Categorieën
Grafiek lyriek P'Tix

BGK-BGL

BGK invoer
BGK invoer (detail)
BGK verkennende schetsen
BGK potloodstaat – aka “Sun Ra appearance at a shopping mall in Belgium, feb. 2024”
BGK uitvoer – de kleurcallibratie met de gekozen printservice wordt nog een hele klus, deze scan is bv. alles behalve representatief voor het aquarel, en als het dat zo al niet is, wat geeft het dan op de beoogde print? maar die representativiteit is niet langer de norm voor deze praktijk: de print is het product, het product zal zijn callibratie moeten vinden middels de evaluatie van experimentele verkoop. au fond zie ik dat wel als ik de afdruk onder ogen krijg, wat er ev. kan verkopen en wat niet, dus het palet en de niveaus enzo worden daarop afgesteld, en niet op de ’trouw’ aan het ‘ontwerp’ .

de kernvraag wordt dan: kunnen we een soortgelijke verschraling van muziek tot muzak in de generatieve productie van iemand als Brian Eno vermijden in het grafische veld? zullen de dames en de heren mens ooit nog iets anders mooi vinden dan hun poesjes? hun zonsondergangen, hun reeogige kindjes? in ieder geval is het vrij duidelijk dat de meeste mensen die beroepsmatig actief zijn in de grafische sector best uitkijken naar een nieuwe euh, uitdaging. het nut van volslagen aberrante data in zo’n leermodel is na de eerste cycli al opgesoupeerd en het aanbod van al die meest individuele expressies van de meest intieme kwalen blijft in wanstaltige proporties de vraag overtreffen.
BGI ‘opvultegel’ – tussen de gewonde transformaties door (van inktvlek naar ‘story’), maak ik virtuele voortzettingen van trajecten aangegeven door de ‘kerntegels. 1uitgaande lijnen worden langs 1 der vier zijden van de brontegel verder doorgetrokken in het nieuwe veld. dit biedt de gebruiker ook de mogelijkheid om een nieuwe narratieve lijn te starten, overgangstrajecten aan te maken tussen reeds ontplooide netwerken en nieuwe structuren. een woekering van 2d-werelden die de projecties zijn van een fictief maar blijkbaar erg actief, ja zelfs agressief ‘Buiten’. verwijst dat ‘Buiten’ naar een echte exterioriteit, of worden de grafische wanen louter intern gegenereerd in een subject dat zich verliest in het genot van de woekering vanuit eigen de beleefde motoriek.

het eindeloze spel van het aanknopen en weer afbreken met de traditie van een mimetische tekenkunst die veelal uit visuele codes bestaat, of liever bestond want sinds de fotografie maar vooral ook IT ons in de greep heeft staan al die traditionele codes onder zware druk. de echtheid van een beeld wordt niet meer ingeschat door een lezing van de gemaakte lijnen maar eenvoudigweg door de resolutie van de fotografische scan in contentie met de timestamp van de ingewonnen data.

en al de rest is marketing, veelal pro-actief want tussen het meest verfijnde culturele product dat gebruikt maakt van eeuwenoude tradities en een lukrake veeg verf op papier bestaat er in de kwantificatie van de verkoop geen enkel doorslaggevend verschil: pixels zijn pixels en eens de datastromen voldoende in kaart zijn gebracht, bepaald de ‘marktoptimalisatie’ via voorlopig nog semi-automatische filters (het legertje pixelpushers dat alsmaar moeilijker z’n brood probeert te verdienen met design en al dan niet toegepaste ‘Kunst’) hoe het uiteindelijk beeld de validatie voor gebruik verkrijgt: het publiek krijgt wat het moet willen zien op straffe van uitsluiting.

de visuele encapsulering wordt ook in het straatbeeld doorgetrokken, de architectuur ontwerpt nog steeds uitsluitend ‘nieuwe’ gebouwen met prachtig witte tegeltjes die er na vijf jaar ongemeen goor bijliggen, de cultus van het Nu waarin het megalomane beestje voor GENIET is overal en onontkoombaar.

