Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #391

391 – zonder boete kan men niets vergeven

hexagram 2 (kūn)“Veld”

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

de commentaren zijn alleen van mij, voorlopig, maar dat is maar 1 lezing, die van een simpel en labiel dichtertje. jouw lezing is zeer welkom en die kan je kwijt in het commentaarformulier waar dat al voorzien is.

de HARUSMUZE heeft al wel wat, maar ze glundert pas echt als ze hartstochtelijk becommentarieerd wordt door wie haar raadpleegt.

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/08/13/harusmuze-57/

commentaar

niet alleen het bekennen van schuld maar ook het schenken van vergiffenis is even moeilijk als het nodig is.

het is nodig omdat het uitblijven van de vergeving, het rituele uitvegen van de borden met de mislukkingen, het falen, de schuldnoteringen, de wroeging en het verdere foute handelen vanuit al die kommer en kwel de enige manier is waarop er verder kan gegaan worden zonder een onvermijdelijke recursie van het reeds aangerichte kwaad.

het is in het belang van het slachtoffer dat de dader de kans krijgt om zijn schuldbekentenis te doen en te voltrekken middels een erkende boetedoening (die zich sowieso enkel in de symbolische orde afspeelt, je kan geen dingen ongedaan maken). maar dat is vaak moeilijk.

het is vaak moeilijk omdat het een opgeven is van de rol van slachtoffer in functie van verdere interactie met diegene(n) die het slachtoffer de rol van slachtoffer hebben geschonken om de meest diverse redenen, bewust en onbewust, en gans verwikkeld in een complex van handelingen waarin het slachtoffer enkel de rol van slachtoffer kon krijgen door het verzwijgen van het eigen aandeel in die handelingen.
vaak moet zo het slachtoffer erkennen dat het net zo goed dader is, en dat de rol van slachtoffer nu, na de feiten, eigenlijk een voordeel is.
maar ook die averse recursie slaat weer om in de verdere voortgang van de feiten, de vloedgolf aan nieuwe feiten ook waarvan beiden nu de logica, de gedane stand der dingen en de autonome gang van zaken schijnbaar willoos dienen te ondergaan.

niets is nog zoals het was. de dader kan de zaak ten goede keren door ostentatief, uit eigen beweging, gebaren van boetedoening te stellen, maar dat kan slechts zinvol aanvangen als de schuld publiekelijk door de dader is erkend, in het bijzijn van het slachtoffer en betrokkenen die noch dader nog slachtoffer lijken te zijn. aan onuitgesproken wroeging heeft niemand wat, dat maakt de boel alleen maar erger.

maar de schuld vergeven zonder enige vorm van boetedoening is al even kwalijk, omdat het vergeven dan gratuit is: het slachtoffer slaat de schuld van de ander dan op als ‘reserve’ als een goed dat nog goed kan uitkomen later, want ‘ik heb het wel vergeven maar vergeten doe je dat niet hoor’.

de emotionele economie vereist een rituele oplossing, het bereiken van een ‘clean sheet’ door middel van rituele handelingen die een nieuw vertrouwen kunnen bewerkstelligen tussen de betrokken partijen.
de vergeving, samen met de schuldbetuiging en de boetedoening moeten we zien als tijd en moeite vergende processen, als een opbouw die niet kan worden verwezenlijkt door een vlug gebaar, een pakketje zoete woorden of wat lippendienst aan uitgeholde begrippen van ‘vriendschap’, ‘samenhorigheid’, ‘liefde’ of ‘genegenheid’.

het weigeren van dit werk (“ik heb al genoeg stress”, joa sèg, kom è, ik ben wel slachtoffer hier è” of “och, ik kan toch niks goed meer doen voor de die”) is loemp want zo haal je je alleen maar meer nijd en stress en miserie op het lijf.

van loempigheid ga je meestal niet dood, maar het is wel pakken plezanter om ewa minder loemp te zijn, want elke staaltje loempigheid maakt zware lasten aan die je nooit vanzelf kwijt geraakt. mensen die loemp blijven (het heeft echt niks met ‘intelligentie’ te maken) slepen zich naar het einde en hebben steeds grotere prikkels nodig om nog enige blijdschap te ervaren.

