LAIS CLXXIX

Er is teveel.  Het schakelt alles uit:
het doet het licht uit want dat licht is niet
haar zon die in zich brandt, de weerschijn stuit
op nare wanklank ook, dat hoort zo niet.
Het hoort haar stem die het in het gebiedt
onaantastbaar het te blijven, kraakt
zijn erecode en zijn zwijgen eist, maakt
een einde aan ’t bezweren van de haat.
Het wordt sneeuwwit, het teken dat het haakt
is blad of tak of rag van zilverdraad.

invoertekst (2013)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CLXXIX

Geef een reactie