Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #429

429 – oordeel nooit als mens over een ander

hexagram 34大壯 (dà zhuàng) –  “Stimulerend Groot”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/07/06/harusmuze-19/

commentaar

de Harusmuze acht het raadzaam voor ons om af te leren de ander te beoordelen. dat geldt ook, het dient gezegd, voor andere levende wezens, waarvoor we dat oordeelsrecht vanzelfsprekend achten (dieren, planten… in de Harusmiaanse ethiek hebben wij dat recht hoegenaamd niet)

voor een rechter is dat anders natuurlijk: die moet ‘oordelen’ in de zin van een verdict uitspreken, de wet toepassen op het gedagvaarde individu.
en de wetenschapster moet in functie van haar onderzoeksprogramma levende wezens bepaalde eigenschappen toedelen op basis van de data die zij vergaart.
ambtenaren moeten evenzeer regels en wetten toepassen op individuen: wat we uit dergelijke casi leren is dat een oordeel enkel nodig is in functie van een p r o g r a m m a.

het lijkt ons best om het gemeenschappelijke in deze toelaatbare oordelen te vatten als resultaten van de werking van een algoritmisch vastgelegd programma omdat we daar, zeker in de rechtspraak, meer en meer daadwerkelijk naartoe gaan: op die manier gaat ge niet zo verschieten als ge morgen wakker wordt. de rechter is weldra geen mens meer maar een hybride netwerk van artificiële intelligentie en blockchaintechnologie waarbij de causaliteit onbetwistbaar en wetenschappelijk onderbouwd komt vast te liggen in de GeldRuimte.

weuh.

iedereen zal nog steeds de keuze hebben om zich aan die Causaliteit te ontrekken, maar zich daarmee de facto buiten de GeldRuimte in een soort reservaat voor het Naakte Leven plaatsen, waar leven enkel overleven is, en niet erg lang bovendien.

beuh.

tja, we hebben deze Dictatuur van de Gemeenschappelijke Rede zelf over ons afgekondigd door al die eeuwen lang systematisch te weigeren het eigenbelang ondergeschikt te maken aan het belang van de gemeenschap, dat was, is en zal altijd onze erfzonde blijven.

maar, om u te troosten: die menselijke onmacht, dat menselijk tekort is in feite niets anders dan een gedaante van het Rot en dus van de Rede zelf die altijd het kapitaal als natuurkracht aanwendt om de nieuwe wegen van het Rot te ontwikkelen. het helpt toch nog wat als je de gore ellende kan duiden. ze wordt er nog niet sexy van, daar hebben we later wss wel iets beter voor, maar ’t is al iets. inzicht is troostend, besef bevrijdt.

enige vingerwijzing naar het verleden is geheel zinloos. het aanwijzen van schuldigen in het heden is al even absurd omdat iedereen even schuldig is, hoe onschuldig men zich ook voelen kan, en omdat het dus niet raadzaam is voor een mens om (over) een ander levend wezen te proberen (ver/be)oordelen. we hebben dat recht niet, omdat we zonder dat recht geboren zijn. waarom dan, vraag je misschien?

– “we zijn wel geboren met de plicht om voor de ander zorg te dragen. waarom hebben wij die plicht en niet dat recht, gij orakelke van mijn botten!? “

– “awel,” zo zegt de Harusmuze ” het zal u leren!”

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): PLUS SE HANTE MOINS S'APPRIVOYSE.

embleem XLVIII – La Mousche – motto: Plus se hante moins s’apprivuoyse.

Ja soit ce encor, que l’importunité
Par le privé de frequentation
Puisse polir toute rusticité
Tant ennemye a reputation:
Et qu’en son coeur face habitation
A la vertu gentilesse adonnée,
Estant en moeurs mieulx conditionée,
Que nul, qui soit quelque part, qu’elle voyse:
Elle est (pourtant) en amours si mal née,
Que plus y hante, & moins s’y apprivoyse.

Geef een reactie