Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

toen het schone aanbrak was het vocht al lang verstreken

kelk
dv 2017 – “de kelk bodemloos de kelk”

wij, wij lagen wak te duren, het weefsel in ons weefsel
als een kanker bij het weven ingewreven. de vloedgolf
wemelende larven vrat ons bloot. aan de einder rode
vegen van ons die de luchten besmeurden, het vage

in novemberlicht, de opwaaiende bladeren een werveling
die de pestilente winden zichtbaar maakte. aldus het nu
verankert zich in de beweging eerst: de geest implodeert,
de eenhoorn stijft op tot een gevleugelde penis te paard,

de vrouw van het lijden draagt aan het lijden haar lijdensweg op,
de puist van het ik in de breinen barst uit in een zwerm kraaien.
dan, de zintuigen verlagen de waarnemingsdrempels tot nul,

het zien beperkt het zicht tot zien, de klank tot een bleep
in een golf, de geuren vergrijzen tot wit, wat je aanraakt
dreigt jou aan te raken, hou maar beter je mond jij jongetje

wij, wij lagen wak te duren, het weefsel in ons weefsel
als een kanker bij het weven ingewreven. de vloedgolf
wemelende larven vrat ons bloot. aan de einder rode
vegen van ons die de luchten besmeurden, het vage

[…]

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

wijl de dikhuidige op het klavier haar lusten botviert

bleibtnix
dv 2017 – “PLIX,  oder (b)Leibnix: the updated baroque -pastel A5

 

op komt de rosse,  holda met heur alom geleukte ontvangstbenen
wijds open ter inzicht in de bloedeloze omloop het volk. klik en
tel. spin k1 als de kernbal  i (x1,x2, tot xn), k2 is cellulair
de ovaliteit s(y1,y2 tot yn), dan is ik1 in de mond bij k2s gelijk

of groter dan k2s minus de pus met k1i over s erin.  de waarheid
loopt om en om en in de omgang kent men zijn vrienden. aubade:
haan kraaie, hen legge: zo is bij renwet de voortgang der pennen:
is de kam gekomen ter hane dan zwijgen ook weldra de hennen.

roestdraad uit de kont? de kunst bestaat er in ons zwijgen af te vangen.
bevlekt het ik zich niet aan wie anders dan wodan? hoe dan? ho maar,
rukt hij ons niet de moederkoek uit? niets is nog, enkel het koper bestaat,

het koopt op, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel
in te binden, een wijfjesstrik a.h.w.. ach liesje, ziehier de er-volte: vage
vegen fontanellenvenijn. laat ons het zijnde in de zinnen verstillen:

op komt de rosse,  holda met heur alom geleukte ontvangstbenen
wijds open ter inzicht in de bloedeloze omloop het volk. klik en
tel. spin k1 als de kernbal  i (x1,x2, tot xn), k2 is cellulair
de ovaliteit s(y1,y2 tot yn), dan is ik1 in de mond bij k2s gelijk

[…]

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

en de talloze ondoden die in de dwalingen lopen te dolen

elveld
dv 2007 – ” het Elveld”

 

wanneer u in pek en teer onze nummers en letters tot grijs plet,
te smelten legt, bedenk dan dat het ons een verlossing was … u zal
ons evenwel moeten … dit … het weefsel, het spel hapert. meneer
ik met zijn mijns inziens. het lijk schuift langzaam van de wanden af.

handen. de boom kromt de lucht in haar takken, de boom licht
een lijn zachtjes uit de kromme lucht, de zon slaat in als een obus,
de boom klapt toe, de hunkerende ijzerlippen van het kind in de helm
klappen toe. o dat ik u nog knijpen kon. ik, van het zijn af.  de olie.

de rest is. god sta ons bij: er resten ons inderdaad enkele restanten.
de dood Kil met zijn doodsjekkertje aan knoopt het doodsjekkertje
open knoop per knoop. en, Kil? wel? wat zie je? ik kom, sergeant.

je ziet de zwarte wilgen knappen, de snoeren springen, je hoort
jezelf denken laat mij dit nu maar eens niet ontcijferen. tel de letters.
geen Er is nog brug. de weg Altijd klapt in. olie doet de wanden glanzen.

wanneer u in pek en teer onze nummers en letters tot grijs plet,
te smelten legt, bedenk dan dat het ons een verlossing was … u zal
ons evenwel moeten … dit … het weefsel, het spel hapert. meneer
ik met zijn mijns inziens. het lijk schuift langzaam van de wanden af.

