Categorieën
Het Pad

Visioenen van reva (Vlak 18)

Bij het Vervellen van de Tijd

there’s nothing, really nothing to turn off

Bob Dylan- Visions of Johanna

Het licht duikt in de tunnel. De mot
zit in de schepping, haar vleugels
duwen teer de wanden aan & om.

Izeganz staat. Izeganz staat
waar hij altijd staat & laat zich
door een boom het zachte
gelaat aftasten. Wind voert feilloos
de takken, bladeren raken ter streling

de wangen, de neus &
de brandende ogen. De droom
is in beweging, dood
is alles wat wij wakker zien.

“Makkers, scherpt uw hoornen veren! Vat moed!”
Tot de eenden spreekt Izeganz, zij bedrijven nog
de liefde van water voor het aardoppervlak.

Onaanraakbaar, verloren,
in het vale licht van de tunnel
als geen ander het lijf
van het Wicht met de Wieken*
in de ogen der ontelbare reizigers
te trillen staat:

  • haar fijne figuurtje verluchtigde niet
  • het gevleugelde Gat van de Wanhoop flaneert in het rood in het rond
  • het onweer stapelt de grijze gezichten
  • de grijze gezichten vullen volledig het Ene
  • het Ene vervelt
  • de tunnel vult zich geheel met het Vel

Het licht duikt uit de tunnel.

———–

* dedju. Wieken. Wie had dat gedacht.
Dat betekent massa’s extra werk aan de uitvoering in Afval!

1 reactie op “Visioenen van reva (Vlak 18)”

Geef een reactie