Categorieën
kort reeds verschenen

Eeuwigheid

we_r_king
dv – ” we’Rking” – aquarel -A4

Het vlak ligt op de xy-as, de z-waarden zijn immers verwaarloosbaar. Het pad (dit wegeltje) doet zich voor als een rechte tussen het achterliggende A en het zich, naar u aanneemt, in de verte voor u bevindende B.

Een drietal graden rechts van B verheft zich een grillige berg. De berg weet van geen wijken, zo men hem al naderen kán, in het verloop is enig verschil onmerkbaar. Verwaarloosbaar.

Het falen van het geheugen bij gebrek aan gebeurtenis.

U weet het al: de blakende zon. Het blauw van de hemel is dreigend, er gaapt ruimte op u neder met een banaliteit die u enkel na het woord enkele malen bij uzelf herhaald te hebben ‘buitenaards’ kan noemen. Wedergeboorte van het buitenaardse.

Van A herinnert u zich niets meer, B is een veronderstelling.

Het zand is mul, het pad is ooit verhard door een fragiel soort kiezelslag, waardoor het ook nu nog wel enigszins beter begaanbaar is dan de open vlakte.

Enige tijd geleden was er het restant van een door de bliksem getroffen boom. Van de stam stond nog iets overeind, takken en bladeren waren tot een rossige plek rond het zwarte uitsteeksel vergaan.

Als u zich de ogen sluit valt de zonnecirkel nagenoeg samen met de rossige plek die over de binnenkant van je oogleden schuift.

Het pad lijnt zich af door een absoluut gebrek aan begroeiing, daar waar de vlakte eromheen her en der een minimale begroeiing vertoont.

Soms: twee vogels, links, ter hoogte van de bergtop, die van elkaar wegvliegen, samenkomen, wegvliegen.

Wilt u het vlak “Eeuwigheid” laden? (Y/N)

 

 tekst gepubliceerd in De Brakke Hond #95 als ‘Uw vlakte’

zie https://web.archive.org/web/20071021170544/http://www.brakkehond.be/95/vekemd5.html

 tekening van 2008 – ingekleurd in 2017

Categorieën
reeds verschenen

Het kopersblok

 

 

 

 

 

reeds gepubliceerd in De Brakke Hond #95

zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd2.html

 

 

 

Het kopersblok

Op de Boulevard des Alliés versmelten de manhaftige
Geschenkenshoppers asfaltig tot het KopersBlok.
Messcherp & pijlsnel doorvlijmen vanuit zwartlederen
etui’s de kredietkaarten de Banksysspleten. Het ratelt euro’s,
de euro ranselt de dollar van de koersborden.

Krepeer toch wat sneller, gij loze Afrikanen, want aan de
andere kant van de stad vervlechten zich alreeds de kordate
Strijders voor het Behoud van Werk en Gratis Sex tot het
Ekstatisch Jobfront. De stad davert, de eisen overstelpen,
wagens rijden volks het volk in.

Dan haalt het KopersBlok uit met een hartverscheurend
Levend Verslag van het Niet-Vijfvoudig Bekerstgeschonken
Kind. Balancerend op de rand van het Moreel Toelaatbare staat
het Kind afgebeeld met in de trillende hand 1 van 2 loopstelten.
De deuren der ondergronds-volzette parkeergarages kletteren
van verontwaardiging, het stadscarillon zwijgt veelbetekenend.

De goden snellen stilzeisend door de lucht. Aders verklonteren.
Weer donkert het leven blauw & bloedeloos boven de versteende
nevelen.

(Uit: Het Pad van de Wenende Nacht, een Chlebnikov-herschikking)

Categorieën
reeds verschenen

Het lijf sprint

 

reeds gepubliceerd in De Brakke Hond #95

zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd3.html

 

 

Het lijf sprint

Het is maandagochtend op het Aquarel. In de barakken onderaan wordt er gerookt, gedoucht, radio geluisterd & thee gedronken. De race gaat zo dadelijk beginnen & het Lijf stelt zich op. Het schot klinkt. Het Lijf sprint naar de zandheuvel, klimt. De naakte benen zakken diep in het mulle zand. Uitgeput bereikt uiteindelijk het Lijf de top, waar een metershoge gong staat opgericht. Het Lijf legt het Hoofd nog met een doffe bots tegen het hangende koper…

“Tja”,
oppert Nayland-Smith, “als dit al zou lukken dan hadden we ook die barakken niet hoeven te bouwen”.

Categorieën
reeds verschenen

Bidprentje

 reeds  gepubliceerd in De Brakke Hond #95

 zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd4.html

 

 

 

 

Bidprentje

 Kalm, een lichaam in rust.

Een arm glijdt het water in, ze glimlacht. Er nadert een truck, de truck stopt, een man stapt uit. Hij is vrolijk, zo lijkt het wel. Hij doet vijf stappen in haar richting, draait de linkerhand hoog de lucht in, alsof hij in de wolken een gloeilamp aandraait.

Dan ploft hij het gras in.

Categorieën
lyriek reeds verschenen

Minima

 reeds verschenen in Meander Magazine

 

 

een hoopje nog & het is
een mootje meer & het is
een enkele tel & het is

de daken dragen de regen die de daken dragen
de mannen dragen het lichaam dat de mannen dragen
de bomen dragen de takken die de bomen dragen

de violen kermen de violen
het einde stuitert op het einde der spiralen
de hond blaft de hond

je schouder haalt een schouder op
je hand schikt handen in een hand
je vinger wijst een vinger aan

het einde stuitert op het einde van

een hoopje nog & het is
een mootje meer & het is
een enkele tel & het is

 

dv 2/01/2006 21:25 – 22:19
3/01/06 20:48