 […]

 


 

 

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek Walg & Rot woordenpers

de barst diep in de barst in het ik losbarst en prijsgeeft haar woekerende rot

smalvaaske2

barst

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

waar zelfs mijn hond mij een autobioput wil graven wijl voorbeeldig de dood

 

moederdochter
dv 2008 – “onderscheid”

icz_hond

 

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

maar gelukkig stond er op het einde van de lachband nog een geile zucht

verzet1.jpg
dv 2008 – ‘verzet #1’

 

nog zo’n catastrofe bij het lijkencijfer uit de etterbak kon vissen. onze hoeren
zijn goedkoper dan onze hotels. de productie wordt kunstmatig op peil gehouden.
omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders het
dichten ach. het was sowieso al niks meer sinds. hoor mij als ik jouw naam zeg,

verdomme, zie mij voor ik je de ogen sluit. Ik zie ik zie ik zie A) zo de weiden verdorren
B) de vijvers wegdampen F) het bloed koken C) het plasma sissen D) de aders verstenen.
het verdwijnen zál ons lukken. overigens. het oog op de toekomst. voel het als ik jou
in gang por. de verkiezingsthema’s zijn dit jaar verschroeiend. de vele geaardheden

van de goede bedoeling in hun eigenheid respecteren, er het rot uitharken,
het sentiment tot op het breekpunt opspannen en het dan vocaliseren, visualiseren,
de mogelijkheden van de technologie ten volle benutten, bijsturen, de controle

opvoeren, de agents trainen in het smetteloos uitspreken van de keywords: google,
babes, cellofaan, verpakt, bijlage, krant, heet, naald, nat, plekje, gratis, koop, nu.
wat een kutboek dacht je, maar al bij al mag je nog blij zijn dat je

[…]

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

Level 4

GAL1
dv 2008 – G.A.L. 1

 

Jij, het meisje blind en dartel diep in mij,
jij, die delireert, frivool, en rebelleert
van schim tot schim, de stad voorbij
tot in de tuin waar racha vegeteert,

jij, die in het trage stromen van lome gedachten
bleke rozen ziet en anjers van vergane dromen.
Jij, die op jouw lipje bijt om levens jou beloofd
waarvan er nooit een kind in huis kon komen.

Jij, die beeft in de gevangenis die jou zo heilig is.
Jij, die al het blauw verduren ziet naar zwart.
Jij, die schoonheid zoekt in belten vuil en rot.

Jij, die mij leerde mijn leed als een kracht te beminnen.
Jij, die oplost straks in tranen vol vergetelheid, jij,
geheim en einde waar het galabal beginnen kan.

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

Level 3

GAL2
dv 2008 – g.a.l. 2

 

er is het niets waar uw hoop zich op richt.
er is de plaats waar uw leegte vervelt.
er is de tijd waar uw woord in het licht
en uw vlees zich vermengt met de geur van uw geld.

u bidt tot het er, u smeekt het om seks en erkenning.
u bouwt uw kinderen om tot de erven van er:
er
het vervolg, er de terugkeer, er is nooit ver,
er is uw toekomst, de dood als doel en gewenning.

u zal er wel komen, u bent er, ziedaar uw er-volte
u kruipt er in, er is de tunnel, het licht in uw hel
uw zinnen verbijsteren, uw lijf vindt er sublieme holte.

er is de barst, de scheur in de tijd, u valt in het gat,
u perst het er uit, het niets volgt op niets nu heel snel
en dan is er daar, u bent er geweest, u hebt het gehad:

er is het niets waar uw hoop zich op richt.
er is de plaats waar uw leegte vervelt.
er is de tijd waar uw woord in het licht
en uw vlees zich vermengt met de geur van uw geld.

