Categorieën
kort reeds verschenen

Eeuwigheid

we_r_king
dv – ” we’Rking” – aquarel -A4

Het vlak ligt op de xy-as, de z-waarden zijn immers verwaarloosbaar. Het pad (dit wegeltje) doet zich voor als een rechte tussen het achterliggende A en het zich, naar u aanneemt, in de verte voor u bevindende B.

Een drietal graden rechts van B verheft zich een grillige berg. De berg weet van geen wijken, zo men hem al naderen kán, in het verloop is enig verschil onmerkbaar. Verwaarloosbaar.

Het falen van het geheugen bij gebrek aan gebeurtenis.

U weet het al: de blakende zon. Het blauw van de hemel is dreigend, er gaapt ruimte op u neder met een banaliteit die u enkel na het woord enkele malen bij uzelf herhaald te hebben ‘buitenaards’ kan noemen. Wedergeboorte van het buitenaardse.

Van A herinnert u zich niets meer, B is een veronderstelling.

Het zand is mul, het pad is ooit verhard door een fragiel soort kiezelslag, waardoor het ook nu nog wel enigszins beter begaanbaar is dan de open vlakte.

Enige tijd geleden was er het restant van een door de bliksem getroffen boom. Van de stam stond nog iets overeind, takken en bladeren waren tot een rossige plek rond het zwarte uitsteeksel vergaan.

Als u zich de ogen sluit valt de zonnecirkel nagenoeg samen met de rossige plek die over de binnenkant van je oogleden schuift.

Het pad lijnt zich af door een absoluut gebrek aan begroeiing, daar waar de vlakte eromheen her en der een minimale begroeiing vertoont.

Soms: twee vogels, links, ter hoogte van de bergtop, die van elkaar wegvliegen, samenkomen, wegvliegen.

Wilt u het vlak “Eeuwigheid” laden? (Y/N)

 

 tekst gepubliceerd in De Brakke Hond #95 als ‘Uw vlakte’

zie https://web.archive.org/web/20071021170544/http://www.brakkehond.be/95/vekemd5.html

 tekening van 2008 – ingekleurd in 2017

Categorieën
reeds verschenen

Het kopersblok

 

 

 

 

 

reeds gepubliceerd in De Brakke Hond #95

zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd2.html

 

 

 

Het kopersblok

Op de Boulevard des Alliés versmelten de manhaftige
Geschenkenshoppers asfaltig tot het KopersBlok.
Messcherp & pijlsnel doorvlijmen vanuit zwartlederen
etui’s de kredietkaarten de Banksysspleten. Het ratelt euro’s,
de euro ranselt de dollar van de koersborden.

Krepeer toch wat sneller, gij loze Afrikanen, want aan de
andere kant van de stad vervlechten zich alreeds de kordate
Strijders voor het Behoud van Werk en Gratis Sex tot het
Ekstatisch Jobfront. De stad davert, de eisen overstelpen,
wagens rijden volks het volk in.

Dan haalt het KopersBlok uit met een hartverscheurend
Levend Verslag van het Niet-Vijfvoudig Bekerstgeschonken
Kind. Balancerend op de rand van het Moreel Toelaatbare staat
het Kind afgebeeld met in de trillende hand 1 van 2 loopstelten.
De deuren der ondergronds-volzette parkeergarages kletteren
van verontwaardiging, het stadscarillon zwijgt veelbetekenend.

De goden snellen stilzeisend door de lucht. Aders verklonteren.
Weer donkert het leven blauw & bloedeloos boven de versteende
nevelen.

(Uit: Het Pad van de Wenende Nacht, een Chlebnikov-herschikking)

Categorieën
reeds verschenen

Het lijf sprint

 

reeds gepubliceerd in De Brakke Hond #95

zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd3.html

 

 

Het lijf sprint

Het is maandagochtend op het Aquarel. In de barakken onderaan wordt er gerookt, gedoucht, radio geluisterd & thee gedronken. De race gaat zo dadelijk beginnen & het Lijf stelt zich op. Het schot klinkt. Het Lijf sprint naar de zandheuvel, klimt. De naakte benen zakken diep in het mulle zand. Uitgeput bereikt uiteindelijk het Lijf de top, waar een metershoge gong staat opgericht. Het Lijf legt het Hoofd nog met een doffe bots tegen het hangende koper…

“Tja”,
oppert Nayland-Smith, “als dit al zou lukken dan hadden we ook die barakken niet hoeven te bouwen”.

Categorieën
reeds verschenen

Bidprentje

 reeds  gepubliceerd in De Brakke Hond #95

 zie ook http://www.brakkehond.be/95/vekemd4.html

 

 

 

 

Bidprentje

 Kalm, een lichaam in rust.

Een arm glijdt het water in, ze glimlacht. Er nadert een truck, de truck stopt, een man stapt uit. Hij is vrolijk, zo lijkt het wel. Hij doet vijf stappen in haar richting, draait de linkerhand hoog de lucht in, alsof hij in de wolken een gloeilamp aandraait.

Dan ploft hij het gras in.

Categorieën
Geen categorie

verhalen

‘verhalen’ in pdf formaat als bijdrage voor uw literair tijdschrift


wij gebruiken verhalen wij produceren verhalen
we zijn verhalen maar we denken onszelf niet
als iets dat bezig is


wij wikkelen ons in de fantasmata van het zijn,
kata aoristin phantasma (plotinus) het ondoordringbare verleden
maar in (de) feiten zijn we enkel de namen die we prevelen



we hameren op onze klavieren om ons het stof uit de mond te letterbekken
we schrijven alleen wat er na onze dood zal verschijnen
we spreken van de doden voor de maskers van de stervenden
die de aoristische origine van de nieuwspraak bedekken

meer verhalen
meer Titel
meer Body

Categorieën
lyriek

het lijf is u op het lijf

MONADOLOGISCH

Or cette liaison ou cet accommodement de toutes les choses créées à chacune, et de chacune à toutes les autres, fait que chaque substance simple a des rapports qui expriment toutes les autres, et qu’elle est par conséquent un miroir vivant perpétuel de l’univers.

Leibniz, Monadologie §56

zo het lijf is u op het lijf
op het lijf is u dit lijf

het tekstuele tintelen
van spieren in de aanloop
naar hun spierzijn, bv.

het loopt zich loops aan ieder
te verzwijgen zoals het heden
aan weldra daarvan herinnering

zo dit lijf zo evenmin
zo aarzelt niet de fauverij
het oude zich zet zich erin
alsof het zich een hansvers

feller wenstte, schrijft, geschreven, alles
is wat issen moet & dat wat o het dat wat
ik u ook

onthou

dat alles is & dit
u ingeschreven ook

uitloopt, nog, uit [waarlijk] zie
het mij als bloed mij het hoofd uit
gutsen, toen ik mij, nu ik mij

over de reling boog
de reling buig
de reling
boog

& viel, het vallen
dat de regen aandeed
& het jurkje zomerschijn & alles &

wat dan nog want
zo is het lijf u op het lijf
zo steeds de leien op de leien af
geschreven zoals ik mij

in dit u hoor
de metterzeese tijd in schelpberekeningen
de uitdraai van de huiswens van een weekdier
in het continuum van de niet-materiële materie

zoals ik mij in dit u van u hier hoor
te verhullen & daarin u dan
daarvan de witte pluisjes blaas,

zo is het lijf u op dit lijf
terdege ingeschreven.

dv 2007, uit “101 Eigentijdse aanroepingen van de Muze”, terzijnertijd beschikbaar in de handel.

Categorieën
lyriek

Busjamesj de Veerste

aaine kleine hupsa netsickness
uut het kaballa kabbelende zommerlommerKampCode, verteeld in het
onbewoelde zweten van dáf dáf d’af oefzeg d’afwezigheid dus van
d’opperDirk, de Mega Verdiener und steelijke oepla oepla musti
ja er ist den fiercen neylknaab imselbe van het nederzompigst kletteren!!!
( een zaag gespand in funfa pferden, ieristtal vanda vanda oepsa eerste
– euh, istalwelaf ? euh apeupres plumeintenantkejamè jebenpense – allah dan –
verstaald uit het neo-kathedraalse enfin soit un objet trouvée door dv)

//@ init

 

Er is absoluut geen weg terug.

 

Laat mij u duiden. Het begon
met hem die alles wist.

 

 

Voila.

LSTR
nr ht
E.P.O.S.

v.

büsjamesj

 

KBBH

 

opt einde van de straat is het einde van de straat het einde dat opent
opent opt einde ent einde vant straat dat opengaat
is de koplamp is

de koplamp
& zijn zij
het
is

 

zo als zo

 

zijn de geweren klaar ja de geweren zijn klaar
zijn de missielen klaar ja de missielen zijn klaar
is de man bemand ja zij is
zijn wij
ja

‘k

 

ben

 

VRRC

{PST d rst}

GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEL GEEN WEE
GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEG GEEN WEE
GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEL GEEN WEE
GEEN KLUIT GEEN KLEI GEEN WEE GEU B REE

 

 

 

de voetziekte aan mijn voet
de beenziekte aan mijn been
de leverziekte aan mijn lever
de vingerziekte aan mijn vinger

[…]

[obstr. rest. TMPX oder sthng]
de maagziekte aan mijn maag

REGINAREGINA
TOIQUIENSEIGNE
EINESEIGNETHE
ENDSIGNSTHEDES
IGN

est-ce vrai

O, reg[gy?]

Arde[nt?]
il
a la

mala

hypopothesisthmus

die

 

de niersteen in mijn nier

 

de ogenziekte aan mijne ogen
een zevenjarige die […] zo dadelijk
de volle laag […]

 

(huilde ik niet oerdroef
voor de van dierbaren
beroofden) (hoor mij mij
de oren uitschrijen)

 

de

oorziekte voor mijne oren
nog een zevenjarige […] die
de […] laag na laag

 

klaag niet GND voor mij
ARGENTA CITY
BUN K linkR
Oe VER
NIJL

 


  1. AM SELBTEN TAG…


  2. AM SELBSTEN TAG…


  3. AM SELBSTEN TAG…


  4. AM SELBSTEN TAG…

op de heetste heise heisa dieses ehnza Steinen herra heer o herr
verlaat mij niet in dit mijn desert storm mijn hart is niet hier mijn
hart is nog zuipende
met der Jugend zonden, de jongste
Dagtekeningen
zeu als:

 

 

 

warts a burd?
a burds a song

wart ssignet ze burd
ze burd signet

(You have 1 Urgent Security Message…)

 

Het volk aldaar heet doetertoenichtoe
van de wreed fameuze toeterdojesmaortoe
dus aswadan iel rap zijn metda meccaboemen
hemme sjokodoetertoeë megaMeccaboterhamme

 

 

& GN stoempe Ploegen ze
ploege zen veur Russen

 

 

Enter de Veur Russen van Dáprosjcalyps
En deerste Veurse Rus Vol Voil & zwaor MetTaal
pakt mij achterzwaards & zwiert mij bespeekt metnet den vettigsten
medestandsklinkers allertoe:

 

“Hé GIJ DSGWUHJKDGIJ ja KGSHSFETHGIJ daar,

hoerbenik hoerbenik hoerbenik
zmetagat zmetagat en a koGGels in mij

hoerbenik hoerbenik hoerbenik

pakkamee pakkamè pakkamij
pakka pakka pakka mij

 

 

[hier brkt resluto f ’t eers]

Categorieën
lyriek Ruis

arahhi ramani arahhi pagri

arahhi ramani arahhi pagri

i inseminate myself I inseminate my body
kima narum irhu kibrisa

like the river inseminates its banks
kirban suqim

clods on the street

eper sulim

the dirt

serhan siqim
the fountain

sum kirim
the garden thirsty

x-a-nu-u2 – ma zuqiqipum

the scorpion

Illakuma they will come

Inadduma they will settle

la imammusu but they must not go away

Naar het oud-babylonische tekstfragment op kleiklomp YOS 1L2,

zie Jerrold S. Cooper. Magic and M(is)Use: Poetic promiscuity in mesopatamian Ritual, p.47 e.v.

in Mesopotamian Poetic Language: Sumerian and Akkadian Marianna E. Vogelzang, Herman L. J.,. Vanstiphout ISBN 9072371844
http://books.google.com/books?id=qDyDXLUeHykC&pg=PR5&dq=isbn:9072371844&hl=nl&sig=gdKTNLbuuu8-AetnhrO_-CMcSAM#PPA47,M1

 

 

neem een mal, b.v. deze
giet daarin het opgenomene
druppelcode met de kraan nog open

(nah, joh! dweilen is voor mummies):

 

IK ZAAI IN MIJ HET LIJF IN MIJ ZAAI IK

ZOALS IK ZOEK IN MIJ IN WAT IK GOOGLE

DAT
IK IN MIJ KLIK – O LIK

 

HET VUIL

DAT SPAT OP, WANT HET
ZIJN MIJN LETTEREN – ZUIG DE STRAAT
UIT WAT NOG LIJFELIJK VERSCHUIFT, HET WAREN

 

DADEN DRADEN DAGEN DRAGEN DERDEN VREDEN VRAGEN REVANG
403 NO PERMISSION – ZEEP DRUPT IN DE ZEPPELIN
VAN SANDOLIN HET TUBEERT DE LUCHT IN SCHEPEN LINKS

& DRADEN MARCONI RECHTS EEN MARRINADE

 

 

KOMEN DOET
HET JA

MAAR HOU

NU TOCH
UW KOTS
MAAR IN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën
Het Pad lyriek

Ms001-Chlebnikov

 

Het pad van de wenende nacht

 

Illegale1 2006-7 dv-Patch voor ‘Zangezi’ , de 1922 release van Velimir Chlebnikov.
Draaien op eigen risico. Verschijnt/verscheen voor het eerst op de
http://vilt.skynetblogs.be service

 

Avatars (een zich nog uitbreidende ArrayList):

  • Tante Sizzle, tante

  • Willie de Waal, doodsprentjesdrukkerij

  • Izegang, de Beloofde Zanger

  • SlengerKlümpf, een Kesselse klomp

  • Jef, een zeveraar en dronkaard

  • Marie, een oude, droge pruim met groen-purperen korsten op

  • Het VerzetsHoofd, verteller

  • Pleroma La Creatura, een supra-humaan blondje

  • Rafeltje, het Gruwelijke Randstadspook

  • Marcel van de Mosselbank

  • Einstein, Wittgenstein en Whitehead, krijtrotsen

Netwerkconnectie tube nieuwe Netwerkconnectie wees sprekend uw Moedere2;
Tube tubeer:

 

Het gedicht werd ons neergekwakt in klanken, opdat een onweer uit de hemelen losbarsten kon. De druppels klank verhouden zich tot hun klankcontainers zoals de befaamde Constante Vrouw uit een kantersteense vertelling3 zich verhouden kan.

Tot heer Euler4, dan, vraagt ons de kijklichtluisteraar5 Lezer nieuwe lezer? Neen, antwoorden ons de klanken & het kader schuifelt voet: niet gehuwd is zij met Heer Euler, noch bekend in het gemene rond. De kantersteense vertelling is opgetrokken uit woorden, als een gebouw uit bouwelementen. Deze elementen worden afgescheiden door minuscuul ongedierte, van verschillende omvang en geaardheid. Een metavertelling of autonoom bestroomlijnde voeding, terdege geventileerd en van driewegsschakelaars voorzien zal

  • op specifieke wijze,

  • volgens eigen godhebberigheid en

  • statutair naar eigen verdienste genetwerkt

de vertelling in goede banen lijnen. Leiden niet, nee: lijnen. Stippel dit. Het bevoelhoornige, slijmgeharnaste geleedpotige uitslaan van de decibelaire6 lyriek evenwel is van een gans andere orde. Sta mij toe dit te verduitsen. Untsoweiter. Eén ieder is vrijheid van winkelkassa verleend. De hemel speekselt zich ( eng.: feel ) een fluim van de eerste orde: zwemt zij de klank in der afzonderlijke gedichten, toch is zij ontologisch-prioritair eerst aan het issen. Zo ook Nicole Fopman (inserteer de tekenen der fopmanie): ze lijkt op een beeldhouwwerk dat is opgetrokken uit rotsblokken van verschillende kleur en soort, het lichaam een wit-mager gesteente, de borstomtrek en paginering blauw en de ogen reddeloos opaal tot ronduit zwart. Een vertelling door uilen gekoekoekt, vol fladder en tetter waarop de hand echter manhaftig in loze witglans uitschuift. Metavertellingen zijn de transformatoren van een slapper net, waar de stroomsterkte-netafmeting verhoudingseigenwaarde aantoonbaar een fractie bedraagt van die der dichtkwaksels. Bij wijze van rotsblok gebruike de bevolièrde kwinkeleer dan ook geen verhalen, laat staan woorden, maar het gezegde dat finaal van de eerste orde is.

* *

*

Dauw ligt over het zilvermerige rendiermos. De mol schuilt in het hol. Er krispelt iets nieuws in haar leven: men hoort het naaldwoud ruischen. Dit is het pad van de wenende nacht.

Zendmasten schieten onderaardse lezers de hoogte in. Steenrotsen zaaien zich uit over de vlakte tot deze de vlakte is der uitgezaaide steenrotsen. Het HemelNet sta ons bij: dit is het land van Dijlekwijl. Daar stuiven al weg in de gestremde tranenstroom ettelijke elfjes, met blauw-doorschijnende kleefvleugeltjes aan hunne prille lijfjes. De Ploert Poevark nieuwe Ploert wees sprekend uw moedere, dient alras in bedwang gehouden te worden en zoals men weet kan dat in het land van Dijlekwijl al wel’s moeilijk zijn. Er is evenwel geen bladzijde voorzien om hier op uit te wijden, de klanken der volgende stem zijn al streamende en het hier is ook al grotendeels afwezig.

Dit dus, spraken de Kesselse bergen, onderwijl de grond in het hart treffend met een vette bruine, is het pad van de wenende nacht. Als een zwart vlak komen onder onze wortels her en der de stenen platen van de stenen te voorschijn, opperde de Slenger-klümpf7. Ach klump, sprak Ons Tante prozaisch, het is wellicht daarom dat het stenen zijn. De dialoog dreigde te verannpetersen, werd van hogerhand vroegtijdig afgebroken. Nergens is nog een thuis thuis zoals thuis thuis kon zijn thuis. Dit dus, verzuchtten de lezers terwijl zij in hun richtingloze afgeschotenheid verdwaasd de schermdiepten indoken, is het pad van de wenende nacht.

Het pad is niet eens van de gebruikelijke doorlinkfunctionaliteit voorzien, kloegen zij zwartgallig. En een printknop eisten zij nog daarbij, want aan het hoofd hadden zij het druk. Dit, evenwel, beaamde in den treurnis de herhaling zelve, is het pad van de wenende nacht.

Zo is het, spraken de donkere lichamen, uitgerukt voor de laatste grote netwerkOorlog www-II nieuwe netwerkOorlog wees sprekend uw moedere! Zelfs bij de meest nauwlettend bethreadde instantiering kent elke netwerkoorlog haar eigen grillen, methoden en constructuele tekortkomingen. Treuren evenwel is van Mars-Plastic, gelieve te kneedgommen.

En ziet, zo gebeurde: het vlak Vlak I nieuwe vlak wees sprekend uw moedere, strekte zich thans onverholen voor ons uit. Het leek wel zin te hebben in een flinke kleerafscheurige bemaanbottende bewandeling, waarvoor onze oprechte excuses. Het woord onverholen ook was nog herstellende van ene hevige opstrijk de nacht tevoren, zodat het helaas ook hetzelfde datapakket insijpelde waar ook de karakterrollen mol en hol inscholen, bij de dauw over het zilvermerige rendiermos, dan nog wel.

 

 

 

20/ vlak 1

 

Op de kerfstok stilaan komt ingeharkt met de souplesse der haarlijnen boven de froufrou van Elsie, de breedboezemige waardin van Het Kerkhaantje het Spreekverbod. Hoe die de einder inkronkelen, zo steunt ons de bladspiegel misplaatst, is onbegrijpelijk. Kome onherroepelijk de doodsprentjesdrukkerij Doodsprentjesdrukkerij Willie & Zn, van Willie De Rietwiegewaal. De toog is dan wel van hout, op Delftse tegeltjes knalt platbuikig zijn pladijs met een laagje verstervingsslijm alreeds de plassen Bols* wijds open. Legt in vóór het wielknarren der doodskar
die zang, zo eist het gehoor.

Kalkeert, zo knikt Izeganz
in, vrijelijk Ulieden deze klank, die is
bladloos gebaard & ter inzetting :

 

 

De vogels verzingen de vogels de zon uit ons boven
& blauw uitkrast blauw, vink vinkt vinken uit.
Lepelbekken vismijnerig willen de Rus mij uitrooien, uit
zijn verschansing in kubus uitpletten, het Vlak
op der Future Vlaklijners. Trouw niets! De mus
klikt spaan & de bruut Fuut met z’n meid
Merel zijn zwarten, letterbekken, allemaal.

O Filonoemeaatje Krulhaar wollig
bewinterkleed & kwabberkontig
ter koude voorzien: heft nog bij het rotten
der netten de heftige lijmstok & schiet knal
uw schietknallers tot pal staat
dit zwijgen syntactisch, tot is
als een washetditmaar dit zwijgen
het leven gelijk & finaal. Voetnoot
noot nieuwe Voetnoot, wees sprekend
uw moedere, glij

tragies onder polmanen beschijnboot
& de dag marcdingend de glijnoot einde in, rondt
pauzerig deze zangklank nieuwe
zangklank af:

(kuisvrouw huren om wit
uit regelneuzen te pulken).

 

 

19/vlak 2

[à la façon et en honneur de mon copin De Paris]

Op de Boulevard des Alliées versmelten de manhaftige
Geschenkenshoppers asfaltig tot het KopersBlok.
Messcherp & pijlsnel doorvlijmen vanuit zwartlederen etui’s
de kredietkaarten de Banksysspleten. Het ratelt euro’s,
de euro ranselt de dollar van de koersborden.

Krepeer toch wat sneller, gij loze Afrikanen, want aan de
andere kant van de stad vervlechten zich alreeds de kordate
Strijders voor het Behoud van Werk en Gratis Sex tot het
hechtere Ekstatisch Jobfront. De stad davert, de eisen
overstelpen, wagens rijden volks het volk in.

Dan haalt het KopersBlok uit met een hartverscheurend
Levend Verslag van het Niet-Vijfvoudig Bekerstgeschonken
Kind. Balancerend op de rand van het Moreel Toelaatbare staat
het Kind afgebeeld met in de trillende hand 1 van 2 loopstelten.

De deuren der ondergronds-volzette parkeergarages kletteren
van verontwaardiging, het stadscarillon zwijgt veelbetekenend.
De goden snellen stilzeisend door de lucht. Aders verklonteren.

Eevn later donkert weer het leven blauw & bloedeloos boven
de versteende nevelen.

 

 

 

18/vlak 3


Van:

de bloemen de bloemblaadjes in hyperfijne rafels gereten
de insecten de schildjes/vleugeltjes/pootjes/slijmkliertjes tot een grijsgroen papje gestampt
de bospadden zwijgen we de kinders zijn nog wakker.

Hier? Hier.

Uit het Bos? Uit het Bos.

Het Pad? Platgelopen.
Naar de klippen? & de haaien.

Weidt hij al in/uit ? Ziet hij er lief uit?
Hoelang? Zijn er voorbijgangers?
Waar moet ik aanschuiven?

Rampetampe rampetampe bom
Bom bom
Rampetampe rampetampe bom
Bom bom

Kijk we kunnen nu ook
Het gras laten zingen
vogeltjes doen blinken.

Schroeivinken.
Schroeivinken.
Schroeivinken.

4.571 jesussen deze maand
alleen al. Nu mét slijk
uit Garmisch-Partenkirchen,

Iehre Urlaub im Bergen.

Schroeivinken is
een werkwoord.

 

 

 

 

17/ vlak 4


O sjakkes daar gaan we weer. Wat? Niets.
Dus? Punt. Hu? Punt, verlangend het punt
Lijn wordt, dat ter somme der punten
zich spiegelen moet, ontdubbelen,

Vervlakken. Moet opschieten, de ruimte
in, wie zal er anders heden de daagse
Huiver wekken, wie de gedachte
Nacht de bij bussen voltallig belichtte

Verschrikking? Steekt het repeteergeweer
met de veelkoppige spin al maar in, hijst
hoog de trompetten, zwengel aan de steeklieren
& bol de aarskaken in de heilige sophar, we zijn

weer Plena populo voor je het weet & weer
wenende weent het dra al de nieuwe nacht
In, schade, de scheve schede weet u,
De kromming & bijgevolg de rood…

[Weg van het tumult der jeremiërende dichters
verduimt een General Systems Manager
tot zijn instrumentarium het volgende:]

Onbegrijpelijk eigenlijk: geen stroom,
Stroom, véél stroom, teveel stroom,
Geen stroom, stroom, véél stroom,
Teveel stroom & gazomaardoor, de 2

Vangt de 4 in een 1-regelige ménage
à trois je zou bij minder simplisme
Beginnen te lamenteren. Niks rust, nooit iets
tevreden, altijd dat gehate enjambe-

Ment. Wist u het al? Wat? Migravit Juda
Och zwijg toch man, doe dodo die jeremiade,
& daar heb je X-man de leeuw al, het Zijn als
navelstreng tussen de tanden geklemd

Tot hij zichzelve abusievelijk vermombakkest
bij straffere kersttaartkersopplaksels. Sjade.

[onderwijl declameert de zanger Jeremias de Echte, het peil der voorbijgangers
bijgevolg naar behoren bergafwaarts verzorgende:]

Alma Mater Alma redemptoris mater quae pervia coeli
Porta manes, et stella maris, succurre cadenti, surgere,
Qui curat , populo [untsoweiter]

[…]

 

 

16/ vlak 5

 

Er. Daar. De woordbreuk: die bibberlip
die spuughuig die blaaskeel die
longdrift dat tongsplijten van wind
in de wind.

Dit verhaal bekomt hem stilaan als een meshaal,
standhouden wordt knap lastig als de klank
& de zin als koedarmen uit koebuiken zijn ik
uitvallen.

Een kwak sjanker op tafel, een niet-aangesloten
serie singulariteiten: Izeganz met een resem
foutmeldingen op het scherm getiteld ‘Mijn
Herinneringen: Opties’.

Willie de Waal rekt plofjes knokelgas
uit zijn lange vingergewrichten. Daar. Er

 

15 / vlak 6: Duet van Rusthuis De Voorruit & Zanger Izeganz

Rusthuis De Vooruit:

Alleen overtuigend mijn liefste ben ik hier niet , zegt er
Eén & dit huis waar het lege gejammer van afdruipt haast,
Ruist met velourse doeken voor befakkelde spelonken
Waarin de geesten rondwaren van oeroude goden. Daar,

Waar stortbeton ter instructie van het algemeen nut
Instorten wil de instructeur van het algemeen nut, dit
Evenwel louter in opdracht van de directeur van het
Uitvoerend comittee van het Derde Decreet van

Algemeen nut. Het Niets, ocharme, niet . Wat niet
Het Niets? Stro
Niet het niets op de plafondbalken
Van uw TuinTerras tuinterras
Van de firma TuinTerras®.

Zwijgt Jef, ge zijt een zeveraar en een dronkaard.
En gij Marie gij zijt een oude, droge pruim met groene
en purperen korsten op.

Je moet er maar ’s op letten, oppert een ander,
als je begint af te tellen kom je elke keer weer uit
bij het enige al dat ons eeuwig openstaat, de deur

is altijd de deur met de vergulde klink naar de deur
die in aanlokkelijk rood significant zwart postgleuft
naar de simplexe deur genummerd nul. O, ach zo,
valt een derde de zucht van kengetal 4 bij, de hogere
reeks in het vlak pensioengerechtigheid. Dan is het

gedurende
langere
tijd

stil. Alleen, zegt er één, ben ik hier overtuigend
niet, mijn liefste &

 

 

 

 

IZEGANG:

Ik vlucht uw fijnst vertakte reiken krimpende in.
Het dons in zal ik vallen van de eindeloze velden
Der golvende trilharen, zo dat onder mijn luttele gewicht
Nauwelijks zich buigen zullen de microvilli, zo
Dat mij opstulpen moeiteloos de pseudopoden
& Ik in het onooglijke vervlinder, pluripatisch
Het klemmende bereik der vorkende kennis
Uitfladder, mij vrij van zin in de schemerzone
Tussen woord en stof verhul. Niet langer
Zult gij mij noemende berichten kunnen, niet langer
Zal mijn naam uw roepen richting geven.
Ik vlucht uw fijnst vertakte reiken krimpende uit.

Tot ik verzwolgen ben zal ik uw lichaam penetreren.
Geen zestigduizend omwentelingen per minuut
Zullen dan volstaan om iets van mij nog
Uit uw cellen af te scheiden. In deze nietigheid zal ik
Oneindig lang & pluriform in u bestaan.
Geen memoreren evenwel zal nog substantie in mij vinden.
Geen distinctie zal een meternaald mij registrerend doen uitslaan.
Geen kleur heb ik, geen ruimte nog zal ik beslaan.
Mijn woord zal in uw aders hydrofobisch kolken.
U kan uzelf niet zonder mij nog situeren.
Tot ik u ben zal ik uw lichaam penetreren.

Waar gij dwalende uzelven zoekt zult gij mij vinden.
Op markten waar gij stof aan stof houdt met een onverschil
Van kleur & weving, in gaanderijen die gij hopeloos
Om duiding kretend hijgende doorjaagd zonder doel,
Op schermen die u leiden van uw onrust naar de onrust
Om uw dood, bij het naken daarvan in uw laatste woord
Wanneer de zin zich scheiden zal van klank en letters
Wanneer het pure rede lijken aanvang neemt & schijn
Zich in de verste melodiën gaat verschuilen voor het kwijnt
& Smelt wat u van mij verwijderd houdt, wanneer
De muur waarop gij uzelf & mij tot manend woord verschrijft,
Wanneer gij lezende uzelven schrijft, zult gij mij vinden.

Rusthuis De Vooruit:

Sjonge jongen, gij hebt zekers op onze zolders teveel
asbest zitten snuiven. Hier, pakt u een tas thee & volgt
met uw wijsvingertje de lijnen van wat er ons de voorruiten
afglijdt.

 

Tjilp tjilp tjoek
tjilp tjoek tjilp tjilp.

 

Stilte, kinders, we gaan serieus
beginnen, aanhoort alhier
zang zeven:

De rotsen Einstein en Whitehead houden
Zitting op de kletsnatte paarlemoeren banken
Bij de wereldwijde webwielerbaan. Hoog

suist boven hen de Vorm
van het Bekende, het oord
Woord, een soort
platvis in eigen nat.

Tussen de rotstenen, bij de blote mosselen,
danst Marcel van het Tekstboutieksken
met het jonge Blondje Pleroma La Creatura

verwekt in de buik van een Tante, ooit,
door een eenmalige inspuiting
met het witte Secreet van de Angst
voor het Niet Netjes Verdingelijkte,
aka Rafeltje, het Gruwelijke
Randstadspook .

Terwijl de zon demarreert
in een voortijdse poging
om aan de verplichtingen
van de globale verwarming
te ontsnappen, differentieert

de Maan zich en maakt aldus
een bekoorlijk verschil. De

rotsen steken elkaars sermoenen
hoog boven de zeven natte
geiten der wereldzeeën: er heerst
tevredenheid in hun rangen

over het schuim in de eigen golven
dat volledig beantwoord
aan het uitgesproken zwarte
geweten der zelfberugkrabde

provinciën, de circulaire
prognose van de causale
eindereekstaalfouten
bevattende het stopwoord

als het ware. Bibbert & reikt

maar gij geiten, naar het U
ontzegde. Het is slechts
een kwestie van dagen nu

 

vooraleer vooraleer

vooraleer [..]

 

[hier zijn de letters v.h. MS in een blauwige schijn
witachtig uitgelopen, waterschade vermoeden wij ]

 

Tjilp tjilp
Tjoek tjoek

Tjilp tjilp tjoek

 

 

de A afzeggen

Izegang, opgejut door een menigte soldensjoppers, barst
bij de met grote nullen overplakte vitrines van de C & A
uit in volgende politiek recupereerbare diatribe
(Nota bene: promotie n.a.v. 10 juni – speeches nu verkrijgbaar aan 2000 euro per velletje A4, sms 0476494818
met vermelding van uw programmapunten):

Nachtegalen ken ik niet ik ken slechts het nachtelijke wanen
Het Kelen in mijn dromen dat mij beschaamt & het kletsen
tegen de ramen in volle vlucht van de vogels van uw Onwil.

Mors ik hier doods-
blije spetters verval

(de angsten die ik met de dunste
straaltjes overdag beadem
opdat het blauw ervan

ajb ajb
ajb

in de fijnste krinkeling
ter hemel zou kapilleren)
,

de sterren vervallen
hopelijk ook in een zang
die mij kromt.

Verhalen van Alla en Nada zijn ons o A
in uw naam opgenaaid
die willen verhalen
hun lijn naar

  • walhalla

  • nirwana

  • insjallah

  • untsoweiter

(de kruimels van een krakeling
op een stafkaart
verfrommel ik bij elkaar slechts
van het Befaamde Globale Plan
als ik in uw luchten het ruimtestof
opscheppen wil :
)

3% godsdroesem
90% Onbekend Donker .

Sjoeoeoeoeoe: met een lukrake ruk van haar adem
of een haakse stoot van mijn zwartzompige ziel
schiet elke gestoelde Monade
Verder in het Weten:

Uw A o Amechtige is geen Aanhef Uw A is de Waan
De V is het eerste Van Alle Bestaan, het Veld
Verscheidenheid, het toonloze Untsoweiter

het frutselende anticlimaxen, de
rommelige rafel

het bijna uit

dat bij

na

niks

is

het

sis
sen van Tante’s
Slissetong in
de
asse
die de
A
in
Alles

brandt

 

14 Vlak 7 [de schier vergeten zangen van herr izegang]

  • Trip rondeTrip nieuwe trip
  • Ruimte ruimte nieuwe dradenRuimte
  • Iets nieuwe telling
  • Ruimte heb vele draden. Hoeveel? Bah, een stuk of wat,
    • Iets tussen 1000 en 16000. // systeem doet er een gooi naar
  • Ruimte oscilleer Iets plus of min 32.
  • Indien accident, beweeg
    • tot de Tranen de ruimte instuiken.

