LAIS CLXXI

De liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten wou. Het wil
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van zichzelf de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is goud en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waaruit zij slinks verdwijnt.
Het leven heeft geen zin, de zin geen duur:
het blijft niet iets tot zij erin verschijnt.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXXI

Geef een reactie