 […]

Categorieën
gedicht van de dag lyriek woordenpers

Level 2

concert
dv 2007 – “muze-ik: concert (naar Breugel)”

 

u, de speler, uitzonderlijk rijk aan levens,
verblind door prijs en duur van de waarheid
terwijl het nu te keer gaat in de eeuwigheid
dat u de hand op de muis hebt gelegd. kalm.

uw huid is van leder en met naden gestikt als een jas.
uw hart gaat tekeer, uw bloed klopt alsof en met spijt
en In het grijs vermaalt u grijs de as van de schoonheid.
u strooit droogte, beschuit van g*d’s brood dat er was,

en ziet: u bent een verduurde ballon en uw stof gutst
er uit (het applaus dreigt met een volle zaal handjes)
en in de slipstream der crashende markten offert

u de rijkdom ter ere van racha, het loeder.
het jongetje wij  krijst, zijn tanden met molm. zalm.
in naam van uw land, van g*d, en zijn moeder juicht

U, de speler, rijk aan levens aan velen ontzegd,
verblind door de prijs en de duur van de waarheid
waarin ontspoort de tijd tot flitsen nu en eeuwigheid
van zodra u de hand op de muis hebt gelegd.

 […]

Categorieën
archiefdoos gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

level 1

racha
dv 2007 – “racha”

Ik, de vrezende, die met grafiet beschrijft het git:
een kraakstem plooit mij heet de letters uit en wit.
En ik schik mij in uw stad, die naar lijken verkleurt
en weg spurten de krabben van het geurige rot.

daar is het jongetje wij dat met aarde de helmen vult
zijn knieën knikken beverig bij de helmgaatjes neer:
een gaatje stulpt naar boven, eentje gaat naar onder meer
wij tellen elke kogelbaan die door de helmen tulpt.

diep in het donker te zweven hangt racha stroef
het bloed jaagt er zwart en stijf door haar strot
en haar angst is de angst van de moeder van g*d,

angst voor de vrucht van haar lust  die zij begroef.
Ons bestaan, naar zijn beeld,  maakt haar woest en bot
en zij wil nu ook mij in uw ogen dood en kapot:

ik, de vrezende, die met grafiet beschrijft het git:
een kraakstem plooit mij heet de letters uit en wit
en ik schik mij in uw stad, die naar lijken verkleurt
en weg spurten de krabben van het rotten dat geurt.

[…]

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

Met sporen van lidwoorden wortelt weg de waanzin in de volzin

woestenij

 


 

metsporen

Uitleg bij de ‘halverwegeversie’ van de cirkelzaagsonnetten’: https://dirkvekemans.com/2007/11/20/nieuw-pdf-bestand-beschikbaar/

 

Met sporen van lidwoorden wortelt weg de waanzin in de volzin

glanzen. Het mortel, de bloedstank bij de opvangbekkens, de lijkzakken
die bij herhaald gebruik… dat zij in het kwalijke zicht van het spitse Ene
… dat vanzelfsprekend de leiders van het Redelijke … op de geijkte wijze
en zo wij inslaande op de inzakkende borstkassa’s opgesteld in hun slachtorde,

in het halfrond hamerend de schoenzolen op de eisen werkzekerheid, de verlangens
pensioengerechtigdheid en ook wel de dood maar zeker sterkere zekeringen want
die hitte. Hoe veel dat allemaal kosten moet en of een cheque wij zullen AB of BM
met het dekken belasten. Ja. Enkel het impliciete nog even verder allegoriseren,

de eindjes samenknopen, de reeks halveren, de verborgen vooronderstellingen liggen
nu toch al droogjes te sissen, dit kan enkel nog eindigen in berekende tijdsklem en
lamlendig sentimentenrot. Weeral. Nee dan wij van het Aqua Clara, wij bruisen enkel

indien nodig, onze borsten plat maar altijd nat en de benen knellen goed. Kom.
Sta. Kijk. Hoor. Vanachter de glooiing rijzen op de witte zonnen der koplampen,
de stormrammen strak gemonteerd op het chassis, dra staan wij beteuterd te

glanzen. Het mortel, de bloedstank bij de opvangbekkens, de lijkzakken
die bij herhaald gebruik… dat zij in het kwalijke zicht van het spitse Ene
… dat vanzelfsprekend de leiders van het Redelijke … op de geijkte wijze
en zo wij inslaande op de inzakkende borstkassa’s opgesteld in hun slachtorde,

 […]

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

(Zie daartoe Stelling 28 bis: ‘seks is de voering van de ware communicatie’)

erisgeenbrug

arbreRenverse.jpg
dv2011 – NKdeE research

noot bij het prentje

Teruggrijpen naar scholastieke en de filosofie/theologie van de (vroeg -)renaissance is nogal in de laatste decennia: Deleuze deed het met Duns Scotus voor, hij toonde eigenlijk doorheen heel zijn werk aan dat de geschiedenis van de filosofie nooit af en altijd herdacht moest worden, elke filosoof moet elke filosoof herdenken voor zover nodig, haar Aristoteles maken, zijn Plato fabriceren en daardoor komen er telkens andere accenten te liggen, worden de waarden herverdeeld en blijken eeuwenlang verwaarloosde gedachtebewegingen plots weer te werken, toepasbaar in de hedendaagse ploetermodder.

