Categorieën
vakantie

Is er rond het lijk van Heliogabalus, dood zonder graf, in de latrines van zijn paleis de keel overgesneden door de eigen politie, een intense circulatie van uitwerpselen en bloed, dan is er rond zijn wieg een intense circulatie van sperma.

//vanaf hier is de tekst identiek aan de vertaling door DeepL gegenereerd op 18/02/2022.

Heliogabalus werd geboren in een tijd waarin iedereen met iedereen sliep; en we zullen nooit weten waar of door wie zijn moeder eigenlijk bevrucht werd. Voor een Syrische prins als hij verloopt de filiatie via de moeders; – en, wat de moeders betreft, is er rond deze zoon van een koetsier, een pasgeborene, een pleiade van Julia’s; – en of ze nu op de troon zitten of niet, al deze Julia’s zijn hoge kranen.

Hun vader, de vrouwelijke bron van deze rivier van verdwaasdheden en infamiteiten, moet, voordat hij priester was, koetsier geweest zijn, want anders zouden we de vastbeslotenheid van Heliogabalus, eenmaal op de troon, om zich door koetsiers te laten neuken niet begrijpen.

Het blijft een feit dat de geschiedenis, die teruggaat tot de oorsprong van Heliogabalus aan de vrouwelijke kant, onvermijdelijk stuit op deze dodelijke, naakte schedel, deze koets en deze baard die de figuur van de oude Bassianus in ons geheugen vormen.

Dat deze mummie een cultus dient, veroordeelt niet deze cultus, maar wel de imbeciele en ongeladen riten waartoe de tijdgenoten van de Julii en Bassianus, en het Syrië van de ontluikende Heliogabalus deze cultus uiteindelijk hadden teruggebracht.

Maar deze dode cultus, teruggebracht tot de botten van gebaren, waaraan Bassianus zich overgaf, zullen we moeten zien hoe ze, vanaf de verschijning van Heliogabalus als kind op de trappen van de tempel van Emesa, onder de overtuigingen en onder de bedekkingen, haar energie van geconcentreerd goud, van galmend en gereduceerd licht terugkrijgt, en weer wonderbaarlijk actief wordt.

In elk geval maakt deze Bassiaanse grootvader, leunend op een bed alsof hij op krukken loopt, deze twee meisjes, Julia Domna en Julia Mœsa, met een willekeurige vrouw. Hij maakt ze en slaagt erin.

Ze zijn prachtig. Mooi en klaar voor hun dubbele baan als keizerin en hoer.

Met wie maakte hij deze meisjes? De geschiedenis, tot nu toe, zegt niets. En we geven toe dat het er niet toe doet, geobsedeerd als we zijn door de vier hoofden in medailles, Julia Domna, Julia Mœsa, Julia Sœmia en Julia Mammœa.

Want, als Bassianus twee dochters maakt, Julia Domna en Julia Mœsa ;

Julia Mœsa maakt op haar beurt twee dochters: Julia Sœmia en Julia Mammœa. En Julia Mœsa, met Sextus Varius Marcellus als haar echtgenoot, maar waarschijnlijk bevrucht door Caracalla of Geta (zoon van Julia Domna, haar zuster) of door Gessius Marcianus, haar zwager, Julia Mammœa’s echtgenoot; of misschien door Septimius Severus, haar over-broerzwager; varius Avitus Bassianus, later bijgenaamd Elagabalus, of zoon van de pieken, valse Antoninus, Sardanapalus, en tenslotte Heliogabalus, een naam die de gelukkige grammaticale samentrekking schijnt te zijn van de hoogste namen van de zon.

Van hieruit zien we deze dodderende bonze, Bassianus, in Emesa, aan de oevers van de Orontes, met zijn twee dochters, Julia Domna en Julia Mœsa. – Het zijn al twee beroemde dames, deze twee meisjes van een kruk met een mannelijk geslacht aan het eind. Hoewel gemaakt van sperma, en op het verste punt dat zijn sperma bereikt op de dagen dat de parricide ejaculeert – ik zeg de parricide, en we zullen later zien waarom – zijn ze beiden goed gevormd en massief; massief, dat wil zeggen, gevuld met bloed, huid, botten en een zekere lelijke materie die onder de kleurstoffen van hun huid doorgaat.