veel van wat je in de mentale gezondheidszorg kan bereiken bereik je door mensen van hun loempigheid af te helpen. mensen willen ook niet echt zo loemp zijn, van loempigheid word je gewoon zo loemp dat je niet meer ziet hoe loemp dat je wel niet bezig bent.

loempia.

tja; maar mensen moet je ook de tijd en de energie geven om dit soort werk onder elkaar te regelen, zonder extra zorgen achteraf, om die rituelen te voltrekken, als het daar de tijd voor is.
een maatschappij die dat niet doet, mensen de tijd geven voor het werk dat ze moeten doen om te vermijden dat ze zo loemp moeten voortsukkelen, een maatschappij zonder ruimte voor rituelen, zo’n maatschappij gaat aan eigen nijd ten onder.

kijk maar ’s rond, het is bepaald zielig om het te zien gebeuren. voorhistorisch loemp zou je kunnen zeggen maar tja, de loempigheid volgt gewoon gretig de progressie van het Rot.

scève

Non (comme on dit) par feu fatal fut arse
Ceste Cité sur le Mont de Venus:
Mais la Deesse y mit la flambe esparse,
Pource que maintz par elle estoient venuz
A leur entente, & ingratz devenuz,
Dont elle ardit avecques eulx leur Ville.
Envers les siens ne sois donc incivile
Pour n’irriter & le filz, & la mere.
Les Dieux hayantz ingratitude vile,
Nous font sentir double vengeance amere.

Categorieën
Grafiek Harusmuze

Harusmuze #372

22B99

372 – echte heersers heersen in ’t geheugen

hexagram 2 (kūn)“Veld”

de HARUSMUZE is een eigentijds orakel, een NKdeE schrijfprogramma gebaseerd op het Boek der Veranderingen, de I Tjing. het programma heeft 520 orakelspreuken als uitvoer, maar die zijn zelf nog aan verandering onderhevig.

de commentaren zijn alleen van mij, voorlopig, maar dat is maar 1 lezing, die van een simpel en labiel dichtertje. jouw lezing is zeer welkom en die kan je kwijt in het commentaarformulier waar dat al voorzien is.

de HARUSMUZE heeft al wel wat, maar ze glundert pas echt als ze hartstochtelijk becommentarieerd wordt door wie haar raadpleegt.

input

https://dirkvekemans.com/2018/09/01/harusmuze-76/

commentaar

het is een dubieus fragment, vind ik, die 22B99.

de andere aanhalingen van Ploutarchos getuigen ook niet echt van een zorgzame lezing. maar ik heb niet echt harde argumenten, hoor: het is een aanvoelen. dat er iets niet klopt. o gruwel: een intuïtie!
‘zonder de zon is het altijd nacht’. een beetje herakliet zou minstens zeggen: ‘zonder de zon is het altijd dag. vind ik.
de hele Herakleitos-receptie is gebaseerd op dat soort ‘bevindingen’. het gezaghebbende, het ding, het BOEK van Herakleitos ontbreekt ten ene male.

Herakleitos beheerst als geen ander de gedachten door afwezigheid.

elke vorm van heerschappij lijkt zo te werken: de vorst is vorst in absentia. hij verheft zich door er niet te zijn, want elke aanwezigheid is een verlaging van het vorstelijke, het soevereine dat hij dient uit te stralen. god werkt ook zo, The Young Pope heeft dat goed begrepen.

het soevereine, Agamben zegt het niet met zoveel woorden denk ik – erg è: ik ben alweer quasi alles hopeloos vergeten van wat ik daar las – is een prima voorbeeld van de populaire conceptie van een zwart gat. ik zeg ‘populair’ omdat we natuurlijk in feite totaal geen benul hebben van hoe een zwart gat gebeurt, maar iedereen heeft er wel een ‘klare’ notie van. iets, een vorm van kennis met de status van het Bolwerk van Verbrugge, de zeer toevallige maar daardoor niet minder geniale verwoording van de ‘essentie’ van het humane brein door de beroepskwaster Harmen Verbrugge in een FB-conversatie onlangs.