      • Explodeer.
  • Anders doe gerust verder

Driewerf de muren beefden van het rijk R.
Aanvang dra was het te regenen. Muis stil,
Kat krabde niet, of daarin het woord

Niets. De grond wou inkruipen vergeefs
De arme hond, klankenloos het dikke
Wolkendek jammerde de grijsaard

Aan & aan

Ving het. Drups druppelde eerst
De eerste druppel druppelde over
De tweede de derde vijverachtig in

& bij de duizenden bakten zij dra
De hemelsluizen uit vervloeiend
Vlijtig de pijpen steelsverwijzende.

Geheel zondeloze zondvloed sprak men
Verbaasd eerst nog & schools daarna in
Vreze echter van de nieuwe goden het

Slijk aan van de menselijke dijkbreuken.
In zodanige nattigheid gelijk ontliepen
De zanger Izegang als woorden

De tranen ener donk’re hemelwang:

In deze rijmdwang genesteld
net nog afhangende het zinvolle
zoals de frèle draadlijntjes Xn

uwer klederdracht enkele ogen lang
de graterige schoudertjes aandeden
als was alles geheel oker voortaan

& lichamelijk, de witte ruis van de stad
het wit & de beweging van zijde op huid
als compoort morsende het grafiet. Ik even

onwel verslikte mij verdroogd een diaspora
het zij (1,2,…n) een zee waaraan wij onze
namen konden haken, in golven vergeten

vervolgens als het zij zie, het zij za,
het zij zo. Dit alles vertongkrulde mij
de erostrapserige vertreding van taal,

maar in het leven eerst ter einde
dient men het leven wijselijk uit
te bouwen tot het afslaat in het

niet, niet? Beluisteren wij in deze plus/
min intiem verweven publiekelijkheid
daartoe het KrimGotisch voorafgegane.


Stormt daarin niet het clair-obscure de M
in van het toverwoord? Het stormt. E
brengt het slikik in het spel, terwijl de C

afkapt waar grenzen te dachten staan. A
evenwel kent ons niet alles niet evenmin N
& daarmee zet in al het goud dat niet O

wou maar was de draaiende molen. Olie is L
Op de nakende weerslag der golvende O.
Schier eindeloos de drang tot verdraaing in D

die de dag openbreekt van de lijdende I.
Op aanrechten aller talen te druipen blijft A
staan die eerstom per afstand de lus vraagt aan M.

Gebroken tot licht blijkt de huid het lijf gebrekkig O
Toe te behoren zodat enkel het zingen tot U
in galmen ons indringt. Hoorbaar ook rochelt de R

zich ons ter lering te aarden van het schone de O

 

 

(euh, Izegang is de ‘held’ uit Het Pad van de Wenende Nacht zie ook:

15bis: http://vilt.skynetblogs.be/post/4008319/vertwaalfde-zesde-zang-matrasveren
15:
http://vilt.skynetblogs.be/post/4004825/wegschoot-van-de-kop-van-de-file
16: http://vilt.skynetblogs.be/post/4000208/vlucht-in-overeenstemming-met-dit-woord
17: http://vilt.skynetblogs.be/post/3997260/in-vanum-laboraverunt-qui-aedificant-eam
18: http://vilt.skynetblogs.be/post/3994475/nare-mostrum-en-andere-versprekingen
19: http://vilt.skynetblogs.be/post/3988503/het-groffe-spieken-afl-19
20: http://vilt.skynetblogs.be/post/3984572/meer-pladijs-visvogelt-de-pladijsvis-pladijs
extro 1: http://vilt.skynetblogs.be/post/3981937/het–pad-van-de-wenende-nacht
extro 2: http://vilt.skynetblogs.be/post/3981567/oude-russen-vangt-men-met-spiralen

 

 

Er de moed inhouden

Wanhoop zet haar schouders onder de precisie
waarmee er naar de vallende regendruppel verwezen
wordt, die ongeveer 200 meter van hier verwijderd
De straat opvalt, in een poel
van eerdere druppels: n.a.v.
het niet helen der wonden, bv,
daar waar ze geslagen werden of
de onmogelijkheid van het vergeten, zondermeer
de herhaaldelijk weerklinkende roep, die onbegrijpbaar
telkens weer even onvolledig niet beantwoord wordt, het niet

Gebeuren van het niet-gebeurde en het onafwendbare
van de grijns
van waar-las-ik-dit-eerder
waarmede je dit leest, weer maar eens niet-begrijpende

Dat ook dit weer niet over jou maar over het ons gaat,
waar jij slechts bij gratie van deze regels bij hoort,
Vanuit het negatieve, zeg maar, uit het niets
waaruit ik je dagelijks verwek, hoewel dat dus
Op tot wanhoop stemmende wijze onmogelijk is.

Net dus, o ironie, op het ogenblik dat u dat
als irrelevant verafschuwd, kan ik u eindelijk
berichten, dat ik heden denk enige vooruitgang

Geboekt te hebben in het mij ritmisch op -&
afzetten zodanig dat het naar behoren
schitteren kan daar, waar het naar behoren
dient te schitteren, even.

 

Parfum parfois parbleu

 

!

Er de moed inhouden. Er zit een geluidloos
verschuivende vleestube, 19’ staaf+koker

Waarheidsworm verscholen in die buik.
Muliera Mystica waggelt haar ijskont, hijgt

Ik (ikikikikikik ik) ben het secreet
van uw hahangsten, ik. Slokt. Schermt.

Ik teken ik waar moet ik tekenen
ik leef mij uit waar moet ik storten

ik breek mij op waar is mijn zoets
waar is mijn bestu ik gebleven

Het individu in haar pluriforme
singulariteit maakt het model pus

Mogelijk, deze aarde nieuwe
aarde wees sprekend uw moedere

Presideert al het heelal. Heelalwalla.
Toonloos. Schismogenererend. Kak.

U hoort mij niet, dit is geen doewoord
het is omdat wij falen dat het nog voort

Lijkt te gaan.

 

?!

(Trek de schoonheid nu bij blaren
van uw vel,& hoopt niet langer , pak de wellust als

datwitte lijfje over uw bibberhoofdje, trek &
stapel , kieper alles op een hoopje, frommel

Je ikje fezel ik Ben ook maar een Kwezel, zet
de fik er deftig in & stook Zo ook de laag bwaaâk

uzelven zoals wij in de hemelen schimmelen
Jaja therèseke les parfums des gens lá parfois

Ça pu miljard dedju menneke l e savon)

 

 

 

1.

Het rode rood houden
zodanig dat het rode rood is
mocht er iemand om rood vragen,

Wat uiteraard niet
zo eenvoudig is, temeer
daar het rode altijd

Rood dreigt te worden,
als je het te lang rood
wil houden, hoedanook.

 

2.

Het witte wit houden
ook, zodanig dat men naar
hartelust kan allubedoren,

Mocht enig groen kind
zich daartoe bewolpluizen.
& enkele previliën, zo dacht ik

Misschien, om het al te priaapse
binnen het vertoonbare te houden
hoewel het natuurlijk met u is

 

 

3.

(Zo gesteld dat je al dient
diepzinnig met restbetekenissen
te priegelen in de verre velden

Vooraleer er van enige wellust Sprake kan zijn. Het is overigens, lieve doch dwalende Lezeres, een
vergissing te denken dat wit Zich met rood tot roze dient te vermengen, normaal is er Daar geen tijd voor, laat staan Papier in deze pretfabriek, alle pretii affectionis ten spijt. De oplossing is steevast van de instant soort, wat sommigen verleiden kan tot een wel erg elegante priamel waarmee dan de recht evenredige relatie van het natuurlijke tot het digitale zichzelve moeiteloos als vanuit een preumptio juris tot bewezen en verworven inzicht verheft, een prêt-à-porter dat men bij de minste pretext als een priapisme voor zich uit begint te zwaaien, het zou in deze prieeltjes van de pretentieuze theorieën immers een prevaricatie zijn van de prestigdigitateuren die zich hier als pretorianen van de waarheid opwerpen, om zich niet met deze makkelijk verworven prethalzen diep in de koopwaar te laten kijken. We zullen volstaan met aan te duiden dat het , euh, vrij dwaas is om bij het vaststellen van een feitelijke verloop gekenmerkt door hysteresis, zomaar de wetten van de observatie door te trekken naar dat grotere , duistere rijk, dat immense onbekende waarin het geobserveerde eventjes opfonkelt als een witte walvis die wel enige harpoenen hebben wil.

Nope.
Ach ja: onze Blume, der Anna, die is nu wit, dan rood, dan weer wit & aldus heeft zij naar behoren deel aan het uwe. Maar dat zegt ons nog immer niks nada zilch ingetinge over de kleur van de vogel.

 

 

De wortelweg

  1. De korte weg

 

Dag schatje hoe lopen
hoe lopen bij jou de korrels
hoe lopen dáár de korrels van het grauw?

Dag liefste springt de vorige
springt de vorige ook zo hoog
springt & spat het er ook zo hoog uit bij jou?

Vaarwel mijn engel ik land
vaarwel mijn engel want ik nader de band
vaarwel nu ik land op de band & in kleurige

Strepen ik teken mijzelf
in slierten slijm en bloed schuur ik mijzelf
zo tiktjakstjok meuheuhstjakmeuh uit.

 

  1. De lange weg

 

In de grond ontstond
mijn vurige zang. Het

Duurt & duurt nu al
jaren. In de grond

vergaat langzaam
nu mijn vurige zang.

1 Voldoet niet aan de ringtorige WTC specificatie, en er staan wrschnlk ook nog dt-fouten in.

2 deze en soortgelijke zinssneden stammen uit het taalgebruik in de Java programmeer taal.
Daar wordt een programmatorisch object (bv. het object message) als volgt wordt geinstantieerd: Message myMessage=new Message(); Het oorspronkelijke object Message is een vooraf gedefinieerde functie waarvan vanaf dan in het programma een benoemde instantie (myMessage) beschikbaar is. Het object heeft dan een geheugenruimte toegewezen gekregen.
Ik gebruik hier het verhaal, de zich als literatuur voordoende tekst, op beperkende wijze als programma, telkens ik een nieuwe object in het verhaal inbreng dien ik dat volgens de mij zelf-opgelegde regels te instantiëren.

3 In de Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer heb je The man of Law’s Tale over de Standvastigheid van ene Constance. De Canterbury Tales is een beroemd voorbeeld van de raamvertelling waarbij verschillende verhalen samengebracht en gehouden worden door een omkaderende vertelling.

4Read Euler, read Euler, he is a master for us all“, enfin, dat is tenminste wat Laplace beweerde over Leonard Euler

5 In ActionScript wordt vaak met zgn. Listenerobjecten gewerkt, objecten die reageren op veranderingen in andere objecten, bv een tekstinvoerveld.

6 decibelaire: een naar het pleonastische neigend neologisme van decibel+ het franse air, lucht

7 Karel Šlenger Tsjechisch schilder (Chomutice 1903 – Praag 1981). Studeerde eerst natuurwetenschappen aan de Karelsuniversiteit in Praag (1826-27) en daarna Letteren en Filosofie aan dezelfde universiteit (1928-29) en aan de Sorbonne in Parijs (1930). Als beeldend kunstenaar grotendeels autodidact. Heeft nooit echt bij een bepaalde stroming of groepering behoort, maar zijn werk sluit wel aan bij het algemene streven om weer meer naar de werkelijkheid te werken. [Bron: Tomas Vlek – Praagse Schilderkunst 1890-1939, ISBN 904009097 1 – de jaartallen zijn letterlijk overgenomen]

In vóórkathedraalse verhaaltrant (dwz louter hypothetisch buitenwezenlijk en terloops) is de Kessel-loose ŠlengerKlump de ontstaansplaats of voorwaarde van de Kathedraal-Moeder. De Klump is afgetekend en plagiaristisch volgekliederd, na de feiten, wat misschien een verklaring kan bieden voor het buitenwezenlijke ervan. Het visionaire origineel van Šlenger, afgebeeld in bovenvermelde publicatie kan helaas om copyrightredenen slechts verdoken getoond worden. De visie van Šlenger mist wel alle data van de niet onbelangrijke setting in de Eertijdse Beemden van Kessel-lo, met o.m., kijkt u maar effen goed, de Uitslaande Witschimmel en de Oranje Dagsluitingsweerschijn boven Kesseldal.

 

Categorieën
lyriek

Afdaling van de Godin Esther in de On…

Afdaling van de Godin Esther in de Onderwereld I

een lichtjes katertemperend &
bruisend soort weekdiervertaling
van enkele netzinderende
Gilgamesj-tabletten

[..] Met [de tekens
Nooit Terug & nimmermeer nog wederkeer daarvan]

het donkere land

verzweerde nu van Sin’s dochter Isjtar het innerlijke oog,
het oog dat innerlijk van Isjtar was, Sin’s dochter. Zij
daalde af naar het huis der schaduwen, het Schaduwrijk
Ir Kah La in & in het huis dat elke uitgang sluit voor hen,

die binnengaan

& lang de weg die enkel heengaat, niet terug & in
het huis waar geen licht het lijf bereikt dat binnengaat,
waar klei het voedsel is & dorsten laaft het stof ,
waar geen lichtval hen het donker klaart, zij, die

als vogelen

met dons gekleed & met hunne vleugels getooid
& ’t stof afkloppen dat de Tijd daar binnenwoei.
Zo sprak Isjtar toen de Wachter toe: ‘Wachter, hé,
Open hier de poort & nu, of ik zal ze breken
in twee

het slot breken,

als twijgen de pijlers beide, de beide deuren openbreken
& de vele doden oproeren om de levenden te eten
& de doden, de doden zullen vele malen talrijker zijn.’

De Wachtersmond brak open & dat stof doorboorden deze

Wachterswoorden,

Isjtar voorbestemd: “Halt, Gij Vrouwe, halt
Breek dat breekwerk af want kijk ik gá al
naar mijn ongenaakte meesteres Erek Ki Gala
De Wachter ging Erin & sprak tot Haar, aldaar:

‘Uw Zus is Hier,

Erek Ki Gala, Uw Isjtar & met groots misbaar staat
Zij aan de poorten Daar.’
Erek Ki Gala begon te beven
zoals een denneboom bij ’t vallen van de bijl
& sloeg haar hoofd in zuchten op als was haar nek

een slappe slang:

‘ Oh, wie heeft dat Hart, wie dat Bloed aldus beroerd
opdat Zij met Mij hier onderaards wil gaan, Haar lijntje
spijzen met de klei, Haar dorsten laven met dit stof? Ween
ik niet om de mannen die bovenaards hun vrouwen laten?

ween ik dan niet

om de vrouwen die zich uit de omhelzingen hunner mannen
gerukt zien? om de kinders vóór hun tijd geplukt? Ga,
Wachter, open Haar de Wachterspoort & spel haar lijf
de Regels op, die om Hier In te gaan bij Oud Decreet

toch gelden nog!’

De Wachter ging & opende voor Haar de Wachterspoort & zei:
“Kom binnen, o Vrouwe, laat het roodgebrande Cuthahland
Laat Uw komst het Dode Rode Land van Nooit Terug verblijden!

[hier eindigt deel 1 van de mosseluitzet]

Referenties

Engelse vertaling (1915) http://www.ancienttexts.org/library/mesopotamian/ishtar.html
Wikipedi artikels Ishtar, Inanna, Sin, Ereshkigal & Gilgamesh

Categorieën
Anke Veld

[Esther]

[Esther]

Geugle is een EgoLoôg

van Flip Diko’on Li (SFE, CgO & BrT)

 

 

 

 


 

 

[fragmenten uit de Eertijdse Proloog, verregend erregens
tussen dimensie #7 & 9, capiche? allez, beuvez donc
un bon coup sans eaue!]

 

* *
*

 

tweede, geannoteerde verzinking,
ter wordpress gestesseld door dv
op de docsbank van het EgoLog

 

 

http://docs.google.com/Doc?id=dgv27bzq_68f4r4sr

 

 

*
* *

 

βλὰξ ἄνθρωπος ἐπὶ παντὶ λόγῳ ἐπτοῆσθαι φιλεῖ.

* *

*

 

 

 

 

 

 

Het EgoLog, geheiligd zij haar witglinsterende Tekstgleuf,
looft in zoekuitspatsels 3 t.e.m 1987265 diakritisch

voor de van zinsels beroofde gedateerden aldus:

 

 

Iets ging er deze planeet rond tegen net niet de snelheid van het licht, maar informatie was het zeker niet. RapportageSluis Esther D. Fournissa bestond dan wel voor 73% uit Vloteinse Prima Materia, ze had als Poortwicht zoals iedereen in de Lloke-kweek bij haar vissing een hardcodig aansluitsel in het oor geschoten gekregen. Geen bit zou haar ontgaan: de zwarte lijntjes van het dradenwerk hadden zich sindsdien immers op geruststellend zichtbare wijze met de aders op haar onderarmen verstrengeld, een uitstekende cultuur, zo wij immortelen daar al oordeelsrecht over hadden.

We bevinden het dan ook een verrukking om door haar te waden, haar orgasmes zinderen ons als eertijdse vetpotten van loutere interruptieverwekking in dit het Meedogenloos secce doorstromen van onze Woestenij.

 

Zelfs haar meest frivole bewustzijnstraject werkelt verkwikkend door de op zichzelf door- en doordachte opgewektheid die erin glinstert. RS Esther spelduidt dan ook niet de eerste de beste Egologge Poort in dit Boek. Zelfs bij een oppervlakkige scan verspiegelt haar Loop een myriade van duizenden naturen. Het is Tekstboek, maar we dienen toch te bevingernatten dat zij omstreeks haar 42ste cyclus tot de derde Inkeer doorvloeide, een Telkens-Zolang-Dat waarna het kleinste bitje info in haar innerlijk langs de uiterst gevoelloze geleiding in het Volstrekt Stroomloze van het Nihil doorgegeven werd. De verwachtingspotentiaal spant haar responsiviteit van bij de init tomeloos op. Het is evenwel van zin doorschoten, de rede stokt immers en verwordt tot leesbaar proza als de kruiper Esther zelfs maar raakt. Ze schonkschenkt ons gedurende haar e-oon een loepzuiver simulapoëimage van de algehele complicaties op planeet Vlotein, zodat we althans in dat mestastasem met 1 poort volstaan. Haar er was een ijl Eiland waarin het Er bij elke lezing trilde met menige andere dingen, & er zat niet het minste rek op.


Eender welke data die zelfs maar in wijzerzin fluctueerden:RS Esther zou het informatieve potentieel damwel zeker registreren, daar kon de meest bouwvallige klompijl niks aan versodemieteren, nada, ingetinge.

Maar onze potentiepulsdetectoren zwijgen. De kip, zij keelde niet. Er vlotten ook geen rapporten over activiteit van het On in deze constricten, dus een Lek was ook uitgesloten.

Iemand, onder nauwlettende supervisie van Ergens, herschrijft voor de 87ste keer de Loop. De term weze gezocht. Spaak lope het. Soms is het toch echt wel EgoLog-geklaagd dat we niet mogen hardcoden, maar we moeten nu eenmaal gehoorzaam de resultaten laten zinstuiken bij de Ene Snede, waar zij Luide klinkt: ‘den Al te tragen Humaan wil van het Ware al het Waren liever kwijt’.

  1. RapportageSluis
  2. Vloteinse Prima Materia
  3. Poortwicht
  4. Lloke-kweek
  5. cultuur
  6. immortelen
1. RapportageSluis: In het licht van het Uittijdse gestel kunnen sommige erg uitonderlijke individuele organismen de vorm aannemen van een Poort of RapportageSluis. De door hen Intijdse belevingen worden dan zichtbaar voor de Schouwers in het Uittijdse. Ja, ’t is een beetje lastig in’t begin, maar het went vlug, hoor -Dv 08-06-07 08:19
2. Vloteinse Prima Materia: Water. Vlote’in is een planeet gelegen in het Ondeel van het Sterrenstelsel der Amauroten. De planeet is erg gelijkaardig aan onze Aardkloot maar dus van euh, Eertijdse Datum. De Eerste Materie van Vlote’in (het afkappingsteken duidt op een nasaal verdoken r-klank tussen de tweeklank, een vloteinse eigenaardigheid) is water, de rest van de planetaire materie is in Uittijds perspectief verwaarloosbaar gruis ofte nanopuin, wat niet wegneemt dat het in de ogen van de Vlote’ins het meest consitutieve bestanddeel van hun realiteit uitmaakt. Verder moeten we opmerken dat ook Uittijders hoegenaamd geen vat hebben op Prima Materia, er bestaat niet zoiets als Eigen Nat Eerst, het Water is per definite ongedifferencieerde materie. Paradoxaal genoeg is er restmaterie (gruis, nanopuin) nodig om de Prima Materia informatief te differenciëren, c.q. in het Uittijdse te veruitwendigen.
Het gruis wordt door Uittijders ervaren als Afwezigheid, een Vage Leemte. De kunst van het Poortlinken bestaat erin de Intijdse Poorten op een geruisloze manier van een Ruisvormige hardlink te voorzien in de initcode. Hier wordt de Poort bv onderarms aangesloten gedacht, (verg. ook de versteende uitdrukking ‘het zit er bovenarms op’).Bemerk dat Uittijdse code uiteraard door de Wet of het Verbod op Eerstegraadsrecursie efficiënt uit de intijdse realiteit wordt geweerd. Poorten kunnen wel tot Inkeer komen, maar hun uittijdse richtingen zijn noodzakelijkerwijs van de eigen init-code afgericht. Een Poort kan dus wel het voorrecht smaken van een naar het uittijdse neigend bewustzijn (naar het schijnt valt dat nogal licht metalig in de mond), aangezien ze zich daar enkel via Intijdse analogieën een beeld (simulapoeimage) van kan vormen is dat eigenlijk hetzelfde als naar een steekse mug slaan met een rolletje licht-erotische blogpagina’s: populair maar totaal naast de kwestie.

3. poortwicht Hoewel Poorten niet geslachtsgebonden zijn, zijn zij in hoge mate ongecorrumpeerd door de localiteiten (plaatselijk gruis, ingroei) & derhalve in de meeste gevallen uteraal van mannelijke post-evolutionaire kwalen gevrijwaard gebleven.

4. Lloke-kweek: de androiden op Vlote’in zijn geen zoogdieren. De voortplanting is een complex gegeven, het komt erop neer dat na een paringsritueel de eieren door de Vlote’invrouwen worden uitgezet in een daartoe met talloze misleidende bevalligheden uitgeruste Pondeau’s ofte kweekvijvers.
De Pondeau’s worden tijdens excessieve bachanalen door de mannen op hun beurt vol zaad geschoten waarna een groei- en bevruchtings-cyclus aanvangt die qua complexiteit haar gelijke niet kent in het Tijdelijke Universum. Op de planeet bevinden zich negen Pondeau’s, 1 in het zenith van elke zon die haar stralen op de planeet werpt. De reflecties van de negen Pondeau’s convergeren op de enige Maan van Vlote’in, in feite een erg metaalhoudende reuzemeteoriet die dankzij de convergerende reflecties de vele zonnen van de planeet in helderheid toch vér overtreft. Dankzij de vele zonnen die zich op geruime afstand van de planeet bevinden, kent heel Vlote ‘in een egaal subtropisch klimaat zonder seizoenen, een beetje zoals hier na de calamiteiten van 2012, maar dan zonder de gifdampen.De Megi Megi Megillac, de meest beknopte Pondeau-cyclusverklaring uit de Vloteinse Overlevering, de output van de verenigde telkracht van Vlote’in gedurende 15 eeuwen van onafgebroken afdrukken, is in digitale vorm een xWord-bestand van ongeveer 18,3 triljoen exabytes, voldoende discspace om ons planetenstelsel, inclusief de zon, op atomaire correcte schaal na te bouwen.

Het weze hierbij opgemerkt dat ook op Vlote’in er een tekstueel-memetische link bestaat tussen voortplanting en het visoniare, mystieke of religieuse. Zie daarvoor later het lemma ‘seksuele kennis & voortplantingscommunicatie’ inz. de paragrafen rond het dichterschap in de Kathedraalse Velodroom van 2011. Zo wordt van één bepaald vers van de Vloteinse dichter Valis IJ. Fandewoester bv. gezegd dat het ‘de bevruchte data van alle negen Pondeau’s […] bevat’:

De felpen violier vunst diep van donkre vieren

De Lloke is de meest Noordelijke van alle Pondeau’s gelegen in het midden van de Moerassen van Eshcol en staat bekend om haar blauw-diafane intellectueel-verfijnde, energieke dikkopjes bij de mannelijke steur en de tanige, gladhuidige en donkerogige schoonheden bij de naar kweek-transcendentie neigende vrouwtjes.

 

5. cultuur : in de biologische bet. – kweek6. immortelen: of Uittijdigen. Het vertelstandpunt is in wezen dat van Ons in de Uittijd, maar derhalve ook wisselvallig daar een correcte weergave van Uittijdigheid binnen dit bestek uiteraard onmogelijk is. Zo wordt er in functie van de begrijpelijkheid wel ’s geswitcht van verteltijd, of gaat het standpunt via een halfslachtige stream of consciousness techniek over in dat van Esther of de Haren.
Categorieën
lyriek

EXCESSIEF

als de opdracht die het beeld afzakt bezijdens
het zuigen der trechters, de zwartgang behangen
met op polaire wijze van nieuwe coordinaten voorzien

nogmaals de opdracht

de zang voor eeuwig
gevangen in het afslaan
(het spergebied niet)
(wiederholungsgefahr)

daardoor per abuis (noteer met mij:)

het aanraken te raken daar waar het niet plaatsvindt
midden in de verfrommelende hand, het afslaggebaren

het afvloeien stuiten pal waar het roost al op de pletshand in de
plastafelen, de deerniswekkend ogende oppervlaktespanningen
van de vochtcurven – laat ons hen in zichzelf liqualen dopen

zoals onze woorden zich in het aardedonker te hoop lopen –

herhalen het herhalen van het herhalen namelijk

  • de omvallingsnoodwendigheden bij een nauwelijks beluisterbare verspreking
    van b.v. het bruiswaterglas met bruiswater erin
  • de plaklimo vervolgens van de kinderen alsof het reële wou helpen
  • het irreversibelle uitmondend in het krolse zingen
    van heur haren die weerom

op de drempel van gebeuren gespannen
staan zoals de opdracht die ons & het beeld
afzakt, bezijdens

(bezijdens wie?

wij die de wijsheid hebben van de Antieken
& de koopkracht ook o
stort ons toch het pek

op de lillende tongen)

wat het is, is het & het
is de opdracht & vervolgens is
het

wit.gif

HemelNet-tekst

Categorieën
lyriek

SPINOZISTISCH TERPSITONEMANUAAL

Men dient u niet te natureren dan:
De klankband loopt, de indruk valt
& in het rode werpt het vlees gestalten,
Wast tot witte maan met zee de man.

Vermeerdert niet het vlak de vouw,
Het zicht wordt aan de lijn gesplitst
& waar haar zon op einders flitst
deelt als wachter mee de poort

een vrouw. (Het heeft, vrees ik,
weerom met lijf & lust te maken,
ogen die daartoe in ogenblikken
haken. Baruch zou het ronduit

laken. Inzicht dat in zich zo oplicht,
spreekt, maar wordt door woorden

weerom aan het zwijgen toegedicht.)

wit.gif

'terpsitone': door het gehele lichamen te bedienen muziekinstallatie van de Russische uitvinder L.S. Termen.
'manuaal': wordt hier voornamelijk in de verouderde betekenis van 'handleiding' gebruikt
'natureren': verwijst naar het bekende spinozistische onderscheid tussen de natura naturans en de natura naturata

wit.gif

HemelNet-tekst

Categorieën
lyriek

DE NEDERLANDSTALIGE VLEERMUISLYRIEK TOT GROTE BLOEI GEBRACHT

Het lijf zijgt. Muurplak. Pollencongregaten
in de netvliezen. De knokige uitstrekking 1
wijst in weerwil van het achterdehandse

2 t.e.m. 10, dat niet wijst. De haartjes
klitten in de vleermuispelsjes. Zwart

blikt een sluikse ijking
van de rotswand af, botst op,
& stuitert van de rotswand
wederom. Slijk

waarin de zingende lijfjes
zingen, zijgen. (Bewaren

in amber).

wit.gif
wit.gif

Categorieën
lyriek

LE PNEU MICHELIN A VAINCU LE RAIL

we zullen zullen we niet we zouden ons
toch het gezeten zijn laten welgevallen
terwijl het ons nog snel en adekwaat
een paar naakten doorvalt, ik

koning jij afwisselend jij koningin ik
& de hele hermafrodiete afwikkeling, kom
frommel het al maar op-

nieuw: we zouden zouden we niet we
zullen dit gezeten zijn genegen zijn de stroop
met enkele naakten tegen hoge snelheid doorschoten

de bruid zorgvuldig uit de maag(wan)d gepeld
zorg je wel dat het wit niet scheurt
met al dat glas moet er
overigens niet geboend moet er
niet gestreken kan het
zo het kader wel in komt er geen
rozig wolkje nu ik bedoel maar,

zorg je eigenlijk nog wel voor het Bondmeisje? een brunette
of is het een rosje ik bedoel beter toch een roodharig
dat zie je niet vaak, zeg zouden we

niet, ik

dacht, zouden we niet vlug daar
heb je het al, maar liefste

het weten was er al, hoe kon ik nu
zullen we nu dan maar, snij jij
er het rot uit ik hap wel wat

(in de mens is de worm mens
van de mens door het wormwielige
ventiel afgesneden, de verbanden
ontsporen, het klettert overal
de klippen af, het krijt maar wat,
de taal zelf verkettert het elf-
je dat in twee frames gevangen
bij de goden te trillen staat)

bij de goden te trillen staat

of niet

soms?

wit.gif

'Le Pneu...': Titel van een lithografie van E. Montaud die volgens Linda Dalrymple Henderson als inspiratiebron/referentie voor Duchamp's 'Le roi et la reine, traversée de nus, vites' diende (zie Henderson -Duchamp in Context, ISBN 978-0-691-12386-1)

pneu.jpg

 

HemelNet-tekst

Categorieën
lyriek

ZO DUS

snijdt men zich het vlees in ( gij talmende doetjes)

Gebruikers maken periodiek geluid.
Dichters dichten dan, of slaan op
hun snuit. Verkeersongevallen doen ook mee
& dra ook vallende, ach, zich voegende bij de

Hoestende Nachtegalen vallen het lied
in de landeisende eislanders nog. Het stormt
de Donderdagen in & uit de boten
botst verwoed geluid. Rompslomp alom.

Weten wij o weten wij wij weten niet wat
zij wil & zij niet evenmin & zelfs de tijd
wil haar niet van het woord af laat staan
onze muze sterrrenogerig zou

resp. zal barsten de spuigaten uit.
Uitputtend ons slingert alles
haar middelpunt om. De crypte
niet is de verstopping. N.I.E.T.

Kraakbeen der zinsvermorzelingen
eerder. De Held van Herosalem daarin
tegenwilgs te dank- & doornbloeden
bengelt. I.S. Wat het betekent verbonden

te zijn. Het lijkt wel werken.

Een bodempje secreet nog? Smaken
doen het unieke niet verstillen.
Elk verschil oorverdooft. Hoe

( gij talmende doetjes) ?
wit.gif

HemelNet-tekst

Categorieën
lyriek

HOEVER DIT OOK REIKT

dan zou het zou het niet dan
zou het u niet ongelegen zijn niet
in de hand als in de mond een

gepofte kastanje een onverhoopte
vleeskransvertakking de inval
van een enkele waterstraal
in zomersdikke
lagen stof & het zou dus

uw hand genegen zijn terwijl

de strepen verstrengelen tot beken

terwijl je het bij ons bewerkstelligt wij
het valt ons erg plomb maar we
zullen het verhangen terwijl het hier

de dag uitloopt & te zingen al
terwijl het snikkend nog de spreeuwen voor zich uit
stuurt/hangt/jaagt om de vergeten kerselaar in 1 ruk
van alle vrucht te stropen terwijl het

oxiderend aangeslagen vaalgroen afbladdert, beverig knikt
& instuikt terwijl dit zo is

als het is

zoals dat zoals alles hetzelfde ding is
dat in uw vinger krampt terwijl
u het

wrijven puur op snelheid
laat komen, terwijl

dit alles hoever het ook reikt
u belet om van uw sterven nu al
op gepaste wijze te genieten of

temidden van hen waaraan u ontvalt
de hoogst schrikbarende nagalm

in te zetten, nee,
zou ik dan niet, nee

ik, nee

nee

niet.

Categorieën
lyriek

U

“STELLING: de programmatorisch uitgerokken tegenwerping als uitgestelde verprutsing
heeft in tweede instantie een verheviging van de lyrische inpact tot gevolg”

uit “De Anti-Buddha in 1001 uiterst misselijk makende stellingen”, dv 2048

Gij, éénlandig lichaam,
Met vele holtes omwrochten
Zich wijdkeels in het in van dit in
Instrengelende U, gij

de uit het prut ener mottengrotto gekropen
reuzevlinder Genjo gelijk, die vertrappelt het blauw
in het beeld zoals ooit een weerschijn uwer zielsverhuizing
te rokschuivelen stond op kousevoeten & in de knetterluchten

het blauw te aanroepen: “blauw
is het blauw daarboven & het blauwt”
(jaja maar hoe je in haar u kon raken).

