Categorieën
lyriek

spreekdruft

welmeteenwoord

je doet het wel met een woord

als verraad maar het verraad
verken je pas als je het daar laat,
vanuit je  verte aan de nacht
lachend je reverse biedt,

tiepelt in harten, botweg spier-
scheuren met fijngekauwde
haat op de bladen giet,

tikkelt op het rot van de  tanden, pijn-
scheuten purper op lauw verstilde
hakhanden tekent. Wij speelt.

doetjewelwat

zo’n woord doet je wel wat,

dat oogwenkt naar gruwen, dat  zuigt
je naar diepgang,  zo val je in spreekdruft,
het gapende gat  van de taal, het einde
dat het einde aanzegt  hoe het eindigt,

hoe het keelgat reikt naar de zwartzang
hoe het  verdonkert & zieltoogt, nacht
braakt tot  het oog stilvalt, het oor

wegsuist in stilte, de tong de klanken
uitslaakt, – (m)ens, m(e)ns, me(n)s, men(s),
meu me e eueu.

Geef een reactie