Categorieën
gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

kustwind


de wind streept de vrouw uit in lange lijnen
haar en jurk. een doorsnee engel ontvalt zo
nog het praatvlak. doodgewone doorkijkbeelden

aan de kust. zweefmeeuwen dagtekenen
hun plaats windopwaarts, mannen negeren
doorgaans het rechte van de langgerekte lijn.

het heft het glas vol wijn en zand, want dit is
het lichaam. kinderen meten hun zuivere
monden af aan het uitgevlakte blauw, blazen

de kromming van licht in het kinkhoornige
duister. de maan onthult het in golven: vol
is haar zang en als vanouds legt zij haar franje

af, de rafels wolk verjaagd uit het bestaan. hoe
kon het mooier van een van hen tot het vergaan?

inputtekst (2010)

dv 2019 – “gebo” – A6

Geef een reactie