Categorieën
101 Aanroepingen

Into the trees zo zongen The Cure

Met dank aan Wiron voor het daphne-kiekje
met dank aan Wiron voor dit plaatje

HOUTERIG

Ik ben de minnaar van je ogenblik.

Ik ben al dichter bij je dan je
ooit nog mij verzeggen kan.

Ik neem je hand & trek het laken van je af
dat op je huid je huid met linnen
in het wit verplooide & verhing.

    • Het laken flappert wild het nachtzwart in.
    • Het laken suist & klapt het donker uit.
    • Het laken kleeft & zoekt de aangezichten op
      van angst & pijn & duisternis

    (zo vind je vaker wel in weggetrokken taal
    des dichters doodgewaande hoofdbekommernis).

    Het hout der zolderbalken kraakt.

    Het gaat goed fout: je spieren spannen
    van ontsteltenis tot nerven, takken
    reiken naar de diepte onderaan.

    Je zucht. Je slaat. Je lichaam
    is van tonnen dynamiet de lont.

    Je kan niet uit je heden naar je leven
    toe. De vloer verhoogt de luchten tot
    mijn hete adem voelbaar aan &

    in je mond. Je laatste kreet verloopt
    verdiepen lager tot een wortel
    in de mulle grond.

    dv, een nieuwe eroretorie
    voor ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’ ,
    een stukje ophef in aanmaak

    Één reactie op “Into the trees zo zongen The Cure”

    Geef een reactie