Categorieën
lyriek

doorkijkblues op woensdag

Kustwind

De wind verstreept de vrouw in lange lijnen
haar & jurk. Een doorsnee engel ontvalt zo
het praatvlak.  De gewone doorkijkbeelden

aan de kust. Zweefmeeuwen dagtekenen
hun plaats windopwaarts, de man negeert
het lange rechte van de langgerekte lijn.

Hij heft het glas vol wijn & zand, want dit is
zijn lichaam. Kinderen meten hun zuivere
monden aan het uitgevlakte blauw, blazen

de kromming van licht in het kinkhoornige
duister. Hoog onthult mij in golven daar
de maan haar volle zang & legt haar franje

af, de rafels wolk verjaagd uit haar bestaan.

Geef een reactie