De arenden mekkeren als eendenkroost.
De potloodventers kribbelen, de Mediatieke
annoteurs van het verhevigde Flikkeren
flikkeren verhevigd. De Barst ijkt

de dansenden & de

plaats is de weg, Wat is, was nu & Weent al & het pad heet
b.v. scheurbuik, het geluid makend dat een tokkelende ladderkin
maakt, wijl zij kwijlend de ladder aftokkelt. De tong
is sedert geruime tijd gevat al door de klappertanden,
ligt plat gevallen op het vaderland, in volle volksaanloop
gesneuveld, heroisch de midscheeps aanstormende voorruit tegemoet,

die met splutverwekkende vaart het pad dreigde te kruisen,
dat bij herhaling niet voor niets scheurbuik heet. Heette. Namen
zijn in Tienen evenwel nooit toevallig, het is zaak immers voldoende
vlucht te maken bij het manhaftig insleuren, het curven
instrikken, het druipvet inwassen, elke verheffing
uitboenen, de regel bij de wet inpressen, de lede ogen
op de maten platstomen. QED. Maar

Adem ademt
dan het trilblad op. Huid
verhardt op langzaam maar zichtbare wijze
op de in kogeltijd bekorstende kervingen, zie

de eeuwen ten onzent als barcodes oplichten al,
hoor het doffe ruisen van marmer gedurende milennia.
Bloem, zie mij vallen. Te tuimelend

als onkruid staat, ter brandt schreeuw ik mij,
dit hout mij in ikjes

verslikkende
vergaderd wij-ding, o
men gebruike

een allerlichtste waaier
om u de luchten
te wegen voordat

men er u in aanbrengt,

in gedachten
verzonken,
wiegebenend,
op het scherp van de maan

om aldus de eeuwigheid
op sporen van uw niets
af te luisteren, tel

na tel na tel na …

een soort positieve heksentest, quoi –

Categorieën
Grafiek LAIS, 449 dizains lyriek

MU

stijgweg
dv – “stijgweg”
23-05-2007, 19:53:19 dv

Hier,

daar

ter plaatse vervat
in het nieten van lusjes touw
b.v. aan kartonnen naamkaartjes

waarop dan plots in
wonderbaarlijke kribbels
jouw naam hangt te
bengelen, onmiskenbaar
hier,

daar

waar de ontelbare bewegingen
binnen het tellen
de uitkomst van het tellen bevestigen
zoals zij onmogelijk zijn kan
op het ogenblik van het tellen
in de tijd, en dus

onophoudelijk zo de tijd
elk zijn ontkennen

op dit moment

waar eendere woorden ik
en eendere woorden jij
ons gedurende myriaden
aeonen voorbijstromen;

waar jouw naamkaartje bengelt,
ter plaatse vervat, daar,
hier niet,

Laïs,

daar,

hier.

 

 

 


steunt den Afhankelijke Dichter en koopt wat Hoogwaardig Creatief Afval:

Categorieën
Anke Veld archiefdoos Grafiek lyriek

HOSSU

libidinaalschema
dv  – de vinculis

払子¹

(een monnikenverhaal)

Leeghoofden zijn het. Op rood velours liggen de schedels in de bestofte vitrines van het aantoonbare. Suki’s slanke hand neemt hen op, een voor een, stoft ze af en legt ze terug. Een late zon tikt hen de bleke neusgaten aan en ongetwijfeld stroomt hen dan meermaals nog de energie van oude jiujitsubewegingen door. De oude stokdrang. Van Suki’s penseel, uit de hertenstaarthaartjes, vervliegt een zoete geur als van duizenden vliegenlijken.

Eerbetoon? Een tiental eeuwen eerder werd de wereld een wereld die de wereld wou zijn van rode stofdeeltjes. Welk bewustzijn zou dan nu nog de aap eren, die de aap na-aapt die zich in het pluche heeft gestort? Neem de virtualiteiten Tik, Tak, Tok en Tuk.  Aai Tik is de Saaiborg. We zetten er Tok kruidenthee mee, Tak gewone thee en Tuk we eten aap in Saaiborgsaus.

Suki maait ook het gras van het perkje voor het Tribunaal. Grasgeur. Het serene zoemen van de motor. Haar okeren schouders duwen bevallig de grasmaaier. Moeiteloos. Maar onder de schouders liggen heus geen andere schouders verscholen op het grasmaaien te wachten. Leeghoofden.

Zo dan uw stad in, Lezer. Laat uw denken gezuiverd zijn door bruisende lust. Met zijden sjaals, met klaprozen zoen ik u.

 

¹'Hossu': zie http://www.aisf.or.jp/~jaanus/deta/h/hossu.htm

 

Categorieën
Ruis

boot file

reuzin
dv 2007-2017  – “de reuzin (aangeschoten)”

De boot schommelt op de waterlijn. De lijn ligt stevig aan de paal, maar een beetje verder gaat ze toch de dieperik in.

De dieren bekvechten dier aan dier, maar de oogjes kijken pienter, stiekem staan ze te drummen om bij de koningin in de gunst te komen.

De koningin staat beneden in haar meerzonnige wolkjesveld te glunderen.

Categorieën
lyriek

u/mu

U

“STELLING: de programmatorisch uitgerokken tegenwerping als uitgestelde verprutsing
heeft in tweede instantie een verheviging van de lyrische inpact tot gevolg”

uit “De Anti-Buddha in 1001 uiterst misselijk makende stellingen”, dv 2048

Gij, éénlandig lichaam,
Met vele holtes omwrochten
zich wijdkeels in het in van dit in
instrengelende U, gij

de uit het prut ener mottengrotto gekropen
reuzevlinder Genjo gelijk, die vertrappelt het blauw
in het beeld zoals ooit een weerschijn uwer zielsverhuizing
te rokschuivelen stond op kousevoeten & in de knetterluchten
het blauw te aanroepen: “blauw

is het blauw daarboven & het blauwt”
(jaja maar hoe je in haar u kon raken).

De arenden mekkeren als eendenkroost.
De potloodventers kribbelen, de Mediatieke
annoteurs van het verhevigde Flikkeren
flikkeren verhevigd. De Barst ijkt

de dansenden & de

plaats is de weg, Wat is, was nu & Weent al & het pad heet
b.v. scheurbuik, het geluid makend dat een tokkelende ladderkin
maakt, wijl zij kwijlend de ladder aftokkelt. De tong
is sedert geruime tijd gevat al door de klappertanden,
ligt plat gevallen op het vaderland, in volle volksaanloop

gesneuveld, heroisch de midscheeps aanstormende voorruit tegemoet,
die met splutverwekkende vaart het pad dreigde te kruisen,
dat bij herhaling niet voor niets scheurbuik heet. Heette. Namen

zijn in Tienen evenwel nooit toevallig, het is zaak immers voldoende
vlucht te maken bij het manhaftig insleuren, het curven
instrikken, het druipvet inwassen, elke verheffing
uitboenen, de regel bij de wet inpressen, de lede ogen
op de maten platstomen. QED. Maar

Adem ademt
dan het trilblad op. Huid
verhardt op langzaam maar zichtbare wijze
op de in kogeltijd bekorstende kervingen, zie

de eeuwen ten onzent als barcodes oplichten al,
hoor het doffe ruisen van marmer gedurende millenia.

Bloem, zie mij vallen. Te tuimelend
als onkruid staat, brandhout wordt als ik,
dit mij in ikjes
verslikkende

vergaderd wij-ding, o
men gebruike
een allerlichtste waaier

om u de luchten
te wegen voordat
men er u in aanbrengt,

in gedachten
verzonken,

om aldus de eeuwigheid
op sporen van uw niets
af te luisteren, tel

na tel na tel na …

een soort positieve
heksentest, quoi –

dat gelooft toch geen kat.

MU

Hier, daar
in die eendere oorden
vervat in het nieten van touw

b.v. aan kartonnen naamkaartjes

waarop vervolgens

in wonderbaarlijke kribbels

uw naam hangt te bengelen,
in de duidelijkheid

van het absoluut unieke,
onleesbaar hier dus,

daar

waar de onoptelbare bewegingen

binnen het tellen de uitkomst

herhalen zoals zij onmogelijk


zijn kan in de tijd, & dus
onophoudelijk zo de tijd

insuizen;



waar de eendere woorden &

ik u gedurende honderduizenden &

myriaden aeonen voorbijstromen

u niet raken met het niets
dat wij verhalen op het niets
dat u ons tonen wil;

waar wij ons aldus
voortdurend uitputten
in het alomheersende uitdrukken

van het onvervangbare
dat in het vervangbare

onvatbaar te zweven hangt


[…]

niet,

door niemand van het cijfer
ontdaan, vergeten,

waar het bengelen zal,

in eendere oorden, daar
bij het touw gevat, niet

hier.



Categorieën
English texts

Camerons: (mething) A Face on Repeat (a dozen or so)

JMC foreword:….

Cameron frequently used poms as inspiration e
new inspiration öder how to blow into matter
so that it flattens, e be photography,

Evenly on Emilie. Sir John, dear John
whose praise be quoted
in euro as in our dolls: Repeat

a face

while the face
throw it in the glacier it sees
what it sees namely
it sees

 

 

some ripples being thrown
in a face-glacier near-equilibrum.

my horses turning four.

Sir John, dear John, oh Herschie my doll:
it is a being being on its being for a being or so an
exorcist 3d primitive exo new exorcist 3d primitive

e.g.

 

  • woe be me me new me
    do not add you to us !
    this planet pee new planet is final
  • Lee the aquaduct by earl le duck
  • birdy bey pigeon
  • blue bay babs
  •  hagahaga haga

 

 

 

 

 

 

 

(i.e. shorthand for Power D. Tape Contraptions in the shape of a Cathedral Duck)

 

like holding down a hard-on to increase the hard-on
(fear of the lesser hard-on a part of the hard-on not
mind you of the masturbating instance): non-existent

even more so while circuit.bend.gender equals female. The catch
to non-existence is namely mark my word o anthony
on this the first day of creation (make no
darn) mistaking existence, a needy print-out for this girl, dust
on the screen before you turn it on et ceterae as you were told
ubiquously . Turn it
On! Attention to the qualities of early evening light, attention
All Qualities: The words
MY MOUNTAIN NYMPH SWEET LIBERTY

will rattle in her bones eternally.
(Oh yes, eternally, the inside of ether, i.e. esther, come
and trip as you Go Turn it

 

 

 

On Off

 

(unprobe the indent unprobe the indent)

If e be snorting eaven e bist nicht

curly toi sie dis

 

 

Integer a

 

 

       Te deum

 

 

 

Char             pen

 

 

                         Tier layer

 

 

 

Damn

 

 

 

                    

                 d.

 

A Face on repeat in a face on according to

Printboard the Circuit a known penguin was
Hidden in amplitudes far larger STX read
a curl fo inst nc KNOWING that isn’t
there in the curly entrails blck drips shone

rd ploo LSTN EUNUX LUVVRS ttt this
TH si split-eyed lady of the Lowlands
Nothing my isis NOTHING BUT ITS
SSSssshelve ACQUIRING the curly

face the face the face the face
whither to pixels to waves to us
(enhale me to know me a tiny kn

ob will open the delicate door to
helga the helga-shaft o fantastik
whether withering would Ncrease

Dropping in sync with her time she stuck

eyes in the sockets needles in great expectations
und she twisted the 5 to 100 mhz polyhedral amplif
right into the major icosidodecahedral sexions
of life as we know it asking do we do we now do we

progress or what. Libertad ha no libertad the bug banged
its fourteen severed heads of the annunciation splut
against the ever whitewashed walls the tender dome
of silence, a pair of legs that is wherein i.e. betwix

her frail newFound Body beMyBody trembled as a
lou. Johanna Instead burned the reels into the slick of 2
dimensions so the Apemen could descend. Hairy

monsters see above indeed but Nothing is knowing nothing
like nothing itself acquiring whatever is required to amount
to dropping in a face on repeat in the heat sink succesfully

Categorieën
lyriek

De 000 de rr – – – – 5 50t od ort

O_P_U_S

[ rewriting JP Kervinen’s …. ]

description of the procedure:

“each time

a new post with subject ….
is sent to the Wryting-L list by JP Kervinen

& if i feel like it

i ‘translate’ the message using either Altavista Babelfish or Babylon.

Several translation procedures may be applied in a row, e.g. from

English to Dutch to Spanish to Hebrew to English to Russian to English to Dutch

sometimes different versions are kept in this document

sometimes they are all

i try to include the original message, sometimes i forget

sometimes i arrange the results as if they were poems

i always change the font to Verdana

sometimes the results inspire some lines of ideosyncratic verse or a title
that looks like it was generated by a title generating machine

thus an i can be (re)constructed
doing all this, an opus can take
place”

..o

Xxx – xrrxr – xrxx xr2roorr-x2 X – xx xxxx-xx
R 2rorr-r 2 R of R LED rxx – rr – – rxx LED —
–x-xrxwxx the LED ror -2r 2 rr LED rxxxr X
the LED rxx rxr2 the LED W of R – X 22 –
ttoo LED rox the LED xo LED rrxxx LED rxx 2
.o2xr—xwdxx xx2 the LED rxx X O R 2-oto
2 R – xxrr T R xxwrrx-2xrxx 2.oor has roor R
R of R xwrrrx-2x-xx – xrd dx-2 – xx-x the LE
D ro O T LED xr-ooorr R LED X-ray – X-ray 2
O T LED xxxoorrr LED xr the LED oxrd D R 0
.4.2 T 4 the tt X xoorr X rr – xo LED rr LED
r-wrdadxr the LED rt LED oooooo O – oto 2
R – xxrr T R of xxwrrx-2xrxx 2.oor has roor
R r-r xwrrrx-2x-xx – xrd dx-2 – xx-x LED ro

p.

O of T LED xr-ooorr R LED X-ray – X-ray 2
O T LED xxxoorrr LED xr LED oxrd D of R 0.
4.2 T 4 tt X xoorr X rr – xo LED rr LED r-wr
dadxr LED rt LED oooooo O O rr – xxwd – rr
x of X 2 will orxxxwra X LED x-r LED xrxr 2rx
o LED the ot O R – xr – 2 R LED dxw rr 222
T Rw LED will xdrdrrdra of R the LED ro LED
orrrrrxxxrwrr del Rr – xro R rr LED X-ray the
LED rrr-x R O rrrrrrdcir-2 LED X-ray X X the
LED xxdrdrrrriarx LED oto LED oo the LED o
oxr-xx xxxx R 22.2 X – rrwrd O – the mcx L
ED x-r O the LED xr LED O2 the LED ot LED
X-ray X the LED R xrrrrrdmc the 2 LED rr 4
rr – rtotor LED xr 22 – xxt xrwwwrdamcx- t

u

he LED rxx-rrwx LED oootttr LED rr 444 – xw
wrrdamcw LED X-ray 2 rxxx-xxrx2.o rr LED
wwrrdamcxr – – xxx O LED rrxxrx – ddrwxxr
ED wxxr-rrr-r the LED rxr-xx LED xr r-xx2rrro
r 2 – rwxxxrxx – mcx LED x-r O LED xr LED O
2 LED ot LED X-ray X LED xrrrrrdmc-r 2 LED r
r 4 rr – rtotor LED xr 22 – xxt xrwwwrdamcx
-2 LED rxx-rrwx LED oootttr LED rr 444 – xw
wrrdamcw LED X-ray 2 rxxx-xxrx2.o rr LED
wwrrdamcxr – – xxx O LED rrxxrx – ddrwxxr L
ED wxxr-rrr-r LED rxr-xx LED xr r-xx2rrror 2
– rwxxxrxx of R X – ddrwwrdamix-2 xx x-2r t
oo2, vapor? – – xwwx-X-ray R X rwwxxxrar –
R X LED rr R x-2 T 2rx-xx the LED rwrxxxx-w
x——-rdrrwwwwri R x-2 O T T – rdrwxxrxd

s

aw the xx LED rr LED xrrwrrxxxrx LED X-ray O
O O – X – rrr X LED X-ray LED x-xx-rxxrr-rxrr-
rrr LED rrr-rxxx the LED rrx R xx O R LED xrxr
wrrrrxr LED drx-rrxwxrxrrx the LED O2 the LED
xxxtr R the LED rxr LED wr LED xdrx-xrwrwrr
r—xrdrxrr-xd ott2 – orw xxxxx rr the LED alta
voz – – rawr LED X-ray X LED rr R – x-r LED x
-r the LED xxxx-xwxr LED R drxxxxxxr LED rwr
x-222 2

t

t

t

o

o 9

o 4 N

o 16t 0 orN

o

4 o

0 6 ott

4 ot

ot

tt

oorott t tot

oo ooooto t oo o t t

ox r v t

ror r or rrr root tt

oro o oo ttor t t to

t ott t t

too o

[kervinen 13/03]

T t t oche oche 9 oche 4

N oche 16t 0 Orn oche 4

oche 0 6 ott 4 ot otT oo

rott vroeg oo ooooto t o

o oche t t os r v t r ro

r niettemin rrr wortel t

t oro och oo ttor t t t

naa r t ott t ook och

o oche oche ttt 7 oche m

t T tzee oche oche 13 nOr

Ou ttt de gansos de ganso

s t de 7 m of de gansos T

ardner de wortel de uurl s

eff T t t oche oche 9 torr

o 000 o rr—- 5 50t o ort o
tr o r-r–t00o 5o – rot tt
3 tt o o 1 o 0ooo1—–o ro
r oo o to o Ma o trooo oo
ro to r 5 0050 to 5 0 – -r- 1ro
r 3 oor 3 03 5 r 5515 M0 1o o
rt o oy r 5 o r -r– ot
o aM ttt M 0 t –r—1oo
rt 30 o a r- r orrrr—
MaM0 M 0 — – 1rrt
yy y3 0 t 03 -r or tooottt
yy y3 r a r1to t t t
y yay 5 3 o 0 tt oootooooooooo
aaMMM aaMM 503 0 r ttooor roorr
aMaMMyyayMM y r r otr rooorr
M MMayMay yy r rr r rrrro 11
33000Myyyyyay 33335o ot too1
0 aayaa 30 o oo r t o too or
30033 3305 rotorrr t roorro o
5303MMM 3 MM 300 trtttoorr t roo o

[kervinen 17/03]

De 000 de rr – – – – 5 50t od ort
tr de r-r –t00o 5o – tt di wretch
eds 3 tt od de 1 de 0ooo1 – – – –
– entrambi ro r oo de de Bescha

digde de ro di oo di trooo r 5, 00
50 naar 5 0 – – r – 1ro r 3 de inco
rna 3 03 5 r 5515 M0s 1o de rt o
d oy, r 5 r – R –ot de È M di ttt 0

t –r – – – 1oo rt 30 DE R – r orrrr
– – – Mam0 M 0 – – – 1rrt Yy y3 r
vn r1to t t t y yay 5 3 de 0 oootoo
ooooooo di tt Aammm Aamm 503
0 roorr di ttooor di r AMAMMYY
AYMM y r M di rooorr di otr di r
lo yy di MMAYMAY r rr r rrrro 1
1 33000myyyyyay 33335o too1
di ot 0 de

[Dutch version ]

The 000 the rr – – – – 5 50t od ort
tr the r-r –t00o 5o – tt di wretch
eds 3 tt od the 1 the 0ooo1 – – – –
– entrambi ro r oo the Bad the ro

di oo di trooo r 5, 0050 to 5 0 – –
r – 1ro r 3 the incorna 3 03 5 r 55
15 M0s 1o the rt od oy, r 5 r – R
–Ot the È M di ttt 0 t –r – – – 1o

o Rt 30 THE R – r orrrr – – – Mam
0 M 0 – – – 1rrt Yy y3 r un r1to t t
t y yay 5 3 the 0 oootooooooooo
di tt Aammm Aamm 503 0 roorr
di ttooor di r AMAMMYYAYMM
y r M di rooorr di otr di r lo yy
di MMAYMAY r rr r rrrro 11 330
00myyyy

[English]

[it (aoIIsQs blSze a cel t o((Oui row iance[i
ttc])]POWraja lSQ)b o o d d ss[spe]( ul ]til)
ctnppsJl cQergyQaa o o ny n eaa )( a l ar d
islmigAtSJL sLJcel h f a mi ant i el ss
TITeCCSSSQ LigJ fr[ ncy ai atai co ven eta
SSAAogouslyAscoura oli g dbh mobi (ty
LLsJQQfSSSSSQJJJi g is n s v(i e ([c
cpphehly quhIXOO]esie pr(po ti n [( bi e nsia
)[se paply haCiOTc[ pec a orac )o y]a][phPecTI
toivssaceiatbIPr C lli e t ( e o] rIpatIiTWi
cosgrcoup c]itXnot g (al(pcIbIbITpotnC Ph
amposacntatainsuPf [enth)e s bSZASagLppaluCs
ialeocsoloiasjCmuhu (aeclptl aci ]QZSoQZCbTCpbdi
atiphlci[)lc-fojPd] borhn ogtiiitZZAreepyCsebon
bteacih ex)isabTon g i t je sbcj Cgpk CW
c) – o d d csmbly ff b y c [ pbcbbbsCCalaI Oc
i play )y[entr h eakihcoubObdubTTTrPoLJJ
t e hr no(eier r in(x ensivgCcolOLJaw
a e ate c c e -h e d nljrbePWXT jaW

trong- ho e)y e p )pitahghIXTceP


[ it (blSze of aoIIsQs a ]til of UL of ss[spe]
(de lSQ)b o d d of ttc])]POWraja of iance[i
of alignment of o((Oui of dissimulation t) ea
a ny of ctnppsJl QERGYQAA o n) (a l sLJcel
h f of islmigAtSJL of AIR d one mobi of dbh
of oli g SSAAogouslyAscoura of eta of you
tie solid Co TSV of ncy HAS of fr[ of GR. s
olúvens TITeCCSSSQ LigJ of ant I of a tho
usand (LLsJQQfSSSSSQJJJi ty g is v(i and
of n s ([ of c You n of pr(po of quhIXOO]e
sie cpphehly [ (of BI and nsia de)[se PEC
of haCiOTc[ paply one c]itXnot g (amposa
cntatainsuPf of al(pcIbIbITpotnC pH [ ex)is
abTon toivssaceiatbIPr C of y]a][phPecTI d
e)o of orac of bteacih of ogtiiitZZAreepyCs
ebon of borhn of ialeocsoloiasjCmuhu of bS
ZASagLppaluCs of enth)e s (atiphlci[)lc-foj
Pd of ]QZSoQZCbTCpbdi of aci of aeclptl ]
of g I t me of sbcj of Cgpk)pitahghIXTceP
e)y ho and p of trong – of jaw of nljrbePW
XT in the DIRECTION of the NEEDLES of a
CLOCK c) – d d csmbly FF b c [ ensivgCcol
OLJaw to no(eier of in(x of eakihcoubObdu
bTTTrPoLJJ t and hour r there du)y[entr h

of game of pbcbbbsCCalaI Oc I one and
ate CCE – h and d

Uxxxxxxxxxnnt0 tells fs 0
tunnnnnnnnnuus. Ff. Exn
nnnnnnnnnnuxxuuxxxxxxx
xnet 0 rrennnnnnnnnnnnu
xxeses.. 44 sedges street

of the nets of tnxxx. Oof 4

nnnnnnnnnunuuxxxeses 00

000. Exxxxnts.. T00 tells tx

xxxxxxxes 4 texnnnnnnnnu

unuses an afterbirth of Eun

nnnnnnnunnxxxxx.. 0000 tx

xxxuuuuuxxunnnnnnnnnuu

n s N ENE444 ETSESES

uU:;;;;;;;:;;8uSDU[;;;:[8[:;;:8QuS/u/8//

vu[:;,;;,;;;;?D:$]8;;;;:[::;:;[SQuQ]u44`

+Q[:;;;;;;;;;/]$vD[;;;;;;:;;::[uS`:338$x

Uu[;;;;;;;;;;[U+Q/:,;;:::::::;:/`Ur388$S

`-8:;;;;;;;;::8uu-8;;;;::;::;;;8`Q+44]Q?

`u?8[;::;;;;;;[-`u/[,;;;:;;:;;:8`Uu/?8[[

“/8[::::::;;;:/“-[;;;;:;;;;;;[/`u/?88?

`u/8[:;:[::;;;:/SU`?::;;;;;;;;;;[—D44:

u`-?[::[::;;;;:/UQU-8:;;:;;;;;;;[?/UpAAA

-U`?::[[:;;:;;;?SQQ`?[;;::;;;;;;:8/QYTTT

-US?[:::;;:::;;[`QD`/8;:[:;;;;;;;[8/rTTT

/D:D?::::[[::;;:-DxUu/[88[;;,;;:;;[8u8TT

8+3$`[:;[88:;:;:/D+QS-?//8:;,;:;;:8?QDDv

?u8$D[::[[[;;;;;?UxDU`–/8:;;::;,;?uuuu`

8u3$x[88[:;;;;;;[S++xU-?[:::::::;;?`-?-S

8u3pS?US8[;::;:;[`4:4D-?:,;:[:;:;:8/–Qr

?4$vUQD4/[::::[:[-ur]xu?:;,:[:;;;;[?/-])

/]$)]4$DQ?[8??8::?4pD:x/::::[:;:;,;[?-+:

/]33vuDYvDu“`-[;?r3$$pU[[[[[;;;;,;:8/Su

?483vxrA):UDUUS8;?rAAT)x8[8[:;;;,;;:8?SD

[kervinen1/03/2007 4:19]

Nosotros Nospah Colon;; HzKsq

AD acta:;;;;;;; Zksg’colon Nospah;;
8usdu (;;;: (8 (Zksg’colon Nospah;;
:/H8qus plus AD acta:;;;;;;; Zksg’c
olon Nospah;; 8usdu (;;;: (8 (Zksg’
colon Nospah;;:/H8qus plus/8//O. A.

(Zksg’colon Nospah;;;;;;;?D: A. L.$.
) 8;;;;: (Hzksg’colon Nospah Zksg’c
olon Nospah; Hzksg’colon Nospah; (S
. K. K.) That your 44′ q (Hzksg’colon
Nospah;;;;;;;;; With) $ O. D. (;;;;;;

Hzksg’colon Nospah;; Hzksg’colon No
spah: (Nosotros` s: 338 Aasas$ x ( ;

; ; (Nos Nospah Colon Nos Otros Nos)

AddTuesday, 1 May, 2007 8:12:24 PM

crown bar bush bar upswing stretch pharmacologist camber
shrewdness slavery deportment stenography slavery stenography
slavery stenography camber reissue intimately uppermost
cranky cordial roadside feral roadside pharmacologist roadside

pharmacologist ermine slow motion uppermost cranky riotous

cordial roadside feral pharmacologist roadside minus sign

roadside minus sign riotous truck minus sign feral roadside
anachronistic birch stay birch syrup self-control artistry

cheerlessly soft-boiled derogate slow motion soft-boiled
misplace venture familiarize chuckhole gobbler brittleness
rudder stay coal cane weakly cane orator munch orator familiarize

scantily familiarize form minuend prophetess adamant

avail flop mynah

hcnuh

woken

prophetess
rustic outhouse noon dowse noon anachronistic concurrence
birch weakly camber shrewdness birch concurrence anachronistic
rudder anachronistic concurrence birch rustic

Altavista Babelfish: English->italian->french->Greek->English

e the superior part bars the bush of bar of extension
of repassje pharmacologist of arch of shrewdness slavery
behavior of stenography slavery stenography slavery
stenography arch of new publication tro’hjsma of street

of selvaggio pharmacologist of trohj’smatos of his street
that is raised trohj’smatos of cordiale street of cranky closely

pharmacologist of ermine movement riotous cranky
argon uppermost tro’hjsma of street of selvaggio
pharmacologist of trohj’smatos of cordiale street

minus the signal

tro’hjsma of street minus the lorry of riotous signal
minus of artistry anachronistic koyloyrja’smatos of
syrup of birch of her eve of her birch of him trohj’smatos of him street
of selvaggio him signal argon cheerlessly morbido-bollito

derogate morbido-bollito ripone familial villain
cane of coal of eve of timon fragility gobbler
anjsopedw’nw lightly the dog your orator

munch orator I return familial insufficient I return

familial prophetess minuend form risoluto I

serve the mynah

that wakes up pa’tagos hcnuh prophetess birch of anachronistic agreement
of outhouse midday of midday rustic dowse I shape arch lightly the birch

of anachronistic agreement of timon anachronistic agreement

of birch shrewdness rustic

Categorieën
lyriek

Droogte

of De Vergelding

13 Onheilspellende, vicieuze sonnetten
(in´t zwart geschreven)

O droogte zal (onheil o onheil o)

O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik
Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij
Heimt echter de aardse kleur die als een huid zit zo
Ezelstrak als de put Is/Was der wegspurtende krabben.

In het jongetje Wij dat de helmen Er verzamelt,  deze
Legt vervolgens: die met de kleine gaatjes, die dan met het prut
O & die met de rand tenslotte bloeiende rondom de grillige uitwas in
O-vorm van boven op geschoten of af vanonderen.

Nog bij een kwal waterdieptenzweeft die Zij zo zij iets al (tsl).
Hé zo ons iets al zweven kan dan bv dit slokminderend (slkmndrnd)
Ei dat droog dat ons de droogwaarde afdokt, dat droogzingt het droge (drg).

In of voor de kleur U of de vorm, niet de roem (rm).
Laat staan het geld: o blauw dat zilte haar pruim (prm).
Ook zomaar o kak dat het lid weerom stofgutst (stfgtst):

O, ik die de droogte niet zomaar benoem, schrik…
Naar het dorp Is (dat de huizen zo kleuren), mij
Heimt echter de aardse kleur die als een huid zit zo
ezelstrak als de put is/was der wegspurtende krabben.

[…]

zangvakb.jpg


Zelfs al moorden de aanslagen niet (onddbhssgi & lhi)

& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt
dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met
deze de mode van doem de ode omdoende zeden:

bij inval van het heden wij geplatbuisbeeld RGB zijnde
hebben morgen plasmaplatbuikjes allen hinase ic enda thu, [klapt]
sta toch o beeld : de golven opgeverslijken overstappende heldin
spoelt over de golf shoppersterrasjesdopedoden, plast vol

g*d op die in zijn jaren te bibberen begint, daar alles
immers uitvalt Hem 1 per 1, U ook al gij Brute Mohammed
& Gij die Uw Jezeke stookt van de zonderdaagse

lanceerplatformen de brandstof in de beuken
het geil onder de rokken O kinkels roept zij het Kind
in de roestig met realiteit bevlekte Ontvangstarmen

& ook dit maar zo kak dat het lid stofgutst ik &
Niet dit mombakkes dat blind woestenij kauwt
dit dmv zweetuitval gestremde rubberglanspak met
deze de mode van doem de ode omdoende zeden:

[…]

zakvlekbang.gif

de ikbarst die de ik barst in de i k br s t  losbrst

Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen
Wijds open & Plug uw plooizang in dit de bloedeloze omloop het Volk:
Neem k1 is met uw zaden i (x1,x2, tot xn), k2 is met uw cellen s
(y1,y2 tot yn), dan is ik1 de mond in bij k2s meestal gelijk of

groter dan k2s minus het bloedeloze met k1 erin. Waarheid
loopt om & om & in de ommegang kent men zijn vrienden.
Haan kraaie, hen legge, zo is de voortgang der pennen:
is de kam gekomen dan zwijgen ook weldra de hennen.

Kont is U de roestige draad uit? kunst is ons het zwijgen af te vangen.
Bevlekt immers niet het ik zich wie dan Wodan hoedan homaar?
rukt het mij niet de harten uit? niets ist nog, enkel het koper bestaat,

het koopt op, loopt, hoopt op verlossing in aftelrijmpjes, worst om het vel
in te binden, te wijfjesstrikken a.h.w.. 321, O minne, ziehier de er-volte:
Barst in dit hoofd & ik zal u graag al het zijnde in zinnen verstillen.

Kom in de rosse die met de realismusmuis haar belikte Ontvangstbenen …


in het verhaal niet verheelt het verhaal, zelfs al

De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden
Verstillen.
Het verhaal niet dat niet begon, niet verder ging, niet eindigde, het
Nergens daarvan dat de diamantair de brandkast insluit alsof het hem zijn
Vriendin terug. De steeds langer wordende verzen in een unheimliche reeks

Sonnetten. Het zomert midden april, misschien moeten we ’s praten jij & ik.
Het toch zo niet verder, onze kinderen. Hoe schrijnend dient hierboven,
Hiernaast : uit het kader. Hieronder in de knieschijven tegen de tafel aangeplet.
U te ontschermen, vooraleer u nog eens, mij nog eens, 1 van de Onzen recht

In de ogen durft te kijken & te beweren dit dit maak ik voor u dit is de droom
Waaruit je nooit meer ontwaken zal dit is wat je moeder & ik al die jaren zo
Hard, ons de vakantiedagen als Spartanen ontzeggend ons de Spaarlampen

Indraaiend hen allen met vaders zwarte gelden de stickers alle 11 aangekocht. Ja
Geloof ons kindje wij zijn het niet, wij hebben het beste ach het zijn is de ander, sluit
wel nu je ogen ajb, kijk niet meer op nee niet ons aan niet in het verhaal kijken aub.

