Categorieën
lyriek

willie van de weekendwekkerdienst

Wachet auf ruft uns die Stimme

Hier was de straat met de ronkende brommers.
Hier stond het blok met de schurftige kamers.
Hier groeit het grijs uit de spleten & de spelonken.

Je kijkt naar de weelde maar je ziet niet je wil.
Je wil wat je ziet maar je ziet niet de weelde.
De weelde vermoeit je verwende geweten.

Het groent in je buik & je wil het niet weten.
Het groeit in je hoofd & je wil het niet voelen.
Het stolt in je leden tot een dodelijk heden.

Badoem badaboem badaboem badoem:
Ik klop op je hart om je lijf te bebloeden.

5 reacties op “willie van de weekendwekkerdienst”

Aangenaam.
Zeer aangenaam is die blog van je, daar kom ik nog wel grasduinen! Schrijf je alleen in het Engels?

Dirk

Mijn dag komt goed. Het weer oogt heerlijk wisselvallig en druilerig, perfect sychroon met mijn binnenkant. Dit is mijn eerste maar zeker niet laatste bezoekje hier. Zalig om hier verloren te lopen. Ik voeg je toe aan mijn Google reader. Altijd welkom trouwens op SAUDADE, mijn literaire berghut.

Geef een reactie