Categorieën
lyriek

Agressieve experimenten met productplacement

foto van Herre Stegenga
foto van Herre Stegenga

-1.

Van de Ectocarpus siliculosus, een draadwier,
hebben de mannelijke gameten vooraan een lange
flexibele zwiepdraad & achteraan een korte
rigide flagel, die als roer dienst doet.

Licht valt op de zwarte ruggen.

De glimmer sluit de belettering op
in een luchtloze zwaarte .  Elke rug
van leder  heeft van haar levend vel
nog weet zoals ook ik je liefde
uit die dagen tel: de hel
is altijd een herinnering, het binnen

komt van ergens, krimpt van toen
het heden in & voor je weet van waar
zit je er middenin.  Het nu

is droogte, het stokt je de adem.

daankorp

0.

De lokstof, het feromoon, is een
eenvoudige koolwaterstof met
acht koolstofatomen.

Het lek zit in je ogen, daar sijpelt
zuur gebrek & droefenis. Men
kent je niet. Er
is geen plaats.

Ik zie , ik zie
je uit, een in
wat jij niet ziet.

Elk wij is uit dit ons
gezogen, de lege kern
is slechts verschrompeling.

Ook ik schiet hier
de wereld uit.

carpiviri

1.

Zodra  het feromoon is ontdekt, begint
de mannelijke gameet in een lus te zwemmen,
met de klok mee. De achterste flagel wordt daarbij
onder een hoek met het lichaam gezet, als een roer,
en trilt snel. De gameet haalt snelheden van
0,10 tot 0,14 milimeter (10 à 12 lichaamslengten)
per seconde.

Een bruine tor dolt glanzend in het rot
& in  het bladerkleed schieten merelbekken
scherpe gaten, de nieuwe keel wil mierenei.

Bescherm uw kroost met dikke plakken
dagelijkse gatenkaas.

[ZAP]

Het wonderlijke wuiven van de nieuwe
graminae. De mens vervelt, vervuilt
het eigen veld, de aarde zelf vertelt
& uit de stukke banken druipt
onverteerbaar zwart het vette geld.

Een Bruce met kloosterkloten
zet zich schurend aan
de innerlijke tegenspraak:

een bier met liefde gebrouwen,
drink je met verstand.

[ZAP]

Elke kiem trekt zichzelf bij de haren,
de plug uit het zerpe bestel, de staande
waters gassen uit, de druk slaat uit & af,
het openen van de opening drijft zich
op het afstotelijke aan

tot een fuserende explosie. Supersterk.
Glashelder. Kwaliteitscontactlijm
van Henkel ™ – de daad glijdt
van intensie naar  extase:

PATTEX ®


ectocarpus_siliculosus_b

2.

Naarmate de cel hoger in de gradiënt komt en de feronoom-
concentratie stijgt, wordt de hoek van het roer steeds
scherper en de bocht steeds scherper. Zo beweegt de gameet
zich in een spiraalvormige baan naar de eicel. Uiteindelijk
raken de cellen elkaar, waarop hun membranen versmelten
en ze zich verenigen tot een zygote.

Het heeft iets van een einde wel.

Het licht schiet door de woorden.
Onze lijfjes branden uit tot letters:

ik tot n & jij tot u, de hele zinloosheid van nu.

(Nee, sorry:
je zou wel willen maar de dood
heeft niets van deze heerlijkheid)

l!ntconnectikit

~

De natuurwetenschappelijke tekstfragmenten komen uit de Nederlandse vertaling van William C. Agosta’s ‘Chemical Communication’ – Geurentaal, nummer 41 uit de reeks Natuur & Techniek ISBN 90-73035-39-2

De aanzet tot deze experimenten met poëticale marketingsstrategieën werd ons aangereikt door dit betoverend onderwaterse waaieren van tekstwieren, een PK-LP dichtsel van Frontline Prinses Judith V)

zellfusion

7 reacties op “Agressieve experimenten met productplacement”

omdat dit ‘echte’ werk me 1000 maal meer boeit al dat meta-geleuter van over lit. cultuur hier een klein toepasselijk stukje uit waar ik mee bezig ben:

