wij

ik en u.

het wijgevoel! herinnert u zich dat nog? toen iedereen in je buurt dezelfde boeken en kranten las, naar dezelfde tv-programma’s keek (er waren er maar een stuk of 4 waar je kon naar kijken, voor velen maar 1).
duizenden mogelijke gespreksonderwerpen op basis van gemeenschappelijk als dusdanig gekende en gerapporteerde feiten.
je kon over het nieuws beginnen zoals over het weer, als je zomaar wat zeggen wou.

de denktrant van iedereen rond jou werd immers gevoed door dezelfde informatie, als je wat zei, begreep iedereen het op haar manier, dat kan niet anders, maar legde iedereen wel het onmiddellijke verband.

dat wij-gevoel dat onze geesten en onze lichamen even hard kunnen missen als ons vlees haar voedsel kan missen: het weigert dan zich nog te schikken naar de gedragscommando’s van de geest-lichaam alliantie met ziekte en de uiteindelijk dood van alle drie: het vlees laat het afweten, het krijgt geen energie, dus de actieve corporele gedragscoherentie, ons lichaam met al zijn gewoontes, regels, organen, spieren en wetten valt stil, de morose in een van haar talrijke gedaantes valt als een zwarte sluier over ons bestaan, we worden moe, moe, moe, de weelde rondom wekt enkel nog walging, we eten met lange tanden omdat we lijken eten, we verhongeren, en uiteindelijk heeft de geest ook geen brein of handen meer om wat dan ook nog te begrijpen.