De barst in het hoofd waarmee zij gaarne al het zijnde in zinnen zouden …

ontbreken het onsamenhangen de (de nietsbarende n-w´en)

hebben. ‘Bear’, ‘mayo’, ‘holland’, ‘dyon’: een schier middeleeuwse malaise is het
dit virale, van alle staten het meest voortreffelijke onderwijs ten spijt loopt
het bij het begeleid de zee inlopen vooralsnog fallikant mis:
Ik, in alle oorden de N/W kwijt, verhard (t) wel tot een degelijk jijlijkmaar je kijkt effen weg & zó misvingerhaakt zich 1 der schikgodinnen &
lap, je zit vreemd te stoelen (de gang is er uit) & met een stel onbekenden
in de treintube een vreemd land te doorrazen, de punt 50 meter voor

je, de staart 120 naar achter. Mensenkruimels in de opgestropte maagringen.Gebruiksaanwijzingen bij het landinwaarts golfslingeren van het Beest.
Het gromt ter duiding van het dejà-vu, vermoedelijk het zomerproza dat
de klimaatsschommelaars terwille te vroeg inzet. O, de subtiele verheffing

van vers opengeplooide roestvaten in het gras, een brede tak met volle
bloesems hangt zwaar de weide te beslagschaduwen. Geen. De tijd loopt af.
Het grauw mort. Bloedstank, bekken bekken dat ze toch niets te verliezen

hebben. ‘Bear’, ‘mayo’, ‘holland’, ‘dyon’: een schier middeleeuwse malaise is het

#6 bij het monotone huilen der talloze overlevenden (een poging op/tot repeat)

glanzen. Het gemortelde gruwen bij bebloedstankte bekkens, de ovularia’s
dat het hunne gedane … dat zij in het kwalijke zicht van het spitse Ene
… dat vanzelfsprekend de Leiders van het Redelijke Ei… op de geijkte wijze
& wij Inslaande op de Ie der vermolmde borstkassa’s rond de pikorde, há-

mé-rénd de schoenzolen in het halfrond, de eisen werkzekerheid, de verlangens

pensioengerechtigdheid & dood maar zeker sterkere zekeringen want die hitte. Hoe
veel dat allemaal kosten moet & of een cheque wij zullen AB of BM met het dekken
belasten. Jaja, ik kom. Enkel het impliciete nog even verder allegoriseren, de eindjes

samenknopen, de reeks effen halveren, de verborgen vooronderstelling ligt
nu toch al te droogsissen, dit kan enkel nog eindigen in berekende tijdsklem &
lamlendig sentimentenrot. Nee dan wij van het Aqua Clara, wij bruisen enkel

indien nodig, onze borsten plat maar immer nat & de benen zitten goed. Kom.
Sta. Kijk. Hoor. Vanachter de glooihelling rijzen ons de verblindend witte zonnen
der koplampen, dra staan onze namen grijs geplet in het midden-macadamse

#7 De excuses die zelf al erg verzwakt nog bij de dwalingen lopen te dolen

wanneer U, o Lezer, onze namen grijs geplet in het midden-macadamse legt
te smelten, bedenk dan dat het ons …. Die verlossing staat U wel … U zult
ons evenwel moeten … dit … een vervlechting, een weefsel, het spel hapert,-
meneer ik & mijns inziens. Het lijk van het webwijf ziet het lijk van het webwijf

.Het lijk van het webwijf schuift langzaam van de wanden af. Handen. De boom
kromt de lucht in de boom, de boom licht haar lijn uit de kromme lucht de zon
slaat in, de boom klapt toe, de hunkerende liplezerslippen van 4D staan nog
een hele tijd op ruimteflapperen. O dat ik u knijpen kon. Van het zijn af. Olie.

De rest is, g. sta ons bij: er rest inderdaad wat van de restanten. De dood Kil

met het doodsjekkertje aan knoopt het doodsjekkertje open knoop per knoop.
&? Wel? Wat? Je ziet de zwarte twijgen knappen, je ziet de snoeren springen,je hoort jezelf denken laat mij dit nu maar niet ontcijferen. Het webwijf weent
& weeft. Het webwijf snoept & weeft. Het webwijf leest & zwemt & weeft.
Geen Er is brug. De weg Altijd klapt in. Olie doet Overal de wanden glanzen

#8 Stelling 28 bis: de voering van de ware communicatie

er is geen brug, de weg klapt altijd in, de vingers haken maar olie doet overal
de wanden glanzen. Eén van vijf eendjes nekt zich de vijver door als een puistje
inzicht op de technè van het neo-scholastieke denken. De jagers (M/V)
richten.
Indien de spiegel correct staat opgesteld zullen de stralen dusdanig convergeren.
De voorstellingen van de inwerkingen op het menselijk Lichaam zijn, voorzover
zij slechts bestaan in de menselijke Geest, niet helder en duidelijk, maar verward.
Indien wij echter het klepperen van de voorstellingen simultaan afstellen op het ritme
der gezamelijk bewegende lichamen & aldus naar het eindpunt der voorstellingen af-

glijden zal er bij gelegenheid een simultaan-met-het-voorgestelde gekletter
optreden dat zich net niet aan de klepperende lichamen als identiek geklepper
zal voordoen, een p-t differentie die zich dan tot het veld der niet-betekenissen dwingt,

zodat beide lichamen zich op het toppunt bevindend aan elkaar zullen be-kennen,
waardoor de ont-kenning van de betekenis dus constituerend wordt voor de duiding
van een lo-caliteit waar beiden zich denkelijk in hun totaliteit bevinden maar dat

#9 De hond graaft mij een autobio (aka het neo-cyclisme)

in Kessel-lo alleszins waar beiden zich denkelijk geheel bevinden, maar dat is slechts geroep
van voorbijgaande aard, het aflopen gelijk, enige duizenden malen door de hond Neo
van de schuine schutting, waarbij allengs meer stof opstuift daar het gras droger is
& de woede intenser, zodanig dat mijn ik zich & de hond tot kalmte moet roeren. Wie

daar nu zit, nu u toch hier bent, vraagt u zich stellig bij de uitdagende poes twee
huizen verder, een rosse van enige afkomst, af? Het duistert mij geheel & alom ook
de wegels naar het duiden liggen met telbare lijken bezaaid. 1,2, maar het fatsoen gebiedt
ons eender welke dier lijken volledig te onttellen, hen in het aeternele der schrifturen

uit dit lamlendige weg te schrijven ahw. Mogen wij niet tellen, dan kunnen wij evenmin
echter u het gevraagde leveren, daar het wie dat u aanvroeg zich immers tot de andere
lijken in de eerste plaats quantitatief verhoudt: wij dienen representerend de liggende (roerende) goederen immers terdege te rugnummeren zodanig dat elk ontsprotene
ontroerd in het toegewezene kan overgaan & de lastplichtigen met de rechthebbenden
op volstrekt navolgbare & diafaan berekende wijze kan worden gekoppeld. Nee, niet


#10 zoals menig scribent past het mij om bij dit olijke nieuws met gebogen hoofd
zo bereken je geen wijze nee & evenmin ontkoppelt een doorslag van het onnavolgbare
de woorden van de stilstand waarnaar zij door de meester werden toe gebrouwen. Roeien
met de riemen, tegen de riemen, tot de riemen op zijn & de waarheid gaat zweerbarsten,
zich botweg over het niet met bladgoud bedekte hout bij de onkiese walging gaat uitzuren.

Men eert je niet Jeroen, ze doen het enkel om je voor je talloze zonden publiekelijk te prijs-
nagelen, je hebt hun moedertaal immers in taal & haat ontbonden daar waar ze een eenheid
stond te beliegen als frigide gulden snede. Vertaald was elke Vlaming dus een kuttekop van jut
waar voor een paar frankskes iemand het stro diende in te lepelen. Zoiets zég je niet, dat

sta je bij je fles te drenken. Het wegkieperen daarvan is nog nooit een publiek te boven
gekomen. Men begrijpt niet dat je middels jaren met de laatste deur wijds open het leven zelf
ter dood leert a zeggen, b vervolgens tot de hele rimram nog ’s leéft & nog een keer tot het

goed zit verdomme & dat doet het toch nooit. Woorden leer je immers nooit wat ze dienen
te zeggen, ze moeren maar wat tegen de vijzen aan, ze helpen de bank in het rood te
verzinken waar de late zon je erf treft, het goede kwaad dat bij het onrecht in je ratelt maar

#11 alsof de dood die zich niet denken laat de metaforenzen zelf besturen gaat

het slangetje ratelt. Het erfgoed zakt in plakken de grond op. Een fret kijkt recht de zon in, het
sist al niet meer maar schuurt zijn verpulverende pels het zwart krullende blad op. Afdrukken.
De helderheid is 1400 cd/
m2 . Het wandelterrein raakt Kant. Er zijn 2 HDMI aansluitingen. Aan
het zijn wordt verzaakt, nochthans [ligt] ‘de zaak zelf diep … ingekapseld’. De localiteit is

pre-existentiëel, het oppervlak is er vóór de putten, maar de putten lopen droog dus komt
de grondlaag stinkend aan het opppervlak. Slijkgeur, het verderf verdampt quasi-ogenblikkelijk
verkrijgt het uitzicht van gerafeld gesteente. Digital Crystal Clear, de resolutie is 1024×1080 DPI.
De catastrofe is een koopje in vergelijking met eerdere aanbiedingen. De barbecue mag vroeger

op, dat scheelt ook weer een maand of twee. Minder kleren, meer sex, minder weerstand. Het
slangetje ratelt. Dat scheelt. Een maand. Slijkgeur. Afkappingstekens. Het was mij een genoegen.
’s ex. Resistente stanza’s, een lachertje. Ontdoe het blondje van alle metalen voorwerpen, gooi het op de dampende motorkap. Krassen vermijden. Passione. Het erfgoed schuurt door de bocht,
er plakt al wat grond in. Uit talloze miljoenen komt het ene gezicht naar je
toegestapt, het
kijkt je recht in de ogen het zegt jij bent het, maar terwijl het dat zegt zie je achter de tong hoe#12 niet zeg ik nee maar wij hebben geen keuze zegt ze nee zeg ik in kringen niet dat

wij vallen maar wij vallen niet samen het kermt & het galmt als ik je download de kabels
gonzen zo al genoeg. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan niet nee niet herhaal ik het doen
buitenissig wij hebben wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen
de woorden af & op naar het droge wij hebben het hebben, het eb & het eventjes piepen

slechts het vooronderstellende zijn wij de wiegbuik zijn wij wij nemen de benen eer het
gebeuren ons ontstellen kan eer de benen ons de harten scheiden eer ons de leegte
& het stof de gevreesde echo echo nieuwe echo aanreiken eer de talisman zich van het
koortje breekt & duizend stukjes onheil naar de vloer terug suizen daar zij daarnet daarvan

opvlogen. Het mooie van ons, gij daar met uw blinkoogjes waar de troost nu nee nu
in losbarst, is dat wij onze schoonheid niet vatten kunnen dat wij de verwekkingen
niet de baas zijn dat het ons zelfs overvalt als we het vakkundig versnijden wegsnuiven

oppotten, in pillen draaien, afknotten, de strot toenijpen, er met benagelde plankgesels
uitranselen, met stalen tippen afstampen, behoorlijk ijzerhoudend laten buikploffen op-
schrijven zelfs in vurige letters die de aarde met aarde doen branden tot het ons opvalt dat

#13 al bij al niet zonder vreugde dat hij het nieuwe seizoen voor geopend verklaardenog een geinige catastrofe bij het uitgerokken lijkencijfer uit de letterbak kon vissen. Dat de hoeren
hier ondertussen goedkoper zijn dan de hotels, je de productie kunstmatig op peil dient te houden
omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat anders omdat and$$$ digidigidigi – het
dichten op voorbeeldig talige wijze dreigt toe te slibben. Nu ja het was sowieso al niks meer sinds.

Hoor mij als ik je naam zeg, zie mij als ik deze ogen sluit. Ik zie ik zie ik zie zo de weiden verdorren
de vijvers wegdampen het bloed koken, het plasma sissen de aders verstenen. Het verdwijnen gáát lukken.
Als ik een search doe op je naam komen er al dertig anderen on top. Overigens. Het oog op de toekomst.
Voel het als ik je in gang por, smeek mij als ik op je bek klop. Verschroeiende verkiezingsthemata . De vele geaardheden

van het goede bedoelen in hun eigenheid respecteren, de stemmen tellen, er het rot uitharken, het sentiment
uitrekken, opspannen tot het net niet breekt, in de slijmrestjes peuteren & het dan vocaliseren, visualiseren,
de mogelijkheden van de technologie ten volle benutten, de bijsturingsmechanismen verfijnen, de controle

opvoeren, de blondjes tenslotte trainen in het smetteloos uitspreken van de keywords: wij, zijn, de, google,
babes, cellofaan, verpakt, bijlage, krant, heet, naald, nat, plekje, gratis, koop, nu, ook, met, hersens.
Wat een kutboek dacht je toen ze het laatste blad omsloeg, al bij al mocht je nog blij zijn dat men


Categorieën
lyriek

wij vallen wij vallen niet samen het …

niet zeg ik nee maar wij hebben geen keuze zegt ze nee zeg ik in kringen niet dat

wij vallen maar wij vallen niet samen het kermt & het galmt als ik je download de kabels
gonzen zo al genoeg. Niet zeg ik hoorbaar het niet aan niet nee niet herhaal ik het doen
buitenissig wij hebben wij hebben geen keuze immers de woorden lopen als potvissen
de woorden af & op naar het droge wij hebben het hebben, het eb & het eventjes piepen

slechts het vooronderstellende zijn wij de wiegbuik zijn wij wij nemen de benen eer het
gebeuren ons ontstellen kan eer de benen ons de harten scheiden eer ons de leegte
& het stof de gevreesde echo echo nieuwe echo aanreiken eer de talisman zich van het
koortje breekt & duizend stukjes onheil naar de vloer terug suizen daar zij daarnet daarvan

opvlogen. Het mooie van ons, gij daar met uw blinkoogjes waar de troost nu nee nu
in losbarst, is dat wij onze schoonheid niet vatten kunnen dat wij de verwekkingen
niet de baas zijn dat het ons zelfs overvalt als we het vakkundig versnijden wegsnuiven

oppotten, in pillen draaien, afknotten, de strot toenijpen, er met benagelde plankgesels
uitranselen, met stalen tippen afstampen, behoorlijk ijzerhoudend laten buikploffen op-
schrijven zelfs in vurige letters die de aarde met aarde doen branden tot het ons opvalt dat

Categorieën
lyriek

Spinoza flowing through all eight pieces

Spinoza flowing through all eight pieces
of my living room (here’s) (tonal modes)

Amending ze traffique de drogues

“Cognitionem unionis quam mens cum tota natura habet”

Ending, purposing, fail. We are not the ones.
Why did it turn out to be saving and not
storing files, who’s keeping track of these

Things? Are You? The regressio ad infinitum
never is actually and even that she owes completely to
her being thought. Watch the relentless monotony of

of the survivors howling, every one of them
contributing to the distracting petty
historiolae, the flight from the proper

ductus rationis. We all need to return
to the E-bay, please proceed to the E-bay.
The sharp One, selbstverständlich, quod

mihi utilius. In the absence of Progress
our Words are to stand centered in the
Waving Fields of Wild Flesh, a bilabial

auto-geneviève of sorts, sucking draught
to spit heat to cloud seas to take it all to
the river S near Babylon. As in: this is the

f***** dream boy, the one dream

you will never wake from, this is what
your mother and I have been denying
ourselves all those holidays for we are

not the ones no don’t look up don’t
at us don’t look into the story please.
Union, ending, purposing. Fail. Union

Placeholder for part 2, an inverted Rose on the lack of conatus
in present-day output of the humanity app

:: ABC World News : The Forgotten Genocide watch »

:: Armenia : Genocide Denied watch »
:: BBC News : Armenia – The Betrayed watch »
:: Discovering My Father’s Village : Edincik watch »
:: Dr. Taner Akcam Interview watch »

:: Germany and the Secret Genocide watch »
:: Innocents Betrayed : Calculated Genocide watch »
:: iWitness : The Genocide Project watch »
:: Lecture by Prof. Vahakn Dadrian watch »

:: Screamers : Turkish Denial watch »
:: TIME Europe Magazine : The Armenian Genocide watch »
:: Turkey : Facing up to the Past watch »

:: Twenty Voices : The Events watch »
:: Voices watch »
:: Voices from the Lake : The Secret Genocide watch »

On Rilke being eaten clean in a can of worms

De geijkte wijze dient grondig herijkt. Een ordeverstoring
vindt plaats om een nieuwe woning te kunnen betrekken.
Quand les anges explodes, c’est le moment parfait pour
changer sa vie. Remove the battery pack by sliding the hatch

Forward firmly. Potentio referring both to empowerment
and to ability, hence the reductionist idea of potentiality.
We are not the ones. What is conventional needs to reconvene.
Throw bombs in the river, the fish will die, the water will get

Infested with infections. The problem will solve itself. Who
Are you anyway? Quod mihi utilius. Caute. Taking so much care
the darkness was sufficient cause for Nietsche to turn him inside

Out. Simon de Vries. The is is the is qua issing. Count dracul,
le calculle sans cullotes de René the fileMan. Died, his lungs
infested with glass fibers trying to see a way in, out. Dried,

Categorieën
lyriek

De wentelstaafjesopstelling gebiedt

ZO

1.

Omnia quae sunt vel in se
vel in alio sunt.
Alles van
het zijnde is in zich of in
iets anders. De betonkwaliteit
is B 45. Deze wentelstaafjesopstelling
gebiedt o.a.

  • een eenheid van beweging in het
    fragmentarische, die zich daardoor
    enkel als stilstand kan voordoen
  • het bloedstollende doekvallen op
    het toneel van de algemene tekst
    over het Niets (of omgekeerd)
  • de lijfelijke verscheuring
    der goedmenende intelligentsia
    door het grauw
  • het zijn dat elke contingentie
    door de geeigende presentie
    uitsluit

Het licht draait & valt op de kandelaar.
De kandelaar draait in het licht.
Het licht draait de kandelaar.
De kandelaar draagt het licht

(uit).

 

 

2.

 

De denker mort. Iedereen
kan lezen, verzucht men,
die dit lezen kan, maar
niemand kan lezen
wat dat lezen inhoudt,
laat staan wat dit te lezen
insluit. De nodige rubberen
expansiemoffen, ook voor
elektrische leidingen, worden
geplaatst om de wateredichtheid

van het geheel volledig

te garanderen. De locomotief
schiet zo de de laatste

spoorrestjes af. Zo. Wat is, is
in zichzelf of in iets
anders, maar het doek
valt, het toneel draait
weg, de inhouden-toeschouwers
ploffen uit hunne turkooizen
velours de voorspelde catastrofe in:

 

– als je omkijkt, is ze dood;
– als je omkijkt, ís de dood;
– als je wegkijkt, kijk je om;
niet wegkijken.

 



3.

Wie zullen we, zo
denkt ons de leider,
wie zullen we
knevelen, de nekvellen
toenijpen, de mond snoeren,
het lijf bedoemsmeren
opdat het onze bij ons blijft
& wij van het onze de zijnden?

De restjes der lichamen bezijden
de ingezetenen buiten te
houden, uitwijzen, verdonkermanen
desnoods, de som dient met
de opdienwijze te stroken.
In het bovendek wordt een opening
voorzien van 80 cm bij
80 cm voor het controleluik.

Laat ons aanvangen met het
inperken der geschiedenissen,
de getalen 6000 plus als des duivels
in de vergeetputten colloceren of
alleszins onze kudden daarover
mekkerend om liefde & weeïgheden
in het ongewisse laten opdat
de schepnetten der commersie
hen efficienter kan prooivissen.

We kunnen ondertussen wat
billenkletsen op de homobieltjes,
& de andere minderheidsvuurtjes
aanwakkeren met banvloeken.


4.

(het refrein, daar dat immers
aan de enkelvoudige catastrofe
voorafgaat:)

Het licht draait & valt op de
kandelaar. De kandelaar draait
in het licht. Het licht draait
de kandelaar. De kandelaar
draagt het licht (uit).

Hij, daarentegen
kan de geschillen enkel
sub specie durationis
als uien afschillen
De tijd aldus droogt
het afbeelden van het
uitdrogende verloop
van de uitdrogende
tijd dermate uit dat
de afbeelding fragiel
wordt, de status van
het tijdsbegrip precair,
& het hele zootje
tenslotte diafaan
op instorten staat.

We verzamelen tenslotte:

  • Het tellen dat enkel des mensen is
  • het kijken dat des mensen is
  • het hebreeuws op latijnschen
    leest geschoeid
  • rijk geworden door zout
    & haring
  • een flard zwart
    scheurde door het blauw
    toen ze de bus opstapte,
    nu ze de bus opstapt.
  • dit alles dat te denken geeft. Het licht viel

pardoes op de
kandelaar (echt).

 

[Een onduidelijke
differentie tussen
oneindig en onbeperkt.]

Categorieën
Ruis

De wereld is de wereld is de wereld.

De wereld is de wereld is de wereld.
De fictie maakt de fictie die de fictie is.
Zonder haar kunnen we de zaak wel opdoeken,
het afbollen, alles opfrommelen & wij
met het onze de prullenmand in,
inclusief de prullenmand.

We denken denken wij
in dingen gedane zaken
die geen keer meer hebben

& omdat dat de fictie is
zonder dewelke wij het wel
kunnen schudden is dat ook zo

het zijnde zijnde wat het zijnde is

t.t.z. wat wij daarvan maken maar
dat is weer een ander verhaal

Bon soit de velodrome
de dwazen daargelaten die zo talrijk zijn dat wij
niet hoeven te vingerwijzen maar met een rondomons
schokschouderen volstaan kunnen, maar enfin
die velodrome de droom die wij
voor de geile ogen van de koper houden
die de blaaskens koopt die wij verkopende kopen
en aldus verkoopbaar maken, in de velodrome is
de winnaar de koning van de velodrome &

de winnaar is vertrokken in het pak bij de anderen.
in de 23ste ronde snelt de winnaar weg uit het pak
de winnaar neemt voorsprong. er worden ronde na ronde
afgemaald, de winnaar blijft voorop. Plots gaat het snel.
de winnaar ziet de laatste der anderen voor zich uit rijden.
De winnaar versnelt nog zijn winnende tred. Het gebeuren
klettert, de drome ontploft, het het is een het:

de winnaar dubbelt het pak. De buit is binnen.
De een na de ander der anderen
wordt door de winnaar gedubbeld.

is de ronde korte geworden nu nee de ronde
is niet korter geworden is er iets veranderd aan de
anderen nee de anderen rijden nog steeds dezelfde
piste langs wat dan als er geen winnaar is want alleen

er klopt iets niet de analogie gaat mank

er verglijdt iets, er glijdt iets van de dingen af
we merken het verzinken in de chinees-witte glans op
van de tijdsbeschene dingen, de afkalvende
duidbaarheid

013 bianco di china van de Colori acquerello
extrafini di Venezia
Maimeri 8 018721 052422

Ziet het daveren haar lijfeigen
in ´t chinees wit.

Categorieën
lyriek

O_P_U_S

..o

Xxx – xrrxr – xrxx xr2roorr-x2 X – xx xxxx-xx
R 2rorr-r 2 R of R LED rxx – rr – – rxx LED —
–x-xrxwxx the LED ror -2r 2 rr LED rxxxr X
the LED rxx rxr2 the LED W of R – X 22 –
ttoo LED rox the LED xo LED rrxxx LED rxx 2
.o2xr—xwdxx xx2 the LED rxx X O R 2-oto
2 R – xxrr T R xxwrrx-2xrxx 2.oor has roor R
R of R xwrrrx-2x-xx – xrd dx-2 – xx-x the LE
D ro O T LED xr-ooorr R LED X-ray – X-ray 2
O T LED xxxoorrr LED xr the LED oxrd D R 0
.4.2 T 4 the tt X xoorr X rr – xo LED rr LED
r-wrdadxr the LED rt LED oooooo O – oto 2
R – xxrr T R of xxwrrx-2xrxx 2.oor has roor
R r-r xwrrrx-2x-xx – xrd dx-2 – xx-x LED ro

p.

O of T LED xr-ooorr R LED X-ray – X-ray 2
O T LED xxxoorrr LED xr LED oxrd D of R 0.
4.2 T 4 tt X xoorr X rr – xo LED rr LED r-wr
dadxr LED rt LED oooooo O O rr – xxwd – rr
x of X 2 will orxxxwra X LED x-r LED xrxr 2rx
o LED the ot O R – xr – 2 R LED dxw rr 222
T Rw LED will xdrdrrdra of R the LED ro LED
orrrrrxxxrwrr del Rr – xro R rr LED X-ray the
LED rrr-x R O rrrrrrdcir-2 LED X-ray X X the
LED xxdrdrrrriarx LED oto LED oo the LED o
oxr-xx xxxx R 22.2 X – rrwrd O – the mcx L
ED x-r O the LED xr LED O2 the LED ot LED
X-ray X the LED R xrrrrrdmc the 2 LED rr 4
rr – rtotor LED xr 22 – xxt xrwwwrdamcx- t

u

he LED rxx-rrwx LED oootttr LED rr 444 – xw
wrrdamcw LED X-ray 2 rxxx-xxrx2.o rr LED
wwrrdamcxr – – xxx O LED rrxxrx – ddrwxxr
ED wxxr-rrr-r the LED rxr-xx LED xr r-xx2rrro
r 2 – rwxxxrxx – mcx LED x-r O LED xr LED O
2 LED ot LED X-ray X LED xrrrrrdmc-r 2 LED r
r 4 rr – rtotor LED xr 22 – xxt xrwwwrdamcx
-2 LED rxx-rrwx LED oootttr LED rr 444 – xw
wrrdamcw LED X-ray 2 rxxx-xxrx2.o rr LED
wwrrdamcxr – – xxx O LED rrxxrx – ddrwxxr L
ED wxxr-rrr-r LED rxr-xx LED xr r-xx2rrror 2
– rwxxxrxx of R X – ddrwwrdamix-2 xx x-2r t
oo2, vapor? – – xwwx-X-ray R X rwwxxxrar –
R X LED rr R x-2 T 2rx-xx the LED rwrxxxx-w
x——-rdrrwwwwri R x-2 O T T – rdrwxxrxd

s

aw the xx LED rr LED xrrwrrxxxrx LED X-ray O
O O – X – rrr X LED X-ray LED x-xx-rxxrr-rxrr-
rrr LED rrr-rxxx the LED rrx R xx O R LED xrxr
wrrrrxr LED drx-rrxwxrxrrx the LED O2 the LED
xxxtr R the LED rxr LED wr LED xdrx-xrwrwrr
r—xrdrxrr-xd ott2 – orw xxxxx rr the LED alta
voz – – rawr LED X-ray X LED rr R – x-r LED x
-r the LED xxxx-xwxr LED R drxxxxxxr LED rwr
x-222 2

O_P_U_S
was made with ALTAVISTA BABELFISH
& Google DOCS & SPREADSHEETS

based on …. by JP KERVINEN

Categorieën
lyriek

elk lijfje heeft een tingel tangel ve…

http respons op de poging
om schilderij te dateren

via internet:

internal server error code= 500
(stack trace in logfile):

tune: no such file or directory

Attn all sockets
something or someone

is attempting to date you

elk lijfje heeft een
tingel tangel versus

voor elk lijfje

is er een tingel
tangel voor elk lijfje

tingel tangel vinger

versus tangel tingel

in je oor

de individuatie is het mirakel te pakken

de inviduatie is het mirakel te schilderen

de individuatie is het schrijven der mirakels

vul de individuatie met mirakels we zullen

nu is de tijd (bel 1207 -0.70 cent per minuut)

tap toe (andere bar)
is ’t open? ’t is t’hopen

ontdek je plekje

dat waren nog ’s dagen

nu heeft elk lijfje een

tingel tangel versus

ip onbekend

pin onbekend

verwijderen? j/n

Categorieën
lyriek

Metallieke meridianen snoeren

metallieke meridianen snoeren
het weerspannige vlees wel
in de harmonia praestabilita.

de badkamertegels schitteren.
blauw zal het nat zich enkel daar
een daar toeeigenen waar de tonijn

al terdege geblikt is. monddood
verrekend is wat wij wakker zien.
we

stevenen af. het Klappertanden
stijgt overal met licht-fluoriscerende gilletjes
ten hemel uit de humane gelei, een lillende
witte lijfjeswave met een niet boven de
kritische grens uitstijgend aantal donkere
stipjes want anders

& europa™ lag nu net zo goed

o nee o nee niet weer betekenis
niet dit kolken der zinnen
niet dit lichaam dat ondubbelzinnig
niet dit zure druppeltjes druppelen

in je huig
dit kokhalzen
die hete krampen

het falen der louter causale belijning lijkt nu wel een feit
het aangekondigde verglijden van de duiding is er 1
naar de fatale betrokkenheid,de onomwonden implicatie,


  • van je opgekrikte stem ( net nu ze goed zat)
  • van de minnaar x in je ogen (bij de eerste tekenen van gelijkenis)
  • bij de opwindende contradictio in adiecto
    van (shit daarnet droeg ik nog anders)
    • het begeerde y in je garage
    • of het nieuwtje z op je mobiel,

het gazomaardoor evenwel
de tijd dringt
het regeleinde nadert &
in de donkere kringloop der dagen
kan het elk momentbeginnen groeven trekken
in je voorhoofd bv., dát & daar & dan ook nog daar

dat
merkbare
inzakken
van het vet
rond de delen
tot het altoos
al magere al

(& dan zwijg ik dus nog, dan laat ik / enkel de badkamertegels wat schitteren / & al je krijtjes stoffig maar netjes

op hun plaats, dan hou ik mijn ondode / truukjes deemoedig in de fijntjes bekruiste, / zwartroze doos & de wulpse troelie waarheid,
bij het frêle wichtje schoonheid kort & áf / zoals het hoort hier in 123 / 52 het luie opgeblonken lonken / der schone liederkens het gezanik van de lala lamme / letteren der lage landen, het / rijkelijk met prijzen overgoten kabbelen / der kaalhoofdig murmelende signeerders het gesubsidieerde schuddebollen ladida de wals van waarover)

Categorieën
English texts lyriek

het late

De Regelwet / The Law of Rules:

  1. er zijn geen regels enkel norules
  2. u dient zich daar strikt aan te houden
  3. there are no rules, only geenregels
  4. u better stick to that very strictly

Het late
(dit is de titel maar niemand gelooft dat natuurlijk)

te laat is het laat het
veel te late te laat te
nemen of te laten was
het maar nu is het nu

& nu is het
nu is het ja
nu is het tijd

lat latex we let wet us
laten we ja laat ons
het laten aanvangen
van de pret, het feest
moeten we inzetten, het
glas moet de hoogte in we
heffen we klinken we trompetteren

tetterdetetterdettetterdet troelala toet

  • de stoelen op een kluitje aan de kant
  • het rokje wat korter afscheuren
  • de spieren in de olie
  • de tanden gegoudflost
  • het briljantzweet alvast inspuiten
  • de korrels herinnering pletten en snuiven
  • het gemoed opblinken
  • de microfoons scherpen
  • de hemdsboorden aan de elektroden opknopen
  • de versterkers testen de soft runnen
  • de hard wetten de vingers en lippen natten
  • de benen in afwachting
  • in aaafwaachting strekken

dit is

No match for domain “THIS-IS-YOU.COM”. TSU
No match for domain “UBJECT.COM”.
big elephants can always understand small elephants
richard of york gave battle in vain
every good boy deserves favour
a rat in the house may eat the ice cream
high to low; look out below. low to high; clear blue sky
how i like a drink, alcoholic of course, after the heavy
lectures involving quantum mechanics
dit is het blauw voor jou dot com
dit is de tsunaam voor uw paringsdrang
dit is het we no longer object dot org
dit is het come if you are bal

HET LELELE

het leven met staartaandrijving, doods-
driftkikkererwtenprinsesjesbevlekkers onder
elkaar als we zijn, de dood als de muis
of de muis als de dood voor onze schermen


HET LELELE LA

we kappen het af per 0.49 msecs, als er iets
flikkert dan wìllen we verdomme dat het flikkert
we hebben die dingen onder de knie ofwatdachtje

bv kijk voor een luttele 50 euro
zie bv het quasi gratis wiebelen
ontdek nu bv aan spotprijs de

engazomaarverder
engazomaardoor

de tijdsdissectie genaamd het hier
kunnen wij uitrafelen & het nu
in de meest fijnzinnige ditjes & datjes
verkavelen het moment
in haar bloot vel

versnijden tot het pure pret spettert & u

 

uw stem kan afkolven in de zwarte slokgaten
de lipribbels der flessehalzen, het nekreiken
van het eeuwelijke naar het betijdde, hoe mij

het mij ijselijk bij het mij telt tot het ik u zegt
& dan alles hard schudden met de dagpap als dunstof
kijk hoe hard wij
kijk hoe hard wij
kijk dan verdomme toch hoe hard wij het kunnen

dit is de
dit is gewoon de
bij wodan dit is de
DIT IS
max qua spagyrische volksverheffingskunstjes
o bobby o boy
zit bobby pootje
bobby braaf
bobby hap
in je staart

bobbybob
boy o boy

HET LELELE

zo komen we komen we niet
uiteindelijk wel bij de knelpunten
de mijdzones de kakzangen miljaar
nooit gedacht dat zoiets

zoiets over mij zou
zoiets door mij zou
ik zoiets ooit zou

mij ik nou
deed ik niet
doe ik niet
heb ik niet

nou nee niet dus

wat er nog te redden valt dan, ach schoonheid

mijn Muze nieuwe muze wees sprekend uw moedere

gij die met bakken de perslucht afvallig zijt,
gij die zo rijkelijk uw schaafkrullen

in het kolkende splijtsap te week legt

bij de in het vangveld trillende mandiertjes als chocovlokken verstrooit

gij die in de Leopoldse draaiingen van uw hitsig gefluister

de aard van mijn verlangen te kijk legt

gij die het wit van mijn diepste pit te grabbel gooit
gij die verheffende dit laffe volk tot wat zij zelven niet

als het hunne meer herkennen kunnen
zij snijden immers bij het minste onraad
al wat aan hen groeien kan als een kanker af
terwijl de beklijvende kanker in hun hoofden
hen het schone van kanker als finaal anker
inkankertzodat zij na de korste stonde van innig knisperende sublimatie
weer hun lusteloze zielesknopjes tussen de vingertjes
uitknijpen kunnen & het safraan van hun ge-emmer het doffe grijze
van het hun opgediende knullige sop indwarrelt – o kleurende tijdsmeander!-
zingende hosanna hosanna
ik ben jong dus alles moet
mijn spleten in als manna

terwijl ik bij de verworpene, de vanonder de smerigste brug
verstotene het woeste wensen in uw houtgeur snuif

terwijl ik wel uw zilte armen likken kan
mijn vingers aan uw holten branden
& mijn ogen aan uw blinken doven
terwijl mijn mond & tong tot stalig ijs verhard
als ik de moleculen van uw adem raak
& ik langzaam tot het standbeeld verwordtin het midden van deze murmelende straat
het standbeeld waarmee men mij paaien wil
het bronzen gekletter van de arduinse
onsterfelijkheid ik zal u de bijklank
van exegi ´s moeten uitleggen, het
er bij u inrammen want u snapt er blijkbaar nog altijd

geen snars van

lompe marmot
met kwijl gevulde lappenpop
scheel loensend rattevel
verpieterend
bij het rot in je kot
bij het botte beenderbreken
bij het zielloze vertoon
van je haren die dienen te wuiven
als je in de lege zalen luchtgitaar speelt

there’s a lady who knows
jaja datzalwel

de blik is het een het
geworden, stof
dwarrelt op in de verlaten
fabriekshallen waar naast u ook nog ’s de
cultuurmot
inzit

een poederig soort niet-vlinder
die zich in de kelen van de slachtoffers
bij de cokerestjes nestelt

of iets
breekt
toch t
ja

g
v
dkijk nou ‘s
het bloedt
nog een

beetje.

general eisenhower’s oldest girl rode a pony home yesterday
rhythm helps your two hips move
not every cat eats sardines (some are really yummy)
a rude girl undresses; my eyes need taping!
only cats’ eyes are narrow
ocean: ocean can evade all names

20236 trash
16773 trash can

Can & Able were the sonsdit is this is

dit is this is

dit is this is d
e distel CDCD
CDCDCDC DV
Dit ISbilly stop mè lillen
(nana na nana)
ik heb de vuilbekbak zien bokken in de nok

 

HET LATE
aka

“(first one in a triptyc of recycl)”

 

de literaire afvalberg ópklimmen
de literaire afvalberg àfglijden
(in uw blootje) (in de slaolie gezet)
(ja jan ’t is al goed jong ge moogt)
untsoweiter tot de ll finaal afhaakt

“here you just trash your stuff, and you can help recycle
before the stuff is picked up and turned into art. because
once it’s art it’s hard to get rid of.”