De NKdeE is quasi vanzelf bij Scève beland omdat haar auteur werd aangetrokken door het mysterie van die poëzie en van daaruit brengt het bronnenonderzoek ons bij mensen als Nicolaas van Cusa, Leon de Hebreeuw of Charles de Bovelle.

Wat dat betreft is het Neo-Kathedraalse onderzoek, dat in wezen een onderzoek is naar zichzelf, een bouwen aan de Kathedraal, want de kathedraal is niets anders dan het Kathedraalse verlangen om zichzelf te verwezenlijken, is dat gebeuren misschien een goed tegengif tegen de dictatuur van het Nu zoals die ons opslokt als Verbondene.

Want dat Nu waar we elke dag, elk uur, elk moment acte de présence willen geven, waarin we willen posten, twitteren, onze status delen, dat alles aanzuigende Heden is zo dood als een pier. Je kan er uiteindelijk enkel scrollen, swipen, klikken en duwen naar de volgende alsof-ervaring, of naar het volgende hoog-interessante dat je dan kan bewaren voor een tijd die je nooit hebt, nooit zal hebben.

De dictatuur van het permanente Nu ontkent en miskent ons onze sterfelijkheid. Ze straft ons als we ons niet als eeuwig jong en vrolijk en genietend voordoen. Haar straf is niet lijfelijk of zelfs maar geldelijk (alhoewel), de straf is uitsluiting uit het Heden.

Geen Aandacht meer. De dood wordt verborgen achter iets dat veel erger is: de sociale dood. De straf is vreselijk want je mag ze uitzitten aan het raam van het NU. Voortdurend word je gewezen op je eigen nietigheid. Je moet je poesje posten om een leukje of twee te krijgen. Of in hoofdletters vreselijke dingen schreeuwen om wat bijval te hebben. Om zelfs maar uitgescholden te worden, da’s ook aandacht, toch?

Het Nu heeft ook een pact gesloten met het zieltogende Humanisme en promoot zo een pijnloze en goedkope aftocht als we niet langer productief zijn, als het exploitatiesap eruit is. De Spuit van het Nu, het lijk de recyclage in en vooruit met de Exploitatie van de Herinnering. De dood is de verzwegen, naadloze overgang, een geruisloos non-event dat de voortdurende exploitatie van voor de conceptie tot zolang de overlevering kliks oplevert, enkel kan versterken.

Het Nu zelf is een nu van de anesthesie, de amnesie. Het Paradijs van het eeuwige Heden is de verstarring van een Artificiële Dood, waar prikkel na prikkel de tijd voor de beleving verdaagd wordt naar Nooit. En toch is dat het Nu waar je wil zijn, waar je wil betekenen. Het humane ontdoet zich van al het menselijke dat met de dood verbonden blijft en ontmoet zo het post-humane waar we dan wel dood zijn, maar tenminste onsterfelijk dood.

Het heeft alles te maken met consumptieverslaving, denk ik, en de mechanismen die inherent zijn aan de verslaving, gedragsbepalingen die enkel tot doel hebben de verslaving in stand te houden. Het kapitaal vervreemdt ons zo van onze tijd.

Dat laatste, de noodwendigheden van de exploitatielogica die haar verantwoording dreigt te vinden in een  rechts neo-rationalistisch discours, de kritiek daarop, die mis ik wat in de verder briljante analyse die François J. Bonnet maakt in zijn essay ‘Après la mort’ (zie hieronder). In zijn slotakkoorden pleit Bonnet voor een herinvoeren van de emoties en verlangens die naar onze sterfelijkheid verwijzen, er onlosmakelijk mee verbonden zijn. Beleven wat we niet meer mogen beleven, op straffe van uitsluiting: nostalgie, melancholie, platte schrik van de dood.

