schuldig aan een essentialisme omdat we de beweging dan tot stabiel object reduceren, maar we doen dat bewust en de impact van de reductie is minimaal in vergelijking met het streven naar uitspraken als ‘racisme komt voort uit angst voor het vreemde’ met ‘oplossingen’ of mediëring van die diagnose door ‘maak het vreemde vertrouwd en vermijd zo racisme’.

het is niet voor niets dat men steevast terugkomt van dat soort ‘oplossingen’ met een mededeling dan in de trant van ‘ach, het is complexer dan dat’.

uiteraard is het steevast complexer dan dat omdat wat er ‘is’ louter de expressie is van het gebeuren zoals wij die ‘lezen’, en elke expressie is altijd singulier en eindeloos complex. in feite is er niets dat complex is, maar vloeit de complexiteit voort uit de reducerende impuls van de ontologie die alles een bestaan als ding wil toekennen om het ‘vatbaar’ te maken.

het is daarom, omwille van de eindeloze complexiteit van het singuliere gebeuren, dat ook de wetenschap steevast een Vaihingeriaans ‘as if’ hanteert als het haar studieobjecten benadert: men doet aannames waarvan men weet dat ze niet kloppen, dat ze te grof zijn, en op termijn nefast zelfs, maar men doet het toch omdat het nou eenmaal wérkt.

op een soortgelijke wijze, met dezelfde terughoudendheid benadert de Gignomenologie de bewegingen die het onderscheidt in het Gebeuren. maar we doen dat bewust, als techniek en daardoor ontdekken we vaak dat het niet complexer is ‘dan dat’ meer juist eenvoudiger. het is een shortcut in het binnen van de spiraal van de kennis.

aldus proberen we dan een abstractie te maken van het traject van een beweging. een traject is noch object, noch subject, noch Whitehead’s ‘superjet’. het traject is een analogie in het Deiktisch Oponthoud van het gebeuren.

we dienen het woord ‘analogie’ hier te hergronden als een gelijkaardige beweging doorheen woorden of semantische velden. in de orakelspreuk ‘de angst voor het vreemde verbergt het geheim van de leegte’ voert de Harusmuze een analoge beweging door de semantische velden ‘angst’, ‘vreemde’, ‘verbergen’, ‘geheim’ en ‘leegte’ die in het Deiktische Oponthoud (D.O.: de ruimte van het talige denken, ons theorie-laboratorium waar zich ook de zandbak van de mathesis bevindt) gelijkaardig is aan wat er in het ‘echte’ gebeuren plaats lijkt te vinden.

aan de hand van de geabstraheerde beweging in het D.O. kunnen we de beweging in het echt waarnemen, een beetje zoals je als kind pas cirkels leert zien van het moment dat iemand je uitlegt wat een cirkel is, daarvoor ‘bestonden’ die immers niet.

om de spreuk van de Harusmuze te ‘begrijpen’ moeten we ze niet ‘doorgronden’ of ‘expliceren’ maar we moeten de beweging gewoon mee MAKEN in onze hoofden, in onze eigen gedachten.

de orakelspreuk is letterlijk bewegingscode voor de gedachte, een soort BVH-bestand voor het denken. je zou op basis van de spreuk een ‘geste‘ kunnen maken, wat we ook gaan proberen in het journal intime programma, later (zie kader hieronder).

de vijf-fazige spiraal doorheen het kwadrant van de angst


de basisstructuur van de corridor van deze spreuk is, zoals hierboven afgebeeld, de vijf-fazige spiraal doorheen het kwadrant waarbij de laatste faze op dezelfde ‘locus’ in het kwadrant is beland maar dan een omwenteling later: de ‘leegte’ is en is niet de ‘angst’.

je kan zo de denkbeweging reconstrueren waarbij de reconstructie geen herhaling is maar een terugvallen op de ‘aard’ van de beweging zelf, haar kwaliteit, haar ritme (cfr. het ritournelle-concept in ‘Milles Plateaux’ van D&G): denk heel geconcentreerd en met voldoende pauze om ‘rond te lopen’ in elk semantisch veld, de gedachte ” de angst voor het vreemde verbergt het geheim van de leegte” en versnel langzaam die cyclus tot ze één vloeiende beweging wordt.

wanneer je dat cyclische denken op het juiste tempo doet, ga je zeggen: “aja, natuurlijk, zo is dat, dat weet toch iedereen “

inderdaad. en iedereen vergeet ook weer ogenblikkelijk alles als het hen goed uitkomt. want racisme is misbruikte angst, een vorm van nijd, een bewuste gedragskeuze in stand gehouden in functie van het eigenbelang.

scève

Dessus ce Mont, qui la Gaule descouvre,
Ou l’on entent les deux Soeurs resonner,
Lors que la nuict a l’esprit sa guerre ouvre,
Je luy voulois paix, & repos donner,
Avec le lict cuydant abandonner
Mes tristes pleurs, mes confuses complainctes.
Quand le Soleil dessus ses roues painctes
Celle a mes yeulx soubdain representa,
Qui par douleurs, ny par cruaultez maintes
De ce coeur sien oncques ne s’absenta.

BRONCODE van het journal intime -programma

This image has an empty alt attribute; its file name is ietsanders.jpg

gegeven:

geste: het pad van de primaire, spontane beweging
schrijfleeslus: herhaling van de geste die zich gaandeweg stabiliseert binnen de corridor van de geste
corridor: het tijdruimtelijke vlak waarbinnen de geste zich herhalen kan zoals geprojecteerd op een 2D schrijfvlak
jij, je: een participant aan het journal intime programma

het journal intime is een dagelijks algoritmisch uitgevoerde handeling (functie);

  • je wordt wakker en je doet onmiddellijk dit (géén andere bewuste handeling ervoor): je beeldt jezelf een geste in eventueel gelinkt aan een woord of een frase
  • je neemt de blocnote en initieert de schrijfleeslus
  • je vocaliseert daarbij het woord of de frase
  • als je merkt dat de herhaling zich gestabiliseerd heeft tot een geste
    • neem je jouw vocalisatie voor minstens vier iteraties op
    • teken je de geste
  • je leest in een boek in een vreemde taal (eender welke, niet je moedertaal) tot je een fragment tegenkomt waarvan je denkt dat het kan dienen als 'titel' of 'benoeming' van de geschreeftekende schrijfleeslus

uitvoer van het programma:
– een potloodtekening met een titel in een vreemde taal
– een geluidsopname van vier herhalingen van 1 uitgesproken woord of frase in het Nederlands (met NL tongval)
– enkele universa aan nieuwe betekenissen

journal intime is een gratis NKdeE-programma

Geef een reactie