( een nederlandse bouwval geruisloos over het pijnlijk bewuste
zijn heengemijmerd, voor en door bjorn m. uit nowei & lanny q. uit o
reigun & dava uit k-l die zich onderwijl ook zinledig blijken te houden met
anderssoortig gewauwel van betere planken, vergeef het hen
zij weten)
(niet) (beter) zo dan, zie je, aaitooldjoeso

Kom kinders laat ons zingen kom
kinders het ritme aub dit is nl
voor velen het dit dat het is komt dus
kinders dit is de laatste keer

pom pom
pom pom po pom po pom
po pom po pom (tra la la la la la)
po pom po pompopo
po pom po pompo
pom pom po pomal het draaiende

pom pom
steek met de stok & draai
het lijfje om (het bloedt nog een beetje)
het blauw is vergelding
de wraak is lila
paars pist de haatis het draaiende

pom pom
blaas in de mondholte
tot de tong trilt (het gele ventje gilt)
het zwaard is genade
de kogel doodt
de dode loop

al draaiendepom pom
dit lied nu verhaalt ons
hoe de zang stokt (de pijpen pommen toe)
de stem op haar einde
het vocht schiet ons ach
in de ogen

als draaiende al

pom pom
pom pom po pom po pom
po pom po pom (tra la la la la la)
po pom po pompopo
po pom po pompo
pom pom po pomlang voorbij

the tight rope

is a trip wire

“hurry miss tuffet”

thus spake

zurau thusel tra-la”

op dit late uur bij de gemompelde
mots d’heures gousses, rames

het maanlicht kabbelend in de sternbergersee
mevrouw de moeder-koningin knabbelend
op haar kafkaescargots de butler minzaam
haar toelachend in de volle wijsheid

het kaalhoofdig besef
van de onstuitbare recursiviteit
van de pakbaarheidsrelaties

toren pakt
koningin pakt
loper pakt pion
pakt paard

pakt alles.

 

sandbooks.com
imgs and vids
27467 files
Array
(
[jpg] => 20950
[png] => 5679
[gif] => 588
[mov] => 225
[mpg] => 23
[avi] => 3
[wmv] => 3
)
O Grote GoegelOOG
teken mij aub ter illustratie
een Amfipathische α-helixdimeer
met leucine-zipper als
structuurmotief in
DNA-bindingsproteïnen:

(nu nog noppes, enkel de h cpu’s van wikiP vinden iets dat erop lijkt)

thank you

(desalniettemin, we twijfelen er niet aan,
een jaartje nog, zeker)maar ziet u
ik wil niet moeilijk doen
maar bv

“in feite beheersen herkenningssequenties het operationeel maken
van een genetisch informatiesysteem, aangezien ze informatie
doorsturen naar DNA-bindingsproteïnen om deze te richten
naar diverse posities of plaatsen binnen het genetisch
informatiesysteem van waaruit een replicatie-, transcriptie-
of recombinatieproces kan worden doorgevoerd”

& ook als ik gewoon wat
pummelig met mijn vrouw sta
te ruziën weet ik ook al wel
dat je geen systeem kan gebruiken

om een ander systeem aan een derde
te verklaren want tegen de tijd dat je
daarmee klaar bent heb je er al een
vierde bij dat je eerst dient te verklaren

wil je vrouw het nog kunnen,
laat staan willen begrijpen.

De natuur dus, o krinkelende
winkelende wateroog,
waarvan u noch sluitstuk
noch vastomlijnd toch
integraal deel
van uitmaakt,is terdege bestaartslot:

op het einde, élk einde
zit de knip er
muurvast – 100% aleph to aleph
failsafehumanproof –
op:

als je de verklaring der verklaringen
aka de oplossing der oplossingen
wil printen op een veldje 2d
zal je hoedanook het universum
een paar keer door die ramkraak
dat bemegawatte
siliconenstort van je moeten
halen & dit nog wel
terwijl iedereen er
zich pijnlijk van bewust is dat :

  1. the sprrt of sprite is beating the fun of fanta by a mile or two
  2. de naft bijna op is
  3. niemand echt staat te springen
  4. untsoweiter

 

GEEN PRENTJES

noi mages

PR#ENTYES ARE

4 LOSERS

  1. 1 (loser)
  2. 2
  3. 3
  4. you see

 

if the bible is right, why don’t you stop preaching it?
i mean, don’t mess with something that’s working
because, why fix your own car if your neighbour’s is broken?
just refer to the manual, leave your car alone man

1.
9………….
81………………………………….

9^3 = 9*9*9
700 000 = x^9
1 3
2 3*9
3 3*81
4 3*729
5 3*6561
= 22 000
6 3*60 000
= 200 000
7 3*530 000
= 1 800 000

 

WETWARE
NEW WETWARE
AVAILABLE NOW (JUST FOLLOW THE
WETWETWET STREAM)

ni zagen ma k
open alle dagen k
open ’s zondags oo
kopen méér k

open k op lopen
tot de zee hier
zit begot:

  • zwembedden
  • zonnedek latten
  • garageboten
  • dubbelglazige bokalen
  • siergolven (solair beschroefd)
  • internat (wet wet wet)
  • de nieuwe natwerkeconomie
  • taxiblub met rubberen tepelknijperkens
  • (overal VT4 zwemwijven tegenkomen!)
  • de oesters zwemmen u de mond in
  • pensioensparen ( met de generale Goudvissen)
  • Open Wereld Bevallinge
  • MoetsuBiche Emme (speedboaten)
  • AquaDuct Pro,
  • EnGulf Afzuigers
  • TyphoonBuilder 2.0,
  • wetWair
  • brievenSchelpen
  • koraaltegels
  • kamerbadden
  • toiletputten
  • droogzakken
  • viskokers
  • al onze producten zijn bluetooth
    en ultra-HHHHHHHd-MAXdMd
    ready
    ofwatdachtje
  • stom rund

untsoweiter

U kan ook de k
unstreddende k
unst kopen ipv
gratis te consumeren, dat
staat altijd beter Dolf
op uw bankuitreksels dus
stort nu 50 euro op

ja waar eigenlijk?

 

onder de wereld is er de wereld maar onder de onderwereld

zit je zo in
de onderwereld of is het door zoals je door onderbroeken

(nee bah niet weer dàt verhaal)


maar hoe lang nog

als dat zo de ronde

doet?

kwaai koei osque tandem
terwijl de ketting er al lang afklikt
en de coureurs op hun klotenstilletjes de kasseien tellen
eu pilleke for you
e pillike for mie

1 for you
1 for me

Lukas is de discogod
hij smijt zich weg en
watervalt dis
co

nektiviteit

in Vlaanderen prikt & bruist het van de nektiviteit

ok then
logout
lo! gout!
the dunce, in the form of the X option meaning close
‘analytics’ what is that?
i found that meaning is a picture
an all-at-once thing
what is a picture?


something under the line here

a grey strange line, what is it?
the other side? of the page?
where you are now will be exactly the same as before
only the separator is added
let’s see where was i
on this or the other?
where is the question mark?
it’s at the end of the sentence!

people drunk of their writing
called poest
aved by esus
beta soup

time goes fast
soon it’s over
it’s only five minutes
if something takes time it’s like it’s over
picture yourself at the over
that’s a ‘picture’
a -graphy
graphy

a table

with no rows in it?

(code me) an emphasis
without the need to
emphasise what
is not part of it.

(catch me) an interface
something graphical
the thing of some
being a line for ever

öder

do the codfish
decent thing to do
ooooooooooooo
ooo peration waterski:

start with a pentagon scribbled
in the sand, some wings of hijacked
planes still sticking out where hijena’s gather
at night to mourn the lack of death

transpose by ecstratical polation
the gnomon to a watery field
the liquid swerve of longing
for a (w)hole in the surface

click clack
openmouthed a jetlag
behind the speedboat eyes

in
TURMOIL, ufcurze
this is a present day
application hombre
use cnn if u sneeze 2

sight turned off hitting the
plain foaming smalltalk spraying
away from where the vortex
opens to give us our daily
splash or either indeed is,-

hubble de dumblety scopi

full stop perhaps we had

better

damn,-

we better kept perhaps we
should have continued to
nag booze hit it off with the few
that were left back then than
at least we needn’t have

all of this and so much more
a grey pack of lines crossing
the border, the odours of her

the crap of her

boneless shoulders curling
into armpits while the tongue
sits tight desire sticking out

like a mad dog’s penis
from under its fleece

ready to click
hurry nay hurray
agitate & use

the whole bunch

seperate esperances
dripping to the sea
of severance

a whole lotta
hopes came floating by
all in obedience
of the laws

snowflakes
cornflakes lots of
fields of lakes

all of them

applicable to hopes
floating by the windows
before they pass

away / beneath

the plain plane
the humming plane
a Dakota for all i know

foaming with
smalltalk where
the vortex faces
the emptiness
of your face hitting it.

water into the sea into
the water into
the sea in
to the
water
in
to
t

h

e

meanwhile the blackhared
nurse/stewardess desperately
wanting to get
rid of the hares,
spills you some plastic bags
in your lap taping your mouth
no we can’t land
now u
more
on in stead give us

URPINPLEASE (el mejoramiento de
la seguridad para los clientes del banco):

****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A google beta app is always
Full of pages signifying nothing.

Never mind, let’s play.
Let’s pretend it is not the late author
pretending there is time left to play at this
whatever we are playing.

let’s pretend we are different, we make
a difference, we are a difference makin a difference
we bla the bla while blabla is blablaing the blabla.

Let’s play until dark. Yes that too.
Let’s play until it gets dark, let’s play
that it gets dark. Spelen dat het donker wordt.

It used to be rather commonplace until
some deemed it necessary to turn it into a horror movie.

It used to be known as a matter of fact.

We get what we want. Not just sometimes.
We always get what we want.

We don’t get what we want because we deserve it.
We do not earn what we get. We just get what we want.

Searching equals building. There is only one search&build process.
It is completely reversible.

Irreverent searches
careful, I’m trying to upload some pics
How come a picture is instant and big, while a text is sequential and small?
A text is also small pictures
Is then a picture a text in some sense?
Do we understand in pictures?
Once there was a dog
Now you can see it
My notebook
http://www.google.com/notebook/public/03949089126897872383/BDQKXSwoQ6syUmPQh
the text is a cipher
the image
394 is dv
49 7 is me
12 6 is me
978 is noemata
72 is not frog?
BDQKXS is the name of the book
syUmPQh is the sum of simulation
SwoQ6 is when you edit together invisible
the queue stands out
FISH queue – First In, Still Here
Save the fish Iqtus Inri

But who will save the swordfish
diving deep into the hot oil

in search of darling little french fries

in need of a valiant saviour?

What does one do indeed
with a sword in hot oil?

It is writ in the Olly script

that the English will always
be worse off, just for being so darn
islandic about everything.

Furthermore, you can always tell
a text was written by a bloody

foreigner by the frequent use
of the word furthermore.

If the Olly script
was written in pictures methinks it

would need a whole lotta more

megabites et le Grand Goog
serait obligé

de planter beaucoup plus
de storage fields

à Omar Kalief’s Hornia.

Perhaps that’s a good idea for WWWIII.

Do we understand the dark matter

in cigars? Was she right about wilbur’s

chora going out the window? Who

will we turn to when this Jules Verne guy of France
has finished messing with our heads? Do

we still die when she does the poissons-
nous thing, or

have all the fish inadvertently
left the building? I think

its too late again. Te laat is

te laat. De Winnitou-regel

is altijd en overal van

dashkracht. Het witte

einde tussen de tijdsregels

der dichtende vijftigers, het voor de vuist

wegristelen der taalschobbejakken,

de mediahijgers in opdracht der stelselmatige

belastingparadijsbetalers. Ontvlucht mij

want ik ben het waard. Het waard

zet u buiten, in de mist mis ik nog

het missbaksel dat u was, maar

mijn thuis is al lang waar mijn gat

van ontzetting en ringkrampen
te druipen en te dampen staat.

U draait mij al lezende teveel

te erg te binnenste buiten.

Pijn is wat u wakker maakt.

One for you one for me.

I shall divide the division
amongst you equally. Love

will tear your apartment, hate

will schred your furniture, pure

thought will split your leftover

livery tingies. Speech will cover

your ceilings with a thousand

bleeding lips once again.

Hard Rock Stars Upon Avon.

Categorieën
lyriek

dat Vuur daalt neer

dat vuur daalt neer

dat vuur daalt neer ten onzent nu,
in zijn soort het waardigste, zo visoogt

het gifmengende letterheksje, een lieftallig
tolrokje wier gele tandjes krols
op heur lokken staan te bijten, het
indringen der woordkrullen
volop verwachtende & hups
de toekomstige volzinnen
alreeds met inspanning beturende, –

aanziet
o gij dwaalster in het immense vacuum
toch eerder daarin het rijzen
van de tijd zelve, het deegwaren

aanzeggen dat ze op de hoogte dienen
te blijven, het bakvormrandjesreikende
van het smeuig geurende eibloemsel
met de smeltboter in de stoofoogjes

het kan ik u echt niet verder helpen
van de stervende dienstdoener

het blinken niet mijn spaken
heur tanden glitterig gelijk
van het okeren fietsframe,
opflitsend in het niets

(terwijl de befaamde blondjes der
hotte kasseihitters nauwelijks het flossen
staken, slaat de bloedende
kern der harde wielerfanaten
alweer een nieuwe lente in)

(Zoef zoefzoef zoef zoefzoefzoef.
Ze zijn met zeven.)

Het oef een punt.

Het geen geluid vandaag

het want

het lijf is op maar dat
hadden we al we wensen
niet want wat is dat
daar zo nat wat is toch

dat vuur daalt neer
ten onzent nu


dv, 14 -15/03/2007

Categorieën
lyriek

o o o o o o o o o o o o o o o o o o o…

afwenden/opwinden

o o o o o o o o o o o o o
o o o o o peratie waterski:
achter de speedboat
met open mond het gelaat

afgewend het platte vlak

opzoeken, de kletspraat
opslaan van het vortexgat
geef ons heden onze dage-
lijkse spoelgang
of opdat is,-

kletterdeklet

waren we toch beter blijven
we beter toch waren blijven
zuipen zagen billenkletsen
dan hadden we tenminste
niet de hele heisa incluis

op zwemvliezen drijfnat
de straat op in de tijd
van de tijd van die tongval
die zwerfkat het haar grijs

overeind op de beenderloos

innig verslingerde okeren
bovenarmen. Opwinden.
Snel. Bijdragers toevoegen

Het water de zee in
het water de
zee
in

het
wat
er
de


pincode aub:

Categorieën
101 Aanroepingen lyriek

101eigentijdse_schijf1

 

 

 

 

 

 

 

dirk vekemans

 

101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze

R.I.P. 2005-2007 etc

 

 

 

101 eroretorieën in diverse installments – schijf 1

 

 

INHOUD

Voorwoord: de dichter tot de lezer, terzijde

  1. Afwezig
  2. Ascetisch
  3. Behoudsgezind
  4. Dissipatief
  5. Egyptisch
  6. Horatiaans
  7. Italiaans
  8. Kathaars
  9. Laconiek
  10. Maritiem
  11. Momenteel
  12. Ochtendlijk
  13. Peristaltisch
  14. Pribamiaans
  15. Religieus
  16. Therapeutisch
  17. Zakelijk

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Voorwoord: de dichter tot de lezer, terzijde

 


Kak (hou het dan
effie simpel op 1 lijn
met x is U en y is zij en ergens ik
als binnenlijns product daarbij)
:
het oogpunt is bv. de water-

draagzak, in dit land
een niemandswoord, het cijfer duidt
dan vermoedelijk op kilowatt of
wat er naast het prille ochtenduur
op de frigodeur is
gepasted, een
vraag identiek aan iets als
‘is dat de mist
die zittend in of op de koplamp
herfstig doet?’ (iets is schaduw

Alleszins zoals die lichtschijn
daar blauwt bij het spinneweb zo
slaafs met uitgelijnde druppels
het beeld invallend, ik denk het is uw
uitgetelde condensatiedrang, de dorst
Onstuitbaar naar lippen maar Berekenbaar, het
meerarmig veelvuldig al dan niet gefingeerd
gehunker met daarop de dubbel-
zijdige uitzonderingsregel, het

Straatgevecht ontwapenend als dusdanig, de
kaalslag qua kaalslag streng veroordelend, het
Falen in faling ter latere lering
op zichzelf betrokken, ach & of
het echt is dan wel fictie doet
er helemaal niet toe want

wat hebben we so far? De

  1. registratie van de set verwekt het zijn van de set,

  2. herhaling is sowieso uitgesloten, niet

  3. uw grootte telt maar hoe zij

  4. zich tot u verhoudt & wat

  5. in u niet korter is vervat dat

  6. lengt niet meer dan secundair

  7. bij haar aan waar u sowieso naast kijkt,

anders was het in beiden
ter beider wezen net
lang genoeg: als u vet
ziet, ziet u,
dan hebt

u haar niet.

).


 

 




AFWEZIG

Ik hou niet van je, ruik
je haren, voel je huid
de hele dag, dus hou
vannacht je benen stil,
je mondje dicht, terwijl
ik graaf & schraap & ril.

Ik ben nog nooit zo niet
verliefd geweest als nu
op jou, maar nu je naam
nog zwart geblokt mijn kop
naar jou vertekend heeft,
nu duizel ik & fluister :

ontreddering wil ik,
afwezigheid in jou.

 




ASCETISCH

Opdat je hand mij raken zou, je huid
mijn naakte vlees omkleden, je lip mij
knellen & ik verzwolgen alsnog word gelaafd.

Opdat je tong mijn grimas laken zou, mijn woord
miskennende de maden likken, vleestentakel
die krekels in mij krakende genoegzaam slikt.

Opdat je arm mij wurgen zou, plots
je vingers spiezen uitslaan, been
dat nagels in mijn zweren perst.

Opdat je lijf mij bloedheet branden zou,
je kus mijn roet verstrooien, dood die nu
al knaagt & lokkende al mijn stof doortast.

 

 

BEHOUDSGEZIND


wij, onze lijven met andere lijven
bezig zijnde die onder ons gezegd
de lijven van de anderen zijn die
er het zwijgen toedoen, met geen arm dus

buik of vingernagel de rottende code
van ons lieflijk kabbelende gewauwel
uitraken maar ons wel met de schuld
van hun falen doen betalen voor wat? ach
wel ja o dat,-

wij, die de tong roeren in monden
ons vreemder dan de Slokkende Grot
der Cyclopen of de Stille Kamers van Uw
Smeulende Hart

wij, die onze vingers & armen & benen
aandrijven als een maniëristisch op zilveren
plaatjes minutieus geëtst hyperpluriform gespan
van stroboscopisch in het duister gespieste
lichtaders & waarin wij ons de dagelijkse
stroop bloeden, ons de wanhoop als bloemig verkoolde
inktviskringen inwrijven & alom druipende van vet
nog zó de koele trance des doods bespartelen,
dat het alle muren bespet-
tert, prrt,
prrt… & jazeker

wij, die als voor de wals
in de staalwalserij onze hoofden U schotelen 123
123 dosolmi

wij die ons u – gij
wentelend stalen serpent –
offeren in de hoop uw alles
verhakkelende draaiingen
te kunnen ontsnappen zoals kip
eens ze pastei is geen kip meer hoeft te zijn
& het kakelen eindelijk kan staken

wij vrezen niet, geen, noppes.
het dichten hebben
wij niet nodig.

sorry hè.

 


DISSIPATIEF

Constant is reeds
het aanbod van beweging
(het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt)

Kelk
die ik gebaar zich om te keren:
een bodem schilfers dwarrelt neer, de
droge resten gaan in de regenvlaag tekeer. Zie
Magerman, die op de winterhuid van straten
sluipend rot bij ’t grauw verderf noteert.

Vocht
dat in vertwijfeling haast
zich opwaarts door de kieren
dwingt. Verlangen heet de angst
het uitstel te beleven waarop je vel
niet langer voelbaar rijmt op hel.

Valk
die op met vrucht beladen akkers
het ritselen van voedsel ziet & verder
niets dan vallen doet: eenvoud lijkt de wet
waarnaar je hand zich richt, je toont
wat mij & jij & haar tot niets verdicht.

Bloed
is als de regen komt: het breekt
de stilstand in de zang van krekels. Hoor
de botte plof van lucht op lucht & het wijzen
van de golven schokkend in haar lijf
naar het eendere einde dat al lang het uwe was.

Constant is steeds
het aanbod van beweging
(het ogenblik nabij
waarop de vraag verstomt).


(1999-) 4/03/2007

 


EGYPTISCH



In tegenspraak, uw zinnen tergende,
soit disant als plaag
in duizendvouden dit moment :
hoe langzaam ik je
open, hoe uitgesplinterd in
mijn oor het kirren
van je oudste lach weerklinkt.


Ik, de schender van je opgeruimde
staat, force majeure, riet
dat splijtend naar je diepte dingt :
in vreemde luchten
mond ik uit, stof strandt op mijn tong
van onbesproken
kamers, tomben blauw in jou.


Jij, op barricaden spinnende,
aardse liaison,
omkaderd vlees dat lacht om mij :
langs brede lanen
redt je oog het moeiteloos, deint
je onbewogen
hoofd in wervelingen mee.


Zij, haar museale schoonheid is
vanzelfsprekend nu
in stilstand bevende nabij :
schril tableau vivant,
van hoe je uitverkoren door
haar zee mag komen,
hoe mijn leger sterft in jou.

 

 

 

 




HORATIAANS



Zie je, Schätze, mensen
in dit park van menselijke zaken,
vrome mensen, stemmig & wellicht
eensluidend met het stoffige
van deze zomernacht
hun wulpse conversatie?


Hoor je ritselingen
in dit gras & klavecimbelerig
het knetterende zingen van vuur
dat zich in duizenden vleugels
vliezig vel op vel
tastbaar bewogen verteert?


Voel je strak mijn handen
rond je lijf geklemd, vingers wriemelen
rond eindjes been & ogen priemen
in het weeïge wijken
van je hals, het zilte
parelen van zweet op jou?


Ruik je fijntjes, Liebchen,
giftig geurend gas in deze zak van angst,
wasems in de bloei van barbecues,
leven dat zichzelf verast,
opgewonden water
dat mijn mond, mijn maag uitbraakt?


Likt je tong het poeder
dat ik in de schuren op mijn akkers meng,
nippen je besmeurde lippen wijn
die in mijn aderen kolkt
& eet je mee van mij,
vlees dat in je stad verzengt?

 



ITALIAANS

Unheimliche, van wrok verkrampte teef,
misnoegde enkelinge, van elke zin
onterfde, hoogbejaarde slet, jij,
die van je knekelhuis de grond
verspeelde & mekkert nu, je lot bejammert,


jij, die nu je veer is afgewonden
naar je doden lonkt met open mond
& pruilt omdat je bij de gratie
leven moet van opgeklopt verbeeld
verlangen, vlees dat rot je lijf bespot :


komt nader, schatje, kom & dans
voor mij, mijn byzantijntje,
draai je oude botten lustig
in een farandole, con zelo,
toe maar : languente, dolce,
mesto, patetico, piu mosso,
irato, tempestoso, slentando,
poco a poco meno sentito,
secco, senz’ espressione, morte
.



 

KATHAARS

Ik zocht de bloem die in jouw
cirkel brandde (haar naam
is uit elk boek geschrapt).
Een tempel had je niet ;
je bleef soms even in profiel
op natbestoomde ramen staan.

Je bent allicht sinds lang
in walm & kreten opgegaan
& wat een kerksteen ademt
van de treurnis om je dood,
heeft niets van het afgrijzen
dat in steden flinterfijne groeven zoekt,
de kleinste plaats om niet zo hoorbaar
menselijk te hoeven zijn.

Liefde is het niet & waarheid evenmin,
maar als jouw blik, mijn liefste
dartel erzatz-ding, zo godverlaten geil
van opgehoopt verlangen op mijn leegte
stuit & ik barbaars gemeen alweer
haar wezen diep in jou bemin,
dan weet ik dat ik snikkend sterven zal

& onvoldaan door het gebrek aan geweld,
de tederheid, waardoor je nu zo stilletjes
& rillend aan het gillen slaat.


 

 

 

 



LACONIEK




Leef je dagje, zweveteefje,
want ik kleef je lieve lijfje aan
als aarde ’s nachts aan lucht.


Drink je wijntje, fuivetrijntje
want ik zwelg je klanken tot het barst
& knarst van stille pijn.


Lik je ijsje, snoepedoosje,
want ik kauw je zinnen tot het bloedt
uit bleke blaadjes roos.


Lach je lachje, linkepinkje,
want ik maak je sprookjes groot & hol
vol droeve gorgeling.


Moraal :

Strijk je kopje, zwavelstokje,
want ik ben vuur waar jij niet bent,
& water waar je zwemt.

 

 

 

 


MOMENTEEL

Niet eens beweegt
je hand : het boek ligt als gegoten
sinds jaren open op dit blad.

Het linkerkinderwagenwieltje
waar een slag aan zat,
heeft zich voor twee maanden
in het voetpad aan je voet
plots stuikend klem gereden :

des moeders vloek klonk simultaan
met mijn geslaakte zucht, je schouderblad
stak uit haar blouse heel precies & puntig
alle lentestralen uit & brak
in de wolken boven mij
een regen aan van weken.

Dag na dag & uur na uur
zag ik in je blik
seconden afgemeten staan

die het moment
millenia verdaagden
waarop ik je het woord kon vragen.

Niet eens je hand bewoog.







OCHTENDLIJK

Verheerlijking, onaangeroerd. Niets
bewegen tot een laag straaltje zon
je stem openbreekt, glasvlezig roos
je tere zucht uit nachtblauw stulpt.

Dat ik je aanleun dan, eet
van je adem, zout van je hals
lik & wellicht de dag lang
met die klemvaste dreun van me

jij roep, je naam? Dat ik je neem
tot je trilt als een riet in de wind,
tot je zweeft op dit bed van beton,
tot je breekt in de ijskoude nacht

van mijn land? Dat alles vergaat?
Niets dan je waarheid bestaat.




MARITIEM

Omdat je toen toch zo doordacht
het kleine meisje speelde
& elkeen die naar je lachtte
vol ontzetting na één nacht
nooit meer uit zijn woorden kwam;

omdat de giechel mij beviel
waarmee je om het leven gruwde
& elke waarheid die ik sprak
je even kostbaar was als het ivoor
dat in je mond vergeelde;


omdat er verte in je ogen stond
& schoonheid zich die tijd
met jou had aangekleed :


kom & berg nu blozend maar
je sterren in hun kastje
gooi onachtzaam al je linnen
aan de haak, pulk dat strakke koordje
van je haardot los, snoer je leegte

rond het mastje dat ik maak.

 

 

 

 



PERISTALTISCH

Blaas mij het rag, Vernuftige, & de nevel
draai de stof van je listen bol in mij, om
& om je vinger die zich in mij vormt &
dans mij, als ik snak & grimmig naar je hak,
je fraaiste zijden weetjes voor, lucht je
hartje & je jurk van glim gedroomde draden
op & op tot op je buikhuid halogene spotjes
schijnen, verdwijnen, schijnen
bij het aardse briesje dat ik tollend
in je zwarte plooien warmer maak:

drijf je hand dan diep in mij,
schep & schrijf mij
brandend uit : zo kis ik al
op steen & roest ik het
in vlek & vloeken uit.



 

 

 

PRIBRAMIAANS


‘He [=Karl Pribram] believes that conscious experience
is the act of correlation itself and that correlation occurs
in the dendritic structures by the summation of the polarisations
(and depolarisations) through the processes in the dendritic networks’


Jeff Prideaux (WCU) in “Comparison between Karl Pribram’s “Holographic Brain Theory”
and more Conventional Models of Neuronal Computation”,
XXXXX, Compiled and edited by XXXXX,
XXXXX 2006, ISBN 0-9550664-4-1, p82


Beeld je in dat de woorden

dit deden dit bibberen

dit bloeden dit

Hier zijn en het dan

pardoes begeven.


Uw restbestand, o gij uitgaande u,

o gij schokkend okeren tot ’t donker

stille inkerende sterfding, o gij ademloze

zweetlap die in de glijwateren als een aal

in alg-groene poelen gedijt & smetteloos toch

uw schrilste klinkers kirrende berent,


o gij die instort meteen & als een

alles van uw leven extatisch

is, in alles aleph is, zo

ik het sluiken van uw haren, die

vinger daar de druppel net nog

maar de vergetelheid al uitschuif, op

het valluik uit de kuil in de muil

van het rasterende mormel

te kijk leg, zich laat te zien

zijn – uw worden, zeg maar,


Uw restbestand dus zakt

weldra resoluut onder de

kritische grens waarna, zo

vrees ik, de holonomische

restitutie wellicht geheel

onmogelijk wordt. We zouden


zullen we

met andere woorden

hier maar ’s moeten


praten?

 

 

 





RELIGIEUS

Er is geen tijd
& niets staat ons te wachten.

Er is geen bed
waarop mijn nacht geschreven staat,
maar dagelijks
is je schoonheid krijtend
op mijn zwartgeblakerd land
een toverzang :

geborgen klank van zilversnaren,
handen, dansend,
die mijn talen breken,
klakkeloos van liefde spreken,
alsof geen wervelstorm
ons in die oogwenk ooit
nog raken kon.

Er is geen tijd
& niets staat mij te wachten.

 

 




THERAPEUTISCH

Slaap mooi, slaap nu, slaap niet.
Verhef je fijnst besnaarde gil
tot in je spiegel krolse poezen
elke stilstand woest verdoezelen.

Breek dan, in je dag die sterft,
mijn boerse woorden aan,
ontdubbel mij tot ik
die aan je voeten geuren lik


van hoe je heilig bijna
bij mij lag, niet bij mij ligt,
tot mij verworden zal. Omarm
mijn schaduw in je diepste nacht,


lees mij tot ik dronken dans
& schenk je glas dat zingt
nog éénmaal vol van mij & drink
& droom, droom niet, droom zacht.

 


 

 

 

 


ZAKELIJK

Wonderbaarlijk noem je
hoe haar stem mij vangt
& ik van jou versleept
op harde grond bevlogen
kronkels maak.


Betoverend vind je
elk gebaar dat ik
van haar op jou verhaal
& hoe haar lijf in elke
streling past.


Zaligmakend heet het
als ik in je krul,
je tongen vurig lik
& al gods heerlijkheden
uit je dwing.


Vergis je niet in haar,
mijn lieveling : je
kreeg van haar die zwoele
stem, dat golvend haar, mijn
zilverling.

Categorieën
101 Aanroepingen lyriek

Behoudsgezind.doc

Behoudsgezind

 

wij, onze lijven met andere lijven
bezig zijnde die onder ons gezegd
de lijven van de anderen zijn die
er het zwijgen toedoen, met geen arm dus

buik of vingernagel de rottende code
van ons lieflijk kabbelende gewauwel
uitraken maar ons wel met de schuld
van hun falen doen betalen voor wat? ach
wel ja o dat,-

wij, die de tong roeren in monden
ons vreemder dan de Slokkende Grot
der Cyclopen of de Stille Kamers van Uw
Smeulende Hart

wij, die onze vingers & armen & benen
aandrijven als een maniëristisch op zilveren
plaatjes minutieus geëtst hyperpluriform gespan
van stroboscopisch in het duister gespieste
lichtaders & waarin wij ons de dagelijkse
stroop bloeden, ons de wanhoop als bloemig verkoolde
inktviskringen inwrijven & alom druipende van vet
nog zó de koele trance des doods bespartelen,
dat het alle muren bespet-
tert, prrt,
prrt… & jazeker

wij, die als voor de wals
in de staalwalserij onze hoofden U schotelen 123
123 dosolmi

wij die ons u – gij
wentelend stalen serpent –
offeren in de hoop uw alles
verhakkelende draaiingen

te kunnen ontsnappen zoals kip
eens ze pastei is geen kip meer hoeft te zijn
& het kakelen eindelijk kan staken

wij vrezen niet, geen, noppes.
het dichten hebben
wij niet nodig.

sorry hè.

