Categorieën
lyriek

winterliedje

“die tijt es donker ende cout:
dies droeven vogele ende dier”

de dagen duren uur na uur  de hond
ligt  moede in het donker & de kou
glijdt door de zwartste gaten binnen

in de tijd. de stilte  druipt in pegels
van je huid & al voel ik nog  je armen
naast mijn armen  graaien, in je woeste

willen val je, glij je,  sta je, grijpt je
lichaam niets van mij & gaat je  licht
weer weg & ik er klein &  langzaam uit.

ooit vermocht ik hier mijzelf te rekken
tot een tomeloos besluit. nu komt het wit
mijn duister in & sluit je  uit mijn woorden

mij als  lettergekte, toeval, noodlot uit.

1 reactie op “winterliedje”

Geef een reactie