Categorieën
ruparot

ruparot #5

‘natalie can’t you see’ – Autodesk sketch

het droomt

het is een droefte die de droefte is, moeder van de droefenis
het is een rode regen die als stroop vanuit de ruimte op de hoofden glijdt het is een sneeuwvlok op de tong die als kroepoek eerst nijpen gaat en dan een gat brandt in de mond
het is verdriet dat van vernietiging geniet omdat het dan pas schoonheid ziet
het is het ijle lied dat op het eindrijm in jouw reutel wacht
het is de stem die in het geuren van het zwijgen stinkt
het is de vloek die uitspreekt hoe het werd genoemd
het is geen virus meer dat in het sterven overleeft het is een puur verderf dat in het leven implodeert

alle lijfjes flitsen uit in een minuscule singuliere schicht
er is geen oog meer dat het einde ziet
de planeten vallen stil en vormen zwarte klomp
de sterren vormen paar en klappen dicht
de vorm ontwormt zich en verdwijnt

het is een droom en het ontwaakt pas als het weer begint

‘in de rode ruimte sterft het minnen uit in banen roet en stof’ – pastel op rood papier

suddENtity #2

text: Nicola Masciandaro – from ‘SuddEntity’ (ISBN-13: 978-1981952922- 2017)
sound: NKdeE keyboard and audioFaag
voice & recording: dv
artwork: NKdeE

text:

The word that dropped from my tongue’s tip |
And burned right through my chest | May it pass
the door of your lip | And die inside your breast.

Send yourself on an errand | Never to return | Fall
into the fire and | Don’t forget to burn.

This life is a special kind | Of inexistence | An
irreplaceable find | Of perfect nonsense.

de walg van het rot toonde ons de weg van het rot;
de angst voor het echte toont ons de weg naar het echte;
maar wat zou het verdriet ons ooit nog kunnen leren?

in het verdriet verbindt de treurende
de zielige beknotting tot het eigen ik
met het eindeloze falen van de wereldziel.

men vloekt en draagt de eigen onmacht op
aan wat zich niet eens benoemen laat,
aan de afwezigheid die ooit het kind de opdracht gaf
een naam te dragen die het niets benoemde,
zware letters van royaal belang, eclatante
onzin van de wieg tot aan het graf.

rauwe kreten onmachtsklank
rond stille kernen van verbittering:
zo valt de wereld in het klagen stil.
een scheermes raakt dan bliksemsnel
de opgespannen sjanker van de schuld:

dat men de pijn niet kon verhinderen,
dat men de ander ook benoemde,
dat men zichzelf niet kon behoeden,
dat men faalde waar men enkel falen kan.

en in de rode vloed van de bevrijding
vind men het deinen en het ebben van de troost,
ziet men de gele velden van de eerlijkheid
is er het flauwe licht en ook het ijle koorgezang
dat aan de treurnis toch bestemming geeft
want niets is het gebrek dat men niet heeft.

een klare traan wordt nog bekeken
die de zilte wang der eenzaamheid verlaat
en toch fonkelt al heel even,
want in het kille rollen weg ervan
vormt meedogenloos het rot alweer
een nieuwe grot voor het genot.

over RUPAROT

hier komt iets van uitleg over het programma

ideas don’t matter
dreams rot away into matter