LAIS LVII

Het wordt weer kloof, het is dan scheur, een barst
die verder ijlt door al de dingen heen,
ravijn die vurig vlakten splijt en karst
in rots en bergen achterlaat, niet één
der duurzaamheden spaart. En ook obsceen,
gebeurtenis die men vergeten wil,
een vloek, nog erger dan een pestbacil.
Is dit de exit naar de eeuwigheid?
Er volgt een siddering, haar tong wordt kil:
er gaat een breuk van echtheid door de tijd.

invoertekst (2011)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LVII – A6

Geef een reactie