Want de dood als zekerheid mag dan meer en meer in twijfel worden getrokken, zolang ze er is dienen we wel te leven in zijn schaduw. Het delirium van het eeuwige Nu bevalt mij allerminst als alternatief, het vervult mij met een inspirerende Walging, het activeert mijn degout als weg naar kennis. Jaja, er zit een potentieel aan ‘propulsje’ in het braken (Chicken Run).

En dan nog: het eeuwige leven? Hier? Euh…
Een beetje langer graag, dat wel, want ik krijg mijn werk niet af, vrees ik, maar verder…

bonnet2-couv-667x1024

 

(Zie daartoe Stelling 28 bis: ‘seks is de voering van de ware communicatie’)

 

er geen brug is, de weg klapt altijd in, de vingers willen haken,  maar de olie doet
de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje
inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V) richten de lopen.
Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen gepast convergeren. Eend is.

De voorstellingen van de inwerkingen op het menselijk Lichaam zijn, voorzover
zij bestaan in de menselijke Geest, niet helder en duidelijk, maar verward.
Indien wij echter het klepperen van de voorstellingen simultaan afstellen op het ritme
der bewegende lichamen en aldus naar het eindpunt der voorstellingen af-

glijden zal er bij gelegenheid een simultaan-met-het-voorgestelde gekletter
optreden dat zich net niet aan de klepperende lichamen als identiek geklepper
zal voordoen, een p-t differentie die zich dan tot het veld der niet-betekenissen dwingt,

zodat beide lichamen zich op het toppunt bevindend aan elkaar zullen be-kennen,
waardoor de ont-kenning van de betekenis dus constituerend wordt voor de duiding
van een lo-caliteit waar beiden zich denkelijk in hun totaliteit bevinden. Vergeet echter niet dat

er geen brug is, de weg klapt altijd in, de vingers willen haken,  maar de olie doet
de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje
inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V) richten de lopen.
Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen gepast convergeren. Eend is.

[…]

 

Categorieën
gedicht van de dag lyriek woordenpers

was. Neen niet zegt het ik dan neen maar wij hebben geen keuze zegt ze

 

 

wij_allen

slang_N
dv 2008 – slang_N

was. Neen niet zegt het ik dan neen maar wij hebben geen keuze zegt ze

wij allen wij vallen maar wij vallen niet samen. Er is galm er is kermen als ik je download alsof het
gonzen zo al niet genoeg was. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan, niet, nee, niet herhaal ik het is
buitenissig wij hebben niks wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen
de woorden af en op naar het droge wij hebben het hebben als eb, als het eventjes piepen

slechts. het veronderstelde zijn wij het aangenomene de wiegbuik zijn wij wij nemen
de benen eer het gebeuren ons kan ontstellen,  eer de benen onze harten scheiden, eer
de leegte en het stof ons de gevreesde echo aanreiken eer de talisman zich (afl3_sz 2)  van het
koordje afbreekt en in duizend stukjes onheil naar de vloer terug suist, daar waar zij net vandaan

opvlogen. Scratch. Het mooie van ons, gij daar met uw blinkoogjes waar het schreien nu nee nu
weer in losbarst, is dat wij onze schoonheid niet vatten kunnen dat wij onze verwekkingen zelf
niet de baas zijn dat het ons zelfs overvalt als we het vakkundig versnijden wegsnuiven

oppotten in pillen draaien afknotten  de strot toenijpen er met benagelde plankgesels
uitranselen  met stalen tippen afstampen behoorlijk ijzerhoudend laten buikploffen of
opschrijven zelfs in vurige letters die de aarde met aarde doen branden tot het ons opvalt dat

wij allen wij vallen maar wij vallen niet samen. Er  is galm er is kermen als ik je download alsof het
gonzen zo al niet genoeg was. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan, niet, nee, niet herhaal ik het is
buitenissig wij hebben wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen
de woorden af en op naar het droge wij hebben het hebben als eb, als het eventjes piepen

[…]

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek velfabet woordenpers

Sta ons toe het woord zelf te dagtekenen alsof de dood ondankbaar van ons

hetslangetje2.JPG

broekm
dv 2008 – ‘sameM’

 

2007 – 2017, uit “WOORDENPERS – Lyrische teksten van vilt.wordpress.com 2007-2016” – P.O.D.-boekje in voorbereiding

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

(gelieve taal- of spelfouten of andere stoorsels te melden als reactie hier, dank!)

