Categorieën
lyriek

er was eens, 18 jaar geleden…

PAPA MAAKT DE LENTE NIET

De jongste dag begon met kraaien
naar dansend licht dat viel voor haar
door ongekuiste kinderkamerramen.

Nog winterlijk was daar
de zon in opgeknoopt
voor het stelen van paarden
uit de droom die zij ontloopt.

Zo zingen lastte zij de vogels
dat de botten afgetekend in de bomen hingen,
zo gonzen gold haar kraaien de bijen
dat het haar beloofde zou beginnen,

zo schril doorsneed zij schellend mij
dat ik mij verpreken wou aan haar
& mij allicht te dun tot land ontrolde
& laaiend wakker werd & blij.

dv 1993, geschreven naar aanleiding van de geboorte van mijn eersteling.

Proficiat, meiske, en blokt ze!

Geef een reactie