Categorieën
lyriek

vergane romance

novembernocturne

in  diepte de donkere dagen
op groenere spiegels drijven
je lijf was de zon van de maan
verhullen de wolken & jagen

de nieuwe muziekmensen vijlen
van de tenen noest zich het roest
ros is de nacht zo zij blinken
droef daagt de wind mij nog uit:

op de gebarsten lippen  moge  je tong
de lijnen van  vuuradem lezen
in de gekloofde borst moge  je handen
je vingers vergeefs & ook al sta je

te stampvoeten te hoofdbarsten
nergens het hart ligt naast jou

in de donkere diepte der dagen
op spiegels verwrijf  ik de maan
& je lijf in mijn hoofd was de zon
& alles  onthult zich in wolken

Geef een reactie