Categorieën
Links - publicaties

P2P Art by Anders Weberg (SW)

how to get rid of creative garbage: Anders Weberg

http://www.p2p-art.com/

excerpt of new film to be released, shared and then deleted:

http://vimeo.com/6178760

Vrije lyriek : duiken, zwemmen, kijken, creëren, afstand nemen, afstand doen, delen, vergeten, herinneren, veranderen, duiken, zwemmen, kijken, creëren…

Een gezuiverde en verkorte  procedure van het onvermijdelijke verhoogt de intensiteit van het levende gebeuren.

De hoogste kunst is geen kunst,  maar de kunde om na jaren van mislukkingen  in deze overgecodeerde wereld plots  levensvatbare en plaatsgevende, bevrijdende code te beginnen schrijven, je transformeert je illusoire ik naar een inplugbaar programma, een viraal infuus van homeopatische aard, moleculair onnaspeurbaar, geen vatbaar object maar een transitiemethode:

Artwork myArtWork=new Artwork();
myArtWork.run();

8 reacties op “P2P Art by Anders Weberg (SW)”

het ideaal, als je dat per se hebben wil, is dat het vanzelfsprekend wordt, die spiraal, iets als ademen.

iedereen kan dat (Beuys), maar de meesten berusten in het snakken naar: ze doen het wel maar het is desondanks. neem dat negatieve weg (de vertekening van het ‘hebben’), en je hebt het basis programma: wij zijn nu eenmaal werktuigen, of het nu brood bakken is of koken of de Guernica schilderen, het creëren van dingen, het produceren van creatieve afval is een natuurlijke uitlaatklep voor de energie die we opnemen.

De traditie is daarbij een luidspreker: hoe meer kennis je ervan hebt, hoe intenser dat je je daar op aansluit, hoe luider dat je stem klinkt. Binnen die traditie dan wel, maar ook dat is geen canon, dat verander je door er aan deel te nemen (ontkenning is ook deelname).

Kunst, zoals het vermaledijde woord wordt gebruikt, is een label zoals Sony, Technics, Akai, Pritt. Dat is een herleiden van een lopende praktijk naar een reeks consumeerbare objecten, de kar voor het paard spannen, en dan staan schreeuwen op de kar dat je er bent.

er is geen er. je paard staat te grazen en je kar vermolmt.

De vanzelfsprekendheid is een voorwaarde. Die spiraal (naar buiten) ook.
Het is bijzonder duidelijk, de waaroms ook.
‘Snakken naar’ kan niet vind ik. Uitgesloten.
Die kunst bedoel ik niet. En geschreeuwd wordt er ook niet.
Over al het andere zal ik eens goed nadenken, glimlach.

Geef een reactie