een ‘normaal’ mens die dus z’n smart meesleurt naar de jaarlijkse escapade in de ‘vrije natuur’, komt uit de muffe beslotenheid van die ‘sluitende’ kwantificering niet meer uit, dat neemt echt Matrix-vormen aan, omdat al die bedrijven die daar winst uit halen (Adobe voorop, maar talloze andere ‘kleinere’ spelers) graven zich alsmaar dieper in in de door de eigen algoritmes en de veelal ontoereikende reïficerende achterliggende concepten geschapen ‘realiteit’, een zeer opdringerige werkelijkheid die groenten verplicht om op visueel verkoopbare wijze te groeien en met een nieuw design voor een blikje vis een ganse soort uitroeit omdat het vlees ervan plots wél verkoopt.

het is duidelijk dat we hier te maken hebben met een regressieve recursie: de gesimuleerde realiteit wordt dusdanig gevaloriseerd dat er enkel binnen de simulatie nog plaats is voor groei, want het echte is het ontkende in functie van de verkoop (bier stinkt, bv. elke allusie daarop in de beeldvorming is taboe, dus aangenaam geparfurmeerde biersoorten blijven uit, terwijl men zelfs toiletpapier parfumeert.
het bier zal in de wereld van het Zijn altijd blijven stinken).

regressieve recursies vreten alle energie op die men hen aanreikt. het zijn doomsdaymachientjes, zwarte slurpgaten, ongenadig aflopende functies.
ze vermalen alles van onze cultuur om de differentie met de optimale modelwaarden te bezigen om die culturele verbondenheid van het authentieke te omzeilen zodat je al die onberekenbare culturele paljassen niet meer nodig hebt.

en zo geeft het Zijn onze ogen elke dag het Staar van de Werkelijkheid. en nagenoeg elke mens wandelt daar ziende blind binnen, in dat land van de eeuwige belofte, onweerstaanbaar aangetrokken door de woeker van de eigen nijd, het willen hebben van het paradijs. maar ’t is rotte pladijs dat paradijs, want uit wat er door die poorten binnengaat zal nooit iets humaans nog wederkeren.
BGL invoer
BGL eerste schets
over P’TiX

P’TiX is een grafisch NKdeE programma dat op basis van ongecontroleerd gegenereerde inktvlekken op papier (de invoer) middels intentionele, semi-bewuste visuele projecties narratieve afbeeldingen produceert in de vorm van een met waterverf, Creacolor Nero en Mitsubishi Dermatograph markers bewerkt stuk tekenpapier van 20×20 cm.

die kliederingen worden ingescand en die scans worden met Adobe Photoshop en de printservice van de Hema bewerkt en afgedrukt op dubbele grootte (40×40 cm).

[voice over van Régine Flauwaert van Koenstzakken bij beelden van het met inkt knoeiende dv-appje. ’t is grellig mager en het oogt griezelig, het appje, iets met Corona wss.]

“in P’TiX (2022-2026) gebruikt Vekemans de eerder opgedane ervaring met de techniek van het Asemisch Lezen en past die toe op een schier eindeloze reeks ‘glasdrukken’ : afdrukken op vierkantig karton van een waterige Oost-Indische inktoplossing op een glazen plaat.

de voor P’TiX gemaakte inktvlekken kan hij niet beïnvloeden in de aanmaak, er is geen enkele controle over welke vorm de vlek zal aannemen of hoe de intensiteiten verdeeld worden binnen de vlek.
[

de invoer is dus geheel ‘random‘, ‘contingent‘, ‘willekeurig onwillekeurig’, ‘puur chance‘, ‘chimpanseewerk’,eender wat’, of hoe je dat ook binnen de heersende begripsverwarring rond het toevallige wil plaatsen, maar ze zijn wel humaan gegenereerd op een bij benadering aangegeven plaats en een bij benadering genoteerde tijd.

in een tweede faze van het project worden alle ’transformatie’ taken van de schilder vervangen door AI-gestuurde automatismen. de differentie tussen de humane en de machinale productie vormt voor Vekemans de potentiële bron om een schuinse blik te kunnen werpen op de aporie van het toevallige te midden de aangestoken woeker van het eigen geklieder, een bij momenten uiterst wansmakelijke, schijnbaar gratuit confronterende, maar immer boeiende invasie van grotesken uit het Buiten-issige.”




Noten[+]

Geef een reactie