Categorieën
asemisch debuut gedicht van de dag Grafiek lyriek woordenpers

eindsignaal

‘het leven is eigenlijk één grote meditatie’

een Wijze in Tienen

in talloze pixels ik droomde mij jouw glanshuid
maar versmolten met asfalt en rubber het affe shot
verstoof  en de dood  werd een snakbare portie genot.
een strandogenblik werd het waar een jij-ei verloederde

tot een doorschijnende brij  verglijdijen langs mij.
ik was de sloep die weigerde jouw zuchten te slurpen,
smeerde ons als sterrenglinster  kwistig uit op de bast
van de nacht, borg het gesteun weg bij het uitblijven

van haat, het onvermijdelijke substantiveren van liefde.
de wekker kwam, uw woord werd wet en de waarheid brak los
in de kamer,  de schaduw versplinderde met splijtende lichten,

stak in plafonden het stof van de rede uit spleten, schoof
mij pantoffels om de oudere voeten en zette in ’t schelle
de toon en de galm en de stem: “komt, gij allen, het is voorbij“.

 

 

asemic_diary003
dv 2018 – “asemic diary #3 : verdriet” – monoprint & crayon

 

verdriet

binnen de woorden
vergroten hun gebreken
zoals de stoelen buiten 
het vallen verhogen 
van de regen

Geef een reactie