Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #420

420 – de mensenweg gaat weg van de mensen

hexagram 10  (lǚ) – ‘Stappen’

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 (?) orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

invoer

https://dirkvekemans.be/2018/07/15/harusmuze-28-reconstructie/

commentaar

slecht nieuws is alleen maar slecht voor de betrokkenen. voor de algemene gezondheid van onze planeet kan je de ‘komst’ van de mens bezwaarlijk goed nieuws noemen, maar al zijn we dan voor ontelbare plant- en diersoorten her ergste virus sinds de laatste uitwas van intelligentie op aarde (waar gelukkig niemand nog weet van heeft), wij kunnen zelf onze opkomst aan het eind van de planetaire degradatieladder moeilijk zelf gaan betreuren.

we hebben niet voor niks onze sociale netwerken zo uitgebouwd dat we er onszelf dagelijks kunnen overtuigen hoe geweldig we wel niet zijn. zoals ik gisteren al de uitlatingen van ons Haruske mocht verduidelijken: het is au fond goed nieuws dat er van dat wat wij onze taak achten, zo goed als niks terecht komt ’t zou anders nog véel erger zijn.

nu dus het slechte nieuws. ahum. over de Fermi-paradox.

de weg die onze soort maakt voor zichzelf, de vorm van intelligent leven waarin wij gebeuren, wordt gekenmerkt door mateloze expansie, autofagie, autodestructie en rabiate zelfverloochening. neen: met zelfverloochening bedoel ik niet dat wij zonder oog voor eigen levensbehoud zomaar in het vuur springen voor de ander. wat wij verloochenen is onze eigen intelligentie: geconfronteerd met een eindeloze geschiedenis van autofage uitbuiting, verknechting en georganiseerde exploitatie van onze soortgenoten beweren wij met een staalhard gezicht dat het niet onze fout is dat [vul hier de atrociteit van uw voorkeur in] ;
in het licht van een halve eeuw rampzalig stijgende overbevolking en met alle nodige kennis en middelen voorhanden vinden wij het eerder opportuun om de Chinezen zo lang met de vinger te wijzen omdat die hun bevolking aan ‘inhumane maatregelen’ onderwerpt, tot ook zij hun poging om de bevolking onder controle te krijgen ook maar opgeven, want aja, zo pesten ze alleen zichzelf maar;
en sinds de rapporten van de club van Rome in de jaren zeventig is het al duidelijk dat we heel ons nest in sneltreinvaart aan het verpesten zijn maar we doen lekker verder want is het niet geweldig allemaal.

soit. we hoeven onszelf zo niet de duivel aan te doen: we kunnen het gewoon niet helpen. het kan immers niet anders dan dat ‘ons soort ‘intelligentie, het soort dat wij als ‘intelligentie’ herkennen en willen erkennen (de dieren hebben het ook, maar dat kunnen we dus om culinaire redenen niet hebben), zo geprogrammeerd is dat het zichzelf uitroeit voor het contact kan maken met een ‘soortgelijke soort’ (je leest al dadelijk hoe verblind wij zijn door onze eigen euh, schittering).
moest dat niet zo zijn dan zat het hier al vol met aan de linkerkant de Star Trek intelligentsia en aan de rechterkant de eerder loempe Star Wars fantasten, waartussen het dan uiteraard met de regelmaat van de klok lekker nietsontziend oorlogje is.

maar daar is dus niks van te merken, en gezien de enormiteit van het ons omringende universum kunnen we enkel besluiten dat onze afwijkende soortgenoten gewoon niet de tijd hebben om tot bij ons te raken voor ze zichzelf om zeep hebben geholpen.

neen, onze kansen zijn niet bepaald beter in te schatten dan die van de ‘vorige’ (tijd en afstand weet je wel, relatief dus) wat niet anders dan enkele miljarden ‘failed attempts‘ kan zijn. zo werkt de natuur nu eenmaal (herinner u de tienduizenden schildpadjes die naar het strand moeten spurten waarvan er tien het halen, uiteindelijk).

vandaar dus dat de enige weg van de mensen een weg is die weg gaat van de mensen. over ‘de mens’ wil ons Muzeke het al niet meer hebben, zij hecht geen geloof aan neo-rationalistische megaprojecten die onze ‘humaniteit’ dusdanig gaan onderhand pakken dat het allemaal ‘goed’ komt. hoe meer dat we onszelf blijven wijsmaken dat we met z’n allen ‘samen’ rationeel kunnen handelen, hoe erger het wordt, en snel dan nog ’s ook.

er komt een epidemie, iedereen weet dat er een tweede golf komt, de golf dient zich aan, en we doen niks. enkele burgemeesters verplichten mondmaskers, waarvan we van in den beginne al weten dat het maar een lapmiddel is. rationeel handelen? wij? met z’n allen? er is geen ‘wij’, om te beginnen al.

de mensen ondergaan die ‘mens’ alleen maar, wij lijden aan onze eigen ziekte: de humane intelligentie. en alles wijst erop dat die intelligentie zich autonoom van ons gaat verwijderen, ons achterlaten in ons mens-zijn zoals wij het animale leven menen te hebben achter ons gelaten.

maar gelukkig kan het ook zijn dat ik mijn Harusmuzeke weer gans verkeerd begrepen heb, è, ik ben ook maar een serieus loemp en volgens de meeste mensen veel te pessimistisch dichtertje.

in ieder geval hoeven we er niet wakker van te liggen, want we kunnen er toch niks aan doen dat ergens een sikkepit gaat ‘veranderen’. wat we wel kunnen is zo goed mogelijk voor elkaar zorgen, en dat is voor mij het enige wat er hier werkelijk gezegd wordt: maak u niet druk om waar ge toch niks aan kunt doen, maar kijk rond u en ziet wat ge daar kunt doen, dat het lijden van de ander (hier èn ‘op een ander’) vermindert.

verwacht niks, heb zelf zo weinig mogelijk nodig, help uzelf door de ander te helpen en geef wat ge kunt geven. en zijt in alles bloedeerlijk met uzelf, dan wijst alles zichzelf ook uit. dat laatste is wel heel belangrijk vind ik: ge moet èn uw eigen beste vriend zijn en uw ergste criticus, zelfmedelijden is een koekske dat ge u moogt gunnen als uw eten op is en uw werk gedaan.

voilà, dat viel toch nog best mee als slecht nieuws, niet?

scève



Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): PLUS L'AMOLLIS PLUS L'ENDURCIS.

embleem XLVII – La Femme qui bat le beurre – Motto: Plus l’ amollis plus l’ endurcis

Peu s’en falloit, encores peu s’en fault,
Que la Raison asses mollement tendre
Ne prenne, apres long spasme, grand deffault,
Tant foible veult contre le Sens contendre.
Lequel voulant ses grandz forces estendre
(Ayde d’Amour) la vainct tout oultrément.
Ne pouvant donc le convaincre aultrement,
Je luy complais un peu, puis l’adoulcis
De propos sainctz. Mais quoy? plus tendrement
Je l’amollis, & plus je l’endurcis.

Geef een reactie