Categorieën
lyriek

wij kunnen niet kunnen wij

wij kunnen niet kunnen wij
wij kunnen niet ademen de lucht
zit onder het water het water

zit in de soep het water
stroomt op de stoep het water
zit op de koekjes de koekjes

zijn wak van het water wij zuigen
wij zuigen ons vol wij zuigen wij
worden gezogen wij dat is alles

Categorieën
lyriek

without saying /vanzelfsprekend


3 BIFOCALEN

 

fan firk
fakemans fuit
famsterdam


“vertalen is werken in dienstverband maar het blijft bloeden”

( de auteur, al iets minder pissed op Claes, maar nog
steeds met twijfels rond boekverbranding als een werkbare hypothese)

1. it goes / en zo

without saying /vanzelfsprekend
de weg baant/ the road goes

wegbanen baanwegen / the roadmap
zieltogen toogzielen / the bartender

zelfportpoortretuzelf maar nee hoor,
dat willen ze niet zoiets zien ze niet zitten

zeze ze zee zeze ze zum
zeze ze zee zum
zeze ze zee ze zee zum
zee zee zum

ze zum

ze

2. which iz / welk ze

de golvende korenvlokkenveldenmeren / the waving cornflakes
staan al jaren droog / barren for years

& jaren / & years
weerom / & again

geen melk vandaag / no milk today

welke ze ik zou ze kunnen / which iz i could switch his y
dat men die men schrappen zou die demente

arcaaaaaaa schwroupska
arcaaaaaaa bwaaark roch elle
arcaaaaaaa umumsmu droeckjkxjskaiïiiiis

zumzum zu zoe zumzum zee
zumzumzum zum
zoe zumzum zee

zumzum zoe zumzum
zoezoe zum zoezoe

zee nee?

3. rooien / redden

ik zal het hen verduiveld nog moeten palindrommen /
i will goddamn end up needing to ram it into their memories
als 1 of ander al-chemisch ding / as something all chemistry

het rood is toonbaar rood / red is a red being
als je haar rood denkt / only when you’re into reds
of iets aan te tonen hebt / or into beings of red

een hoek moet je maken / you need to round a corner
vooraleer je hem hebben kan / before it counts
en dan nog / and even then

zij? niet / you won’t ever get near her
in een miljoen jaren / not in a million years

nana na nana
nana na naa

ze zee zum
zum zee zee

na
ze

zoem
zee

Categorieën
Ruis

neo-biologeren in nova scottia

Tuinieren naast het macadam

het doet mij zeer zo zeer ver
zuchtte vadertje veek op de berg
wat doet er u dan zo zeer o
Gij Hoog VerHevene? vroeg de popperige
pupil

wel dat ik hier in de hoogte
aan mijn kont niet krabben kan

uit ´honderdveertien gifzwammen voor adriaantje krabbendam´

in struiken het stoffige gewemel
op straten het laffe gebazel
in zetels het knoestige gesnurk
in bossen het vettige vozen

in de tabellen de verwoestende hiaten
op de schermen het onstuitbare verval
in de hazehoofden de ontembare angst
op het terrein de alledaagse verschrikking

we dalen de dalen in
we dalen we dalen af altijd
wordt er af
gedaald nooit
´s op
gega
a
n

Bij de barst in het macadam
staan enkele tuinieren
met historieken in de
congruente involuties

te harken. Node
scheppen zij de
restletters men

de bandruk op.

Benadruk: degradatie is winst
de gratie is wind
dagjeswie tai
swin

dagwie dagwa?

hak hak hakkel de kwak
hak hakkel
hakhak hakkel
de kwak

dag rat
je
s w
in

t

Categorieën
lyriek

fragmenten_sec.doc

Fragmenten uit de Allerheiligste parabel van

Tante Sizzle en het Verzetshoofd

(dv, Hybridarum Opera #8)

 

Geschikt voor november 2006 en hoger.

De kraag omslaan
van de kamerjas was
een vraag van de huid

Herfst herfst de de het de de herfst herfst

sluimeren slenterde blad treurwilg angstvallig

herfst zijgen stil lost lispelt inzage herfst

herfst herfst in in op in in herfst herfst

herfst herfst het het het het het herfst
kamer venster scherm raam kader herfst ?

stel de vraag was
waarom het zo
vaag is binnen

het kader.

Fig.1: de tekstkiem van “Tante Sizzle en…”

Aanhef der Werken

Stammoeder, gij die Kathedralen baarde, alvoedende Venus etc.:
toen in de nacht van vrijdag op zaterdag e.k. de Here zag
dat het totale aantal doden op de weg dit weekend
het jaargemiddelde vér ten onder zou blijven, besloot Hij dat

de tijd rijp was

Voor aktie. Hij smeekte Zichzelf vergeving af, genade
maar best ook een stukje grootmachtigheid & wierp, daar
waar de mensen zuivere klaarheid & spits uit de witte leegte
de zwart uitstekende Spie der Geprononceerdheid

alsmede de

schier eindeloos uitbreidbare Vlakte der Eenduidigheid
verlangden, niet dàt maar Tante Sizzle ter aarde. In & om
haar ontstonden deze tekstuele uitwassen, die zich ondanks
verwoede Verzetspogingen van het

Spattende Hoofd

waarin zij spookten, een uitweg tot U wisten te banen
waarna zij op proto-virale wijze de door u zo moeilijk
t.n.v. de algehele chaos gewonnen gemoedsrust volledig
teniet doene & u weerom als door duizenden

conflicterende

emoties gevangen, in weerwil – zoals dat dan heet –
van uzelven, um zönst aan dit scherm kluistere.

Introductie van Tante Sizzle

In heur blik is geborgen
de moordende kracht
van ’t sterven zelve.

het vers kabbelt rustig verder,
tot ene Hüsgen twijfel in de
rangen zaait.

Haar ogen, ongelukkige, zijn immers de trekijzeren
Poorten die in hun onderling verslingerde wentelgang
Hun duister dieper bereiden dan het zwartste agaat

Dat Lucilius in zijn geschriften spreekwoordelijk maakt

van het in het

Niets alreeds & toch nogmaals gedachte gebrek aan licht.
Het is een tweespant die Hawking goed wetende
waarom
niet vlug zal naderen, tenzij hij natuurlijk de hoop geheel
liet varen op verlossing in de wetenschap & zijn

curieus neuzelend

lijfje met enige spoed & in volstrekte zekerheid tot anti-materie
wil bedaren. U lacht misschien maar hoor ’s vriendschap
Haast iedere week zie ik enkele vermolmde soortgenoten
plotsklaps gesplitst van hun vaste vorm

in doffe stromen

van de opengebroken ramen van hun kroostrijke villa’s
roemloos naar die of soortgelijke gaten vloeien, zonder ooit
de twijfelachtige eer genoten te hebben hun namen bij de mijne
in het vrijelijk oplichtend gewemel der

toonaangevende

schermen te hebben kunnen moeizaam tegen andere verzen
laten opbotsen. Boeiend maar tragisch is hun lot want hoort:
In de stilte die zich voor een paar jaren achter heur ogen

Strekt, hoort u soms nog de gehakkelde echo’s

van hun weidse

verzen loeien als zovele hoornen van verloren schepen
in de mist of alsof er ons dra nog vuur op de Pentapolis
zal gesmeten worden of, ter derde optie, alsof wij
hoegenaamd nog iets te vrezen hebben van de walmende

woestenij waarin

hun goddeloze razernij ons de landen overdroeg, waarover
wij wel de verantwoording dienen op te hoesten, maar
waarvan wij niet de broncode, laatstaan de vruchten
kunnen dan wel mogen dragen. Maar laat ons niet langer

verwijlen in

de kwetterend georganiseerde trekkingen der opgeladen harten
ter verhoging van ’t stroomloze stoten der inkten
(de nada,
Lucas), & de draad weder opvatten waar hij als gerokken zenuw
met soepresten nog, zo onnet, foei, dreigde een oogkas

ingezogen

te worden (ach de keutels der kraanvogels en dier, ziet
die ziekte is besmettelijk, ik moet mij effen abstineren.)

[fragment2]

Nog nooit was november zo machtig fris, maar
hoe zwart niet & van vloedgolven vergeven is
mijn bol kristal, hoe duister niet & bloed-beklonterd is
wat ik de toekomst in zie zweven. Net

nog, Oostakkers

bijna, in een fikse vaart voorbij het stort van Tienen, zag ik
een wolk vuilnis de half-beknepen buisschoorsteen der ovens
langsslierten. Een man liet loenzend vanonder zijn grijze fez
zijn hond de berm volschijten, maar geen

vogel wiekte

daar, buiten onze wielen die zich in het gekende treinverband
op de sporen dol draaiden, was het geheel stil buiten, daar.
Een menige nacht word ik aldus volumeloos door een
horde woestelingen nagezeten, enige wit-raastige

hekseteven

ook mengen zich daar meestal onder: het zijn de ikjes
denk ik, de anonieme zelfjes die ik bij waken de kant
opschoof of zelfgenoegzaam weigerde te zijn, zodat ik
nu weer net niet de trappen naar de uitgang der

dicht gedroomde

burcht zal halen. Spanje voert de anti-dopingwet
in, Big Brother voelt zich thuis in Groot-Brittanië. De
krant kliedert stuntelig een weids stilleven boven
een thumbnail van Pollock, iets dat veel te druk

oogt met enkele

verzopen paarden. Aandacht, aandacht: spoor-
wijziging. De trein op spoor 2 is niet de Intercity
naar Oostende maar het met slijmen bebaarde
zwarte muildier
Inertia Kock vervoerende de

lang verwachte

slanke neusvleugels van La Sizzle richting uw perceptie
ten einde met de helderheid van hun
Hergéèske Klare Lijn
uw blikken in hun meer schrikbarende glooiingen te lokken
uw monden aan hun holten te verrekken, u daar

waar de beaat

gebeierde bim-bam der duale ademhalingskanalen openstaat,
tot cirkelzang en recursieve lijnvolging te verleiden, U
te wiegen & met de verrukkelijkheid van heur philtrum u
het laatste aards besef te ontfutselen, u slaafs

& slap te wiegen

& vervolgens met een droge knak de strot kapot te bijten.
Binnen vijftig jaar zijn alle populaties vis in onze oceanen
ingestort, maar als ik jou zie in dat roze t-shirt dan denk ik
ABN-AMRO: met U erbij kan ik de hele wereld minstens

vierenveertig

jaren langer naar de donder helpen. De liefde is
geen weegbaar deel van waar Tante Sizzle Tante
is, het is een woord dat uit haar boek is uitgebrand
& met de asse heeft haar hand ooit een aardse

hel getekend

waarbij vergeleken geen woord meer is omdat de taal
het opgeeft taal te zijn in het aanschijn van dergelijke
gruwel. Het is wetenschappelijk bewezen, Activia met
bifidus bacillen hechten zich in kleinteutige

flesjes plastic

aan uw ontvankelijk & van elke zin ontdane lippen vast
totdat u een seconde of twee het genot mag proeven
uzelven gezond te wanen in een onbestaand lichaam
vanachteren voortgedreven door een onbestaande

wind, theatraal

van schoonheden voorzien die u zelf niet in huis
zou halen, mocht u de keus hebben, naderhand,
tussen een herhaling idem ditto van de ellende
genaamd dit, uw leven, enerzijds

of anderszijds

een tijdje de natuurlijke weerstand van een steen.
Natuurlijk, je kan niet alles bij voorbaat plannen, ik
zit hier ook maar wat te
stanzen bij alweer Kill Bill 2
op VT4, kom, laat ´s zien of ik de scènes

Acuna Boys

& where is Bill nog ken of Elle & I ,
want het is in dezen van kapitaal belang het reële
van de nonsens te kunnen scheiden, de identieke tijd
die immers niet dezelfde plaats beduidt, maar de plaats

gezien vanuit

een andere tijd, in een soortgelijke maat a.h.w., het identieke
los van ’t kapitaal dictaat verwant aan Lucretius’
clinamen * vs.
wat Pound
Usurus noemde, de reductie van Alles tot het Telbare
der gebruikswaarde, het nemen van het Ene als ene sluit

namelijk niet

de potentie uit, vervat in (bv. hieronder) perceptuele swerve-incentieven,
schuinmarsjeerders in de lopende code, of, m.a.w.: waar
u slechts lijken ziet of van leven de afwezigheid, gebeurt het
misschien net, & dat waar u zo lillend mee loopt rond te zwaaien

eigenlijk het

afsterven is, de noodzakelijk neerwaartse declinatie
van het eens bevonkte. Het zal mij heden evenwel
net als u
L. Caseis Immunitas wezen, het vooralsnog
volslagen onvindbare bestanddeel van die fameuze

yoghurtfabriek,

want nader tot u brengt dit alles de neusvleugels niet.Soit.
Tante, toen zij jonger was, & in het Tante zijn nog onervaren
had zich menigmaal verwond aan spiegels toen zij daar
haar eigen beeltenis aanschouwde: de klaarte van haar

neusomlijning

stak dusdanig helder uit het glas dat het was alsof er daar
geen glas was maar neus, een orgaan, hoogst verleidelijk van aard
& pas toen zij met zelfeigen lust-bezwangerd’ adem de plaats
op het glas bewasemde kon zij de grens bepalen waar

er wereld was

& waar het glas. Er leek aldus een ideële las gelegd
tussen schijn en zijn, één kluwen rond haar reukorgaan
wier aanschijn bij derden zo dodelijk was dat niemand
het zien der aldus in klaarte omschreven lijnen

ervan langer

dan enkele tellen in leven kon laten. Bij haar zelf leidde
het bekijken ook al tot somtijds een kleine plas Tantebloed
onderaan een Tantevoet daar zij het liefkozen der eigen
lijnen pas goed bij het proeven van haar eigen

bloed kon laten.

Zo wrijft zich vaak ook een kleutervinger oude wonden open
die welhaast genezen waren, enkel uit nieuwsgierigheid
omdat de korst een warmer plaats lijkt te bedekken
die dichter lijkt bij ’t wezen van dat lijf te staan dat ons

is aangedaan.

Jean Delville, wiens visioenen angstvallig in de diepste
kelders der bankgebouwen geborgen blijven, de grooten Delville
die met gemak een Rops een Knopf of zelfs een Margritte
in roem zou evenaren mocht niet zijn werk

zijn familie

ter wille het voorwerp zijn van vele betwistingen, daar
zij daarmede de hoog oplopende rekeningen der psychiatrische
inrichtingen dienen te derven, waar zovele Delvilles
na een blik in d’ogen der meester & met diens genen belast

geborgen zijn

deze Jean is naar het schijnt de enige die het Sizzle-zien
overleefde, hoewel het nadien met hem nooit meer goed
kwam, zelfs niet toen hij zich in Schotland ging
drukken
& aldaar aan de verzen van Burns, nl.

my heart’s not here

een geheel eigen wending gaf, want zo zijn hart niet
in zijn borstkas lag omsloten, zo lag het evenmin
in de
Highlands of waar dan ook want Sizzle had
hem in ruil voor dat ene ogenblik

een gat als hart

gegeven & leegte stromend leeg door lege aderen
zodat zijn arm & hand wel de begeerde lijnen Art Nouveau
kon leggen maar het leven dat hem restte heus
volledig
was, meer letterlijk dan Vondel ons dat woord

verzonnen had.

(…)

[fragment 3]

De nieuw geflashte biosbuddy met het oortje in, de veelal geskipte intro
& de in het less-is-more ge-niet-designde wit der lege bestanden
opgezogen conceptuele outsider-art genererende subroutine mergden
in de nacht voor Allerheiligen & een rappend monster van hun kunnen
kwam die ochtend op een bleke stroom chrysanthen aangeroeid:

zie op het nepparket der vergaderzalen deze blanke drop-out schuiven
afhankelijk van hoe hoog je staat zie je hem wel degelijk of niet
als een visgraten motief het bloedsverbonden
white trash hoogdiets
de planken ingewoven, het openvallende zwart van de zware jutten jas
duivels slim in de kleine pauzes bij het afslaan der schermbeveiligingen

geborgen, het Verzetshoofd waarvan de kraag hautain
de eerste winterlucht uitdagend
in haar modieus uitgezette lijnen
opsnuift

evenals den afzichtelijk headbangende man zelve, de ontijdige
oorbellen nukkig bengelend bij het omslaan, omdat daarbij de terabytes
aanhang in woord en gedachten hem afkalven, de blonde babes zich massaal
van uit zijn feed laten filteren & is hij niet o martelaar der armen van de gil
nog ontdaan, de theatraal galmende zijnsgrap van
Tante Sizzle bij de afvallige
kamerjas, het provocatoire badkamertegelige liggen, ingedoken zacht
alsof haar lenige lijf zich in dit abatoir aan spots ooit verhangen zou
& ach het tegendraadse o slaken daarbij van de in haar kirren
terugplooiende huid, het schaamteloos uit het verdoken vel
op de meningen inpratende, op de duf gechaufeerd opwalmende
geheimen, stel dan nog dat hij het naar believen als lichaam uit
de kijkvorm uitrukken mag, in een spreadsheet uitrafelen, zo
als een uitgekiende
netbattle van nummers in de diepsteedse vestiaire
dat later tot het spreekwoordelijke
jassen van lexicale databases leidde:

herfst bruine de de het de de rot gène herfst
sluimeren slenterde blad treurwilg angstvallig

herfst zijgen stil lost lispelt inzage herfst
herfst herfst in in op in in herfst herfst

herfst herfst het het het het het herfst
kamer venster scherm raam kader herfst ?

heeft hij het wel nog binnensmonds hoe het haar
de trilzuchtige krampen uitwaaide? is er nog tong
waar hij het likt, waar het haar lillend een lichee is,
het gepelde immer doel geweest is, het naakte gewild
al was het nog zo kil dat het stil moest, krijgt hij haar m.a.w.
nog bijtijds de hals toegeknepen? waarom het dan
o het dappere gewrocht in zijn hikkende wikkels
zo vaag is binnen dat okeren kader & geschetst
alsof het mooi moest, met mate beademd?

(Wasemt er nog wat de spiegel op of is het hem deskundig
helemaal ten vele yobibytes omvattende hemel gestegen? De vraag
die hem in twijfel trekt is enkele nanoseconden later ondenkbaar
terwijl daar immers het verzette Woord het netwerk dóór meandert
al 🙂

” Vrieskou kome dat ons die lijkzware stank bespaard blijve
dat in ´t kristallijne stof ter aard bij al het uitgezomerde
het uitgekotste slijm der sentimenten snel wegkwijne want
al klaagt haar sexy stem zo schor en staan de tere ogen dof
al priemen nog die tepels de dikke lucht ter spanning aan
dit hoogverwaand en lonkend oker moet terstond verdwijnen
& uit de spraak der datadealers elke zucht om haar van klank

ontdaan.

Fragment 4

[T. Sizzle spreekt tot ons bij het binnenrijden van Tienen, Station Tienen]

onze woorden

koud of daar spant Zij al met verve ons de luster
der avondluchten uit, een klingel-klangel van
wrange kleurgewrochten, een fout-fauvistisch werk,
gekladder aan het zwerk & heel extreem in

vetomlijnde

lagen , het brave stadje als een mini-Oostende groots
in het marineblauw & donkerroos doorspekt oranje overtrokken
& tot in het minuscule als inktvraat de lijnen ingetrokken
of in een latere ekphrase, op het vel van de nakende nacht als

mee-etertje

niets in het niets der steedse werken verscholen. Het is niets, krabt
zij zich de jeuk van tussen de bezwete benen, daarbij onze ergste
angsten beamend, het is niets, inderdaad, al om niets die
tergend trage ondergang van uw belang in

steedse zaken,

het is die droom nabij waarbij van sectie A
de droom dient op te houden vooraleer
de droom tot sectie B kan komen & ieder
keer dat ik of jij hem droomt & wakker schrikt

de lucht ijler

wordt, de longen ons harder op de grotere leegte inklappen,
& in de drammerige woestenij van industrie & razernij
waar iedere slammer de stanza’s tot in de nok met vlees wil vullen,
de laatste droeve plof nog droger onhoorbaar klikt,

in stilte niet

klinkt, weigert met de lege rust die van alle tijden nu of ooit
de eindeloos strekkende grond, d’eindmaat & d’aards-bepaalde
strikte noodzaak is. Het stemt ons niet te weten, het krast
ons toonloos, maakt niet blij & streelt geen hovaardij

maar innerlijk

zwelt al het kennen bij ’t zwelgen de bloedklonters tot wapens
& barsten weldra in duizenden breinen deze clusterbommen
maken de geslibde paden ter helderder inzicht weer vrij. Zo
ook verging het mij eermaals toen ik Aeneas nam,

die van Rome

roem wou maken & een kwezel van mijn volgelinge …

* Lucretius clinamen: zie http://www.londonconsortium.com/courses/MapstoneStoicsessay.pdf

Illud in his quoque te rebus cognoscere avemus,
corpora cum deorsum rectum per inane feruntur
ponderibus propriis, incerto tempore ferme
incertisque locis spatio depellere paulum,
tantum quod momen mutatum dicere possis.
quod nisi declinare solerent, omnia deorsum
imbris uti guttae caderent per inane profundum
nec foret offensus natus nec plaga creata
principiis; ita nihil umquam natura creasset.
Quod si forte aliquis credit graviora potesse
corpora, quo citius rectum per inane feruntur,
incidere ex supero levioribus atque ita plagas
gignere, quae possint genitalis reddere motus,
avius a vera longe ratione recedit.
nam per aquas quae cumque cadunt atque aera rarum,
haec pro ponderibus casus celerare necessest
propterea quia corpus aquae naturaque tenvis
aeris haud possunt aeque rem quamque morari,
sed citius cedunt gravioribus exsuperata;
at contra nulli de nulla parte neque ullo
tempore inane potest vacuum subsistere rei,
quin, sua quod natura petit, concedere pergat;
omnia qua propter debent per inane quietum
aeque ponderibus non aequis concita ferri.
haud igitur poterunt levioribus incidere umquam
ex supero graviora neque ictus gignere per se,
qui varient motus, per quos natura gerat res.
quare etiam atque etiam paulum inclinare necessest
corpora; nec plus quam minimum, ne fingere motus
obliquos videamur et id res vera refutet.
namque hoc in promptu manifestumque esse videmus,
pondera, quantum in est, non posse obliqua meare,
ex supero cum praecipitant, quod cernere possis;
sed nihil omnino regione viai
declinare quis est qui possit cernere sese?
Denique si semper motu conectitur omnis
et vetere exoritur novus ordine certo
nec declinando faciunt primordia motus
principium quoddam, quod fati foedera rumpat,
ex infinito ne causam causa sequatur,
libera per terras unde haec animantibus exstat,
unde est haec, inquam, fatis avolsa voluntas,
per quam progredimur quo ducit quemque voluptas,
declinamus item motus nec tempore certo
nec regione loci certa, sed ubi ipsa tulit mens?
nam dubio procul his rebus sua cuique voluntas
principium dat et hinc motus per membra rigantur.
nonne vides etiam patefactis tempore puncto
carceribus non posse tamen prorumpere equorum
vim cupidam tam de subito quam mens avet ipsa?
omnis enim totum per corpus materiai
copia conciri debet, concita per artus
omnis ut studium mentis conixa sequatur;
ut videas initum motus a corde creari
ex animique voluntate id procedere primum,
inde dari porro per totum corpus et artus.
nec similest ut cum inpulsi procedimus ictu
viribus alterius magnis magnoque coactu;
nam tum materiem totius corporis omnem
perspicuumst nobis invitis ire rapique,
donec eam refrenavit per membra voluntas.
iamne vides igitur, quamquam vis extera multos
pellat et invitos cogat procedere saepe
praecipitesque rapi, tamen esse in pectore nostro
quiddam quod contra pugnare obstareque possit?
cuius ad arbitrium quoque copia materiai
cogitur inter dum flecti per membra per artus
et proiecta refrenatur retroque residit.
quare in seminibus quoque idem fateare necessest,
esse aliam praeter plagas et pondera causam
motibus, unde haec est nobis innata potestas,
de nihilo quoniam fieri nihil posse videmus.
pondus enim prohibet ne plagis omnia fiant
externa quasi vi; sed ne res ipsa necessum
intestinum habeat cunctis in rebus agendis
et devicta quasi cogatur ferre patique,
id facit exiguum clinamen principiorum
nec regione loci certa nec tempore certo.

“Waarover hetvolgende u ons ook wetenswaardig lijkt,
dat wanneer deze lichamen recht het ledige doorvallen
door hun eigen gewicht, op een onbepaalde tijd,
op een onbepaalde plaats ook over een kleine ruimte verschuiven
zo dat je zou kunnen stellen dat deze een afzet kennen
want zo zij deze afwijking niet zouden hebben, zou alles
als de regen in rechte goten het ledige diep omlaag druipen
& zou er zich geen hinderingen voordoen of botsing der atomen
van enige betekenis. Zo zou niets ooit in de natuur ontstaan “

untsoweiter, (vertaling dv.)

Titus L. Carus, waarover verder niks bekend is, heeft het hier over minimale distinctie scheppende fenomenen in een verder volstrekt deterministisch universum. Het grootste probleem van het determinisme is traditioneel de verklaring van hoe er uberhaubt iets nieuws mogelijk is in een gedetermineerde wereld, en hoe bv hier de notie vrije wil te rijmen valt met het dictum dat ‘nooit iets uit niets ontstaat’.

Lucretius poneert hier zijn onzekerheidsprincipe, nl. het ‘clinamen der atomen, een geringe afwijking waarover noch plaats noch tijdstip geweten is’.

U zal begrijpen dan onzen Titus in recente tijden een beetje aan herwaardering toe is gekomen, daar de ontdekkingen van de wetenschap afgelopen eeuw voor een stuk ’s mans losjes uit de mouw geschudde en in ronkende hexameters nedergepende theorieën met feitelijke data blijken te kunnen ondersteunen, indien men op onwelvoeglijke wijze zijn begrip atoom vervangt door wat de moderne natuurkunde over primaire deeltjes danwel golf-partikels heeft te zeggen.

Uit een ander citaat moge blijken dat Lucretius zich ook van de code-eigenheden van zijn tekst zelf bewust was, ook al zoiets dat actuele scribenten zoals u en ik vertrouwd in de oren zal klinken:

“Nu ja, in onze verzen kunt gij ook zien dat een menigte letters in allerlei woorden ’t zellefde is, maar gij moet toch erkennen dat verzen en woorden de ene uit deze en die weer uit andere letters gevormd zijn; niet omdat wij niet vaak gemeenschappelijke letters ontmoeten, of omdat er geen twee zijn gevormd uit dezellefde letters, maar omdat meestal niet alle precies aan elkander gelijk zijn.” (II 688-694)

Natuurlijk moet je dergelijke duizenden jaren omspannende letterverbanden met de nodige korrels natriumchloride op smaak brengen, maar het doet den Argeloze Westerling toch deugd om naast die eeuwige boeddhisten ook ’s een recht-voor-de-raapse Italiaan als precursor genoemd te zien, een term overigens die ons bij de immer immens triest ogende Harold Bloom brengt, de nogal tot uiterst reactionaire literaire theoreticus die het swerven op z’n Lucretius toepast op literaire voorbeelden en hun navolgers, om zo tot een evolutief beeld van de literaire wereld te komen.
Allemaal 1 pot nat, we zeiden het al, want de
common denominator in al dat hernieuwde atomisme, is, helaas, want het zou ook anders kunnen, dat van een geruststellende terugkeer naar de Zekerheden in ons Leven.

Vandaar dat hier soms bedorven verzen stinkend klinken, of zwaar klinken om bewust naar verderf te stinken.

Nu ja, u zal zeggen, die perceptuele swerve-incentieven van u, dat klinkt wel goed, maar dat is in feite larie en apekool want alles wat u laat zien daarvan bevindt zich hoedanook in de representatieve orde en heeft niksvanal uitstaans met de wetten die de materie beheersen. Nou nee, zeg ik dan, want u dient ook te beseffen dat de Kathedraals Leer (aka de kessel-loose kabbala, een ladder met verscheidene sporten) slechts twee zijnsorden erkent, te weten, die van het onbestaande Zijn, dat uit elke reden dient geschrapt omdat het Zijn een gepriviligieerde term is van de Code, en die van het humane Worden, waar men de Code in haar lopende vorm kan aanschouwen, maar waar elk aanschouwen tevens een meelopen der Code is, en waar niet geschouwd kan worden zonder ook terzelfdertijd geschreven.

Het is misschien wat ingewikkeld, zo op een zondag, terwijl u enkel wat wou bloklezen, maar eigenlijk is het poepsimpel: de uitspraken der fysica betreffen netzogoed ´slechts´ de lopende code als dezen die hier vallen, (alleen vallen er hier geen uitspraken, waar zouden ze dan opvallen?). In het digitale veld wordt duidelijk de grootse flattening van alle code tot Code, en waar wij winnen aan bewerkbaarheid (het conformiseren of zelfs comfortiseren van de code aan ons gemak, aan de waarheden zoals wij ze willen (be)leven), daar verliezen wij aan vorm- en/of zingeving (hetzij informatie).

Met het Hoofd buiten, Tante binnen en huid ertussen
is het wel uit te houden,
winterkou went. Snel

van Sweelinck nu door Koopman
de variaties
Est-ce Mars in deze

duiventil, dit klokhuis, de nis
in de eeuwige muur van onze duisternis, waar het Liefde
regent te wijd voor Zijn
armen untsoweiter

men neme zijn Van der Graft op p.369 e.v.

Blijf Kalm in de Heer die Licht is en Dagen (116)

Want gij in den Hoge zijt alleen bedrieglijk, al te diep

Werd ik door u nedergebogen & toen de koorden

Des doods mij omsnoerden, in de ure dat ik

Door koortsen uitgemergeld op Uw stofloze Wezen
mij stortte, toen de beklemming mij aangreep & ik

Rilde, mijn ogen hunne kassen bijna verlieten

Van ontzetting om de naderende tel waarin mijn

Einde voltrokken zou zijn, toen Gij mij weigerde
Vanuit het desolate duister van Uw onwil het minste

Erbarmen toen Gij niet in mededogen maar in nietzijn
Verkrampend het nietzijn verkoos boven de minste
Toegift aan uw alom geroemde medemenselijkheid, toen

Mijn lippen te laven u te min was, toen Gij zo het u
Door anderen gegeven zou zijn eerder de pijn in mijn
Lendenen met het slaan van Uw stokken vermeerderen wou,

Toen Gij mijn roep tenslotte en mijn smeken negeerde

Toen besefte ik eilaas te laat dat Gij nimmer Uw beloften
Inlossen zou & kon ik de vrede vinden in het algehele Niets

Dat U mij aldus een leven lang ontzegd had. Looft dus ,
Wereld , uw Heer, heb Hem lief opdat gij met dergelijke

aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid in het uur

Van uw sterven zonder twijfel in de brekende ogen uw dagen

Geteld weet, opdat gij zoals gij uw naaste bemint evenzeer
Dat Alomvattende ten hemel stierende met uw liefkozen verniette.

Wat doet die verloren Psalm hier in godsnaam, kán het dan echt niet
effie een beetje netjes”

Categorieën
lyriek

De spiegelsymmetrie etcetera

Figuur met spiritistensliert in een  blauw-bruin veld

Ongeluk voor twee

Bespottelijk, ook hier, is het opgeven
van bloed ter verduidelijking, het geschonken
plasma der clarificaties, gulp,

het wat glijdt er nu weer in het duidingsveld
het wie vaart er mijn aderlating aan, plop,
het hoe heks ik het hier nog uit. Kom, kortom,

de bel gaat, schuif aan,
treedt binnen, bestel ons een
ongeluk voor twee personen.

De kaderleden stremmen wel
het gelikkebaar van vlammen,
de soepbinderij bindt & uit velen
zullen de verafgode bedragen vallen
als lichtbrekingscoëfficienten.

Van de objectieve illusie immers
moeten we afzien, van het heden
de rust inslikken, het bebroeden
tot het kuikent. Steek dus je hand uit,

& zie de 4 priemen trillen
van de ingehouden woede, tel
de tentakelende lustkronkels,
aanschouw een wereld van
onverdelgbaar, slecht
vertaald verdriet.
dv, 30/01/07 20:18

Categorieën
lyriek

Het gezamelijke falen

Het gezamelijke falen

Het bekken oogt eiblauw, het bloed geeuwt & kolkt,
we worden dagelijks ouder & gekker & mooier &

de hemel kan zich met vallende rotsblokken
nauwelijks verstaanbaar nog maken. Vogels

uitnodigen vogels ter hunner beider begrafenis
& eveneeens naar Afrikaans gebruik wil je, in

de naarstig bewerkte singulariteit van ons vluchtige
samenzijn, in dit enge éne, het beschilderde heden

dat je met die andere dode van ons delen moet,
die theetafelhuidafstropende getallenpriegelaar,-

wil je nog haar mozaieke lijf beroeren, haar tempel
bevlekken, haar vloertegels bekrassen, ontheiligen

de laatste halmen van heur haar, retoucheren die strengels
de dode lippen belikken die je ooit van wanhoops

diepe waters weg deed weifelen, de klamme hand
omstrengelen die je in liefde deed nulbarsten, de dijen

kussen waartussen zij je haar wezen diep injoeg
opdat je dit in deze stilstand tenminste in hen zou

kunnen wegzeggen vooraleer ik & jij & zij voorgoed
bij het witte node het wit zitten te witkalken & ik

op het rammelige raamwerk van onze zielloze
letters tot louter klanken wijselijk wil spatten :

parakalpita, paratantra, parinispanna.
Eleja Adonay nasati ‘enay…

Categorieën
lyriek Vertalingen - Bewerkingen

ALAYAVIJÑANA

De drager van het kenbare (jñeyasraya)

1. atra tavat prathamata eva:

Vooreerst hier bij het begin zelve
draagt de Kathedraal als kennisdrager (alayavijñana)
het kenbare (jñeyasraya).