Een, lang, en bepoederd met lood, met het teken van Saturnus op haar voorhoofd, Julia Domna, als een beeld van Onrechtvaardigheid,

de andere, klein, dun, vurig, explosief en heftig, en geel als een leverziekte. Het eerste, Julia Domna, is een geslacht dat een hoofd zou hebben gehad, en het tweede, een hoofd dat geen geslacht miste.

Het jaar waarin dit verhaal begint, is het jaar 960 en daaromtrent van de val van Latium; van de aparte ontwikkeling van dit volk van slaven, kooplieden, piraten, ingebed als krabben in het land van de Etrusken; die geestelijk nooit iets anders gedaan hebben dan het bloed van anderen zuigen; die nooit een ander idee had dan zijn schatten en zijn schatkist te verdedigen met morele voorschriften er bovenop; dat jaar 960 en daaromtrent, wat overeenkomt met het jaar 179 van de regering van Jezus Christus, kon Julia Domna, de grootmoeder, achttien jaar geweest zijn en haar zuster dertien, en ze waren, zo moet gezegd worden, van een leeftijd om spoedig te trouwen. Maar Julia Domna zag eruit als een maansteen, en Julia Mœsa als zwavel dat in de zon verpletterd wordt.

Als ze allebei maagd waren, zou ik mijn hand niet in het vuur steken, en je moet het hun mannen vragen, dat wil zeggen, voor de Maansteen, Septimius Severus; en voor de Zwavel, Julius Barbakus Mercurius.

Geografisch gezien was er altijd deze rand van barbaarsheid rond wat het Rijk van Rome genoemd is, en in het Rijk van Rome moeten we ook Griekenland rekenen, dat historisch gezien het idee van barbaarsheid uitgevonden heeft. En vanuit dit gezichtspunt zijn wij in het Westen de waardige zonen van deze domme moeder, want voor ons zijn de beschaafden onszelf, en al het andere, dat de maat geeft aan onze universele onwetendheid, wordt vereenzelvigd met barbarij.

Wel moet gezegd worden dat alle ideeën die de Romeinse en Griekse wereld in staat stelden niet meteen uit te sterven, niet in blinde bestialiteit weg te zinken, juist uit deze barbaarse marge kwamen; en het Oosten, verre van zijn ziektes en zijn malaise mee te brengen, stelde ons in staat contact te houden met de Traditie. Principes kunnen niet gevonden, niet uitgevonden worden; ze worden bewaard, ze worden meegedeeld; en er zijn weinig bewerkingen moeilijker in de wereld dan de notie, tegelijkertijd onderscheiden en in het organisme versmolten, van een universeel principe te bewaren.

Dit alles is om aan te geven dat het Oosten, vanuit een metafysisch standpunt, altijd in een toestand van geruststellende ebullitie is geweest; dat de dingen er nooit door vernederd worden; en dat het

dat de dingen er nooit door degraderen; en dat op de dag dat de treurige huid van principes er ernstig in krimpt, ook de gestalte van de wereld zal krimpen, alle dingen hun ondergang nabij zullen zijn; en die dag lijkt me niet ver weg.

Het is te midden van deze metafysische barbarij, van deze seksuele overvloeiing die, in het bloed zelf, de naam van God zoekt, dat Julia Domna en Julia Mœsa geboren werden. Ze werden geboren uit het rituele sperma van een parricide, Bassianus, die ik niet anders kan zien dan in de vorm van een mummie.

Deze vadermoord plantte zijn staart in het samengeperste koninkrijk Emesa, dat eerst geen koninkrijk was, maar een priesterschap; – en dit alles, koninkrijk, priesterschap, priesters, en priester-koning aan het hoofd, zweert met levendige materie geïnjecteerd te zijn, van goud gemaakt te zijn en recht van de zon af te dalen.

Maar op een dag was dit priesterschap, dat voorschriften hanteerde en beginselen mompelde zoals men in het wilde weg en zonder enige wetenschap pinnen of blaasbalgen hanteert; dit priesterschap, dat misschien iets goddelijks in zich had, maar dat niet meer wist waar het was; waarin het goddelijke verpletterd was, tot niets gereduceerd als het kleine koninkrijk Emesa tussen Libanon, Palestina, Cappadocië en de Middellandse Zee

Palestina, Cappadocië, Cyprus, Arabië en Babylonië, of zoals in onze Westerse organismen de zonnevlecht verpletterd wordt; dit koeienpriesterschap van Emesa, koe, dat wil zeggen, vrouw, en vrouw, dat wil zeggen, laf, kneedbaar, opgeblazen en tot slaaf gemaakt; dat zijn zichtbare koningschap niet gewapenderhand had kunnen veroveren, maar dat zich op zijn gemak voelde in een sfeer van gemakzucht en anarchie, kon gebruik maken van de ontbinding van het Seleucidische rijk, die op een afstand van honderdzestig jaar de veel belangrijkere ontbinding van het rijk van Alexander de Grote volgde, om zich onafhankelijk te verklaren.