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek

Sta ons toe het woord zelf te dagtekenen alsof de dood ondankbaar van ons

het slangetje ratelt. Het erfgoed zakt in plakken op de grond. Een fret kijkt recht in de zon. Het
sist al niet meer, zijn verpulverende pels schuurt zich het zwart krullende blad op. Afdrukken.
De helderheid is 1400 cd/m2. Het wandelterrein raakt Kant. Er zijn 2 HDMI-aansluitingen. Aan
het zijn wordt verzaakt, nochtans [ligt] ‘de zaak zelf… diep … ingekapseld’. De lokaliteit is

pre-existentieel, het oppervlak is er vóór de putten, maar de putten staan droog. Dus ligt de grondlaag 
als een oppervlak te stinken. De stank is puur, het brakke nat verdampt quasi-ogenblikkelijk. Netjes.
Gezelle krijgt het uitzicht van een gerafeld gesteente. Digital Crystal Clear, de resolutie is 1024×1080 DPI.
De catastrofe is een koopje in vergelijking met eerdere aanbiedingen. De barbecue mag vroeger

op, dat scheelt ook weer een maand of twee. Minder kleren, meer sex, minder weerstand. Het
slangetje ratelt. Dat scheelt. Een maand. Extra slijkgeurtjes. Afkappingstekens. Het was mij een genoegen.
’s (mans) Ex. Resistente stanza’s: een lachertje. Ontdoe het wicht van alle metalen voorwerpen, gooi het

op de dampende motorkap. Krassen vermijden. Con passione. Het slangetje.  Het erfgoed scheurt
door de bocht, er kleeft al wat grond aan. Ratelt. Uit talloze miljoenen komt het ene gezicht naar je toegestapt,
het kijkt je recht in de ogen en het zegt ha jij bent het, maar terwijl het dat zegt zie je achter de tong hoe

het slangetje ratelt. Het erfgoed zakt in plakken op de grond. Een fret kijkt recht in de zon. Het
sist al niet meer, zijn verpulverende pels schuurt zich het zwart krullende blad op. Afdrukken.
De helderheid is 1400 cd/m2. Het wandelterrein raakt Kant. Er zijn 2 HDMI-aansluitingen. Aan
het zijn wordt verzaakt, nochtans [ligt] ‘de zaak zelf… diep … ingekapseld’. De lokaliteit is

[…]

 

Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

geen keus

Zelfs al moorden de aanslagen niet en/of hamert lukraak de dikhuidige aap

mombakkes_kl
dv 2007 -photoshop bewerking van een tekening

 

ook dit klinkt zo kak want blind en doof woestenij kauwt dit
mombakkes dat dolklost de woorden leegte met ik hier & ik daar
en Ik is dit door zweet en zeep glad gehouden rubberen glanspak
en kil deze  mode van de doem de ode omdoende doden: lik en tem

het blauwe licht in dit gebeeldbuisde heden, draai tong alsnog analoog, want
hebben zij plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, [het applaus klapt de handjes]
sta stil toch gij bibber beeld ons nog opdat wij ontwaren hoe de golven opgeverslijken
overstapt de Heldin-Tante, hoe Zij spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast

vol & tantesk op g*d, het Manwijf dat in Zijn jaren te bibberen begint,
daar alles immers uitvalt Haar/Hem 1 per 1, U ook al gij Brute
Mohammed & Gij die Uw Jezeke stookt van de zonderdaagse

lanceerplatformen de brandstof in de beuken
het geil onder de rokken ‘O kinkels’ roept Zij met g*dsKind
in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen en

ook dit klinkt zo kak want blind en doof woestenij kauwt dit
mombakkes dat dolklost de woorden leegte met ik hier & ik daar
en Ik is dit door zweet en zeep glad gehouden rubberen glanspak
en kil deze  mode van de doem de ode omdoende doden: lik en tem

[…]

 

2007 – 2017, uit “WOORDENPERS – Lyrische teksten van vilt.wordpress.com 2007-2016” – P.O.D.-boekje in voorbereiding

De serie ‘Gedicht van de dag’ geeft sinds 2/06/2017 dagelijks, in de laatst bewerkte versie, een andere dv-tekst met dagelijks een ander dv-prentje.

(gelieve taal- of spelfouten of andere stoorsels te melden als reactie hier, dank!)

Leve de Praktijk van de Vrije Lyriek