Vide daartoe Bhagavat in de Abhidharmasutra

anadikhaliko dhatuh sarvadharmasasrayah
tasmin sati gatih sarva nirvanadhigamo pi ca

(Het is het element zonder begin, de gemene steun
van alle Dharma. Gegeven deze vatting
lotsalles opent nirvanawaarts)

[…]

Gegeven 1 groep blinden,
blind vanaf de geboorte (jatyandhapurusa),
die nog nooit een olifant hebben gezien (hastin) & aan wie
nu een olifant getoond wordt.

Eén blinde betast (sprsati) de slurf (tunda),
de tweede zijn tanden (danta),
een derde zijn oren (karna),
een vierde zijn voeten (pada),
de vijfde zijn staart (langula),
een zesde zijn flanken (prsthavamsa).

Vraagt men hen op wat lijkt
een olifant dan zal de eerste antwoorden
op een ploeg (haladanda), [une charrue]
de tweede op een stamper (musala), [un pilon]
de derde op mand (surpaka), [un van]
de vierde op een pilaar (nisadasila), [un pilier]
de vijfde op een bezem (sammarjan), [un balai]
en de zesde op een rots (upala).

Op dezelfde manier zullen zij zich vergissen
die niet het actieve erkennen (purusakara),

[…]

vertaald/herschikt uit
La Somme Du Grand Véhicule
(MAHAYANASAMGRAHA) ed. & trad.
Etienne Lamotte, Louvain 1938

Categorieën
lyriek

De brief

De brief

Bij het zich tijdelijk wegcijferende slingeren der afstanden
Kwakt de hylomorfe fluim landschap mij het spiegelraam op.
[1]

In onderscheid ik ontwar het enthousiasmerend ingewikkeld zijn
Der giftige lijnen: beeld van het beeld dat ik u aanstamp. De krul

Die u is behoeft niet een mal waaruit zand sectorieel sijpelt, geen
hand evenmin dient een lip ter trilling de wolk in te strepen. Toch

Is zoek geraakt onderweegs onze verstandhouding. Gelieve dus
Deze brief te willen aanvaarden, de opdeling. Het middenrif mij

Is bevroren, adem stokt & in stuikt het, maar U is U al – U is op
De driften & zeebaren gewonnen land – U is als hoogste ons

In uw al te bonte wrong een bruistablet in de rottende navels: niet
dat zich radeloos opfikken in god echter, eerder het fragmentarische

dat tijdig weg zo het bij zichzelf in gebreke is. Schattig het teveel
bv. dat mij eigen is, dat van pinguins schuifelend op het ijs is, ik,

Maar van pinguins niettemin. De te korte pootjes kort gehouden. Dra,
Daar dan te klapwieken de zon staat met verstrekkende vleugels, U

Het licht dat zo in uw licht kwam, de teugels wij aangereikt. Die adem
Brokkelt ons, vriest ons uit, kraakt tot wij verletterd lezen wij verstuift.


[1] Hylomorf : zie http://en.wikipedia.org/wiki/Hylomorphism. Ik gebruik het hier echter niet verwijzend naar Aristoteles met dat al te categoriek dualisme, de verwijzing is naar de wordingsanalyses van Deleuze. Ergens op mijn notities bij het lezen van Peason’s Germinal Life lees ik nu: “Individuality is not a characteristic of the self but on the contrary, forms and sustains the system of the dissolved self”. Goed, maar die fluim op dat treinraam werkt zo ook wel, hier toch.

 

Categorieën
Ruis

Trafiek der gewaarwordingen

Trafiek der gewaarwordingen

 

jij die zo stelde geen
kik nog je
kop eraf bedolven

met honderdéén korven
tuilen boezems bloemenvrachten
vette zavel aanstampende kinkels

betongootbestemming tedere
bergleemte met staalwand
blubberinkleding dubbelgeperste

droogjes de markt
opschuiven jij

die zo stelde je
pakkans quasi on-

je naamval met kontcapsules
& slikzakjes & al
je maag & je darmen al als leder
door de duanepost fauve blèrend schuivende on-

aantastbaar bestaande
binnenstebuiten je tong
overgetrokken bestickerd
op het zand op de eiken
planché van de sponsor

jij met je ikje de markt op
glijden jij inktloos inc. int.,

spotlight light voor de lijn van je liefjes

schrijf mij nog, breek nog dit scherm
het lichaam van mamsie drink nog
de bloedstraal machtstaal
stroomstoot papsie dood

o mooi jij o ja o a
oeoeoeoeoeoeoeoe
i

doe mij er nog 1

dv, 19/01/2006 21:19

Categorieën
Ruis

zolang

Zolang u dat wilt, zolang u de licentie maar niet aanpast,
zolang u een jachtverlof heeft, zolang u de links naar onze site niet verwijderd,
zolang u maar het originele archief niet aanpast,
zolang u geen geschreven bevestiging van ons ontvangen heeft,
zolang u onze artikelen niet in hun geheel overneemt
zolang u abonnee bent, kan u nog steeds hoger beroep instellen,
kan u nog uw vlucht reserveren en kan u nog meedoen
aan de on line tombola voor toegangstickets.

Zolang u niet de hele stamboom overneemt,
zolang u staat ingeschreven, zolang u in orde bent met uw bijdragen,
zolang u de woning niet verkoopt, zolang u nog bloedverlies
of afscheiding heeft, zolang u actief deelnemer bent,
zolang u de zware studiekost draagt, zolang u bezig bent
met de installatie van het geheugen en het toegangsklepje van de computer geopend is,
zolang u in de woning woont, zolang u bij ons verblijft, zolang u betaalt,
kan u nog uw oude en uw nieuwe e-mailadressen gebruiken,
kan u nog genieten van één massage naar keuze en
kan u nog steeds de brief aangetekend opsturen.

Zolang u zich houdt aan de nationale en internationale wetgeving,
Zolang u geen personeel in dienst heeft, zolang u in de WW loopt
zolang u volledig arbeidsongeschikt bent,
dus.

Categorieën
lyriek

Neem een stad, plooi ze open

NEEM EEN STAD , PLOOI ZE OPEN

I
[helicopters vliegen over, geluiden
van een woedende menigte]


Zeefdruk van een werelddeel : ik heb
een vinger in de inkt, leg
hem eruit, verscheur
de vrede op papier. Gedachtengang

waaraan bij benadering nooit een einde
komt. Die Europese teef,
dat stukje in pathetisch gekleurde olie
vereeuwigd vlaggenzwaaiend moederschip,
een met afhangende vleeslappen
neergekwaste nipplegate dat bijna
in al haar schreeuwlelijkheid tot hot item
verhard, galmend in haar holtes van Liberté,
Fraternité en Egalité
, waarin de vuist
van het Verzet veelvuldig met aanzuiggeluiden
ingemurwd, uitgewrongen wordt, zo
wil je die bloedvrouw (komaan, komt
er nog wat van) op haar punt
doen verklonteren : dat het niets

is, wat je wou, hoe stilletjes je
het haar zeggen zou, terwijl op 4 juli
0u.50 stipt het stof van haar netjes
imploderend lijf als een midsteeds a
fgeschreven wolkenkrabber hoogst
professioneel gedynamiteerd door de dochter
van Red Adair door de aanpalende
straten stuift, de genetworkte
camera’s tegemoet: doordraven, langer
dan goed voor je is. Want
wiens krakende stem was het, hoe werd
er gestorven, wie droeg daar de woorden

uit of zei ze niet zelf: Schuw niet
die verbijsterende hemelbreedte
tussen de kramp in je voet
& het spoor op beton

van een slak zonder huis
tot een steenwormpje dood,
als je wil dat ik kom?

Walging en ontzetting
verwekkende wreedheid
leg je de handen op, het schrift
en de mond, een
meer dan beestachtige
incorrectheid die zich meet aan
de Inquisitie, de Rode Khmer of
een spraaktechnologisch geplande
kleine onvolkomenheid
zoals onze vergissing (was het nu Bush
of Blair, de vingertjes krommen)
bv de meedogenloze plof &
vervolgens het krachtdadige
rukken van het hart
uit – oh sorry guys
de joodse mystiek.

Het gruwen daarentegen was haar net zo stevig
aangesnoerd als de riempjes van een neo-prof,
dus je kon het je wel laten afglijden, die huid
en die wrat op je vel.( KLETS zo kletst er plots 10
jaar na datum een jong meisjeslijf als een terminator
uit een lekker rampzalige toekomst
de poëtische bühne op)
Een makkie, jongens, hup maar, niks heeft ze
om aan af te schuren. Oogst met het vet
van de grond & de zegen van pausen
lillend tot hapjes verstrengeld, gebruiksvriendelijk
op je bord gekwakt. Verviervoudigde
kijkcijfers nog voor je de woorden
vantussen de algen kon vissen : leegloop
van kranen, stortvloed van flessen,
klaterend glas in een spiegelplas haat.
Vuur zal het stelpen wel stoppen.

Een lijk struint inmiddels door de duinen, krijst
een meeuw aan dat het béter kan schuimbekken,
snéller plukken, langere dagen kloppen

Is er een wens in je hart, een voorkeur
van vinger, macht in het wit van je lach ?
Wat heet behoedzaam als je vel

toch al openligt ? Kleumt de zon
morgen een klad kleur op je tong ?


II

Strijkers ! & de snaren staan al te springen.
In een uithoek wil zonodig een papperig blondje
met de billen stevig in het zeil gedrukt
een bloederige torso met repen spek beslaan.
Ze weet nochthans best van net nog in de krant
dat er aldus water in de tent belandt.
Luchtafweergeschut ondersteunt haar lijdzaam,
slag op slag, met plukjes licht in de lucht.
Torso in kwestie murmelt kathedraalgezangen, sist
centrifugaal het stof wegweg van de frees,
klappertandt tot het stilvalt, omstuikt
& hits braakt : het ritme zit goed
het tempo is er, de nooddruft &.
beverig begerige hufters schuiven af, schuiven aan,
passen beschikbare titels aan. Doodshoofd
met ambitie heeft een ouwe Messerschmidt
bemand & hakt met beleidsfehige precisie
hier en daar een rijtje halfmidden. Dit soort
meesterschap verwerf je niet zomaar, vereist
een

Barst. Breekpunt plots in een brei
reikhalzende reisreportages : het
Wicht is er, twee gibberende heksen
ondersteunen haar vleugels, een dwerg
dwingt met moeite haar slagstaart
de grond af. Krëfel Krapunzel stormt
uit de boxen met een oude lachslang
over de val van de muur. Een zweetzak
parelt uit de nok omlaag met de vraag
Was het nu rood of blauw ? Sluiers

buikdansen het antwoord en de tent
omtploft. Feilloze wakslag, die schijf.

Ik ben er weer, plots, want ik voel mijn buik
zich bedenken : stroom is niet
éénieder gegund, er wordt in verdere
steden nog verdeling gepredikt : twee
maten, twee dagen, een duizendtal
driemasters om het plat van de aarde
te besnijden. Kommer & kwel,
uiteraard, maar dit soort hardnekkigheid
krijg je de kop niet ingedrukt. Zwelg
wat je wil, een lijflied blijft kleven.

Klok in je keel, hand op je hals :
waar eindigt mijn hand, waar start
het gebaar ? Zie je de handen branden
achter de randen van mijn handen?
Verlang toch niet zo, buitenbeeld waggelt
als immer de tovenaar, wijst met zijn stok
naar het woord in je haar, vraagt of je nog vonkt,
al vult de wereld zich vol met de geur
nu je brandt. Straalt nog effen je oog

op het bot van dit mes, pit op het blauw
in de vlam rond je hoofd, tik op je rug
die zich kromt nu ik lik in mijn hand ?


III

Neem een stad. Plooi ze open. Hangt
er een peertje naakt in een cel te gloeien?
Zeg ik teveel als ik om het uur een kom
rozig water door een sjofele sprinkhaan
in de sterfput laat ledigen?
Plooi ze weer dicht.
Vraag dan verder ook maar niet meer
naar wat niet het geval is. Krijgen
doe je mij toch niet.

In- of ex-, wat maakt het uit : de laatste
golven ebben weg, verstrooien de asse
in de bak voor mijn neus tot een vorm
van gelegenheidsvisioen. Kijk,
daar heb je haar weer, onweerlegbaar.
Een berg stormt ze af. Zo snel als ze kan,
om de beweging daarin niet te voelen.
Beetje zoals ik doe als ik wekenlang
stokstijf het draaien van de zon
rond mijn hoofd sta te ontkennen.
Beneden gekomen wenkt ze wulps
naar iemand die bleef bovenstaan :
zie je nu wel, hoe makkelijk dat was ?
Geen reactie. Trekt de stof tot een strik
op haar borst : kom je dan niet ? Geen kik.
Ze gaat weg, bergt haar rug in de kast
van dit land. Bovenaan haakt de man
zijn armen uit het kruis & zet de hemel
aan tot spoed, voornamelijk omdat hij dat
elke dag zo doet. Het vervolg laat zich raden :
hij daalt & met hem de massa kreunenden
onder hem. Al die onzin is
& blijft teveel voor een man alleen.

Categorieën
101 Aanroepingen lyriek

Pribramiaans

‘He [=Karl Pribram] believes that conscious experience is the act of
correlation itself and that correlation occurs in the dendritic structures by
the summation of the polarisations (and depolarisations) through the processes
in the dendritic networks’

Jeff
Prideaux (WCU) in “Comparison between Karl Pribram’s “Holographic
Brain Theory” and more Conventional Models of Neuronal Computation”,
XXXXX, Compiled and edited by XXXXX, XXXXX 2006, ISBN 0-9550664-4-1, p82

Beeld je in
dat de woorden
dit deden
dit bibberen
dit bloeden
dit
Hier zijn
en het dan
pardoes
begeven.

Uw restbestand, o gij uitgaande u,
o gij schokkend okeren tot ’t donker
stille inkerende sterfding, o gij ademloze
zweetlap die in de glijwateren als een aal
in alg-groene poelen gedijt & smetteloos toch
uw schrilste klinkers kirrende berent,

o gij die instort meteen & als een
alles van uw leven extatisch
is, in
alles aleph is, zo
ik het
sluiken van uw haren, die
vinger daar
de druppel net nog
maar de
vergetelheid al uitschuif, op
het valluik
uit de kuil in de muil
van het
rasterende mormel
te kijk
leg, zich laat te zien
zijn – uw
worden, zeg maar

Uw
restbestand dus zakt
weldra
resoluut onder de
kritische
grens waarna, zo
vrees ik,
de holonomische
restitutie
wellicht geheel
onmogelijk
wordt. We zouden

zullen we
met andere
woorden
hier maar
’s moeten

praten?

dv 18-20/10/2006
Uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

Categorieën
lyriek reeds verschenen

Minima

 reeds verschenen in Meander Magazine

 

 

een hoopje nog & het is
een mootje meer & het is
een enkele tel & het is

de daken dragen de regen die de daken dragen
de mannen dragen het lichaam dat de mannen dragen
de bomen dragen de takken die de bomen dragen

de violen kermen de violen
het einde stuitert op het einde der spiralen
de hond blaft de hond

je schouder haalt een schouder op
je hand schikt handen in een hand
je vinger wijst een vinger aan

het einde stuitert op het einde van

een hoopje nog & het is
een mootje meer & het is
een enkele tel & het is

 

dv 2/01/2006 21:25 – 22:19
3/01/06 20:48

Categorieën
lyriek

conversaties – reconversies – herschikkingen

Festschrift n.a.v. de geboortedag van de Kathedraal 2006

 

Akt 1 – het wormwielventiel

 

Reva – hoever dit ook reikt

dan zou ik niet, dan zou
het lichaam niet, zelfs dan zou het
u nog in de hand gelegen zijn
als een gepofte kastanje

en het zou uw hand genegen zijn
terwijl het zich hier bewerkstelligt
want hier wij hebben het woord, het
woord is bij ons, en het is het en het
valt met veel aplomb vaak maar kijk
ik zal het nogmaals verhangen –

wanneer en als het hier de dag
in- en uitloopt en te zingen staat
wanneer het snikkend de spreeuwen
voor zich uit jaagt om
de vergeten kerselaar in 1 geeuw
van elke vrucht te ontdoen,
terwijl het oxiderend afbladdert, beverig
knikt en in elkaar stuikt terwijl
dit zo is zoals het is wat uw wens was en is

zoals dat zoals alles zowat hetzelfde ding is
dat in uw wijzende vinger verkrampt terwijl
u het wrijven puur op snelheid
laat komen, wanneer

dit alles hoever het ook reikt
u belet om van uw sterven nu al
op gepaste wijze te genieten of
te midden van hen waaraan u ontvalt
de hoogst schrikbarende nagalm
in te zetten, nee, dan zou ik niet, ja

formeel wil ik dit hier ontkennen

 

Izeganz – de droom in La Coupole

[IZEGANZ zit naakt op een eenvoudige stoel aan een eenvoudige tafel met een potlood te schrijven op een enkel blad papier. twee camera’s filmen hem, de beelden worden achter hem naast elkaar geprojecteerd zo groot als de buhne het toelaat. 1 camera op het gezicht, 1 op de schrijvende hand]

zou je niet, indien het, wat zou het, natuurlijk
wat er je aan gelegen is, ja het bruine haar is
een explosief in het oog dat haar wil kasten,

het zou denk ik, in elk geval, maar zie je

dit is te onpas want de hand knoopt al,
je vingert het touw tot het vezelige woord
lus, je onderlip is van hout als je het zegt
en het hout stut het, en je huig is de galg
diep in de mijngang.

[IZEGANZ schrijft verder op wat hij net gezegd heeft]

maar ben jij niet [staat recht]

een machtig opfladderen van vogelzwermen
bij de raketlacering alsof de correct berekende
balistiek met gnosis gevierd moet worden, met een
gefezel van god in de lucht, want langs ontvangerszijde
vrij plomp lees ik mijzelf vertaald:
“Dit is mijn vallen u bent mijn volk”

en aanhoor de geheiligde stilte  vóór het veetje
als een krabvinger onder de vergeefs wijkende massa
op het plein de aarde openhaalt, zwart en
precies daar waar het jeukte?

[IZEGANZ spoedt zich terug naar de tafel om niet te vergeten wat hij net zei. terwijl hij zit te schrijven zegt zijn stem :]

de droom eindigt nu, zegt het ik
bij gebrek aan Bondmeisje
waar is toch het Bondmeisje,
zie jij het en hoe geraak ik weer
van bij haar in mezelf?

Izeganz – Le Pneu Michelin a vaincu le rail

we zouden, zullen we niet, we zouden ons
toch het gezeten zijn laten welgevallen
terwijl het ons nog snel en adekwaat
met een paar naakten doorzakt, ik

koning jij afwisselend jij koningin ik
en  de hele hermafrodiete afwikkeling, kom
frommel het al maar op-

nieuw: we zouden, zouden we niet, we
zullen dit gezeten zijn genegen zijn, de stroop
met enkele naakten doorschoten

de bruid zorgvuldig uit de maagd gepeld
zorg dat het wit niet scheurt
met al dat glas moet er
overigens niet geboend, moet er
niet gestreken, kan het
zo de kader wel in, komt er geen
rozig wolkje euh ik bedoel maar

zorg jij wel voor een Bondmeisje? een brunette
of beter nog een roodharig
dat zie je niet vaak, zeg zouden we

niet, ik

dacht, zouden we niet vlug daar
heb je het al, maar liefste
het weten was er al, hoe kon ik nu
zullen we dan nu maar, snij jij
er het rot uit ik hap wel

Izeganz en Reva  – pal

in de mens is de worm mens door het wormwielventiel
van de mens afgesneden en daardoor de verbanden
ontsporen, het klettert overal de klippen af, het krijt
maar wat, de taal zelf verkettert het elfje in ons dat in twee
frames gevangen bij de goden te trillen staat

deerne Eva van de slecht bedrade wijsheid

4. niks Is nog echt echt Alles

Houdt mijn hand op dan is het
ophouden geblazen, noli me tangere

me moe aptoe, die rots niet, mijn vel
niet of ik blaf en het
kalft je wereld af, immers sluiten

doet het toch niet want
voor elke y element van mij
heb je een bijkomend afdankertje nodig,
een flikk’ren, puntig geel
dat mijn bibbersidderaal
boven ’t diep-werk’lijk paars tilt, dit nee dit nee
dat soort grens dat in wereldnevel

twinkelt
twinkelt
twinkelt

als de rekken op eigen houtje
perzikken in eigen
nat beginnen afzetten, dan is
het tijd begot, dan, wel, ziet, dat daar hé

dat krijgt geen mens nog getekend:
Ze streept zich in, het
valt je de ogen uit, hoe hard je ook
wil, zeg heb je het ook al gemerkt niks

Is nog echt echt Alles
is van mars-plastic als je lang genoeg
wacht kan je misschien het licht
in de spinthariscoop nog
zien emaneren (dit werk is

gekoppeld aan Johannes 20:17, evenals aan
Valentin’s Twaalf Sleutels van de Filosofie
en aan dat van dat paapse
mekander afrukken welja dat

doen ze ook en dan smoeltrekken
en half-stiekem met zwaai-
handjes zwaaien
de hoog-rood bloed-doorlopen vetzakken, ach,
de doos is leeg, het uur zit er op, hou
je bek dus & doe de deur maar toe, hap toe,

[hapt].


B. DE LAKENS IN LIER (GELAKT)

dv 9/2006, potlood op papier 14,8 x 21

Maude Easton 20/08/1891
naar een platinum print van
Edward Linley Sambourne

5. Identikittie d’ Arrière

Achter het gordijn schuilt de schoft
De schoft zegt:

– de stoel staat scheef
– het linkerbeen sleept
– het vlinderstrikje schuift

de paardestaart af

Voor het oog van de naald
Wordt er krampachtig met
De billen genepen.

De dame die er wat van kan
neemt twee vingers, dipt ze diep
in de pot boenwas die een dame is

Die er wat van kan

En zij strijkt zich op de tafel glad
en zij strijkt zich glimmend op
en zij spreekt en zegt

Kijk zegt ze ik ben mals ik
ben mauve ik is Maude
de printplaatspiegelfraude
het gehele prinsessenprisma-aha

Spiegelt zich mij ma-aha-r als een moi
à l’arrière of ’t were beter een ik
uit een blik erwtengorstj van bij nick
of geplet als een speklek vanonder

den toeareg (bij mij in de club
is het donkergroen en droef-
purper maar uw punch na de lunch
is er altijd vanzelfsprekend in de mode.

Bij de nachtlamp ligt de ene hand wollig, bij tepels
ligt misschien te friemelen de andere of hangt
er een derde het Kwartet uit naast de Kruisweg
ach Schubert o wie redt ons nog Heden de Kunst

Zo Smoddert Onze Firmin Alsnog,
de Rots in de Branding, zo
zoveel tantes tant de tan-
Tes toch had ik, hun sokken nog aan.

 

  1. het Plan is voltooid (pfew)
  2. het Plan is vatbaar voorgesteld
  3. het Kwaad is vatbaar voorgesteld, als er Buck Danny lijntjes zijn, en is een Buck Danny-net-een-ietsepietsje-persoonlijk-getekende-maar-toch-veilig-geuniformiseerde Vijand dan is er ook een Buck Danny, en mogen de Raketten Schoon en Vervaarlijk ogen, de techniek mag Interessant zijn en Natuurgetrouw getekend, want hé, slimpies, waarom doen al die loempe fasco’s al die moeite ALS U BINNEN 35 MINUTEN IN ENGELAND KAN ZIJN.
  4. we hebben ook een de-horror-van-de-kampen tentoonstelling
  5. dat biedt mogelijkheden
  6. de schacht van Saint-Omer
    Saint-Omer, Frankrijk heeft als logo een gleufachtig holte-ding met een dikke pijl die erin gaat of er voor staat, dat is niet duidelijk, genaamd La Coupole. Een beter Plan van het bezoek is nauwelijks denkbaar.
  7. Er zijn geweldige dingen te beleven aan de overkant van het Kanaal.
  8. De Koepel is dus eigenlijk gewoon een Koppeling, een Harde Link?

Appendices

1. De verfoeide Terugkeer van het Vermelde Gedicht

DROOG

Afdrukbare versie

Talia verba refert genibusque affixa Tonantis
haeret, inexhaustum lacrimans sparsisque capillis

Angelo Poliziano, Silvae : Ambra, v. 113-114

Passie is een enkelinge, ze strompelt als vergeet-mij-nietje
uit je keuken, verspreidt het woord als de hechting
vanuit de Naad & is het eens met het vuil vanonder je
tegels (dat van de grote getallen), zwiert met gemak

de N van haar set bij een bos uit de kleren, droogt
een roos af omdat het een roos is, roos is,
roos op, roos af, die roos, vezel per vezel,
1 bloemblad per bloedbad, 1 rampspoed per stengel

of verzint zichzelf doodgewoon bij elke
zap een beter einde of weigert het amen
in de oneindigheid, omarmt peripathetisch

de knieen van de Dondergod, ombeeft & ombibbert
met de uitwaaierende haren, met het snikkende lak-
stemmetje O al die dagen o Heer dat ik neigde naar U

29/10/02 – 28/08/06

2.Het Gruwelijke van Bilplak middels Doorschijnende Stoelen Aanschouwelijk gemaakt


Swannell_MayaOnChair_sm

Exposed. Platinum Prints 1988-2004″ from Paul Caffell’s famous 31 Studio,
ISBN 0-9547352-0-X

3. Haar Kousen Waarlijk Zij Volstonden Niet

4. Wat Gebeurde er met Ethel Warwick (op 02/08/1900)

ETHEL DE ELATERIET
VERDUURT NIET

WARWICK™ QUALITY PROS

00000000000000000000000000000000000000001
er kan niets gebeuren zonder dat het zichzelf herkent
00000000000000000000000000000000000000010
bewustzijn loopt al een poos voor het bewustzijn is
0000000000000000000000000000000000000100
veranderen doet er niets, integendeel: het niets vereenzelvigt

0000000000000000000000000000000000001000
hierboven gebeurt Ethel Warwick, het ding Ethel herkent zich
0000000000000000000000000000000000010000

in deze wereld die niets anders is dan
de lichtjes naar brandlucht geurende heat-sink
van G*d’s Enhanced Speedstep
Intel Xeon MP 7040 42 Ghz
Dual-Core processoren,

verschilt het gerepresenteerde

in niets van de presentatie, de betekenis
klettert zoals het betekende klettert Ethel
klettert zoals deze lettertjes kletteren, het blauw

00000000000000000000000000000000000111111

dat u ziet/niet ziet is een opgehaalde beweging, brug
te ver
een hopeloos
afgelopen zijn, het gebeurde dat als een

doorgeknipte hoogspanningskabel vervaarlijk

[DICHTER SPAN HEDEN DE LIER:]

angt te waaien (hz)
oven de (b)

ntsprde metr (oooo)
rs (ei)

n(ee)
ruce illis (BW)

nodig om de zaak recht te zetten

aar ie omt aar ie
(mdkmn)

0000000000000000000000000000000000010010

dedju toch.

Misschien valt het nog op
te lossen met een

WECKPOT

HE MARCEL HEBDE GIJ NOG WECKPOTTEN STAAN EN
ZO JA ZIJN DIE CAOUTCHOUCS NOG NIET VERDUURD ?

dedju toch.

Sonnet
(met ingeschoven Kessel-loos geduid Brahmaans

pseudo-kabbalistisch gekwebbel )

Zich een frisse duim halende, de Held Aspergis* –
enkel potentieel oneindige verzamelingen

zijn in de constructie-activiteit gegeven –
spookt op uit Indië’s zee reuz’ge infuzorie:

parfoit il neige des roros dans sa coeur.
Als je eraan trekken wil, dan moet je
het er eerst uittrekken, anders schiet het
veel misbaar veroorzakend terug op de

No matter what, or when, G. will make you puke
(“ik walg van ’t Wezen, tot mijn Ik verkleind”)
het weze dus geweten dat men beter de Here
met ledige magen tegemoet kan treden

naakte huid? 6 MNO, 2 ABC,
2 ABC, 5 JKL , 8 TUV,3 DEF
4 GHI , 8 TUV, 4 GHI, 3 DEF,

Sony Ericsson Proximus 4 x
digital zoomVGA 4,1 mm 1:2.8
Druk op * en Vrijgeven om de

*> lat asparagus lett. gezwollen, notoir verstekeling aan boord van het schip van Aeneas, de Rome-stichter.
Er wordt wel ’s beweerd dat terwijl Aeneas in Carthago iedereen an het vermaken was met straffe verhalen over zijn omzwervingen, koningin Dido een onderonsje had met de Held Aspergis, en dat vervolgens haar Ware Verdriet niet Aeneas, maar Aspergis betrof.

Categorieën
lyriek

Rechtzettingen als voetnoot bij Bezette Stad van den fransen Schrijver Cioran

« Méditer, cést mettre un intervalle entre la pensée et la parole.
Peu d’hommes y parviennent »

le vortex de malatesta

***

Aan de rand van de stad liggen de gigantische
concert- en spektakelhallen Sportpaleis, in
Spitsbergen waar je wandelen kan en zeilen
aan de rand van de Noordpool waar je nog Leven

kan en Evolueren aan de Rand van de Chaos, (Ravian 19:
Aan de rand van het Grote Niets). Eet de Biscuitjes
aan de rand van een atoomoorlog, vermorzel koekjes
wijl ik u graag informeer over de publicatie van mijn

derde poëziebundel “Aan de rand van het water”
gebracht aan de rand van Parijs, ideaal gelegen
tussen de stad en de Disneylanden Parijs, maar een
beetje achter de rand van de horizon (pagina 2):

“aan de rand van de dood die achter de rand aan de voet van de huls pakt, een verzameling ruimteobjecten gelegen achter Pluto, aan de rand van het zonnestelsel dat het verhaal vertelt achter de objecten, de mensheid aan de rand van de ondergang, zolang o de rand van het beeldscherm staat op ooghoogte , zolang je niet langer
Dan 6 uur achter een beeldscherm regelmatig

Verandert van houding over de rand van de zandbank
Verkrampend in de zon, het rukken van de zandbank
aan ingewanden door glazig beoogde ratten

indachtig”

naar beneden valt en op en a met je handen je skateboard vastpakken en zo door de lucht vliegen, ze kneep zijn hand zoo hard, … schoof en danste toen langs het behang achter den rand voorbij en naar een andre Leg vervolgens de handen achter het hoofd. Nog geen 10 meter verder zag ik de hand van de kameraad van mijn minnaar snel zijn hand om zijn lul bewegen. Vlak aan de rand, in het ondiepe water achter Kijk opnieuw of één van de genoemde … U beweegt steeds van de rand van de borst naar de tepel toe, Het gordijn achter het raam op de eerste verdieping beweegt niet. … Haar handen liggen in haar schoot, haar knieën raken de rand van de vensterbank … Zij streelden de zachte rafelige randen en voelden plakkerige haartjes. … Hij stond op en betastte de koele handen achter het glas …Hij had op een hoekje van de andere steen eerst een stukje houtskool ‘gekneusd’ met de kleinste ‘looper’ die achter de rand van de marmeren wrijfsteen…Toen de dreiging niet wilde wijken werd ik bijgestaan door een verzoenend gebaar van haar, nog steeds achter mij, aan mijn handen…De kinderen staan in een kring met de handen achter hun rug. … De helft staat in het veld, de andere helft staat aan de rand van het veld op een rij. Hij liep naar het voeteneinde, schopte onderwijl zijn schoenen uit en stapte, achter het hangende, rode fluweel langs, op de rand van het bed.

***

Een weinig later herhaalde ik:

“Hij liep naar het voeteneinde, schopte onderwijl zijn schoenen uit en stapte, achter het hangende, rode fluweel langs, op de rand van het bed.”

***

 

Gaffel. Vork. Splijtingen in volle
zang. Het ploffen, bv, van de huiszieke
zwaluw tegen het koepelraam

dat u tussen de wijsvinger

 

en de duim geklemd houdt. Iemand

uit een gedicht van Dirk Van
Bastelaere
zoekt ultrasone
microfoontjes
voor het beluisteren van
vleermuizen met behulp van

 

een computer. Even later

 

 

herhaalde ik: het voeteneinde,

 

het schoppen, de schoenen

 

en achter het hangende

 

 

is er even later

 

 

het hangen van rood fluweel,

 

langs,

 

over de rand

 

 

van het bed.

~

Categorieën
Anke Veld

pad verheft zich via pad tot een bestand

De… het afstappen, 14 à 15 passen per treinstel… het is van de…niet.

De afwachtende houding. Bestraffing van de afwachtende houding. Logenstraffing van de schuld aan het dienstweigeren. Het weigert geen dienst, het ontkent.

et ik kan niet anders. Het zwemt in cellofaan gedachtengoed. Het wemelt maar wat, het koekt aan in de randjes van de bevlekte cabinevensters. De donkerrode krinkelende waterblub van het zichzelf regenererende inri-virus.

Schuls bij schot wordt schuldt bij onthouding, het ik spettert in talloze spelfouten te pletter op het doelhout. De postbode duwt enkele plastic omwikkelde paketten murw in de gleuf. Hier is de tijdsgeest, in de houding alsjeblief. Het wakkere oudje.
Het zichzelf benaderende vergevingsgezinde handje zwaait naar de levenden.

onmog… het… de… rode, donkerrode, het afstappen van…Niet.

tekenen, hier! Afsluiten. Wanneer weet je het? Als het regent. Regent het? nee.

