Categorieën
lyriek

9/11

AFLOOP

wijl het goed & uw have te lande uitrafelt & alles
& door naijver verminkt & vergruisd van ieder
die gij diende louter hunne krappe toeeigening ter wille
& zo het gedane u in het gedane alom ontkent & uw liefde
om haar verdween & verdwijnt in haar gemis van uw liefde,

tot gij staat als een huis, wijl uw stem
verscheurd wordt in de wrokkige stilte
van de wormstekige woorden & gij
ons nog in uw koude te sterven houdt,

plukt mijn blik een laatste blad af van de takken
& hou ik staande slechts uw weke zucht deze dag
zoals gij mij amper staande houdt. Want in het wijken
weet gij licht om ons te lachen staan, &  al

geeft het geen verblijf of heeft het niet een naam
gij kent met ons alleen dat  wijken, het echte
hier, dit gladde, affe  graf, & daaromtrent
het volle rotten van het leven uit het doodse

van de zin, die botte, dichterlijke kracht.

3 reacties op “9/11”

Gewoon een vraag, omdat ik vandaag 9/11 elders nog tegen kwam:
is men vergeten dat 9/11 elf september betekent of leidt 9/11 hier (waar de datumnotatie verschilt van de amerikaanse) een eigen leven?

nine eleven is een begrip geworden omwille van de gebeurtenissen op die dag, 11 september 2001 dus.
Ik gebruik dat begrip in mijn titeltje met de datumnotatie ‘terug’ omgedraaid naar wat het voor ons altijd al is, 9 november. Mijn vader stierf op 9 november verleden jaar.

Geef een reactie