Categorieën
lyriek

Bij de schroeigang van schalmeiën
Bij het legen van de blauwe lucht

Bij het oogomkranste stralen
In de vingerspeeltuin van mijn vacht

Haal mij vol de plakken looihuid open
Schep mij pijnbloem, leed & woorden af

Zucht het leven wakker open
Voor de dood haar aarde sluit.

4 reacties op “”

Ik mis de mosselengel in je nieuwe huis.
Maar verder mis ik niks. Integendeel.
Ik geloof niet dat ‘mooi’ een goed woord is voor hierboven en hieronder (geschreven). Maar dat wat raakt, eender hoe…
Gisterenavond nog eens naar je archieven teruggegaan. De zoveel manieren om Heraklites te lezen enzo.
Ach, het zijn slechte dagen. Een mens zoekt zich te ‘vermeien’.

Tja, gelukkig hoef ik maar in ‘eigen huis’ te kijken. Te aanschouwen.
Maar ze heeft wel iets. Ik vind ze op een vrouw gelijken (is dat iets freudiaans, pfff, wat kan me dat schelen?). En dat ze altijd op de plek van dat wolkje stond, waar nu die harde W prijkt.
Ach, beste woordenperser, ik ben een geduldig mens (NIET DUS!!!) – het leven wordt geleefd zoals het zich aan wenst te dienen. Mosselen in de mosseltijd of zo?
have a nice day

Geef een reactie