Categorieën
lyriek

het moment (19)

wanneer de avond valt (de avond valt), zal het haar (niet) ontkennen. bij ontstentenis van de geliefde (het ziet haar niet), ontstaat het beeld van de geliefde in de beweging wég van de geliefde. de verwachting overspoelt de gebrekkige ervaring met de ervaring van het verwachte. fataal de aarzeling

tikt door, het zoenen van zonet wordt vager in seconden uitgeveegd, de scheve klok verslikt zich in de tijd. alsmaar trager, verder weg verschuift het van het echte. slib sluipt in de stroom der letterlijke liefde. er is geen twijfel aan de pijn, de pijn van de twijfel

is onherroepelijk (het heeft geen naam). het leven stoot met klompen de oudste wonden van het leven open. de regen druist tegen de ramen: vreselijk dikke, oneetbare vliegen die de lege kamer van hun ruimte ontdoen.

het slagveld weerspiegelt de veldslag. in de waarheid van de wanhoop is ontwaken efficiënt verraad. het spreekt haar uit: zij is alsnog zijn toverwoord. de zon is daar.

invoertekst (2015)