Categorieën
lyriek

elke spier voel ik van je lijf

TUIMELING

‘give me a reason’

ik zie de lage, neerwartse vlakte zich uitvlakken, ik merk
je aan je handelsmerk, want  je wil niet liever. de dode
deal is grondloos, cru & aardonbonden. De spade zie je niet,
daaronder zitten immers wormen & dat  vreet, die

lust je niet. eet als fletse  afschijn van mijn liefde toch
die aarde want het tolt & daast om mij. zonloos. verdragen
onderteken  ik met etter van mijn wonden, ze groeien uit
tot loze winden in de letters van ’t verdrag. ver dragen doe ik

niets  meer, nauwelijks. mijn rug is stuk. de schoonheid die   je mij
ooit toestond in je lijf te raken, haat mij nu als kwijl & prut.schijn
doet schijn van schijn ontstaan. verwijdering die ik moet ondergaan.

in hoge bomen voel ik nog het ruisen van verstaanbaarheid. mijn
woorden smelten als gewonnen terrein. zacht dat ik kerm & vast
in de beslotenheid van standvastigheid, een laatste oordeel. lik.

 

dv, café de Kroeg, in fucking Leuven

Geef een reactie