men zegt dat te weinig, dat wordt te veel verzwegen: dat er van een lezing van ‘moeilijke boeken’ zoals die van Agamben na enige jaren quasi niks meer overblijft in het parate redeneringsvermogen van de euh, ‘denker’.
niet alleen in de breinen van alcoholici of ex-verslaafden è: dat is bij iedereen zo. de semantische capaciteit, de informatieretentie van ons grijs gekwabberte is nu eenmaal beperkt en sterk aan slijtage onderhevig.

men wil blijven voorwenden dat als men een boek gelezen heeft dat men er dan de kennis van bezit. maar kennis is geen ding, dat is een gebeuren, een kunde. als men Derrida kent, dan kan men ‘de Derrida’ toepassen (wat men er tijdens de lectuur van gemaakt heeft, hoe men ‘zijn Derrida’ (weg) geschreven heeft, ‘bewaard’ heeft).

ontzettend veel bibliotheken van ‘intellectuelen’ zijn als de perfect opgeborgen blinkende gereedschapskisten van handige harry’s die nog geen nagel recht in een plank kunnen kloppen. heel de boekhandel stemt zich af op het ongelezen boek dat kraaknet in de vitrinekast kan.

alles wat je leest, zeker lectuur die je consumeert: ’t gaat weg. en wat ge er in stopt dat indruk maakt, wordt groter in de gedachten net dóór het vergeten. op die manier hebben en kennen we allemaal ‘onze’ Derrida, ‘onze’ Plato, ‘onze ‘ Einstein en ‘onze’ Vekemans (mijn dochter, later, hihi) . en daar pakken we dan smalend mee uit: ‘ha, maar gij kent uwe Plato niet gij’

jaja. ’t zal zijn. de auctoritas verkrijgt haar effectieve macht in de door de fantasie tot magistrale proporties her-toverde afwezigheid.

de meest succesvolle politica weet vooral wanneer zij moet zwijgen. en van alle hypocrieten zijn de intellectuelen de ergste want zij geloven hun eigen huichel nog. aja, die kunnen dat volhouden omdat ze wèten dat hun collega’s krak hetzelfde zijn, wie zou er zo loemp zijn om daarover te beginnen?

(zou het nu opvallen dat ik weer wat Montaigne gelezen heb, de laatste dagen?)

scève

Tu m’es le Cedre encontre le venin
De ce Serpent en moy continuel,
Comme ton oeil cruellement benin
Me vivifie au feu perpetuel,
Alors qu’Amour par effect mutuel
T’ouvre la bouche, & en tire a voix plaine
Celle doulceur celestement humaine,
Qui m’est souvent peu moins, que rigoureuse,
Dont spire (ô Dieux) trop plus suave alaine,
Que n’est Zephire en l’Arabie heureuse.

Categorieën
Grafiek Harusmuze lyriek

Harusmuze #149

149 – het nu en het hier komt later dan de liefde die je voelt

hexagram 2坤 – K’UN – ‘aarde, ontvangend

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

// you are always in the middle of now here

natrap (Scève)

CXLIX

Et Helicon, ensemble & Parnasus,
Hault Paradis des poetiques Muses,
Se demettront en ce bas Caucasus:
Ou de Venus les troys fainctes Meduses
Par le naif de tes graces infuses
Confesseront (toutesfoys sans contraincte)
La Deité en ton esprit empraincte
Thresor des Cieulx, qui s’en sont devestuz
Pour illustrer Nature a vice astraincte,
Ore embellie en tes rares vertus.

Geschiedenis:

orig. het nu en het hier is altijd eerst nergens. de liefde die je voelt is de eeuwige
gecorrigeerd tot :
het nu en het hier gaat voorbij in de aanmaak, de liefde die je voelt gebeurt
(en dan verkort).