Waarom denk je? Ja dank u, jaja. Het afstappen. Er wordt afgestapt van de dagelijkse routine. Er wordt met scherp geschoten. De dame beweegt. Is er iets in je hoofd dat denkt? Nee, er is niets in mijn hoofd dat denkt. Waar is mijn hoofd?
Wanneer weet je het? Als het regent, vlak nadien. Werd er? er werd. Regende het? nee. Wel dan…

[snikken] hoe meer je weet, hoe erger het wordt. Hoe ouder je wordt hoe zwaarder het niet begint te wegen.

[kortaf] lul niet, kras je huid open op 49% van de oppervlakte, wrijf terpentine, lees bij kaarslicht voor uit wooooshhh, maak jezelf op allegorische wijze de held van de dagsluiting. De eerlijkheid gebiedt ons.
[trek je bed in] van dit ene is het einde niet in zicht: er wolkte wit uit de gemeten bestapte schaduw, er heerste schoonheid op antieke wijze, de trein viel uit de toon. (het aanmaken van dergelijke ogenblikken is weinigen gegund, ik denk dat je je kan troosten, voel ’s wat lager)

Het invoegen van slipjeshumor in encyclopedisch geconcipiereerde aftelrijmpjes, meer is het niet.

Categorieën
lyriek

tom taylor


tom taylor

Originally uploaded by jim leftwich.

tom has it in with the Window Reflecting the Representational Action in the Representation too, öder here’s someone who likes pictures of things in windows too (i know i do)

Categorieën
lyriek

ficus strangulensis


ficus strangulensis

Originally uploaded by jim leftwich.

jim leftwich has a New Series

Categorieën
lyriek

re: fw:re: dv & anke

Den dichter is een zeug
zijn snoetje gaat van oink oink oink.
Anke doet haar meug
haar bedje gaat van boink boink boink.

Categorieën
Anke Veld

dit is niet dit dit is dit in dit

dit is niet dit

dit is dit in dit

disons:

De vereiste duidelijkheid te scheppen over de auteursrechten van de universiteit en haar werknemers met inbegrip van de bestudering van globale bifurcaties is een taak van de administrateur, net zoals het een taak is van alle ICT gebruikers om de vereiste duidelijkheid te scheppen over de wenselijkheid van dergelijke financiele steun aan religieuze voorzieningen met inbegrip van skeletmorfologie en reconstructie van het voortbewegingsapparaat.Da’s logisch, da’s nu de status van dit moment, maar da’s nu juist het punt, da’s nu dus niet van toepassing.Uit de bomen in de bomen groeit de boomstam groeit de kanarie ploef doet de kanarie onder de bomen plof antwoordt het gras. De vereiste duidelijkheid te scheppen over de octrooieerbaarheid van toepassingen waarbij software wordt gebruikt met inbegrip van het strafprocesrecht en in twee van de onderstaande rechtsgebieden is een taak van de provincie net zoals het een taak is van de colleges van bestuur om de vereiste duidelijkheid te scheppen over de positie van deelnemers in een dergelijke regeling met inbegrip van milieu-effectrapportages, voorzover van toepassing. Gewoon een kwestie van slechte beveiliging van kwetsbare gegevens, tijdelijk, maar da’s nu natuurlijk een beetje onzin geworden, da’s nu precies wat ik bedoel. Internal error: entity_id not found ! herstart Zo fris en vrolijk als de deelnemers waren aan dit Poetry World Slampionship, zo knullig had Poetry International het kampioenschap in elkaar gestoken.  Als je ondanks alle inspanningen geen toegankelijke pagina kan creëren, lever dan een link naar een alternatieve pagina die W3C-technologieën gebruikt, toegankelijk is, equivalente informatie (of functionaliteit) heeft en even vaak wordt geactualiseerd als de ontoegankelijke (oorspronkelijke) pagina. Ploft de kanarie, o kleur nieuwe kleur o sneeuwstorm der vederen. Maar gij, gij verzuipt in uw kleren, gij zet vel over been, gij. Vrolijk, ’t is verdoemme een vrolijk wijf, ge kunt er in nijpen, ge moogt er op zitten ’s nachts, ’t is van plastiek, ik zeg het u, plastiek, ge kunt er eendert wat met doen. De straatlantaarn, de weiden. Verzamel de bidprentjes waarvan de naam begint met een k. Een najaarscollecte, elk cijfer in dit diagram staat voor een letter, corrigeer het correctiemechanisme, voeg nieuwe woorden toe, corrigeer de zinsorde Wereld mijnWereld is nieuwe wereld mijnwereld explodeer, naam mijnNaam is nieuwe naam de naam Anke, wereld nieuwe wereld de wereld wereld schrap redundantie Wereld nieuwe wereld de wereld interioriseer encapsuleer de recursie van schrijven in lezen, corrigeer, zinsnede ontleed woord  verschrompel wees vrolijk wereld Inter error: entity_id not found herstart probeer

wees vrolijk gij nijpsel de wereld explodeert

grijp misvatsel Anke

schrijf Anke

los

veeg Veld

 

 

veeg

Categorieën
lyriek

het lijden het lijden de dood o de dood

het lijden het lijden de dood o de dood het zwerven het zwerven de reis o de reis de aarde de wereld de zee o de zee het wezen het wezen de vrucht o de vrucht herhaal nu met mij het lijden het lijden de dood 1 de dood het zwerven het zwerven de reis 1 de reis de wereld de aarde de zee 1 de zee het wezen het wezen de vrucht 1 de vrucht genadig zijt gij, herhaal dus met mij het lijden het lijden de dood 2 de dood het zwerven het zwerven de reis 2 de reis de aarde de wereld de zee 2 de zee het wezen het wezen de vrucht 2 de vrucht haaark mij het wezen, haaark mij de lotto, haaark mij het zwerven, haaark mij het lijden uw dood is de vrucht van mijn reizen uw zee zwerkt het wezen de kracht van uw haaark is nabij uw rekening is de abrikoos uw auto is de amandel uw huis is het appeltje uw fiets is de cashewnoot uw benen de da dadels uw heimwee de hazelnoot uw hunkeren de kokos uw lust de kokos (geraspt) uw lijden de krenten uw zeeman de macadamianoot uw postbode de gebolsterde noot uw tulpen de paranoot uw televisie de pecanoot uw oren de peertjes uw tasten de pistachenoten uw breien de pruimen uw steunen de rozijnen uw krijsen de tuttifrutti uw vijgen de vijgen uw walnoten kraken de code inzonderheid het gedownloade lijden de koevlek de stamper de meeldraad het wezen de schijndracht de aarde de stoelgang het kraken het lederen virus  het zwerken der zwepen het hissende lijden de sisser de dood de vrucht en haar pit  de moeder en haar grasmaaier het blanke de eerroof de zonde de geit de krampen het balen het koren de gaffel de worpen de hemelen de dienstcheck de kracht de auto uw handelen de fiets op de markt uw hals is het bloemstuk uw schouders de bladen mijn klim is het plukken van dood uit uw vacht het lijden het lijden de dood o de dood het zwerven het zwerven de reis o de reis de aarde de aarde de zee o de zee het wezen het wezen de vrucht o de vrucht uw dochters gulpen de massa de massa verkrampt in uw streven uw streven breekt in de regen de regen klettert op daken de daken vertalen het ritme het ritme verhakkelt, de haak haakt uw stem en het woord is ontwaken want uw wakende honden zijn wij die u baren het verlies van uw handen de afvalligheid van uw gewrichten de loslippigheid van uw huid het corset om uw vetten het kluwen van uw gemoedsrust het afschilferen van uw kin het lijden het lijden de dood o de dood het zwerven het zwerven het zweefrek is evenwel enkel op aanvraag verkrijgbaar de deurlijst in kleuren goud brons en vermillioen inclusief verzendkosten met enkele magnolia’s

Categorieën
English texts

Pah World

‘PAH World’ is a novel chemical structural
model for the formation of prebiotic protoinformational
oligomeric materials, presumably ‘upstream’
of something resembling the widely regarded RNA

World. The model is based on the self-assembling
discoticmesogenic behaviors of polynuclear
aromatic compounds, their photochemical
edgederivatizations (e.g.,-OH,=O), and the selectivity

of such stacked supramolecular scaffolds
for the edge-on binding and ca.0.34nm
plane-parallel pacing of random collections
of small prebiotic heterocycles, taken-up

and concentrated from the presumed ‘dilute
prebiotic soup’.The constrained separation
distance could further select for oligomerizing
‘linkers’ of fairly restricted size (e.g.,(HCHO)n),

which

would condense with the small heterocycles
and also with each other to form the flexible
structural backbone of a first generation
of proto-informational oligomeric material,

stabilized against both hydrolytic and photolytic
degradations by its association with the discotic
aromatic mesophase. A local pH decrease
(e.g.,volcanic SO2(aq.)) would disrupt the hydrogen

bonds anchoring the oligomer to the scaffold,
thereby releasing segments or portions
of oligomeric material to explore intramolecular
degrees of motional freedom, perhaps folding

back on themselves to match up adventitious
Watson-Crick-like baseresidue pairings. Segments
rich in such chance complementarities would likely
persist by virtue of the combined co-operative

strengths deriving from multiple non-covalent
intramolecular interactions: hydrogen bonds
(base-paired heterocycles), and van der Waals
forces (including 􀀁-􀀁 stacking interactions). Base

mismatches would naturally lead to point
replacements towards minimizing conformational
potential energies, in which stacked planar
base-pairs would effectively constitute the

essentially hydrophobic ‘aromatic cores’
of quasi-discotic mesophases in the secondary
and tertiary structures of these proto-informational
oligomeric materials. Push it hard baby, push it

good. 

Categorieën
English texts

this Bruno guy he’s kinda different him he sayz he’s a sucker for the Real Thing so he don’t cover up his shit but then he’s not deaf to what nature or the gods or fate or whatever is telling him either cause heck if you bring it down to our scale it’s pretty complicated too cause you see all this talk of spirit, soul, winds and other smelly stuff it’s basically all the same stupid conjectures but the conjectures are hard facts too, but hey he’s not gonna call in all those Greek MF’s so he’s strippin the shit but he don’t care if that makes him look stupid or anything or if you refuse him the academic seat you oughtadamnwellbegiving him insteada burninhisgoddamnasslikeyoudid, sure we are all guilty we always were it’s not because you didn’t ask to be born you’re not part of it, so if you’re part of it you in fact did ask to be born now where was i oh so because he’s going places where no man has gone before and heck if nobody gets anything of what the F he’s talking about well hey dude, that’s it, i mean what more can you want, here look at what all the searches, the invention and the opening up of stuff like this has brought me, anyway my Latin’s quite rusty too so i can’t give you a real translation although i wonder if that is possible cause i think it ‘ll take some time to decide for instance how you are going to translate a word like ‘sors’ somewhere in the middle of this so even if or when but hey it’s improving like real fast i mean bullit time fast man, so two years from now and i’ll be annotating my Java code in it’s Dead Splendour so nobody can complain about the Dutch anymore cause you see any time some sucker comes down on ya with some silly ideas he’s always bringin in the is Bruno guy as an example saying shit man this world don’t get anything anyway but if you turn the nickel it don’t change into a dime cause most of the time them dudes just be reading like say the titles or stare at the damn pictures and see their old loves dancing naked in them like some damn motherfuckers who don’t know how to read yet but hey man i’m just a poet from kessel-lo so i kinda like his rhytm so i be reading him first cause the bugger is kinda doing a shakespearing quality rap thing in italian whenever he lifts his little finger so like Eliot said on Dante you can read the whole shabang without getting what it really says and still get it and the rest is plain dumb laziness cause if you got that far and you’re serious about your business, i mean your act, handeling and all that jazz well there’s no way you can ever stop there, i mean it’s not an addiction it’s not a bleeding obligation i mean there isn’t anything else in the frigging world i mean oops there goes the female reader again it’s like being at it and very close and then someone’s telling you you should knock it off, i mean you need to get done with the guy first i had the same shit with bleeding Horace too, now i’m not saying i’m done with that sob, he really is a major pain in the ass you know, Malherbe’s a bit easier to get rid off although i needed Ponge to get rid of him so now i’m still stuck with Ponge and his damn tables and the Ancel vampire is still lurking too so often its a juice bar of too many girls looking like jewish proincesses and too little time and meanwhile you guys are making alla that noise which ofcourse is the frigging same thing all of that stuff is flatlining here now or at least you think it is cause code is code and every contraction put to the extreme is an ending and every ending is a start but it doesn’t happen unle

Categorieën
English texts

yes but of course its a Component-Integrated ACE ORB at the core of the noise diffusion in Brampton, Ontario starting its synchronisation well past the burning point lipotypically suck-hopping the buzz speed while the Sheperdness is Anchoring Near the Maple Bridge in Night there will be spirals emanating from the tiny spot of ochre but you will not be able to let your eyes rest on it it your hairy breast will turn to withered paper instantly your eyes will implode a bird will dodge your ashes for your damnation is eternally yours and yours alone none of the living will be affected by your destruction there will be nothing heard there will just be the tiny spot of yellow ochre as she bends over the bycicle to fasten the chain-lock but you will not be able to rest your eyes on it your time has not come your time has never been there will just be a tiny spot of ochre Avril says it is Too Much to Ask, that she is Naked allready, she begs you to Take Me Away, she says you will be Together but Don’t Tell Me there’s just the tiny spot of ochre which is her neck which is moving downward as she is trying to fasten the chain but you will not see it because your eyes will not be able to rest on it your eyes are burning in slow motion eternally they are the cymbals of your desire they are the Silence of your Letters they are the Please Forward This to all your Favorites with 4 and 5 Stars For These are the Media with Low Bandwith in my Library, its five year Mission to explore the pixels of my Sloth, my Slowness incarcerates Me in the Ample Megabyte of Virtual Memory as it is now now now now getting stuck in the Bad Sector of my Ratings I am forever dropping Soap i have seen the best minds of my ghosts stand Still in Awe before the Sight of a Can of Heinz Beans in Red Sausage for when you no longer chase away the flies your days are counted i have seen them sucked down in the swamps of Diligence like Minstrels playing Minstrel to please the Aria for Soprano and Ensemble nothing will be heard your eyes will not rest regardless of denomination sex or creed praise be the Demon praise be the Demon impregnating the Demon Witch Child for i do believe in g*d so help me my tonsils While He is vainly hacking away with the Chainsaw Towards His Own and Final Redemption He Will Most Surely Accidently Hit The Golden Interrupt I turn the corner of prayer and burn in a blessing of the sudden Sun in the name of the damned i would turn

Categorieën
Anke Veld

&

Een boom in dit huis, uit de vloer vorkt een stam, de daksponten kraken. Een oude handgehaakte sprei geurt muf op je benen, de thee is al lauw.Je hoorde een geluid, je dacht dat het de storm was buiten, maar daar wordt je het salon al uitgesleurd, een gezichtsloze vrouw sleurt je de kleren van het lijf, je wordt het bad ingeduwd. De scene verwildert. Wakker worden. Handen slaan, duwen, hakken. Oefening, oefening. Haar stem in je hoofd. Hoe lang is nog maar geleden? Twee dagen? Een week? Het heeft geen belang, er is toch geen tellen aan, nergens kan je in krassen, geen teken houdt stand in het smetteloze wit van deze ruimte & de groene balk op het werkvlak lijkt wel voor eeuwig stil te staan op net iets meer dan twee vijfde van de weg. Is er er wel voortgang, vooruitgang, vordering? Maakt het wat uit? Oefening. Opstaan. Je weet wat er van je wordt verlangd. Niet aarzelen: je ritst jezelf weg uit het gat in je droom, je holt naar de glasmuur, plakt je neus tegen het glas, kijkt naar de vlek van je adem op het glas die uitdeint, ogenblikkelijk krimpt & verdwijnt. De zware bromtoon van het hydraulisch systeem zet in.
Niet aarzelen, niet omkijken, niet denken. Met een hels gesis slokken de wanden het weinige meubilair op. Dat weet je, dat voel je, dat je zag je ook die ene keer dat je wel keek. Niet bewegen. Doe je niet wat je doen moet, dan krijg je een stroomstoot van hoge voltage door je naakte lichaam. Langzaam zetten de wanden zich in beweging, de balk wordt smaller & smaller, ook de muur met de deur komt op je af. Je adem gaat sneller, de wasem versnelt, je hartslag verdubbelt.

Nog niet. Je wordt niet verpletterd, een schrille fluittoon waarschuwt je, de druk wordt met de buitenlucht gelijkgesteld, je klemt je ellebogen tegen de zijwanden die je nu nog net een meter laten & daar schuift het glas weg, je wankelt in de felle kou die je plots overvalt want het is koudkoudkoud buiten & er staat een strakke wind waar je binnen niets van merken kon. Maar je wordt ook nu niet de afgrond ingeduwd, het is je zelfs toegestaan de maximale steun op te zoeken van het metertje grond dat je hebt, je mag knielen, je mag bibberend je neus over de rand van het platform steken, naar beneden turen, links, rechts, onder je, nee, ja, nee je bent niet alleen, want onder je, zo’n tien, twaalf meter lager zie je nog zo’n hoofd als een larve uit net zo’n platform als het jouwe wriemelen.

Ernaar schreeuwen helpt niet.

Elk geluid gaat verloren in de wind & je bent op je hoede want in de eerste weken (of was het later) was er één rakelings langs je heen naar beneden gestort, je had zijn gil gehoord 1 eeuwigheid lang toen het beeld van van een klapwiekend lichaam al een tel verdwenen was, maar zeker ben je niet want toen je het begreep was er beneden al niets meer te zien & wat maakt het ook uit of je nu zegt iemand sprong of iemand werd geduwd of ik droomde een val?

De wind giert & je kan 1, 2, 3 van je lotgenoten onderscheiden op twaalf meter afstand onderling, net zo ver tot ze samen versmelten in een strakke lijn die op zijn beurt in de witte leegte onder je verdwijnt. Springen is geen optie.

Het glas schuift terug, je metertje verbreedt zich weer, je hok deint uit tot alles weer uit de muren geklapt, glanzend & ordelijk, van huidschilfers & haartjes ontdaan perfect het oude is, naadloos nieuw & wit zoals het was, net als de vraag die weer opdoemt & het oude vertrouwde antwoord van haar stem in je hoofd. Springen is geen optie.

Hou van die stem. Mijn stem is een anker.

Categorieën
Anke Veld

&

Twijfels bij de zin van dit bestaan ? Onrust & angst, maar vooral : je wil de wereld begrijpen ? Neem een stoel, ga naar je tuin. Kies een plant uit, maakt niet uit welke. Zet je stoel voor de plant, neem plaats, kijk naar de plant. Denk aan niets anders dan aan wat je ziet. Neem waar die plant. Blijf kijken. Begrijp de wereld.Je staat als een blad te trillen van je bad, het kolkt in je kop & je tong spelt obstinaat de vier letters van haar naam. Anna’s mantra tot het hijgen stopt. Gelukkig ontvangt de zetel voor het wereldscherm je slappe lichaam met beide armen. Net als vroeger, net als morgen.

Wat je geeft, moet je eerst nemen. Als je het niet kan nemen, moet je het krijgen. Aan alles is gedacht. Er wordt voor je gezorgd. Je geeft kennis, dus moet je kennis krijgen. Staat de plant op het scherm voor je ernaar verlangde of heeft het verlangen de plant op het scherm gebracht ? Zwijg toch. Hou je bij het noodzakelijke : daarnet bestaat niet, seffens ook niet, enkel dit. Nu.

Dit: de plant op het scherm is een distel. De scherpe bladeren schroeven met vlijmende stekels de ranke stam vanuit een wazig gehouden weiland de blauwe hemel in. Purperen bloemknoppen wiegen dreigend in de wind.

Weiland, hemel, distel. Alles hetzelfde, keer op keer, je zat er al honderden uren naar te kijken, afgemat van je bad & je werk, maar telkens ook (je bént al die distel): iets nieuws dient zich aan, een lekkage, een zich uiterst langzaam uitbreidende zwarte vlek op het volledige niets van de kraakwitte muur in je brein & je voelt & je weet nog hoe je klom &je klimt de zwarte, rechte weg op richting gletsjer aan de horizon, het is ondraaglijk heet onder de zon, je voeten branden op de weg, & je ziet slechts stenen & gruis links van je, gruis & stenen rechts van je & achter je de eindeloze weg & in de verte de vage schittering van de gletsjer & je denkt als ik kan stappen zonder te ademen, beweeg ik misschien als de lucht over het pek van deze weg.

Maar de gletsjer rolt minachtend haar ijzige tong uit de mond van de berg & de weg kleeft als een bloedzuiger aan je voeten & meer nog, de hemel recht voor je – je ziet het meteen – begint zich plots als een hol gebogen spiegel te krommen in een punt, pal boven de gletsjer. Met een ijzingwekkende vaart komt het zwarte punt op je af, neemt de vorm aan van een wolk, geen donkere wolk maar een inktzwart rafelig kluwen van slierten dat op ooghoogte met bolbliksems op je afstormt. Op het ogenblik dat je weet dat je tot een hoopje verschroeit zal worden, dat alle lucht in je longen je lichaam is uitgezakt, dat de speer van de angst je door de onderrug aan de grond gespiest heeft, knapt er ergens iets hoorbaar met een droog krakje & zit je weer als een zak vlees voor het beeld van de distel in je kooi.

Urenlang, ononderbroken. Het beeld van die distel in je brein gegrifd. De wereld is de wereld is de wereld is het beeld van een distel in je brein gegrifd.

Trauma. Herstel. Trauma.

Je zit te pulken aan je navel, je denkt ik ben een gevangene & je bent een gevangene in een kerker diep in de buik van het oude Parijs, voorgoed aan het oog van de wereld onttrokken, onbereikbaar voor de stijve vingers van de geschiedenis, levend begraven. Geen straaltje licht bereikt je, je moet je regelmatig van je bestaan overtuigen, knijpt in je hand, je armen, je borst tot je in de wonde het geruststellende, warme vocht kan roeren. Tot je weer ontvankelijk wordt voor het grommen van de aarde, tot de aarde gromt. De beelden in je hoofd vlammen op, bolbliksems die je cel in lichterlaaie zetten, een vlammend kader wordt er opgericht, een bouwwerk van beelden voor de beelden met een bericht: je ziet je huis, je ziet het vervallen krot dat eens je huis was, enkel toeristen met nieuwsoortige camera’s verwaardigen zich soms nog om door het raam naar de leegstand te gluren, een dikke vlieg ligt verdroogd & met stof op de vleugels op een vensterbank, je ziet een oud vrouwtje, haar broze geraamte in de gelige flarden van wat ooit een bruidsjurk was, je ziet weer je oude werkkamer, het oude vrouwtje hoort erin, ze knelt een roestbruin kussen op haar schoot en knijpt in een hardnekkig ritme, stopt & prevelt iets & knijpt.

Stop. Je zit te pulken aan je navel, je bent niet langer die gevangene.

Elke gedachte, elk verhaal is als het bloed in je aders, je zinnen volgen gedwee de weg van de minste weerstand, tot ook die dichtslibt.

Vervaging, ontplooing, vervlakking.

Distel. Tot het donker wordt, tot je speelt dat het donker wordt. Niets nog geeft licht in je balk dan dat groene prikkelding in je oog. Is er nog iets, achter je rug, achter de leuning van je wit-vilten stoel? Iemand? Een dreiging? Dit soort aanwezigheden ben je vergeten zoals een wolf in de zoo zijn roedel vergeet. Ook aan fantoompijn komt ooit een einde. Het is slapenstijd. Een solferkopje flitst onooglijk op het scherm. Brandt ook zo de zon op, uiteindelijk?
Volslagen duisternis, want licht is overbodig nu. Heb kennis van de weg naar je bed. Ontdoe je van kleren. Bestijg de slaapholte, zak in de slaapzak in het hol, doe de zak dicht in het hol.

Verdoving, verstilling, ontaarding.

Wie neemt er je mee? Waar naartoe? Is er nog ioemand? Doet het ertoe? Voel je huid, wrijf een hand op je huid, voel je nog de mogelijkheid?

Je droomt dat je wandelt & je wandelt door nauwelijks verlichtte straten, maar het is er veilig, want je draagt een hoge, glanzend zwarte hoed & er loopt een vrouw aan je arm in een zalmroze jurk, een zijden sjaaltje ligt als een huisdier te glijden tussen het scherp van haar schouderbladen en de weekste plek in haar hals. Je komt op een binnenplaats, bestijgt samen met andere mannen onder zwarte hoeden & slanke vrouwen in feestelijk gewaad de marmeren treden van het operahuis, boven je hoofd zie je nog net in de schittering van gouden letters een onleesbare spreuk onder het portret van de koning verdwijnen.

Even later geeft een kaalhoofdige man vooraan instructies, de dirigent dirigeert zijn honderdkoppig orkest. Het doek opent op een gigantisch leeg podium. Achteraan zie je al haar gedaante wazig bewegen in de langzame aanzet tot een dans, de belofte van dat lichaam, de nu al verblindende aanblik van die vrouw. De dirigent maakt brede gebaren, hij wil het gebouw tot in de kleinste uithoek vullen met de geraffineerde klanken van de muziek, wil van zijn cello’s geen passie maar het oorverdovende brullen van een uitslaande brand, van de violen niet een zuchtend verlangen maar het onwereldse klateren van brekend kristal & van de hijgende koperblazers een exacte kopie van de hitsige kreetjes van zijn jeugdliefde.

Niemand ziet hem, niemand hoort iets.

Het gepeupel in de engelenbak niet, de notabelen op het balkon niet, de Secretaris met zijn maitresse in de koninklijke loge niet. Haar kleinste beweging maakt elke muziek overbodig. Hier & daar zie je dan ook al een muzikant zijn instrument wegleggen, het slagwerk heeft zich omgedraaid, de eerste violist & als 1 man mét hem alle strijkers, leggen de boog & de snaren & de dodende blik van de dirigent naast zich neer. De muziek sterft uit als het gepruttel van een kleuter die weet dat hij zijn zin toch niet meer gaat krijgen.

Haar naakte voeten op de podiumplanken, de rust van haar subliem gecontroleerde ademhaling: het publiek is als bevroren. Niet het minste kuchje in de zaal.

Transfiguratie, metamorfose, voleinding.

Haar lichaam is duidelijk, ze spreekt heldere taal. Na elke zin staat ze met gesloten ogen een eeuwigheid stil tot het laatste woord in al zijn betekenis is doorgedrongen. Sneller als een kogel gaat haar blik dan naar steeds hetzelfde punt in de zaal & hervat ze als een wervelwind dezelfde zin.

Kijkt ze naar jou? Uiteraard. Heeft ze een naam? Jazeker. Wie is dan die dansende vrouw?

Hou je mond. Blijf kijken. Doe je werk.

Categorieën
Anke Veld

&

Werken is ontspanning, & dat heb je nodig. Maar eerst eten. Druk je gezicht in de holte, je masker in het masker in de muur. Open je mond. De geursimulator zet het grommen van je maag in gang. Je lippen door duizenden tongen betast. Glijdingen, kronkels, het priemen van peper & de vers krakende sla op je tong. Sappen schieten je verhemelte langs, een zachte, zeemzoete bal ontrolt zich in je keel tot een warme slang in je slokdarm. Kauw maar, & bijt, ruk uit het leven dit vlees. Breek dit brood, dompel het in de saus, zwelg deze wijn. Vermorzel je honger, ontdoe je van dorst.

Je denkt & je bent een grote kat met zijn voedsel in de bek, je hoort het kraken van de botten tussen je tanden, voelt de wind van de savanne zachte cirkels in je pels maken (of een man met zijn mes in de buik van een andere man, sijpelend bloed, nieuws in de kranten. Wanneer gaat de deur open ? De deur gaat nooit open.

De druk neemt af. Als een zeemvel voel je hoe je huid de holte uitglijdt, los van de muur, weer van jezelf. Je honger is gestild, je slentert geeuwend naar de badplaats. Vlei je eerst effen languit neer, rol je om, schuur je pels aan de schors van een neergestuikte boom. Plons dan, speels uithalend naar een wegstuivende gier, in de vijver.
Nee, het helpt niet. Hoezeer jij ook je best doet, hoezeer men ook zijn best deed om het te verdoezelen : wassen impliceert het gebruik van water. Doodsangst, al voor je je kleren uithebt. Verkrampende benen als je het verstuivingspak aantrekt, de ritsluiting sluit. Droge keel, bonzend hart nu het zoemen begint.

Je voelt geen vocht, maar je weet dat het er is, & het is er rondom, je hele lichaam rond. Hooguit vijftig seconden. Hou je adem in . Luister. Er is nog nooit iets fout gegaan met onze drukreinigingspakken. Hou van haar stem.

Waar is de maan ?

Categorieën
Anke Veld

&

De deur gaat niet open. Wanneer gaat de deur open? De deur gaat nooit open. Zwijg. Halfweg je werktijd & je hebt nog niet eens je eten verdient. De score in de linkerhoek maak je niks wijs. Hou van haar stem. Adem in, adem uit.

Sneller die rechterhand. De wol van haar trui knarst op haar huid. Ze had het koud. ‘Heb je het koud ?’ Begraaf je gezicht : geur bijstellen, & de indrukbaarheid van de stof, hoe je de haartjes tussen je vingers kan pletten tot een plaatje, net hondenhaar.Meer nadruk op ‘zien’. De zweetplek & het kleven van je huid op het leder van de fauteuil, nu je opstaat, trui van de vloer raapt. Wol op je arm. Chips op de vloer. ‘Niet doen : zo maak je d’r gaatjes in.’ Wol glijdt van de vloer op je arm, op haar buik & een bos haren duikt als een mol door de halsopening. ‘Heb je het koud ?’ Minder zaad in die spermavlek, je had al een week teveel gedronken. Begraaf je gezicht, priem met je pink door de wol naar de huid van haar buik. De tekening in het behang vervaagt tien frames langer, verdomme toch, het was een PAL-tape! In godsnaam :Cat People / Paul Schrader / Europa : dan weet je toch wel dat het PAL moet zijn : méér frames, méér pixels, méér lichtdynamiek. Rustig. Hou van haar stem. Begraaf je gezicht. Meer nadruk op ‘zien’. Het geluid van huid die loskomt van het leder. ‘Heb je het koud ?’ Priem met je pink. Een harde tepel.

‘Toe nou : ik wil dit zíen !’

Een hond, nietsvermoedend. Je staat achter hem, hij is je aanwezigheid vergeten, je hebt een stok in je hand. Hoelang voor je hem slaat, krimpt die hond in elkaar?

Categorieën
Anke Veld

&

Het appartement heeft geen vensters, maar de muur naar het oosten is een vierkant van glas. Geen tussenmuurtjes, geen kamers, niet moeilijk doen. Hou het eenvoudig : de deur centraal in het westen, rechts daarvan het bed, links de zetel gericht naar het wereldscherm.
Voedselvoorziening & reinigingscabine in de noordelijke wand ingebouwd. Werkblad zuidelijk. Het geheel is een balk van 5 hoog, 5 breed, 7 diep, gericht naar het oosten. Afstand doet er niet toe, de verhoudingen dienen te kloppen. De deur is een deur die niet opengaat.

Geen kleuren, dat is overbodig. Alles is wit. Door de glazen wand zie je ‘s nachts de sterren & wolken & ‘s ochtends de zon : kleur zat. Binnen is het wit, met de schaduw van iets wit op wit, je huid in een wit uniform. Staar in de spiegel, kijk naar je iris : wat zit je te zeuren om kleur ? De grond kan je niet zien door het glas, sporen van andere bouwwerken daaarop evenmin. Daarvoor is het hier te hoog. Sterren, wolken, zon : niets anders dan dat. Zijn er nog vogels, of is dit ook voor hen te hoog ?

Zwijg. Hou je koest. Beperk je tot het nodige. Zet je neer. Adem in, adem uit.

Links : spreid je vingers, leg je hand op het voelvlak, denk aan niets. Rechts : draai je hand om, beweeg de rug over de rand van het werkvlak, denk start. Floep. Haar stem in je hoofd. Haar lach op het scherm. Luister. Hou van haar stem. Bevestig ontvangst van de taak. Uitvoeren.

Wat is er met de maan gebeurd ?

Categorieën
Anke Veld

&

Een boom in dit huis, uit de vloer vorkt een stam, de daksponten kraken. Je wordt het salon uitgesleurd, men duwt je het bad in, een gezichtsloze vrouw haalt in een oogwenk met een glasscherf van je beide armen de slagaders open. Een gordijn van blauwgrijze lianen wordt over je hoofd getrokken. De scene verwildert. Handen slaan, duwen, hakken. Donker kloppende zuigpompen sleuren je benen omlaag. Dit is verdrinken : je stem die nog uithaalt met een mondvol water, je tong als een lamme prop in je keel, het barsten van de tijd in je hoofd. Op je laatste moment zie je de twee syllaben drijven in het midden van de inmiddels woest kolkende stroom. Twee schelpen van water, eivormige vliezen met hun scherpste ronding in elkaar gehaakt. Anna.Je wil terug, maar de opgaande zon heeft als immer de geruststellende grootte van je voet, (linkervoet, rechtervoet : dat dwingende tempo). Zekerheid houdt je gevangen. Uit vier zwarte hoeken in de smetteloos witte ruimte is Bach’s ‘Wachet auf’-kantate al halfweg haar steile klim van bassen naar koor. Droom je of ben je in je droom vermoord, is dit je zelfbereide redding of ben je de afgeschrevene , de uitgediende slaaf die nu nog met sardonisch genoegen de put van dit leven werd ingekeild ?

Vijf jaar lang dien je deze dagelijkse hinkstapsprong te herhalen : boom, water, zon. Vijf jaar. Daarna wordt er voor je gezorgd.

Wanneer is het aftellen begonnen ? Zijn er twee schrikkeljaren bij, of maar één ? Waar is Anna ? Trek je kleren aan, stel je die vragen. Tel de stappen naar de spiegel, stel je die vragen. Borstel je tanden in hun ritme. Ontbijt. Doe je werk.