With the bacteria life has put its foot down: what the life force has woven into the bacteria, with the finest threads of gold it could find, is a complete disregard for superfluous possessions. Bacteria are an anarchic reticulating bulk of slime. They are composed out of bits of everything, as if the most talented Jura watchmaker found himself scratching an itch on an intergalactic scrapyard. They are as self-reliant as a mob of freshly ashore Russian sailors looking for a drink: they will get what they want in one way or another. Bacteria have past nor future. They are always brand new and forever close to their roots. As a superorganism they are obedient to the metaphor of the magic carpet only, and of the course the starry-eyed have proposed sentience, speculating on the possibility of human-bacteria communication through a interface of chemico-poetic matrices. Cherish these thoughts with agnostic sympathy. Like Chinese is its own classic language, bacteria are their own ur-species. But while Chinese caved in to the flaky concessions of Pinyin and the foreign logic of the Qwerty-keyboard, the bacteria have remained high-spirited literati, loyal to the allusive rococo of Classic Mandarin. By taking life as it comes, by making sense of what is available, bacteria are able to arrive at bewildering solutions to the ever pressing problem of how to make the best of a hopeless situation (Chernobyl, plastic, the human gut, other germs, you name it) on a beggars budget: every white coat has at least one story of bacteria thriving under conditions meant to kill them.

Ik begrijp je onbegrip en/of ongeduld met die zaken. Maar het soort stroom dat ik voor mijzelf wil, het gebeuren waar ik mijn energie in stop, heeft af en toe een staafje dynamiet nodig, en soms kan je daar dan beter eerst een diep gaatje voor boren, anders ploft het in het ijle. Tedious job, maar ik probeer er het beste van te maken.

Boeiend stukje proza,verder, waar komt het uit? Je collectie biopoëtica is indrukwekkend.

Misschien is dit je ook te meta, maar ik ben Bernard Stiegler aan het lezen, de Franse ouwe zeur van het Ircam. Die haalt zijn begrip van grammatisation bij Sylvain Auroux en bouwt daarop zijn visie van de techno-logie, het onvermijdelijke en het volstrekt natuurlijke van de techniciteit uit, zoals ook Louis Armand dat doet. Die Stiegler is voor jou misschien wat interessanter omdat die vooral verder bouwt op de antropoloog Leroi-Gourhan, Armand is veel, euh , literairder en daarom mischien niet jouw cup of tea.

Ik haal dat hier aan omdat de evidente link tussen biopoëtica en asemic writing misschien net die drive van de grammatisation zou kunnen zijn. Stiegler heeft het dan over het feit dat de technologische individuatie die de grammatisation is voorafgaat aan elke systematisering daarvan (i.c. de grammatica die dan eigenlijk een transformerende beschrijving wordt omdat ze de individuering als proces fixeert en aan haar systematische controle onderwerpt).

De esthetica van de ‘vrije’, ‘betekenisloze’ individuering zoals je die zowel in de biopoëtica als in het aan elke semantiek onttrokken a-semische schrijven, wordt zo de esthetica van het verzet tegen wat Stiegler gedurende ellenlange, maar voor mij uiterst boeiende, betogen analyseert als ‘la misère symbolique’ (zie in het gelijknamige boek vooral de ‘Allegorie de la fourmilière’in het eerste deel (l’époque hyperindustrielle)

Enfin, misschien is dit allemaal ouwe koek voor je, maar het interesseert mij omdat de man naar eigen zeggen wapens zoekt in een strijd tegen het verstikkende van de hyper-industriële samenleving. Dát vind ik dan weer een verkeerde en verouderde retoriek, want ik ben eerder op zoek naar een injecteerbaar pharmakon, om niet te zeggen, naar een bacterie die geleuter zoals deze al te lange comment van mij opvreet, of er alleszins voldoende gaten en gangen in uitvreet & zo ruimte maakt voor gezond & vruchtbaar nieuw leven.

Wat dat betreft is het literaire vijvertje vooral interessant als kweekgrond, een netjes geïsoleerde laboratorium-situatie waar het niet meteen faliekant is als je ’s een buisje zuur laat vallen. Voor het overige kunnen we misschien beter als post-literatoren al onze aandacht richten op een uitbouw van een praktijk van creatieve, poëtische codevorming, en het lijk van de letteren letterlijk als mest daarvoor gebruiken.

& Ook dát, dat afschrijven van de literatuur als een uitgehold kadaver, is natuurlijk (enkel) het grammatiseren van een bestaande technologische individuatie.

he dirk bedankt voor de nuttige reactie, als hopeloze anglofiel zeggen die namen me nauwelijks iets maar ik ga het checken. Wat betreft petri-schalen als model kweekvijvers (of broedplaatsen, maar daar hoor je niemand meer over) zet ik graag het idee van over-parenting: dat je je kinderen zo hygienisch opvoed dat ze geen enkele weerstand hebben: letterlijk (met allergien als gevolg) en praktisch tegen het woeden van den gehele wereld (hohum).

Geef een reactie