Categorieën
Links - publicaties Lopende zaken

2 kunstnierkapelinwijdingsbeelden

hogerop een verslagje, nu al 2 beelden van de opening van de Dialyse tentoonstelling in Gent

4 reacties op “2 kunstnierkapelinwijdingsbeelden”

Berichten uit de Zone (slotfragment)

Toevallig begon ik op café een gesprek met een wiskundige, die zich bezighield met tijdreizen en zwarte gaten.
“Geloof jij in buitenaardse wezens?” vroeg ik hem.
“Natuurlijk,” zei hij, “er zijn miljarden zonnestelsels in het heelal. Waarom zouden er geen andere planeten bestaan, waar intelligent leven is ontwikkeld?”
“Misschien bestaan ze wel, maar we zien ze niet. Ze zijn veel te ver af van ons. De afstand is te groot. Ze kunnen ons nooit bereiken met hun ruimteschepen.”
“Dat valt nog te bezien. Ze zouden gebruik kunnen maken van de energie van zwarte gaten om aan snelheid te winnen.”
“Maar niets gaat vlugger dan de lichtsnelheid. Zelfs aan maximale snelheid zouden ze er een eeuwigheid over doen.”
“Dat is allemaal aardse logica,” zei de wiskundige, “misschien maken ze gebruik van tunnels in het heelal. Misschien hebben ze kennis van andere dimensies, die voor ons totaal onbekend zijn. In elk geval nemen de wetenschappers de mogelijkheid ernstig. Er is een groots project aan de gang, waarmee de hemel wordt afgespeurd naar signalen van verre beschavingen.”
Er begon me een licht te dagen.

’s Avonds haalde ik een lang vergeten object uit een van de dozen die ik jaren geleden op zolder had gezet: de vervormer van professor Rastelli.
Ik bleef wezenloos zitten op zolder en keek door het dakraam naar de vele sterren.
Daar ergens is er leven, dacht ik, maar niet zoals wij het kennen, en ik richtte de vervormer naar de verre sterren. Ik stopte de doppen in mijn oren en zette het contact aan, terwijl ik de antenne uitschoof.
Eerst hoorde ik alleen maar monotoon geruis, als bij bepaalde frequenties op een kortegolfzender. Ik prutste wat aan de antenne en bleef gespannen luisteren.
Eindelijk werd mijn geduld beloond.
“Roger?” hoorde ik een stem vragen.
“Nee, Mano,” zei ik, “wie ben jij?”
“Ik ben Captain Mission. Waarom roep je mij op?”
“Ik ben op zoek naar buitenaards leven,” zei ik, “Heb je een boodschap voor de mensheid?”
“Nee, waarom zou ik? Je kan me evengoed vragen of ik een boodschap voor de mieren heb.”
“Voor de mieren?”
“De mieren bestaan al miljoenen jaren in hun ongewijzigde, perfecte maatschappij.”
“Perfect? Doen mieren aan kunst? Schrijven ze boeken?”
“Hun leven is kunst. Elke individuele waarneming van elk mier wordt in een gigantische database gestopt. Een n-dimensionale multimedia-ervaring is het eindresultaat. Noem het een film als je wil. Mieren hoeven geen boeken te schrijven of te lezen, want alle boeken die ze ooit zouden willen lezen of schrijven, zitten toch al in hun hoofd geprogrammeerd.”
“Het is dus niet het volume van het brein dat de intelligentie bepaalt?”
“Nee, absoluut niet. Het is de concentratie. Het mierenbrein is pure nanotechnologie.”
“Maar is de mier bewust?”
“Net als de vlieg is de mier bewust. En bovendien is het een heel intelligent dier. We zijn op aarde geland omdat onze sensoren signalen opvingen van intelligent leven, uitgezonden door mieren. Ze hebben ons naar veilige landingsplaatsen geleid, zodat we hun talrijke nesten niet zouden beschadigen. Er zijn duizend maal meer mieren op aarde dan mensen, en één mier is even intelligent als vijf hoogbegaafde mensen. De strijd is in feite al gestreden”
“Dan worden we een kolonie in handen van de mieren?”
“Beschouw de aarde als een gevangenis. Dit is mijn boodschap voor de mensen, en ook dit: wordt mieren!”
Hierna werd de verbinding verbroken en hoorde ik Rock around the clock van Bill Haley, gevolgd door commentaar in een taal die me volledig onbekend was. Het was een zwoele stem en ik was benieuwd hoe deze vrouw van een verre planeet er uitzag en hoe ze haar dagen vulde wanneer ze niet hoefde te werken bij die intergalactische radiozender.

Thanks Frank, op de avond zelf verstond ik er niet veel van, je voordracht leed ook erg onder de kapelgalm. Niet zo erg als bij mij, maar toch. Hier komt je tekst er al heel wat beter door, nu voel ik mij al een beetje schuldig dat ik er eerder niks van vertelde.

Misschien tot ziens op de finissage…

Ja, Dirk, de akoestiek in de kapel was gruwelijk. Ik verstond mezelf niet eens…
Jouw teksten kwamen ook veel beter tot hun recht op de video, die ik tweemaal heb gezien. Heel knap.
De tentoonstelling en deze magnifieke site bewijzen dat er bij ons heel wat meer gebeurt dan waarover de ‘gewone’ media berichten.
Jammer genoeg kan ik er niet bij zijn op de finissage. Ik had anders wel graag Jesse Robot bezig gezien…

Die video is vooral knap ook dankzij het acteerwerk van Ilse. We hebben hem ingezonden voor het Zebra festival in Berlijn, da’s iets speciaal voor filmpjes met poëzie. Je weet maar nooit, misschien geraken we wel door de preselectie.
(http://www.literaturwerkstatt.org/index.php?id=494&L=1)

Normaal geraak ik wel op de finissage morgen, hopelijk kan ik weer een verslagje maken hier dan.

Wij zijn de gewone media. Die anderen waar je het over hebt, dat is een speciale task force, die worden betaald om de weg naar de supermarkt open te houden. Daar vind je alleen maar einde-reeks verhalen.

Geef een reactie