LAIS CCXII

Het verzaakt aan hun gebeuren, verzaakt
zichzelf tot korst, voor wond vergiffenis,
maar schilfers nijd vergrijzen wat Het maakt
toch tot geschiedenis die Het niet is:
dat zij zichzelf hervinden in ’t gemis,
terwijl de eigen lust hun leegte klaart,
merkt Het tot schande die hun leed vergaart.
En die vervloeking weegt ondraaglijk zwaar
want Het alleen ziet in wat het verklaart:
zij voelen niets van liefde voor elkaar.

invoertekst (2013)