Categorieën
Lopende zaken

De weelde Van van Weelden

“Wie wil dat de literaire cultuur in de brede zin (dus niet alleen romans en poëzie, maar ook kritiek, essayistiek, geschiedschrijving en filosofie) op een betekenisvolle manier overleeft en zich verder ontwikkelt, moet zich niet de censuur van de markt laten overkomen. De geletterde cultuur heeft zich in een media-industriële kooi laten opsluiten. Daaruit ontsnappen vereist een manier van denken over literatuur die militant is in de zin dat ze haar eigen vrijheid en rijkdom nooit zal willen beknotten, maar zoekt naar nieuwe vormen van overleven, omdat ze ervan uitgaat dat literatuur altijd verandert en zich altijd heeft gevoed met een mix van oude tradities en nieuwe (populaire) cultuur. Zo is tenslotte ook ooit de roman ontstaan. Of de romantische poëzie, het persoonlijke essay, het toneelwerk van Shakespeare, en het surrealisme.

Als er nu iets literair is, dan is het dit: een literaire praktijk ontwikkelen die de dynamiek verbeeldt tussen de gecultiveerde en de populaire cultuur. Tussen de wetenschap en de persoonlijke beleving. Tussen de maatschappelijke krachten en het individuele leven. Tussen de herinnering en het verlangen. Dat is niet elitair, en ook niet populair, dat is niet l’art pour l’art of commercieel, dat is niet ouderwets of postmodern, dat is nu precies het gebruik maken van de tussenruimte waarin de levenskracht van de letteren altijd gelegen heeft.”

Aldus Dirk van Weelden in het NRC.

Schoon. Helemaal akkoord.

Maar toch een opmerking: http://decontrabas.typepad.com/de_contrabas/2008/12/naar-een-milita.html?cid=141209074#comment-141209074

Er staat vier, nee vijf keer het woordje ‘soort’ in, zie ik nu. Lexicaal gestotter.
Als dat maar goed komt.

Ondertussen heeft Van ’t Hof het er ook nog ’s over op De Contrabas.

Ton bemerkt ook enige aarzeling daar waar het eerder op daden aankomt.

Ik wil van Weelden geen vergelijking aandoen, maar onze vriend Van Bastelaere kon er indertijd ook wat van om de vijvertjesvorming te hekelen, … en er vervolgens zelf een in te richten met zichzelf als superkwaak op een blinkende steen met anti-slibnoppen.

Woooosh ging dat dan, heel hevig,  in de openhaard, met de cognacbellen klinkend & klotsend lekker onderuit in de lederen fauteuils van het Hoge Letterenhuis.

Maar hij heeft wel op uiterst passende wijze zijn nieuwe bloemlezing afgesloten met twee gedichten van mijn zus. Doe hem nog een bodempje!

8 reacties op “De weelde Van van Weelden”

Hm, ik haal me niet onderuit. Dat is een interpretatie. Maar ik ben wel een van die zgn. uitzonderingen die de contrabas niet leest (en dus niet deeluitmakend van dat referentiekader) – tenzij op een voorzet zoals hier – en daar verder ook geen behoefte aan heeft.
De rest lees ik ook niet.

contrabas met hoofdletter.
Het is hier nog steeds koud, dus er valt hier of daar al eens een letter onder de nukkigheid van mijn knokels.
(met glimlach).
of ken je mijn interpretatie van de schreeuw al? misschien is het herhaling. soit:

0|0
\o/

Hij komt niet altijd evengoed uit maar daar kan ik verder niets aan doen.
Natuurlijk doet dit hier verder niets ter zake.n

oké sorry voor de interpretatie

De Contrabas is sowieso erg nuttig als referentiekader voor wie daar wel behoefte aan heeft, en dan zijn er binnen het literaire wereldje nogal wat. 60% van mijn bezoekers komt via daar naar hier afgezakt, dus ik ga daar zeker niet lullig over beginnen doen.
Het aanbod literatuur op internet in ons taalgebied is nu eenmaal nogal bedroevend klein, hopelijk kan het komende themanummer van De Brakke Hond hier en daar wat luide snurkers wakker krijgen…

mooie ascii-schreeuw, heeft een aardig x-file gehalte

De manier waarop het surrealisme aan het eind van dat rijtje bengelde deed me al zoiets vermoeden.

Ik vind het dan ook uitermate jammer dat mensen met wél wat intellectuele bagage zoals Van Bastelaere er blijkbaar niet in slagen om hun analyses om te zetten in een praktijk die daar conform mee zou kunnen zijn, dat de kritieken blijven steken in een hautain academisme dat schaamteloos de centen van de belastingbetaler wil binnenrijven voor een poëticaal masterplan waar verder niemand een moer om geeft en dat ik de bruikbare meningen moet gaan afschrapen bij mensen als van Weelden (onder voorbehoud, en op jou aangeven Rutger, want ik de man verder helemaal niet), die dan misschien meer krediet krijgen dan hun motiveringen rechtvaardigen, want bij de woorden ‘ethisch reveil’ bijvoorbeeld (profileert ie zich zo?) krijg ik meteen gruwelbeelden van repressie, kolonialisme en ‘echt’ miltitarisme door het hoofd geschoten.

Maar goed, als er moet geploegd worden, moet je ook door dit soort kluiten.

Het zullen de jaren zijn, maar ik moet hier ondubbelzinnig rectificeren. Ik heb het afgelopen uur op mijn computer en het internet naar bewijsmateriaal tegen Van Weelden gezocht, en tot mijn grote schrik ontdekt dat ik hem heb verward met heel iemand anders, nl. met Maarten Doorman. Hoe ik ertoe ben gekomen om die twee te verwarren is een raadsel. Ik ken meneer Van Weelden niet, en neem dus terug wat ik hierboven over hem heb gezegd.

Het weze gewist.
Mét mijn excuses aan de heer van Weelden, en een klets voor mijzelf want ik moet maar niet zo volgzaam zijn terwijl ik gewoon las wat ik las en goed vond wat ik las: voor mijn part is het voor de rest een hardcore believer in het Heil van Alle Dagen Broccoli, wat er in dat stukje tekst staat vind ik goed en ik beaam dat.

Geef een reactie