Categorieën
gedicht van de dag Grafiek velfabet woordenpers

van zelf tot zelf

verjaagt het aangebrachte niet –
bij hoogtij de invloed op het zand dat
met eendere slag in het verwante waaien,

het willoze van de wind, op
de landtong zo zalvend legt het lot
van mensenkind of ouderpaar
van eenheid en verstrooiing

dat alles in jouw lussen struikelt, valt
en huilend al op jouw verrekte
huilen kletst –

verjaagt niet het aangebrachte,
de inbreng der zeeën
in het breekbeeld alg, de zwaar

gegronde steen, jouw wildst
verscheurde stilte?

                       troost kan ik enkel bieden
                       zwijgend bij de onbekende
                       die ik voor je werd:

                       ik lees de jaren uit
                       tot ik er ben en wij
                       elkaar het schrijven
                       toch vergeven.


dv 2018 – ‘inept for writing: m’ – ink/bister -A4

Geef een reactie