Van moeder op zoon geven de sacerdotes van Emesa, die al duizend jaar en langer van de Samsigeramiden afstammen, het koninkrijk en het bloed van de zon door. Van moeder op zoon, want in Syrië verloopt de filiatie via de moeders: het is de moeder die als vader dient, die de sociale eigenschappen van de vader heeft; en die, uit het oogpunt van de generatie zelf, als de eerste verwekker beschouwd wordt. Ik zeg DE PRIMARIEKE GENITATOR.

Dit betekent dat de moeder de vader is, dat het vrouwelijke het mannelijke verwekt. En dit moet vergeleken worden met het mannelijk geslacht van de maan, dat verhindert dat zij die haar aanbidden ooit koekoek worden.

Het blijft een feit dat in Syrië, en vooral bij de Samsigeramiden, het de dochter is die het priesterschap passeert, terwijl de zoon dat niet doet. Maar om terug te keren tot de Bassianen, van wie Heliogabalus de meest illustere is, en van wie Bassianus de stichter, is er een vreselijke hiatus tussen het geslacht van de Bassianen, en dat van de Samsigeramiden; en deze hiatus wordt gemarkeerd door een usurpatie en door een misdaad, die afleiden zonder de afdaling van de zon te onderbreken.

Nu is het, zoals bij de Samsigéramiden de moeder de vader is, noodzakelijk, wil de Romeinse geschiedschrijver dit de “parricide” genoemd kunnen hebben, dat Bassin de vader van een kind geweest moet zijn

“Maar omdat men niet een vrouw maar een man opvolgt, en omdat als de vrouw het priesterschap doorgeeft, het nog steeds de man is die het moet bewaken, denk ik dat Bassianus degene die hem bewaakte gedood moet hebben, en dat hij zijn echte vader, zijn vader van nature en zijn vader in de maatschappij gedood heeft. – Hij was dus van mannelijk bloed; hij stond aan de mannelijke kant van het zonnebloed; maar het feit dat hij de suprematie van het mannelijke over het vrouwelijke, en van het mannelijke over het vrouwelijke, weer had hersteld, lijkt de zaak nauwelijks geholpen te hebben, want vanaf hem begint de neerwaartse glijbaan; en het is moeilijk in de geschiedenis een volmaakter verzameling misdaden, van oneerlijkheden te vinden,

van wreedheden, dan die van deze familie, waar de mannen alle boosaardigheid en zwakheid op zich genomen hebben, en de vrouwen de viriliteit. Men kan zeggen dat Heliogabalus door vrouwen gemaakt was; dat hij dacht door de wil van twee vrouwen; en dat toen hij voor zichzelf wilde denken, toen de trots van het mannetje, opgezweept door de energie van zijn vrouwen, zijn moeders, die allemaal met hem sliepen, zich wilde manifesteren, we weten wat het resultaat was.

Ik beoordeel het resultaat niet zoals de geschiedenis het misschien zal beoordelen; ik hou van deze anarchie, deze losbandigheid. Ik vind het mooi vanuit het standpunt van de geschiedenis en vanuit het standpunt van Heliogabalus; maar in de tijd dat ik zijn verhaal opneem was Heliogabalus nog niet geboren.

A.A. NDL

NOOT: de Kathedraal stelt al haar vertalingen gratis ter beschikking van haar lezers, je mag er wat ons betreft letterlijk alles mee doen wat je maar bedenken kan, maar vermeldt wel ergens dat je het goedje van de Neue Kathedrale des erotischen Elends kreeg. op die manier krijgen anderen ook wind van ons verder geheel belangeloos exemplarisch activisme. dank en klik u weg in vrede.

  • Artaud-vertalingen op deze website
  • alle beschikbare NKdeE Artaud-vertalingen in een Word-document: Artaud.docx

commentaar en suggesties bij de vertalingen graag naar dirkvekemans@yahoo.com