Categorieën
gedicht van de dag het moment lyriek

het moment (17)

raakt het? machtig het zand verdwaalt in het zand. de stof baant zich een uitweg naar het onstoffelijke zoals je ook woorden wel eens ziet woorden dragen naar hun einde. alsof het lijk van god erbarmen wekt.

de droogte is reeds omtrent, het eerste krimpen is een krimpen van de longinhoud. de mensen dragen de jammerklanken als tulpenbollen in de borst maar met harde repressie kan de stilte onder de schuldigen nog bewaard worden.

dit glijden is van alle tijden, zelfs de sneeuw die de nieuwslezers verblindt. vergeefse zonnebrand is het. de kinderen zingen ‘een pluchen mandje voor het poesje uit peru’ en ‘de kooi van dode kraai voor papegaai’.

het poogt verwoed haar lippen los te laten, kust het niets dat hen belichaamt in een lus om weg van haar alsnog haar lome leegte aan te raken. het raakt

invoertekst (2015)