Categorieën
lyriek

de aarde klaagt als je lacht

een volta in de rust  maar leegte heeft geen kust

voor e.f.

de hyperstitie scheurt zich af van u mijn droeve
enkelband want in het ene huist het vele & het vele
trekt mijn hand naar waar het ene één was ooit & is
& altijd blijven zal de wereld wiegelt als een engeliefd

& elke ooft lokt effen falen taal & misbaar uit maar dat
is stilte met errond de stilte van geluid ik braakte al
uit de verneteling van haar genegenheid het alles uit
in bloei ziet niet de bloem zichzelf het rot ontrot  je zal

in mij de woestenij ontdekken & het doen gaan doen zonder
iets te willen doen het geven zonder iets te geven de lering
krijgt dan de draaiing van een kunst je maakt een niets om

niets te willen maken want zij die wij  aanroepen waren daarin
één van geest zij  komen ons in onverschil wel  stiekemaaien
ik heb uw t in elke hand kies maar van je weg de keuze weg

Één reactie op “de aarde klaagt als je lacht”

Geef een reactie